Xipotel

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku XIPOTEL (HYPOTEL®)

SkÅ ad:

substancja czynna: telmisartan (telmisartan);

1 tabletka zawiera 40 mg lub 80 mg telmisartanu;

substancje pomocnicze: sody wodorotlenek, meglumina, manitol (E 421), crospovidon, magnezu stearynian.

Postać leku. Tabletki.

GÅ owne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ e lub prawie biaÅ e, okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki blokujÄ ce receptory angiotensyny II.

Kod ATC C09CA07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Telmizartan jest specyficznym i skutecznym doustnie stosowanym blokerem receptorów angiotensyny II (typu AT1).

Telmizartan z bardzo wysokim powinowactwem wypiera angiotensynę II z miejsc jej wiązania z podtypem receptorów AT1, odpowiedzialnych za działanie angiotensyny II.

Telmizartan nie wykazuje żadnego częściowego wpływu agonistycznego na receptory AT1. Telmizartan wiąże się selektywnie z receptorem AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmizartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym AT2 oraz innych, mniej poznanych receptorów AT. Rola funkcjonalna tych receptorów nie jest znana, podobnie jak skutek ich potencjalnej stymulacji przez angiotensynę II, której stężenia wzrastają pod wpływem telmizartanu. Telmizartan obniża stężenia aldosteronu w osoczu. Telmizartan nie obniża stężenia reniny w osoczu i nie blokuje kanałów jonowych. Telmizartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kininazy II), enzymu, który rozkłada również bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia objawów niepożądanych związanych z bradykininą.

U ludzi telmizartan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego spowodowany przez angiotensynę II. Efekt blokujący utrzymuje się przez 24 godziny i pozostaje znaczący do 48 godzin.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Telmizartan jest szybko wchłaniany, ale ilość wchłoniętego leku jest zmienna. Średnia absolutna biodostępność telmizartanu wynosi około 50%. W przypadku podania telmizartanu wraz z posiłkiem, pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC0–∞) dla telmizartanu zmniejsza się o około 6% (40 mg) do 19% (160 mg). Po 3 godzinach od przyjęcia stężenie w osoczu osiąga taką samą wartość, jak po podaniu telmizartanu na czczo.

Liniowość/nieliniowość. Uważa się, że niewielkie zmniejszenie AUC nie wpływa negatywnie na skuteczność terapeutyczną. Nie występuje zależność liniowa między dawką a stężeniem w osoczu. Cmax oraz w mniejszym stopniu AUC wzrastają w sposób nieproporcjonalny przy dawkach powyżej 40 mg.

Rozkład. Telmizartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-kwasowym glikoproteidem. Średni objętość rozkładu (Vss) w stanie równowagi wynosi około 500 l.

Metabolizm. Telmizartan ulega metabolizmowi poprzez koniugację do glukuronidu substancji wyjściowej. Aktywność farmakologiczna koniugatu nie została ustalona.

Eliminacja. Telmizartan charakteryzuje się farmakokinetyką dwuwykładniczą z końcowym okresem półtrwania >20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole pod krzywą „stężenie w osoczu–czas” (AUC) wzrastają w sposób nieproporcjonalny do dawki. Brak danych wskazujących na klinicznie istotną akumulację telmizartanu przy stosowaniu w dawkach zalecanych. Stężenia w osoczu były wyższe u kobiet niż u mężczyzn, bez odpowiedniego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym (oraz dożylnej) telmizartan jest prawie całkowicie wydalany z kałem, głównie w niezmienionej formie. Kumulacyjna ekspresja nerkowa stanowi <1% dawki. Całkowity klirens osocza (Cltot) jest wysoki (około 1000 ml/min) w porównaniu do przepływu krwi przez wątrobę (około 1500 ml/min).

Osoby w szczególnych kategoriach.

Dzieci. Farmakokinetykę dwóch dawek telmizartanu oceniano jako drugorzędny cel u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do <18 lat po podaniu telmizartanu w dawce 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez 4 tygodnie leczenia. Cele farmakokinetyczne obejmowały określenie stężeń telmizartanu w stanie równowagi u dzieci i młodzieży oraz badanie różnic związanych z wiekiem. Choć badanie było zbyt małe, aby wiarygodnie ocenić farmakokinetykę u dzieci poniżej 12. roku życia, wyniki ogólnie odpowiadały danym u dorosłych i potwierdzały nieliniowość telmizartanu, szczególnie w odniesieniu do Cmax.

Płeć. Stężenie w osoczu Cmax i AUC u kobiet jest odpowiednio około 3 i 2 razy wyższe niż u mężczyzn.

