Vizarsin® Q-Tab®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Vizarsin® Q-Tab® (Vizarsin® Q-Tab®)

Skład:

substancja czynna: syldefanil;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg lub 100 mg syldefanilu;

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, krospowidon, wapnia krzemian, stearynian magnezu, neohesperydyna dehydrochalkon, aspartam (E 951), manitol (E 421), aromatyzator miętowy, aromatyzator mięty pieprzowej (zawiera sorbitol (E 420)1 lub sacharozę2).

1dla dawki 25 mg

2dla dawek 50 mg i 100 mg

Postać leku. Tabletki rozpraszające się w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki od białego do prawie białego koloru, możliwe występowanie ciemnych wtrętów.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach erekcji. Syldefanil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Sildenafil to doustny lek stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji u mężczyzn. W warunkach naturalnych, szczególnie podczas stymulacji seksualnej, lek przywraca zaburzoną erekcję poprzez zwiększenie dopływu krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm erekcji polega na uwalnianiu tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas stymulacji seksualnej. NO aktywuje enzym guanylazy cykliczną, co prowadzi do wzrostu poziomu cyklicznego guanylanu monofosforanu (cGMP), rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych oraz zwiększenia dopływu do nich krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) cGMP w ciałach jamistych, gdzie PDE-5 odpowiada za rozpad cGMP. Działanie sildenafilu na erekcję ma charakter obwodowy. Sildenafil nie wywiera bezpośredniego rozkurczowego wpływu na izolowane ciało jamiste człowieka, ale znacząco wzmacnia efekt rozkurczający tlenku azotu na ten rodzaj tkanki.

Podczas aktywacji szlaku NO/cGMP, która zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie PDE-5 przez sildenafil prowadzi do wzrostu poziomu cGMP w ciałach jamistych. Dlatego konieczne jest pobudzenie seksualne, aby sildenafil wywarł pożądany efekt farmakologiczny.

Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE-5, uczestniczącej w procesie erekcji. Jego działanie jest silniejsze na PDE-5 niż na inne znane fosfodiesterazy. Wykazuje on 10-krotną selektywność w stosunku do PDE-6, uczestniczącej w procesie fototransdukcji w siatkówce. Przy maksymalnych zalecanych dawkach obserwuje się 80-krotną selektywność w stosunku do PDE-1 oraz ponad 700-krotną w stosunku do PDE-2, 3, 4, 7, 8, 9, 10 i 11. W szczególności sildenafil wykazuje ponad 4000-krotną selektywność w stosunku do PDE-5 w porównaniu do PDE-3, izoformy cGMP-specyficznej fosfodiesterazy, która bierze udział w regulacji skurczu serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia osiągane są w ciągu 30–120 minut (średnio po 60 minutach) po jego doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po doustnym podaniu wynosi 41% (zakres 25–63%). Po doustnym podaniu sildenafilu AUC i Cmax wzrastają proporcjonalnie do wzrostu dawki w ramach zalecanego zakresu dawkowania (25–100 mg).

Podczas przyjmowania sildenafilu razem z posiłkiem szybkość wchłaniania jest obniżona, z średnią opóźnieniem tmax o 60 minut oraz średnią redukcją Cmax o 29%.

Rozkład.

Średni objętość rozkładu w stanie ustalonym (Vd) dla sildenafilu wynosi 105 l, co wskazuje na jego rozkład w tkankach. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności 40%). Ponieważ sildenafil (oraz jego główny metabolit N-demetylosildenafil) w 96% wiąże się z białkami osocza, prowadzi to do średniego maksymalnego stężenia wolnego sildenafilu w osoczu – 18 ng/ml (38 nmol). Wiązanie z białkami nie zależy od całkowitego stężenia leku.

U zdrowych ochotników przyjmujących sildenafil (100 mg – dawka jednorazowa), mniej niż 0,0002% (średnio 188 ng) podanej dawki było obecne w ejakulacie 90 minut po podaniu.

Metabolizm.

