Wancomycyna Vocate

ULOTKA DO LEKU WANCOMYCZYNA VOCATE (VANCOMYCIN VOCATE) DO STOSOWANIA U LUDZI

Skład:

substancja czynna: wancomycyna;

1 buteleczka 500 mg zawiera wancomycyny chlorowodorek odpowiadający 500 mg wancomycyny;

1 buteleczka 1000 mg zawiera wancomycyny chlorowodorek odpowiadający 1000 mg wancomycyny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała lub różowa, porowata masa.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Glikopeptydowe antybiotyki. Wancomycyna. Kod ATC J01X A01.

Środki działające na układ pokarmowy i przemianę materii. Antybiotyki. Wancomycyna.

Kod ATC A07A A09.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Wancomycyna Vocate jest tricyklicznym antybiotykiem glikopeptydowym, który hamuje syntezę ściany komórkowej w wrażliwych bakteriach, wiążąc się z wysokim powinowactwem do końcówki D-alanyna-D-alanyna prekursorów ściany komórkowej. Lek wykazuje powolne działanie bakteriobójcze na rozmnażające się mikroorganizmy. Ponadto zaburza on przepuszczalność błony komórkowej bakterii oraz syntezę RNA.

Zależność farmakokinetyczna/farmakodynamiczna (FK/FD)

Wancomycyna Vocate wykazuje aktywność niezależną od stężenia, przy czym pole pod krzywą stężenia (AUC) podzielone przez minimalne stężenie hamujące (MIC) dla danego patogenu jest głównym parametrem prognostycznym skuteczności. Na podstawie danych uzyskanych in vitro oraz badań na zwierzętach, a także ograniczonych danych u ludzi, ustalono, że stosunek AUC/MIC wynoszący 400 jest docelowym wskaźnikiem FK/FD niezbędnym do osiągnięcia skuteczności klinicznej wancomycyny Vocate. Aby osiągnąć ten cel przy MIC ≥ 1,0 mg/l, konieczne jest dawkowanie w wyższym zakresie oraz uzyskanie wysokich stężeń w surowicy (15–20 mg/l) (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”).

Mechanizm oporności

Nabyta oporność na glikopeptydy występuje najczęściej u enterokoków i polega na nabywaniu różnych kompleksów genowych van, które modyfikują cel działania D-alanyna-D-alanyna do D-alanyna-D-laktatu lub D-alanyna-D-seryny, słabo wiążących wancomycynę. W niektórych krajach obserwuje się wzrost liczby przypadków oporności, szczególnie u enterokoków; szczególne zaniepokojenie budzą szczepy wielooporne Enterococcus faecium.

Geny van rzadko występują u Staphylococcus aureus, gdzie zmiany w strukturze ściany komórkowej prowadzą do wrażliwości pośredniej, najczęściej heterogenicznej. Opisano również szczepy metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA) o obniżonej wrażliwości na wancomycynę. Mechanizm obniżonej wrażliwości lub oporności na wancomycynę u stafilokoków nie jest w pełni poznany. Wymaga on obecności kilku elementów genetycznych oraz licznych mutacji.

Brak krzyżowej oporności między wancomycyną a innymi klasami antybiotyków. Krzyżowa oporność z innymi antybiotykami glikopeptydowymi, takimi jak teykoplanina, nadal występuje. Wtórny rozwój oporności podczas terapii występuje rzadko.

Synergia

Kombinacja wancomycyny Vocate z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje działanie synergiczne wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, nie-enterokokowych streptokoków grupy D, enterokoków oraz streptokoków grupy Viridans. Kombinacja wancomycyny Vocate z cefalosporyną wykazuje efekt synergiczny wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis opornych na oksacylinę, a kombinacja wancomycyny Vocate z ryfampicyną wykazuje efekt synergiczny wobec Staphylococcus epidermidis oraz częściowy efekt synergiczny wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus. Ponieważ wancomycyna Vocate w połączeniu z cefalosporyną może również wykazywać działanie antagonistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis, a w połączeniu z ryfampicyną – wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus, zaleca się wcześniejsze przetestowanie synergii.

Należy uzyskać próbki kultur bakteryjnych w celu wyizolowania i identyfikacji patogenów oraz określenia ich wrażliwości na wancomycynę Vocate.

Wartości odcięcia w teście wrażliwości

Wancomycyna Vocate jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak stafilokoki, streptokoki, enterokoki, pneumokoki i laseczki Clostridium. Bakterie Gram-ujemne są oporne na wancomycynę Vocate.

Zakres nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się posiadanie lokalnych danych dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny poziom oporności wywołuje wątpliwości co do celowości stosowania leku przynajmniej w niektórych typach infekcji. Informacje te stanowią jedynie przybliżone wyobrażenie o wrażliwości mikroorganizmów na wancomycynę Vocate.

Wartości odcięcia minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Antybiotyczne (EUCAST)

1 S. aureus z wartościami MIC dla wancomycyny 2 mg/l znajdują się na granicy wyodrębnienia typu dzikiego i może występować pogorszenie się klinicznej odpowiedzi.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Wancomycynę podaje się dożylnie w celu leczenia zakażeń systemowych.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek wielokrotne dawki wancomycyny w dawce 1 g (15 mg/kg) podawane w formie dożylnej infuzji przez 60 minut zapewniają średnie stężenie w osoczu wynoszące około 50–60 mg/l, 20–25 mg/l oraz 5–10 mg/l odpowiednio bezpośrednio po zakończeniu infuzji, po 2 godzinach i po 11 godzinach. Stężenia osoczowe uzyskiwane po wielokrotnym podawaniu dawek są podobne do tych osiąganych po pojedynczej dawce.