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetyka telmizartanu nie różni się u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów poniżej 65. roku życia.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim, umiarkowanym i ciężkim stopniu zaobserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia w osoczu. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie zaobserwowano niższe stężenie w osoczu. Telmizartan wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza u pacjentów z niewydolnością nerek i nie może być usuwany dializą. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania nie ulega zmianie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami wątroby wykazały wzrost absolutnej biodostępności do około 100%. U pacjentów z niewydolnością wątroby okres półtrwania nie ulega zmianie.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja.

Stosować w leczeniu hipertensji esencjalnej u dorosłych.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Stosować w celu zmniejszenia zachorowalności na choroby układu sercowo-naczyniowego u dorosłych pacjentów z:

• wyraźnymi objawami chorób sercowo-naczyniowych typu aterotrombotycznego (choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba tętnic obwodowych w wywiadzie);
• cukrzycą typu II z rozpoznanym uszkodzeniem narządów docelowych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz sekcja „Skład”);

• ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• obturacyjne choroby dróg żółciowych;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Jednoczesne stosowanie telmizartanu i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu II lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Digoksyna.

Podczas jednoczesnego stosowania telmizartanu i digoksyny obserwowano medianowy wzrost stężenia digoksyny w osoczu (o 49%) oraz stężenia minimalnego (o 20%). Na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz po jej odstawieniu należy monitorować poziom digoksyny w celu utrzymania go w zakresie terapeutycznym.

Jak i inne leki hamujące układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), telmizartan może wywołać hiperkaliemię (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Ryzyko może wzrosnąć w przypadku leczenia w połączeniu z innymi lekami, które mogą również wywołać hiperkaliemię (substytuty soli zawierające potas, moczopchłonniki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokery receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tacrolius) oraz trimetoprym).

Przypadki hiperkaliemii zależą od powiązanych czynników ryzyka. Ryzyko wzrasta przy powyższych kombinacjach terapeutycznych. Szczególnie wysokie jest ryzyko przy połączeniu z moczopchłonnikami zatrzymującymi potas oraz przy jednoczesnym stosowaniu substytutów soli zawierających potas. Połączenie z inhibitorami ACE lub NSAID jest mniej ryzykowne, o ile ściśle przestrzega się zaleceń dotyczących stosowania.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Moczopchłonniki zatrzymujące potas lub suplementy potasu. Blokery receptorów angiotensyny II, takie jak telmizartan, zmniejszają utratę potasu wywołaną przez moczopchłonniki. Moczopchłonniki zatrzymujące potas, np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid, suplementy diety zawierające potas lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w osoczu. Jeśli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu potwierdzonej dokumentalnie hipokaliemii, należy stosować je ostrożnie, często kontrolując poziom potasu w osoczu.

Lit. Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE i blokerami receptorów angiotensyny II, w tym z telmizartanem, obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w osoczu oraz toksyczność. Jeśli stosowanie tej kombinacji jest konieczne, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne. NSAID (czyli kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz nieselectywne NSAID) mogą obniżać działanie przeciwciśnieniowe blokerów receptorów angiotensyny II.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

Dlatego taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów; należy rozważyć możliwość kontroli funkcji nerek po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz okresowo po jego zakończeniu.

W jednym badaniu jednoczesne stosowanie telmizartanu i ramiprilu doprowadziło do 2,5-krotnego wzrostu AUC0–24 i Cmax ramiprilu i ramiprilatu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Moczopchłonniki (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami takich moczopchłonników, jak furozemyd (moczopchłonnik pętlowy) i hydrochlorotiazyd (moczopchłonnik tiazydowy), może prowadzić do odwodnienia i rozwoju hipotensji ortostatycznej na początku leczenia telmizartanem.

Jednoczesne stosowanie wymagające uwagi.

Inne leki przeciwciśnieniowe. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze telmizartanu może być wzmocnione przez jednoczesne stosowanie innych leków przeciwciśnieniowych.

Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na układ RAA (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania”).

Z uwagi na właściwości farmakologiczne baklofenu i amifostyny można oczekiwać, że mogą one wzmocnić działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwciśnieniowych, w tym telmizartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może się nasilać w wyniku spożycia alkoholu, stosowania barbituranów, środków odurzających i leków przeciwdepresyjnych.