Sildenafil jest przede wszystkim metabolizowany przez izoenzymy mikrosomalne wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga wtórna). Główny metabolit obecny w ogólnym obiegu krwi powstaje w wyniku demetyloowania N-sildenafilu. Ten metabolit ma profil selektywności fosfodiesterazy podobny do sildenafilu oraz siłę działania in vitro wobec PDE-5 wynoszącą około 50% siły działania leku pierwotnego. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40% stężeń obserwowanych dla sildenafilu. Metabolit N-demetylosildenafil jest dalej metabolizowany z końcowym okresem półwylęgania wynoszącym około 4 godziny.

Wydalanie.

Całkowity klirens sildenafilu z organizmu wynosi 41 l/h, a końcowy okres półwylęgania wynosi 3–5 godzin. Po doustnym lub dożylnym podaniu sildenafil jest wydalany głównie w postaci metabolitów, przede wszystkim z kałem (około 80% podanej doustnie dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13% podanej doustnie dawki).

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Osoby starsze

Zdrowi ochotnicy w wieku powyżej 65 lat wykazywali obniżony klirens sildenafilu, co prowadziło do wyższych (około 90%) stężeń sildenafilu i metabolitu N-demetylosildenafilu w osoczu w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami (w wieku 18–45 lat). Ze względu na wiekową różnicę w wiązaniu z białkami osocza, odpowiednie zwiększenie stężeń wolnego sildenafilu w osoczu wynosiło około 40%.

Niewydolność nerek

U ochotników z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu nie była zmieniona po przyjęciu 50 mg jednorazowej doustnej dawki. Średnie wartości AUC i Cmax metabolitu N-demetylosildenafilu zwiększyły się odpowiednio o 126% i 73% w porównaniu z odpowiednimi grupami wiekowymi ochotników bez zaburzeń funkcji nerek. Jednakże z powodu dużej indywidualnej zmienności, różnice te nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax odpowiednio o 100% i 88% w porównaniu z odpowiednimi grupami wiekowymi ochotników bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-demetylosildenafilu były istotnie zwiększone odpowiednio o 79% i 200%.

Niewydolność wątroby

U ochotników z łagodnym i umiarkowanym postacią marskości wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84%) i Cmax (o 47%) w porównaniu z ochotnikami tej samej grupy wiekowej bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyki sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie badano.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat Vizarsin® Q-Tab® zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erektilną, definiowaną jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji prącia niezbędnego do pomyślnej współżytki.

Dla skutecznego działania leku Vizarsin® Q-Tab® wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (NO) (np. nitrytu amylu) lub nitratów w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ wiadomo, że sildenafil oddziałuje na szlaki metabolizmu NO/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) i potencjalnie nasila hipotensyjne działanie nitratów (patrz sekcja „Farmakodynamika”).
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE-5 (w tym sildenafilu) z agonistami cyklazy guanylowej, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Stany, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w zaawansowanym stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy jest ona związana z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE-5 (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).
• Obecność takich chorób jak ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mm Hg), niedawno przebyty udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentowa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo stosowania sildenafilu nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na sildenafil

Badania in vitro

Metabolizm sildenafilu jest głównie pośredniczony przez izoformy cytochromu P450 (CYP) 3A4 (główna droga) i 2C9 (droga uboczna). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą zmniejszyć eliminację sildenafilu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens sildenafilu.

Badania in vivo

Dane badań wykazały zmniejszenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (ketoconazol, erytromycyna, cyklosporyna).

Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i inhibitorów CYP3A4 nie zaobserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej sildenafilu 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagowego (500 mg 2 razy dziennie) oraz sildenafilu (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 300% (4-krotnie) i wzrostu AUC w osoczu sildenafilu o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenia sildenafilu w osoczu nadal wynosiły około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania samodzielnego sildenafilu, co odpowiada istotnemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w stanie stężenia równowagowego (1200 mg 3 razy dziennie) z sildenafilem (100 mg pojedynczo) prowadzi do wzrostu Cmax sildenafilu o 140% i wzrostu AUC sildenafilu o 210%. Nie zaobserwowano wpływu sildenafilu na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Oczekuje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketoconazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Podanie jednorazowej dawki 100 mg sildenafilu z erytromycyną, umiarkowanym inhibitorem CYP3A4, w stanie stabilnym (500 mg 2 razy dziennie przez 5 dni) prowadziło do wzrostu ekspozycji systemowej na sildenafil o 182% (AUC). U zdrowych ochotników płci męskiej nie zaobserwowano wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania sildenafilu lub jego głównego metabolitu w krążeniu. Cyklosporyna (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z sildenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może prowadzić do umiarkowanego wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Pojedyncze stosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami, dane analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych, pętlowych i oszczędzających potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (ryfampicyna, barbiturany).