Wancomycyna zazwyczaj nie jest wchłaniana do krwiobiegu po podaniu doustnym. Jednak wchłanianie może mieć miejsce po doustnej aplikacji u pacjentów z kolitem (pseudobłoniastym). Może to prowadzić do gromadzenia się wancomycyny u pacjentów z współistniejącą niewydolnością nerek.

Rozkład

Objętość rozkładu wynosi około 60 l / 1,73 m² powierzchni ciała. Przy stężeniach wancomycyny w surowicy krwi od 10 mg/l do 100 mg/l wiązanie leku z białkami osocza wynosi około 30–55 % (zmierzone metodą ultrafiltracji).

Wancomycyna łatwo dyfuunduje przez łożysko i rozkłada się w krwi pępowinowej. W niezapalonych oponach mózgowo-rdzeniowych wnikanie wancomycyny przez barierę krew-mózg jest niewielkie.

Biotransformacja

Metabolizm wancomycyny jest bardzo niewielki. Po podaniu dożylnej prawie cały lek wydalany jest w postaci mikrobiologicznie aktywnej substancji (około 75–90 % w ciągu 24 godzin) z moczem poprzez filtrację kłębuszkową.

Eliminacja

Okres półtrwania wancomycyny wynosi 4–6 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek oraz 2,2–3 godziny u dzieci. Klirens osoczowy wynosi około 0,058 l/kg/godz., a klirens nerkowy około 0,048 l/kg/godz. W ciągu pierwszych 24 godzin około 80 % podanej dawki wancomycyny wydalone jest z moczem poprzez filtrację kłębuszkową. Upośledzenie funkcji nerek opóźnia wydalanie wancomycyny. U pacjentów z anefrią średni okres półtrwania wynosi 7,5 dnia. Z uwagi na ototoksyczność wancomycyny w takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia leku w osoczu podczas terapii.

Wydalanie z żółcią jest niewielkie (mniej niż 5 % dawki).

Chociaż wancomycyna nie jest skutecznie usuwana podczas hemodializy ani dializy otnętnej, istnieją doniesienia o zwiększeniu klirensu wancomycyny podczas hemoperfuzji i hemofiltraции.

Po podaniu doustnym jedynie część podanej dawki pojawia się w moczu. Z drugiej strony, wysokie stężenia wancomycyny stwierdza się w kale (> 3100 mg/kg przy dawkach 2 g/dobę).

Liniowość/nieliniowość

Stężenie wancomycyny zazwyczaj wzrasta proporcjonalnie do zwiększenia dawki. Stężenia w osoczu krwi podczas wielokrotnego podawania dawek są podobne do stężeń po podaniu dawki pojedynczej.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Wancomycyna jest wydalana głównie przez filtrację kłębuszkową. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek okres terminalnego półtrwania wancomycyny jest wydłużony, a całkowity klirens zmniejszony. Dlatego należy odpowiednio dobrać optymalną dawkę zgodnie z zaleceniami dawkowania podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Farmakokinetyka wancomycyny nie zmienia się u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby.

Kobiety w ciąży. Aby osiągnąć stężenia terapeutyczne w surowicy krwi u kobiet w ciąży, mogą być wymagane znacznie większe dawki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Pacjenci z nadmierną masą ciała. Rozkład wancomycyny może być zmieniony u pacjentów z nadmierną masą ciała z powodu zwiększonej objętości rozkładu, klirensu nerkowego oraz możliwych zmian w wiązaniu z białkami osocza. U tej podpopulacji stężenia wancomycyny w surowicy krwi były wyższe niż oczekiwane u zdrowych dorosłych mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dzieci. Farmakokinetyka wancomycyny wykazuje dużą międzyosobniczą zmienność u noworodków przedwczesnych i terminowych. U noworodków po podaniu dożylnej objętość rozkładu wancomycyny waha się od 0,38 do 0,97 l/kg, co jest podobne do wartości u dorosłych, natomiast klirens waha się od 0,63 do 1,4 ml/kg/min. Okres półtrwania waha się od 3,5 do 10 godzin i jest dłuższy niż u dorosłych, co odzwierciedla typowo niższe wartości klirensu u noworodków.

U niemowląt i dzieci w starszym wieku objętość rozkładu waha się w granicach 0,26–1,05 l/kg, a klirens – 0,33–1,87 ml/kg/min.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Podanie dożylne

Wancomycyna Vocate wskazana jest we wszystkich grupach wiekowych w leczeniu następujących infekcji (patrz również sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”):

• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną;
• zapalenie wsierdzia.

Wancomycyna Vocate wskazana jest również we wszystkich grupach wiekowych do profilaktyki przeciwbakteryjnej w okresie okołochirurgicznym u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju bakteryjnego zapalenia wsierdzia podczas poważnych zabiegów chirurgicznych.

Podanie doustne

Wancomycyna Vocate wskazana jest we wszystkich grupach wiekowych w leczeniu infekcji wywołanych przez Clostridioides difficile (patrz również sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Należy również brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na wancomycynę.