Kortykosteroidy (stosowanie systemowe). Obniżenie działania przeciwciśnieniowego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ciąża. Leczenia blokerami receptorów angiotensyny II nie należy rozpoczynać w czasie ciąży. Jeżeli kontynuowanie terapii blokerem receptorów angiotensyny II nie jest uznawane za absolutnie konieczne u pacjentki planującej zajście w ciążę, powinna ona przejść na alternatywną terapię przeciwhypertensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie blokerami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Niewydolność wątroby. Xipotel nie powinien być stosowany u pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg żółciowych, zastojem żółci oraz ciężką niewydolnością wątroby (patrz punkt „Przeciwwskazania”), ponieważ telmiszartan jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z tymi chorobami obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego telmisyartanu.

Telmiszartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia.

Hipertensja naczyniowo-nerek. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego działającego nerki istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek w przypadku leczenia lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie telmisyartanu wymaga okresowego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny w osoczu. Nie ma doświadczenia w stosowaniu telmisyartanu u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Telmisyartan nie jest usuwany z krwi poprzez hemofiltrację i nie poddaje się dializie.

Pacjenci z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub obniżonym stężeniem sodu. Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce telmisyartanu, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub obniżonym stężeniem sodu, np. w wyniku intensywnej terapii moczopędnej, diety o ograniczonym spożyciu soli lub biegunki. Takie stany należy skorygować przed podaniem leku Xipotel. Przed rozpoczęciem leczenia telmisyartanem należy znormalizować stężenie sodu i/lub objętość płynu wewnątrznaczyniowego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek (aż do ostrej niewydolności nerek).

Z tego powodu podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczna, powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku ciągłego, dokładnego monitorowania czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II jednocześnie u pacjentów z naczyniopatią cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. U pacjentów, u których napięcie naczyń i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub zaawansowaną chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), stosowanie leków oddziałujących na ten układ, takich jak telmisyartan, może prowadzić do ostrej hipotensji, hiperazotemii, oligurii, rzadko – do ostrej niewydolności nerek (patrz punkt „Efekty niepożądane”).

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leki przeciwhypertensyjne działające poprzez blokadę układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania telmisyartanu u tych pacjentów.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Jak i inne leki rozszerzające naczynia, lek ten należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanym zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi. W czasie leczenia telmisyartanem u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi może rozwinąć się hipoglikemia. U takich pacjentów należy monitorować stężenie glukozy we krwi, może również być konieczna korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

Hiperkaliemia. Stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może powodować hiperkaliemię.

U starszych pacjentów, pacjentów z niewydolnością nerek, chorych na cukrzycę, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących inne leki mogące podwyższać stężenie potasu, oraz/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi, hiperkaliemia może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowania leków oddziałujących na układ renina-angiotensynowy należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.

Główne czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii, które należy wziąć pod uwagę:

• Cukrzyca, niewydolność nerek, wiek powyżej 70 lat.
• Leczenie skojarzone z jednym lub kilkoma innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron oraz/lub suplementami diety zawierającymi potas. Do leków lub grup terapeutycznych leków, które mogą wywołać hiperkaliemię, należą zastępcze substytuty soli zawierające potas, moczopędy zatrzymujące potas, inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresyjne (cyklosporyna lub tacrolius) oraz trimetoprym.
• Choroby współistniejące, w tym odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. infekcyjne choroby), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, ostra martwica mięśni szkieletowych, rozległe urazy).

Pacjenci z grupy ryzyka powinni podlegać dokładnemu monitorowaniu stężenia potasu w surowicy (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Różnice etniczne. Obserwacje wykazały, że telmisyartan i inne blokery receptorów angiotensyny II są wyraźnie mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów czarnoskórych niż u przedstawicieli innych grup etnicznych, podobnie jak inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę. Może to wynikać z większego udziału stanów o niskim stężeniu reniny u pacjentów czarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym.

Choroba niedokrwienna serca. Jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub kardiopatią niedokrwienną może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Obrzęk angioimmunologiczny jelita. Zgłaszano przypadki obrzęku angioimmunologicznego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II (patrz punkt „Efekty niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po zaprzestaniu przyjmowania blokerów receptorów angiotensyny II. Jeżeli rozpoznano obrzęk angioimmunologiczny jelita, należy przerwać stosowanie telmisyartanu i rozpocząć odpowiedni monitoring do całkowitego ustąpienia objawów.

Zawartość. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) / dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania telmisartanu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ telmisartanu na funkcję rozrodczą.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego związanego ze stosowaniem inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie były przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Choć nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka teratogennego przy stosowaniu blokerów receptora angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć przy stosowaniu tej klasy leków. Jeśli kontynuacja leczenia blokerami receptora angiotensyny II jest konieczna, należy wcześniejsze zastąpić lek innym środkiem przeciw nadciśnieniu, który ma potwierdzony profil bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie blokerów receptora angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (uszkodzenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie formowania się kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia).