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników płci męskiej jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowany induktor CYP3A4, CYP2C9 i potencjalnie CYP2C19) w stanie równowagi (125 mg dwa razy dziennie) oraz sildenafilu w stanie równowagi (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax sildenafilu odpowiednio o 62,6% i 55,4%. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Nicorandyl to hybryda aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Ze względu na składnik nitratowy ma potencjał do poważnych interakcji z sildenafilem.

Wpływ sildenafilu na inne leki

Badania in vitro

Sildenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Ponieważ szczytowe stężenia sildenafilu w osoczu wynoszą około 1 µmol, wpływ leku na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji między sildenafilem a niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak teofilina i dipirydamol.

Badania in vivo

Ponieważ wiadomo, że sildenafil wpływa na metabolizm NO/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), ustalono, że potencjalnie nasila działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami NO lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Riociguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Badania kliniczne wykazały, że riociguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5 (w tym z sildenafilem) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju hipotensji objawowej u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej pojawiała się w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne środki ostrożności”). W trzech badaniach specyficznych interakcji leków bloker α-adrenoreceptorów, doksazozyna (4 mg i 8 mg) oraz sildenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były stosowane jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem gruczołu krokowego, u których osiągnięto stabilizację stanu przy stosowaniu doksazozyny. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej odpowiednio o 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg, 8/4 mm Hg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej o 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg, 4/5 mm Hg. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doksazozyny u pacjentów, u których osiągnięto stabilizację stanu przy stosowaniu doksazozyny, czasem zgłaszano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych zgłoszeniach opisywano przypadki zawrotów głowy i stan przed omdleniem, ale bez omdlenia.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie powoduje przedłużania czasu krwawienia spowodowanego kwasem acetylosalicylowym (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie potencjalizował działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnich maksymalnych stężeniach etanolu we krwi wynoszących 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących sildenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonisty angiotensyny II, leki przeciwhypertensyjne (rozkurczujące naczynia i działające centralnie), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych oraz blokery α-adrenoreceptorów. W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mm Hg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego wynosiło 7 mm Hg. Wielkość tych dodatkowych spadków ciśnienia tętniczego była porównywalna do tych obserwowanych przy stosowaniu samego sildenafilu u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dodanie pojedynczej dawki sildenafilu do sacubitrylu/valsartanu w stanie równowagi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu ze stosowaniem sacubitrylu/valsartanu samodzielnie. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie sildenafilu u pacjentów otrzymujących sacubitryl/valsartan.

Sildenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników płci męskiej stosowanie sildenafilu w stanie równowagi (80 mg 3 razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg 2 razy dziennie) odpowiednio o 49,8% i 42%.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

W celu rozpoznania zaburzeń erekcji, ustalenia możliwych przyczyn choroby oraz odpowiedniego leczenia należy dokładnie przeanalizować wywiad chorobowy pacjenta oraz przeprowadzić dokładne badanie medyczne.

Faktory ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji należy dokładnie ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta, ponieważ istnieje pewne ryzyko ze strony serca związane z aktywnością seksualną. Sildenafil wykazuje działanie rozkurczujące naczynia krwionośne, co prowadzi do lekkiego i przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego. Przed zastosowaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie ocenić ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków rozszerzania naczyń u pacjentów z określonymi chorobami współistniejącymi w kontekście aktywności seksualnej. Zwiększona wrażliwość na środki rozszerzające naczynia występuje u pacjentów z przeszkodą w lewej komorze serca (np. zwężenie aorty; obturacyjna kardiomiopatia przerostowa) lub u pacjentów z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego jednym z objawów jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego ze strony układu nerwowego autonomicznego.

Vizarsin® Q-Tab® nasila działanie hipotensyjne nitratów (patrz dział „Przeciwwskazania”).