Wancomycyny nie należy podawać dośródmięśniowo z powodu ryzyka nekrozy w miejscu wstrzyknięcia.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Jednoczesne stosowanie wancomycyny i środków znieczulających wiązano z wystąpieniem rumienia, hiperemii przypominającej działanie histaminy oraz reakcji anafilaktycznopodobnych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszano zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych związanych z infuzją podczas jednoczesnego stosowania środków znieczulających. Działania niepożądane związane z infuzją można zminimalizować, podając wancomycynę w postaci 60-minutowej infuzji przed podaniem środków znieczulających. W przypadku podawania podczas znieczulenia dawki należy rozcieńczyć do stężenia 5 mg/ml lub niższego i podawać powoli z dokładnym monitorowaniem czynności serca. Zmianę pozycji pacjenta należy odłożyć do zakończenia infuzji.

Jednoczesne lub sekwencyjne stosowanie systemowe lub miejscowe innych potencjalnie ototoksycznych lub nefrotoksycznych leków, takich jak amfoterycyna B, aminoglikozydy, bacytracyna, polimyksyna B, kolistyna, wiomycyna, cisplatyna, piperacylina/tazobaktam, moczopędne pętlowe oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), może nasilać toksyczność wancomycyny. W takich przypadkach należy zachować ostrożność i stosować odpowiednie monitorowanie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Kombinacja wancomycyny z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje efekt synergistyczny wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, streptokoków D niebędących enterokokami, enterokoków i streptokoków grupy Viridans.

Kombinacja wancomycyny z ryfampicyną wykazuje efekt synergistyczny wobec Staphylococcus epidermidis.

Podanie doustne: należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania inhibitorów pompy protonowej oraz leków hamujących perystaltykę zgodnie z lokalnymi zaleceniami dotyczącymi infekcji Clostridioides difficile.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Reakcje nadwrażliwości

Możliwe są poważne, a czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości (zob. sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie wancomycyną i podjąć odpowiednie działania nagłe.

U pacjentów otrzymujących wancomycynę przez dłuższy czas lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą powodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. U wszystkich pacjentów otrzymujących wancomycynę należy okresowo wykonywać badania krwi, moczu, funkcji wątroby i nerek.

Wancomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergicznymi reakcjami na teykoplaninę, ponieważ możliwe jest wystąpienie reakcji krzyżowej nadwrażliwości, w tym śmiertelnego wstrząsu anafilaktycznego.

Wrażliwość bakterii

Zakres działania przeciwbakteryjnego wancomycyny obejmuje wyłącznie bakterie Gram-dodatnie. Wancomycyny nie należy stosować jako leku monoterapii w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już zidentyfikowany i wiadomo, że jest wrażliwy na wancomycynę, lub istnieje duże prawdopodobieństwo, że prawdopodobny patogen jest wrażliwy na wancomycynę.

W przypadku empirycznego stosowania wancomycyny należy uwzględnić zakres działania bakteriobójczego, profil bezpieczeństwa oraz dostępność standardowej terapii przeciwbakteryjnej dla danego pacjenta.

Ototoksyczność

Zarejestrowano przypadki ototoksyczności, zarówno tymczasowej, jak i z nieodwracalnymi skutkami (zob. sekcja „Działania niepożądane”) u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami słuchu, którzy otrzymywali nadmierną dawkę dożylną lub jednocześnie leczono innym lekiem o działaniu ototoksycznym, takim jak aminoglikozyd. Należy również unikać stosowania wancomycyny u pacjentów z wcześniejszą utratą słuchu. Objawem poprzedzającym utratę słuchu może być szum w uszach. Doświadczenia z zastosowania innych antybiotyków wskazują, że utrata słuchu może postępować pomimo przerwania leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko ototoksyczności, należy okresowo oznaczać stężenie wancomycyny we krwi oraz okresowo kontrolować funkcję słuchu.

Osoby starsze są szczególnie wrażliwe na uszkodzenia słuchu. Monitorowanie funkcji przedsionkowej i słuchu u osób starszych należy prowadzić podczas i po zakończeniu leczenia. Należy unikać jednoczesnego lub kolejnego stosowania innych substancji ototoksycznych.

Reakcje związane z infuzją

Szybkie podanie bolusowe (czyli w ciągu kilku minut) może być związane z nasileniem hipotensji tętniczej (w tym wstrząsem i rzadziej z zatrzymaniem serca), reakcjami typu histaminopodobnego oraz wysypką makulopapularną. Szybkie dożylna podanie wancomycyny hydrochloranu do wstrzykiwań może również wiązać się z reakcją infuzyjną na wancomycynę, objawiającą się swędzeniem i rumieniem obejmującym twarz, szyję i górną część tułowia („zespół czerwonej osoby” lub „zespół czerwonej szyi”). Wancomycynę należy podawać powoli w roztworze rozcieńczonym (2,5–5,0 mg/ml) z szybkością nie przekraczającą 10 mg/min przez co najmniej 60 minut, aby uniknąć szybkich reakcji związanych z infuzją. Przerwanie infuzji zwykle prowadzi do szybkiego ustąpienia tych reakcji.

Działania niepożądane związane z podaniem leku zależą zarówno od stężenia, jak i szybkości podania wancomycyny. Jednak działania niepożądane związane z infuzją mogą wystąpić przy każdej szybkości lub stężeniu.