Jeśli leczenie blokerami receptora angiotensyny II zostało rozpoczęte w drugim trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i kości czaszki płodu.

Stan noworodków matek, które przyjmowały blokery receptora angiotensyny II, należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres karmienia piersią.

Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania telmisartanu w okresie karmienia piersią, lek ten nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią. Preferowane jest leczenie alternatywne o lepiej poznanej skuteczności i bezpieczeństwie, szczególnie w przypadku karmienia noworodka lub przedwczesnego niemowlęcia.

Plodność.

W badaniach przedklinicznych nie wykazano wpływu telmisartanu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwania maszyn.

Podczas prowadzenia samochodu oraz obsługi innych urządzeń mechanicznych należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia omdleń lub zawrotów głowy podczas terapii przeciw nadciśnieniowej, w tym lekiem Xipotel.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Zwykła skuteczna dawka telmisartanu wynosi 40 mg na dobę. Niektórym pacjentom może wystarczyć dawka dzienna telmisartanu 20 mg (stosować inne postaci lecznicze z odpowiednim dawkowaniem). Jeżeli ciśnienie tętnicze nie obniża się do pożądanego poziomu, dawkę telmisartanu można zwiększyć do 80 mg raz na dobę. Przy decyzji o zwiększeniu dawki należy wziąć pod uwagę, że maksymalny efekt hipotensyjny osiąga się po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Alternatywnie telmisartan można stosować w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, które wykazują dodatkowy efekt obniżający ciśnienie tętnicze przy stosowaniu razem z telmisartanem.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Zalecana dawka wynosi 80 mg raz na dobę. Skuteczność telmisartanu w dawkach niższych niż 80 mg w profilaktyce chorób układu sercowo-naczyniowego jest nieznana.

W przypadku rozpoczynania leczenia telmisartanem w celu zmniejszenia zachorowalności na choroby układu sercowo-naczyniowego zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego i w razie potrzeby korygowanie dawek leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Pacjenci w wieku starszym. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku starszym.

Zaburzenia funkcji nerek. Doświadczenie leczenia chorych z niewydolnością nerek lub chorych poddawanych hemodializie jest ograniczone. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od najniższej dawki początkowej telmisartanu 20 mg (stosować inne postaci lecznicze z odpowiednim dawkowaniem; patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu ciężkości nie ma potrzeby korekty dawki.

Telmisartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację i nie poddaje się dializie.

Zaburzenia funkcji wątroby. Xipotel jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dawka dzienna telmisartanu nie powinna przekraczać 40 mg raz na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Sposób stosowania.

Telmisartan w postaci tabletek należy przyjmować raz na dobę doustnie niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy połykać całe, zapijając odpowiednią ilością płynu.

Ostrzeżenia dotyczące przechowywania i stosowania środka leczniczego.

Telmisartan należy przechowywać w zapieczętowanym blisterze w celu ochrony przed wilgocią. Tabletki należy wyjmować z blistera bezpośrednio przed zastosowaniem.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Xipotel u dzieci (w wieku do 18 lat) nie zostały zbadane.

Dostępne dane są przedstawione w podsekcjach „Farmakokinetyka” i „Farmakodynamika”, ale nie można podać żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania.

Nadmierna dawka.

Istnieje ograniczona informacja dotycząca przedawkowania u ludzi.

Objawy. Najbardziej wyraźnymi objawami przedawkowania telmisartanu były hipotensja i tachykardia; donoszono również o bradykardii, zawrotach głowy, zwiększeniu stężenia kreatyniny w surowicy i ostrej niewydolności nerek.

Leczenie. Telmisartan nie jest usuwany z organizmu przez hemofiltrację i nie poddaje się dializie. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani i otrzymywać leczenie objawowe i wspierające. Leczenie zależy od czasu od przedawkowania oraz od ciężkości objawów. Zaleca się wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania można stosować węgiel aktywny. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia nadciśnienia tętniczego pacjenta należy położyć na plecach i udzielić pomocy skierowanej na szybkie uzupełnienie objętości płynów i soli w organizmie.

Działania niepożądane.

Ciężkie działania niepożądane, w tym reakcja anafilaktyczna i obrzęk naczynioruchowy, mogą występować pojedynczo (częstość od ≥ 1/10000 do <1/1000); obserwowano również ostre niewydolności nerek.