W okresie po wprowadzeniu sildenafilu do powszechnego stosowania medycznego zgłaszano poważne powikłania sercowo-naczyniowe, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwotok mózgowy, przemijające ataki niedokrwienne oraz nadciśnienie tętnicze i hipotensję tętniczą. Większość, choć nie wszystkie, z tych pacjentów miała wcześniejsze czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Większość takich przypadków miała miejsce podczas lub bezpośrednio po obciążeniu seksualnym, niewielka część – krótko po przyjęciu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Nie można ustalić bezpośredniej zależności takich przypadków od stosowania sildenafilu, obciążenia seksualnego, współistniejących chorób sercowo-naczyniowych, kombinacji tych czynników lub innych czynników.

Priapizm. Lekarstwa przeznaczone do leczenia zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (ugięcie, fibroza jamistej lub choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priapizm może prowadzić do uszkodzenia tkanek prącia i trwałej utraty potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorami PDE-5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE-5 lub innymi lekami stosowanymi w nadciśnieniu płucnym zawierającymi sildenafil lub z innymi formami leczenia zaburzeń erekcji nie zostały zbadane, dlatego nie zaleca się stosowania takich kombinacji.

Wpływ na wzrok. Napływają spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku związanych ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz dział „Efekty niepożądane”). Napływają spontaniczne doniesienia oraz doniesienia z badania obserwacyjnego o przypadkach niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, jako związanego ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz dział „Efekty niepożądane”). Pacjentom zaleca się, w przypadku nagłego zaburzenia wzroku, przerwanie przyjmowania sildenafilu i natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Rytonawir. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania sildenafilu i rytonawiru (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Blokery α-adrenoreceptorów. Sildenafil należy stosować z ostrożnością u pacjentów stosujących jednocześnie blokery α-adrenoreceptorów, ponieważ w niektórych przypadkach może to prowadzić do objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Objawowa hipotensja zazwyczaj pojawia się w ciągu 4 godzin po zastosowaniu sildenafilu. Aby zminimalizować ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej, należy osiągnąć stabilizację ciśnienia tętniczego za pomocą blokerów α przed zastosowaniem sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto należy poinformować pacjentów, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania trombocytów ludzkich in vitro wskazują, że sildenafil nasila działanie przeciwzakrzepowe sody azotanowej. Brak informacji o bezpieczeństwie stosowania sildenafilu u pacjentów z tendencją do krwawień lub z ostrym wrzodem żołądka, dlatego tej grupie pacjentów sildenafil należy przepisywać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz dział „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni poradzić pacjentom, aby przerwali stosowanie inhibitorów PDE-5, w tym leku Vizarsin® Q-Tab®, i natychmiast skontaktowali się z lekarzem w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. Te zjawiska, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, były czasowo związane ze stosowaniem inhibitorów PDE-5, w tym sildenafilu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE-5 czy z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami hipotensyjnymi. Vizarsin® Q-Tab® wywiera ogólnoustrojowe działanie rozszerzające naczynia i może dalsze obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W jednym badaniu interakcji leków jednoczesne doustne stosowanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku Vizarsin® Q-Tab® nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinstruowania pacjentów o konieczności stosowania odpowiednich środków zapobiegawczych chroniących przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Lek Vizarsin® Q-Tab® zawiera aspartam (E 951), który jest źródłem fenyloalaniny. Lek może być szkodliwy dla mężczyzn z fenyloketonurią.

Lek Vizarsin® Q-Tab®, tabletki rozpraszające się w jamie ustnej, o zawartości 25 mg zawiera sorbitol (E 420). Mężczyźni z rzadkimi dziedzicznymi chorobami nietolerancji fruktozy nie powinni stosować tego leku.

Lek Vizarsin® Q-Tab®, tabletki rozpraszające się w jamie ustnej, o zawartości 50 mg i 100 mg zawiera sacharozę. Pacjentom z dziedzicznymi stanami towarzyszącymi nietolerancji fruktozy, malabsorpcji glukozy-galaktozy i niedoborze sacharazy-izomalatazy nie powinno się stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Vizarsin® Q-Tab® nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Vizarsin® Q-Tab® może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Ponieważ w trakcie badań klinicznych stosowania sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwania maszyn powinni ustalić swoją indywidualną reakcję na lek Vizarsin® Q-Tab®.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego u dorosłych mężczyzn.