Częstość występowania reakcji związanych z infuzją (hipotensja, napływy gorąca, rumień, pokrzywka i swędzenie) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu środków znieczyszczających (zob. sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ryzyko to można zmniejszyć, podając wancomycynę w formie infuzji przez co najmniej 60 minut przed indukcją zniecznienia.

Ciężkie działania niepożądane skórne

Podczas leczenia wancomycyną obserwowano ciężkie działania niepożądane skórne (CDNS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pęcherzycę (OGEP), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne (zob. sekcja „Działania niepożądane”). Większość tych reakcji pojawiała się w ciągu kilku dni do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia wancomycyną.

Należy poinformować pacjentów o objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie wancomycyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania wancomycyny rozwinęły się CDNS, ponownego leczenia wancomycyną nie można w żadnym wypadku wznawiać.

Reakcje w miejscu podania

Ból i zatorowość żył mogą występować u wielu pacjentów otrzymujących dożylną wancomycynę i czasem mogą być ciężkie. Częstość i ciężkość zatorowości żył można zminimalizować, podając lek powoli w postaci roztworu rozcieńczonego (zob. sekcja „Sposób stosowania i dawki”) oraz regularnie zmieniając miejsce infuzji.

Skuteczność i bezpieczeństwo wancomycyny przy stosowaniu drogą intratekalną, intralumbalną i do przedsionków mózgu nie zostały ustalone.

Nefrotoksyczność

Wancomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym z anurią, ponieważ ryzyko wystąpienia efektów toksycznych jest znacznie większe przy długotrwałym utrzymywaniu się wysokich stężeń we krwi. Ryzyko toksyczności wzrasta przy wysokich stężeniach we krwi lub długotrwałym leczeniu.

Monitorowanie stężenia wancomycyny we krwi jest wskazane podczas leczenia wysokimi dawkami i długotrwałego stosowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub słuchu, a także przy jednoczesnym stosowaniu substancji nefrotoksycznych lub ototoksycznych (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia wzroku

Wancomycyna nie jest wskazana do stosowania wewnątrzkomorowego lub wewnątrzciałkowego, w tym w profilaktyce endoftalmii.

W pojedynczych przypadkach po stosowaniu wewnątrzkomorowym lub wewnątrzciałkowym wancomycyny podczas lub po operacji zaćmy obserwowano krwotoczny okluzyjny zapalenie naczyń siatkówki, w tym nieodwracalną utratę wzroku.

Diareę związaną z Clostridioides difficile

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym wancomycyny, zgłaszano przypadki diarei związanej z Clostridioides difficile (CDAD). Ciężkość tej diarei może wahać się od łagodnej do śmiertelnego zapalenia okrężnicy. Stosowanie antybiotyków zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Nadprodukcja toksyn przez szczepy C. difficile powoduje zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię antymikrobiologiczną i mogą wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość CDAD u wszystkich pacjentów, u których pojawia się biegunka po podaniu antybiotyków. Ponieważ CDAD może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po podaniu środków przeciwbakteryjnych, należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia CDAD może być konieczne przerwanie stosowania antybiotyków nieskierowanych przeciwko C. difficile. Należy odpowiednio monitorować poziom płynów i elektrolitów, uzupełniać białko, leczyć C. difficile antybiotykami oraz przeprowadzić ocenę chirurgiczną w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Dzieci

Zalecane dawki dożylne dla dzieci, w szczególności dla dzieci poniżej 12. roku życia, mogą nie zapewniać terapeutycznego poziomu wancomycyny u znacznej liczby dzieci. Jednak bezpieczeństwo zwiększenia dawki wancomycyny nie zostało odpowiednio ocenione i ogólnie nie można zalecać dawek wyższych niż 60 mg/kg/dobę.

Wancomycynę należy stosować z szczególną ostrożnością u noworodków przedwczesnych i małych dzieci (od 1 miesiąca (28 dni) do 23 miesięcy) ze względu na niedojrzałość ich nerek i możliwy wzrost stężenia wancomycyny w surowicy krwi. U takich dzieci należy dokładnie monitorować stężenie wancomycyny we krwi.

Jednoczesne stosowanie wancomycyny i środków znieczyszczających wiązano z rumieniem i hiperemią typu histaminopodobnej u dzieci. Podobnie jednoczesne stosowanie z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydowe antybiotyki, NLPZ (np. ibuprofen w celu zamknięcia niezamkniętego przewodu tętniczego) lub amfoterycyna B, wiąże się z zwiększonym ryzykiem nefrotoksyczności (zob. sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), dlatego należy częściej monitorować stężenie wancomycyny w surowicy krwi i funkcję nerek.

Osoby starsze

Naturalny spadek filtracji kłębuszkowej z wiekiem może prowadzić do wzrostu stężenia wancomycyny w surowicy krwi, jeśli dawkę nie skoryguje się odpowiednio (zob. sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Interakcje z anestetykami

Wancomycyna może nasilać depresję mięśnia sercowego wywołaną przez środki znieczyszczające. Podczas znieczwienia dawki należy odpowiednio rozcieńczyć i podawać powoli z dokładnym monitorowaniem czynności serca. Zmianę pozycji należy odłożyć do zakończenia infuzji (zob. sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Enterokolita pseudobłoniasta

W przypadku ciężkiej i długotrwałej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju enterokolity pseudobłoniastej, która może być groźna dla życia (zob. sekcja „Działania niepożądane”). Nie należy podawać leków przeciwbiegunkowych.