Ogólna częstość działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych w grupie przyjmującej telmisartan była zazwyczaj porównywalna z grupą przyjmującą placebo (41,4 % vs 43,9 %). Częstość działań niepożądanych nie zależała od dawki, płci, wieku ani rasy pacjenta. Profil bezpieczeństwa telmisartanu u pacjentów, którym stosowano lek w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego, odpowiadał profilowi bezpieczeństwa obserwowanemu podczas leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane związane z lekiem na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz doniesień z okresu pogwarancyjnego. Lista ta obejmuje również ciężkie działania niepożądane oraz takie, które doprowadziły do przerwania stosowania leku w trakcie trzech długoterminowych badań klinicznych obejmujących 21642 pacjentów, którzy przyjmowali telmisartan w celu zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego przez okres do sześciu lat.

Działania niepożądane są wymienione według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od 1/100 do <1/10); nieczęsto (od 1/1000 do <1/100); rzadko (od 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej według nasilenia objawów.

Zakażenia i inwazje:

nierzadko — zakażenia dróg moczowych, w tym cystalgia; zakażenia górnych dróg oddechowych, w tym gardła i zatok (faryngit, zatokowe zapalenie);
rzadko — sepsa, w tym zakończona śmiercią1.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:
nierzadko — anemia;
rzadko — eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:
rzadko — reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.

Zaburzenia przemiany materii:
nierzadko — hiperkaliemia;
rzadko — hipoglikemia (u chorych na cukrzycę), hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne:
nierzadko — bezsenność, depresja;
rzadko — lęk.

Zaburzenia układu nerwowego:
nierzadko — omdlenie;
rzadko — senność.

Zaburzenia narządu wzroku:
rzadko — zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu i przewodów półkolistych:
nierzadko — zawroty głowy.

Zaburzenia serca:
nierzadko — bradykardia;
rzadko — tachykardia.

Zaburzenia naczyń:
nierzadko — hipotensja tętnicza2, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostkowej:
nierzadko — duszność, kaszel;
bardzo rzadko — choroba śródmiąższowa płuc4.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:
nierzadko — ból brzucha, biegunka, dyspepsja, wzdęcia, wymioty;
rzadko — suchość w ustach, dyskomfort brzuszny, dysgezja.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:
rzadko — zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby3.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:
nierzadko — świąd, nadmierne pocenie się, wysypka;
rzadko — obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony śmiercią), egzema, rumień, pokrzywka, dermatyt lekowy, toksyczny dermatyt.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:
nierzadko — ból pleców (np. ischiadiczny), skurcze mięśni, mialgia;
rzadko — artralgia, ból kończyn, ból ścięgna (objawy przypominające tendinitę).

Zaburzenia układu moczowego:
nierzadko — zaburzenia funkcji nerek (w tym ostre uszkodzenie nerek).

Zaburzenia ogólne:
nierzadko — ból w klatce piersiowej, osłabienie (astenia);
rzadko — objawy przypominające grypę.

Dane laboratoryjne:
nierzadko — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi;
rzadko — obniżenie stężenia hemoglobiny, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, podwyższenie stężenia kreatyniny fosfokinazy we krwi.

1, 2, 3, 4 Szczegółowy opis patrz w podrozdziale „Opis poszczególnych działań niepożądanych” poniżej.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Sepsa. W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano wyższą częstość występowania sepsy niż u pacjentów przyjmujących placebo. Może to być zjawisko przypadkowe lub objaw procesu, którego istota nie jest obecnie znana.

Hipotensja. To działanie niepożądane obserwowano często u pacjentów z dobrze kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, którzy przyjmowali telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego w połączeniu ze standardową terapią.

Zaburzenia funkcji wątroby / choroby wątroby. Dane z okresu pogwarancyjnego wskazują, że większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby / chorób wątroby wystąpiła u pacjentów japońskiego pochodzenia. Ci pacjenci są bardziej skłonni do wystąpienia tych działań niepożądanych.

Choroba śródmiąższowa płuc. W okresie pogwarancyjnym odnotowano przypadki choroby śródmiąższowej płuc, które czasowo korelowały z podawaniem telmisartanu. Jednak związek przyczynowy nie został potwierdzony.

Obrzęk naczynioruchowy jelita. Opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących inhibitory receptora angiotensyny II (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w związku ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletów w blisterze; 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

14 tabletów w blisterze; 2, 4 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

TOV „KUSUM FARM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

lub

Producent.

TOV „GLEDPHARM LTD”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.