Tabletkę należy położyć na język, gdzie szybko rozpuszcza się w ślinie, po czym można ją łatwo przełknąć. Tabletkę można przyjmować zarówno z płynem, jak i bez niego. Całej tabletki rozpraszanej trudno jest usunąć z jamy ustnej. Ponieważ tabletka jest krucha, należy ją przyjąć natychmiast po otwarciu paskietu.

Tabletki rozpraszane mogą stanowić alternatywę dla leku Vizarsin®, tabletek powlekanych, dla pacjentów, którzy mają trudności z przełykaniem tabletek powlekanych. W razie potrzeby podania dawki 100 mg drugą tabletkę należy przyjąć dopiero po całkowitym rozpadzie się pierwszej tabletki.

Dorośli. Zalecana dawka leku wynosi 50 mg, którą należy przyjąć w razie potrzeby około 1 godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania to 1 raz na dobę. Skuteczność leku Vizarsin® Q-Tab® może pojawiać się później po przyjęciu z posiłkiem w porównaniu do przyjmowania na czczo.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat) nie jest wymagana zmiana dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny wynosi 30–80 ml/min) schemat dawkowania nie ulega zmianie. Ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, stosowanie leku należy rozpocząć od dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można stopniowo zwiększyć w razie potrzeby do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby, np. z przewlekłym zapaleniem wątroby, klirens syldenafilu jest obniżony, stosowanie leku należy rozpocząć od dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można stopniowo zwiększyć w razie potrzeby do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeżeli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W celu zminimalizowania możliwego rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, ich stan należy ustabilizować za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Lek nie jest wskazany u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych z udziałem ochotników, przy jednorazowym stosowaniu syldenafilu w dawce do 800 mg, reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu syldenafilu w niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia reakcji niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, uczucie gorąca, niestrawność, zatkany nos, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy stosować standardowe środki wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu podczas hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak wydalania syldenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa leku sildenafil opiera się na danych uzyskanych w 74 podwójnych, ślepych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych (9570 pacjentów). Najczęstszymi efektami ubocznymi zgłaszanymi w badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących sildenafil były: ból głowy, zaczerwienienie skóry (zawroty głowy), niestrawność, kongescja nosa, ból pleców, zawroty głowy, nudności, zaburzenia wzroku, cyjanopsja oraz zamazanie widzenia. Informacje dotyczące efektów ubocznych zgromadzono w trakcie ponad 10-letniego okresu nadzoru pogwarancyjnego po wprowadzeniu sildenafilu na rynek.

Ponieważ nie wszystkie efekty uboczne zostały zgłoszone do producenta i nie wszystkie zostały uwzględnione w bazie danych bezpieczeństwa, częstość występowania takich reakcji nie może być wiarygodnie określona.

Poniżej wymieniono wszystkie klinicznie istotne efekty uboczne, które występowały w badaniach klinicznych częściej niż przy podawaniu placebo, pogrupowane według układów organizmu i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Dołączono również częstość występowania klinicznie istotnych efektów ubocznych zgłaszanych z doświadczenia pogwarancyjnego jako nieznane.

W każdej grupie efekty uboczne wymienione są w kolejności malejącej częstości występowania.

Zakażenia i inwazje

Rzadko: rinit.

Układ odpornościowy

Rzadko: nadwrażliwość.

Układ nerwowy

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: senność, hipestezja.

Bardzo rzadko: udar mózgu, przejściowe ataki niedokrwienne, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenia.

Oczy

Często: zaburzenia postrzegania kolorów**, zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia.

Rzadko: zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, nadkrwienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek.

Bardzo rzadko: niezatokowa przednia neuropatia nerwu wzrocznego*, zamknięcie naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętnicza, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, nadwzroczność, astenopia, pływające zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawienie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, nadkrwienie spojówek, podrażnienie oczu, nieprawidłowe odczucia w oczach, obrzęk powiek, zabarwienie twardówki.

Ucho i narządy równowagi

Rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach.

Bardzo rzadko: głuchota.

Serce

Rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego serca.