Superinfekcja

Długotrwałe stosowanie wancomycyny może prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych. Należy dokładnie obserwować pacjenta. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Podanie doustne

Podanie dożylne wancomycyny jest nieskuteczne w leczeniu infekcji Clostridioides difficile. W tym wskazaniu wancomycynę należy stosować doustnie.

Nie zaleca się przeprowadzania testów na kolonizację lub toksynę Clostridioides difficile u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na wysoki poziom bezobjawowej kolonizacji, z wyjątkiem przypadków, gdy ciężka biegunka występuje u niemowląt z czynnikami ryzyka stazu, takimi jak choroba Hirschsprunga, operowana atrezja odbytu lub inne poważne zaburzenia motoryki. Należy zawsze szukać alternatywnej etiologii i potwierdzić enterokolitę spowodowaną przez Clostridioides difficile.

Mogące się zwiększyć wchłanianie systemowe

Wchłanianie może być nasilone u pacjentów z chorobami zapalnymi błony śluzowej jelita lub z pseudobłoniastym zapaleniem okrężnicy spowodowanym przez Clostridioides difficile. Ci pacjenci mają zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie jeśli występuje współistniejąca niewydolność nerek. Im większe zaburzenia funkcji nerek, tym większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z podaniem parenteralnym wancomycyny. Należy monitorować stężenie wancomycyny w surowicy krwi u pacjentów z chorobami zapalnymi błony śluzowej jelita.

Nefrotoksyczność

Podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentów otrzymujących terapię wspomagającą aminoglikozydami lub innymi lekami nefrotoksycznymi należy prowadzić sekwencyjne monitorowanie funkcji nerek.

Ototoksyczność

Kolejne badania funkcji słuchu mogą być przydatne w minimalizowaniu ryzyka ototoksyczności u pacjentów z podstawową utratą słuchu lub u tych, którzy otrzymują terapię wspomagającą lekiem ototoksycznym, takim jak aminoglikozyd.

Interakcje z lekami hamującymi motorykę i inhibitorami pompy protonowej

Należy unikać stosowania leków hamujących motorykę i przeanalizować stosowanie inhibitorów pompy protonowej.

Rozwój opornych bakterii

Stosowanie wancomycyny doustnie zwiększa prawdopodobieństwo rozwoju opornych na wancomycynę enterokoków w przewodzie pokarmowym. Dlatego zaleca się ostrożne stosowanie wancomycyny doustnej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

W badaniach teratologicznych na zwierzętach, którym podawano dawki wancomycyny przekraczające dawki stosowane u ludzi odpowiednio 5 i 3 razy, nie stwierdzono dowodów szkodliwości dla płodu.

W kontrolowanym badaniu klinicznym oceniano potencjalne działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne wancomycyny hydrochloranu na noworodki, gdy lek był stosowany u ciężarnych kobiet z powodu ciężkich infekcji gronkowcowych. Wancomycynę hydrochloran wykryto we krwi pępowinowej. Nie zaobserwowano utraty słuchu typu czuciowo-słuchowego ani nefrotoksyczności związanej z wancomycyną. U jednego noworodka, którego matka otrzymywała wancomycynę w trzecim trymestrze, zaobserwowano przewodnikową utratę słuchu, która nie była związana z wancomycyną. Ponieważ wancomycynę stosowano jedynie w drugim i trzecim trymestrze, nie wiadomo, czy szkodzi ona płodowi. Wancomycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko w przypadku absolutnej konieczności i należy dokładnie monitorować stężenie leku we krwi, aby zminimalizować ryzyko toksycznego wpływu na płód. Jednakże donoszono, że ciężarne pacjentki mogą wymagać znacznie wyższych dawek wancomycyny w celu osiągnięcia terapeutycznych stężeń w surowicy krwi.

Karmienie piersią

Wancomycyna hydrochloran wydzielana jest z mlekiem matki. Wancomycynę należy przepisywać z ostrożnością kobietom karmiącym piersią. Uważa się, że ilość wancomycyny, która może dostać się do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki, jest niewielka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.
W okresie stosowania leku może obniżać się zdolność koncentracji uwagi, co należy uwzględnić podczas prowadzenia samochodu lub wykonywania pracy wymagającej zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki

Jeśli to konieczne, wancomycynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Podanie dożylnne

Dawkę początkową należy ustalać zgodnie z całkowitą masą ciała. Dalsze dostosowanie dawki powinno opierać się na stężeniach w surowicy krwi w celu osiągnięcia docelowych stężeń terapeutycznych. Przy przepisywaniu kolejnych dawek i odstępów między ich podawaniem należy uwzględnić czynność nerek.

Pacjenci w wieku od 12 lat

Zalecana dawka wynosi 15–20 mg/kg masy ciała co 8–12 godzin (nie przekraczać 2 g na dawkę).

U pacjentów ciężko chorych można zastosować dawkę ładującą 25–30 mg/kg masy ciała w celu szybkiego osiągnięcia docelowej stężenia minimalnego wancomycyny w surowicy krwi.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 12 lat

Zalecana dawka wynosi od 10 do 15 mg/kg masy ciała co 6 godzin (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Noworodki dojrzale (od urodzenia do 27 dnia życia) i noworodki przedwczesne (od urodzenia do przewidywanej daty porodu plus 27 dni)

W celu ustalenia schematu dawkowania u noworodków należy skonsultować się z lekarzem posiadającym doświadczenie w leczeniu noworodków. Przykładowe dawkowanie wancomycyny u noworodków przedstawiono w poniższej tabeli (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

PMW — wiek poporodowy [czas, który upłynął od pierwszego dnia ostatniej miesiączki do porodu (wiek ciążowy) plus czas, który upłynął po porodzie (wiek poporodowy)].

Profilaktyka bakteryjnego zapalenia wsierdzia w okresie okołochirurgicznym we wszystkich grupach wiekowych

Zalecana dawka to dawka początkowa 15 mg/kg przed indukcją znieczulenia. W zależności od długości trwania zabiegu może być wymagana druga dawka wancomycyny.

Czas trwania leczenia

Zalecany czas trwania leczenia przedstawiono w poniższej tabeli. W każdym przypadku czas trwania leczenia należy dostosować do rodzaju i ciężkości zakażenia oraz indywidualnej odpowiedzi klinicznej.

*Kontynuować aż do ustąpienia potrzeby dalszego leczenia ran i do uzyskania poprawy klinicznej u pacjenta. Przestać, jeśli u pacjenta utrzymuje się gorączka przez 48–72 godziny.

** W przypadku infekcji protez stawowych należy rozważyć możliwość dłuższej terapii doustnej supresyjnej.

*** Czas trwania i konieczność terapii skojarzonej zależy od typu zastawki serca oraz patogennego mikroorganizmu.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Z powodu wiekowego obniżenia funkcji nerek mogą być wymagane niższe dawki utrzymania.

Zaburzenia funkcji nerek

U dorosłych i dzieci z niewydolnością nerek może być konieczne dobowanie dawki na podstawie stężenia wancomycyny w surowicy, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub u tych, którzy poddawani są terapii zastępczej nerki (ZTN), z powodu wielu różnych czynników, które mogą wpływać na stężenie wancomycyny.

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie należy zmniejszać dawki początkowej. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaleca się wydłużenie przedziału podawania, a nie stosowanie niższych dawek dobowych.

Należy starannie rozważyć stosowność jednoczesnego stosowania leków, które mogą obniżać klirens wancomycyny i/lub nasilać jego niepożądane działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wancomycyna słabo wydobywa się podczas przerywanego hemodializy. Jednak zastosowanie membran o wysokiej przepuszczalności oraz ciągłej terapii zastępczej nerki (CZTN) zwiększa klirens wancomycyny i zazwyczaj wymaga zmiany dawki (zazwyczaj po sesji przerywanego hemodializy).

Dorośli. Korekta dawki u dorosłych pacjentów może opierać się na oszacowaniu szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) według następującego wzoru:

Mężczyźni: [masa ciała (kg) × (140 – wiek (lata))] / (72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl))

Kobiety: 0,85 × wartość obliczona według powyższego wzoru

Typowa dawka początkowa u dorosłych pacjentów wynosi od 15 do 20 mg/kg, którą można podawać co 24 godziny pacjentom z kliresem kreatyniny od 20 do 49 ml/min. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) lub u pacjentów otrzymujących terapię zastępczą nerki, dawkowanie i liczba kolejnych dawek w znacznym stopniu zależą od metody terapii zastępczej nerki (ZTN) i powinny opierać się na minimalnych stężeniach wancomycyny w surowicy oraz resztkowej aktywności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W zależności od sytuacji klinicznej, kolejnej dawki można nie podawać do uzyskania wyników oznaczenia stężenia wancomycyny.

U ciężko chorych pacjentów z niewydolnością nerek nie należy zmniejszać początkowej dawki nasycającej (25–30 mg/kg).

Dzieci. Korekta dawki u dzieci w wieku od 1 roku może opierać się na oszacowaniu szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) według wzoru Schwartz:

eGFR (ml/min/1,73 m²) = (wzrost (cm) × 0,413) / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

eGFR (ml/min/1,73 m²) = (wzrost (cm) × 36,2) / stężenie kreatyniny w surowicy (µmol/l)

W przypadku leczenia dzieci poniżej 1 roku życia należy skonsultować się z ekspertem, ponieważ wzór Schwartz nie stosuje się do tej grupy wiekowej.

W poniższej tabeli przedstawiono zalecenia dotyczące dawkowania dla dzieci, które opierają się na tych samych zasadach, co u dorosłych pacjentów.

* Dawkowanie i liczba kolejnych dawek w znacznym stopniu zależy od metody ZNT i powinny opierać się na stężeniach wancomycyny w surowicy krwi oraz na resztkowej funkcji nerek. W zależności od sytuacji klinicznej, kolejną dawkę można nie podawać do uzyskania wyników oznaczenia stężenia wancomycyny.

Przewlekła niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Ciąża

Do osiągnięcia stężeń terapeutycznych w surowicy krwi u kobiet w ciąży mogą być potrzebne znacznie większe dawki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Pacjenci z otyłością

U pacjentów z otyłością dawkę początkową należy dobrać indywidualnie zgodnie z całkowitą masą ciała, tak jak u pacjentów bez otyłości.