Bardzo rzadko: nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Naczynia

Często: zaczerwienienie twarzy, zaczerwienienie skóry.

Rzadko: nadciśnienie, nadciśnienie.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie

Często: kongescja nosa.

Rzadko: krwawienie z nosa, zatkanie zatok przynosowych.

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy

Często: nudności, niestrawność.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Skóra i tkanka podskórna

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz*.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Rzadko: mialgia, ból kończyn.

Układ moczowy

Rzadko: hematuria.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Bardzo rzadko: krwawienie z penisa, priapizm*, hematospermia, przedłużona erekcja.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczalność, uczucie gorąca.

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania

Rzadko: zwiększona częstość skurczów serca.

* Zgłoszono tylko podczas badań pogwarancyjnych.

** Zaburzenia postrzegania kolorów: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia i zwiększone łzawienie.

Poniżej opisane zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów podczas kontrolowanych badań klinicznych; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek z zastosowaniem leku. Zjawiska nie wymienione były łagodne, a zgłoszenia bardzo ogólnikowe, aby miały znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotowrażliwości, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgowych, nagła zatrzymanie pracy serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwi i układ limfatyczny: anemia, leukopenia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiper glikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyzm, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgnistej, ból kości, miastenia, zapalenie torebki stawowej.

Układ nerwowy: ataksja, neuropatia, parastezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, niepokojące sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Skóra: pokrzywka, opryszczka, świąd, nadmierne pocenie się, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, egzfoliatywne zapalenie skóry.

Zaburzenia zmysłów: nagłe zmniejszenie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwotok w oku, zaćma, suchość oczu.

Układ moczowo-płciowy: zapalenie pęcherza, nikturia, zwiększone oddawanie moczu, powiększenie gruczołów mlekowych, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie pogwarancyjne. Poniżej wymienione efekty uboczne zostały zidentyfikowane po wprowadzeniu leku na rynek. Ponieważ zgłoszenia te są dobrowolne i pochodzą od populacji nieokreślonej liczby, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowego z ekspozycją na lek. Te zjawiska zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak jasnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Zgłaszano poważne zjawiska sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrz mózgowy oraz krwotok płucny, które były powiązane czasowo z zastosowaniem sildenafilu. Większość pacjentów, choć nie wszystkich, miała istniejące czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłaszano, że wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zjawisk wystąpiło bezpośrednio po zastosowaniu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska wystąpiły w ciągu kilku godzin lub dni po zastosowaniu sildenafilu i aktywności seksualnej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska mają bezpośredni związek z zastosowaniem leku, aktywnością seksualną, istniejącymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników lub innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwczesnie zakończonym badaniu leku Revatio (sildenafil) u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, przy zastosowaniu sildenafilu częściej zgłaszano rozwój kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji niż przy zastosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów przyjmujących sildenafil w celu leczenia dysfunkcji erekcji jest nieznane.

Układ nerwowy: niepokój, przejściowa globalna amnezja.

Zaburzenia zmysłów.

Słuch. Zgłaszano przypadki nagłego zmniejszenia lub utraty słuchu, powiązane czasowo z zastosowaniem sildenafilu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju efektów ubocznych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem sildenafilu, istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników lub innymi czynnikami.

Wzrok: tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odwarstwienie ciała szklistego.

Po wprowadzeniu leku na rynek rzadko zgłaszano przypadki niezatokowej przedniej neuropatii nerwu wzrocznego, która jest przyczyną zmniejszenia wzroku, w tym trwałej utraty wzroku, powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE-5, w tym sildenafilu. Wiele pacjentów, choć nie wszystkich, miało istniejące anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatokowej przedniej neuropatii nerwu wzrocznego, w tym (ale nie ograniczając się do): niski stosunek średnicy wżłobienia do tarczy nerwu wzrocznego (tarcza nerwu wzrocznego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem inhibitorów PDE-5, istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników lub innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownikom medycyny i farmacji, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Dawkowanie 25 mg: 2 lata.

Dawkowanie 50 mg i 100 mg: 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 tabletka w blistrze; 1 lub 2 blisterki w tece kartonowej.

4 tabletki w blistrze; 1, 2 lub 3 blisterki w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.