Podanie doustne

Pacjenci w wieku od 12 lat

Leczenie zakażenia Clostridioides difficile (CDI): zalecana dawka wancomycyny wynosi 125 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku pierwszego epizodu łagodnego CDI. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku ciężkiego lub skomplikowanego zakażenia. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g.

U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie aktualnego epizodu CDI wancomycyną w dawce 125 mg cztery razy dziennie przez 10 dni, z następującym stopniowym zmniejszaniem dawki, tj. stopniowym obniżeniem do 125 mg dziennie, lub trybem pulsacyjnym, tj. 125–500 mg/dobę co 2–3 dni przez co najmniej 3 tygodnie.

Noworodki, niemowlęta i dzieci do 12 roku życia

Zalecana dawka wancomycyny wynosi 10 mg/kg doustnie co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g.

Czas trwania leczenia wancomycyną może być dostosowywany do przebiegu klinicznego CDI u poszczególnych pacjentów. Należy, jeśli to możliwe, przerwać przyjmowanie leków przeciwbakteryjnych, które mogły spowodować CDI. Należy zapewnić odpowiednie uzupełnienie płynów i elektrolitów.

Monitorowanie stężenia wancomycyny w surowicy krwi

Częstotliwość terapeutycznego monitorowania leków (TML) powinna być indywidualna i zależeć od sytuacji klinicznej oraz odpowiedzi na leczenie: od codziennego pobierania próbek, które może być wymagane u niektórych pacjentów z niestabilnością hemodynamiczną, do co najmniej jednego razu w tygodniu u stabilnych pacjentów, którzy wykazują odpowiedź na leczenie. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek stężenie wancomycyny w surowicy krwi należy kontrolować w drugim dniu leczenia bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki.

U pacjentów poddawanych przerywany dializie hemodializacyjnej stężenia wancomycyny należy zwykle oznaczać przed rozpoczęciem sesji hemodializy.

Po podaniu doustnym należy monitorować stężenie wancomycyny w surowicy krwi u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Minimalne stężenie wancomycyny w surowicy krwi powinno zazwyczaj wynosić 10–20 mg/l, w zależności od lokalizacji zakażenia i wrażliwości patogenu. Laboratoria kliniczne zwykle zalecają wartości minimalne 15–20 mg/l, aby lepiej objąć klasyfikowane wrażliwe patogeny z MIC > 1 mg/l (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”).

Do ustalenia indywidualnej dawki, która zapewni osiągnięcie odpowiedniego AUC, można zastosować metody oparte na modelowaniu. Takie podejście można stosować zarówno do obliczenia dawki początkowej, jak i do korekty dawki na podstawie wyników TML (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Sposób podania

Podanie dożylne

Ten lek należy podawać dożylnie tylko po odtworzeniu i rozcieńczeniu.

Wancomycynę podaje się zazwyczaj dożylnie w formie przerywanej infuzji, a zalecenia dotyczące dawkowania podawania dożylnego podane w tej sekcji odnoszą się do tej metody stosowania.

Wancomycynę należy podawać wyłącznie w formie powolnej infuzji dożylnej trwającej co najmniej jedną godzinę lub z maksymalną szybkością 10 mg/min (w zależności od tego, co trwa dłużej). Lek powinien być odpowiednio rozcieńczony (co najmniej 100 ml na 500 mg lub co najmniej 200 ml na 1000 mg). Zobacz również sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Pacjenci, u których należy ograniczyć przyjmowanie płynów, mogą również otrzymywać roztwór 500 mg / 50 ml lub 1000 mg / 100 ml, choć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z infuzją wzrasta przy wyższych stężeniach.

Przygotowanie roztworu odtworzonego

Do fiolki z liofilizatem dodać 20 ml wody do wstrzykiwań. W ten sposób powstanie roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Po rozpuszczeniu liofilizatu w wodzie powstaje przezroczysty roztwór.

Można rozważyć stosowanie ciągłej infuzji wancomycyny, np. u pacjentów z niestabilnym kliremsem wancomycyny.

Przerywana infuzja jest lepszą metodą podania. Odtworzone roztwory zawierające 1 g wancomycyny chlorowodoranu należy rozcieńczyć co najmniej 200 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu dożylnej lub 5 % roztworu dekstrozy do wlewu dożylnej. Żądaną dawkę należy podawać w formie infuzji dożylnej co najmniej przez 60 minut. Przy szybkim podaniu lub w wyższych stężeniach istnieje ryzyko rozwoju wyraźnej hipotensji w połączeniu z tromboflebitą. Szybkie podanie może również powodować zaczerwienienie i krótkotrwałe wysypy na szyi i barkach.

Ciągła infuzja (należy stosować tylko wtedy, gdy przerywana infuzja jest niemożliwa). Od 1 do 2 fiolki (1–2 g) można dodać do odpowiednio dużej objętości wlewu dożylnej chlorku sodu lub wlewu dożylnej 5 % dekstrozy, aby żądaną dawkę dobową można było podać powoli przez kroplówkę dożylną w ciągu 24 godzin.

Zalecane stężenia nie powinny przekraczać 5 mg/ml. U poszczególnych pacjentów wymagających ograniczenia płynów można stosować stężenie do 10 mg/ml.

Każdą dawkę należy podawać z szybkością nie przekraczającą 10 mg/min.

Po odtworzeniu i rozcieńczeniu 0,9 % roztworem chlorku sodu do wlewu dożylnej lub 5 % roztworem dekstrozy do wlewu dożylnej osmolalność odtworzonego i rozcieńczonego roztworu wynosi około 270 mOsm/kg, a pH – od 2,5 do 4,5.

Przed podaniem odtworzone i rozcieńczone roztwory należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek stałych i zmiany koloru. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór o barwie od bezbarwnej do bladoróżowej, wolny od cząstek.

Gotowy (odtworzony) roztwór do podania dożylnego: stabilność chemiczna i fizyczna została wykazana przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania ponosi użytkownik.

Gotowy roztwór do stosowania doustnego: stabilność chemiczna i fizyczna została wykazana przez 96 godzin w temperaturze 2–8°C.

Podanie doustne

Lek można stosować doustnie.

Dawkę należy rozpuścić w 30 ml wody i podać pacjentowi do wypicia lub podać przez sondę nosowo-żołądkową.

W celu poprawienia smaku do roztworu podczas przyjmowania można dodawać zwykłe syropy aromatyzujące.

Dzieci

Lek Wancomycyna Vocate można stosować dzieciom od urodzenia.

Przedawkowanie

Zaleca się terapię wspomagającą z utrzymaniem filtracji kłębuszkowej.

Wancomycyna słabo usuwana jest z krwi za pomocą hemodializy lub dializy otnętnej. Doniesiono, że hemoperfuzja przy użyciu żywicy Amberlite XAD-4 ma ograniczoną skuteczność.

Efekty uboczne

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi są flebit, reakcje pseudoalergiczne oraz zaczerwienienie górnej części ciała (tzw. „zespół czerwonej szyi”) związane z zbyt szybką infuzją dożylną wancomycyny.

Postaci do stosowania pozajelitowego wskazane do podania doustnego: wchłanianie wancomycyny z przewodu pokarmowego jest nieznaczne. Jednak w przypadku ciężkiego zapalenia błony śluzowej jelita, szczególnie w połączeniu z niewydolnością nerek, mogą wystąpić reakcje niepożądane charakterystyczne dla podania pozajelitowego wancomycyny.

W trakcie leczenia wancomycyną donoszono o ciężkich reakcjach skórnych (CRSR), w tym o zespole Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksycznym martwiczym epidermolyzie (TME), reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) oraz ostrym ogólnoustrojowym pustulopioderma (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Wykaz reakcji niepożądanych

Wymienione poniżej reakcje niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządów zgodnie z MedDRA [Medical Dictionary for Regulatory Activities]. Częstotliwość reakcji niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstotliwości niepożądane efekty wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

1 Przewrotna neutropenia zazwyczaj pojawia się po tygodniu lub dłużej od rozpoczęcia terapii dożylnej lub po dawce całkowitej przekraczającej 25 g.

2 Podczas lub wkrótce po szybkim wlewie mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne/anafilakso-podobne, w tym świsty. Reakcje ustępują po zakończeniu podawania, zazwyczaj w ciągu od 20 minut do 2 godzin. Wancomycynę należy podawać powoli (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania stosowania”). Po wstrzyknięciu domięśniowym może wystąpić martwica.

3 Szum w uszach, który może poprzedzać wystąpienie głuchoty, należy uznać za wskazanie do przerwania leczenia.

4 Ototoxiczność obserwowano głównie u pacjentów otrzymujących wysokie dawki lub jednocześnie stosujących inne leki ototoksyczne, takie jak aminoglikozydy, oraz u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub słuchu.

5 Reakcja wystąpiła podczas przeprowadzania badań klinicznych.

Dzieci

Profil bezpieczeństwa jest ogólnie podobny u dzieci, młodzieży i dorosłych pacjentów. Nefrotoxyczność opisywano u dzieci, zazwyczaj w przypadku stosowania wancomycyny w połączeniu z innymi lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Roztwór wancomycyny ma niskie pH, co może powodować niestabilność chemiczną lub fizyczną po zmieszaniu z innymi związkami. Należy unikać mieszania z roztworami zasadowymi.

Wykazano, że mieszaniny roztworów wancomycyny i antybiotyków beta-laktamowych są fizycznie niezgodne. Prawdopodobieństwo wytrącania się osadu wzrasta wraz z wyższymi stężeniami wancomycyny. Zaleca się odpowiednie przepłukanie systemów dożylnych pomiędzy podawaniem tych antybiotyków. Zaleca się również rozcieńczać roztwory wancomycyny do stężenia 5 mg/ml lub niższego.

Chociaż wstrzyknięcie do ciała szklistego nie jest zatwierdzoną metodą podawania wancomycyny, donoszono o wytrącaniu się osadu po wstrzyknięciu do ciała szklistego wancomycyny i ceftauksymu w celu leczenia zapalenia wnętrza gałki ocznej, przy użyciu różnych strzykawek i igieł. Osad stopniowo się rozpuszczał, z pełnym oczyszczeniem ciała szklistego w ciągu dwóch miesięcy i poprawą ostrości wzroku.

Opakowanie. Po 1 lub po 10 fiol z proszkiem w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Laboratorio Reig Jofre S.A., Hiszpania.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Calle Gran Capitán 10, Sant Joan Despí, 08970.

Wnioskodawca.

Firma farmaceutyczna „Vocate S.A.”, Grecja.

Lokalizacja wnioskodawcy.

16674 Glyfada, ul. Gounari 150, Ateny, Grecja.