Vilgled

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku VILGLAD (VILGLAD)

Skład:

substancja czynna: wilda gliptyna (vildagliptin);

1 tabletka zawiera wilda gliptyny 50 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza bezwodna, sód krochmalu glikolowego (typ A), stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki z ściętymi krawędziami, od białego do prawie białego koloru, z oznaczeniem „V15” po jednej stronie i „H” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hipoglikemizujące, z wyjątkiem insulin. Inhibitory dipeptydylodipeptydazy-4. Welda gliptyna. Kod ATC A10BH02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Vilgled należy do klasy substancji wzmacniających działanie komórek β trzustki, jest silnym i selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4).

Stosowanie vilgledu prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez vilgled powoduje wzrost endogennego poziomu hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) i GIP (glukozozależny insulino-tropowy peptyd) w stanie czczo oraz po przyjęciu posiłku.

W wyniku zwiększenia endogennego poziomu tych hormonów incretynowych vilgled poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania insuliny zależnej od glukozy. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu II lekiem w dawkach od 50 do 100 mg dziennie istotnie poprawiało wskaźniki funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model homeostatyczny oceny funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskazniki wrażliwości komórek β w wielokrotnie przeprowadzonym teście tolerancji glukozy. U pacjentów bez cukrzycy (z normalnym poziomem glukozy we krwi) vilgled nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia poziomu glukozy.

W wyniku zwiększenia endogennego poziomu GLP-1 vilgled również wzmacnia wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do zwiększenia wydzielania glukagonu zależnego od glukozy. Znaczny wzrost stosunku insulina-glukagon podczas hiperglikemii, spowodowanej podwyższonymi poziomami hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w stanie czczo i po przyjęciu posiłku, co skutkuje obniżeniem glikemii.

Znany wpływ zwiększonego poziomu GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania żołądka nie występuje podczas leczenia vilgledem.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu w stanie czczo vilgled jest szybko wchłaniany, przy czym Cmax osiągane jest po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax we krwi osoczu – do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Przyjmowanie vilgledu z posiłkiem prowadzi do obniżenia maksymalnej stężenia Cmax (o 19%). Pomimo tego wielkość zmian nie jest klinicznie istotna, dlatego vilgled można przyjmować niezależnie od posiłku. Biodostępność absolutna wynosi 85%.

Rozkład

Współczynnik wiązania vilgledu z białkami osocza krwi jest niski (9,3%); vilgled równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętościowy rozkładu vilgledu w fazie plateau po podaniu dożylnej (Vss) wynosi 71 l, co wskazuje na rozkład pozanaczyniowy.

Metabolizm

Metabolizm jest główną drogą eliminacji vilgledu u ludzi, stanowiącą 69% przyjętej dawki. Główny metabolit, LAY151, jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy składnika cyjanu, który stanowi 57% dawki, towarzyszy mu glukuronid (BQS867) oraz hydroliza amidowa (4% dawki). Dane uzyskane w badaniu in vitro w mikrosomach nerek ludzi wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów przyczyniających się do hydrolizy vilgledu do jego głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie vilgledu, co potwierdzono w badaniu in vivo na szczurach z niedoborem DPP-4.

Vilgled nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 w takim stopniu, który można by wykryć. W związku z tym nie oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leków takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450 będzie wpływać na metabolizm vilgledu. Badania in vitro wykazały, że vilgled nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. W związku z tym vilgled najprawdopodobniej nie wpływa na metabolizm współprowadzanych leków, które są metabolizowane przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu [14C]-vilgledu około 85% dawki wydala się z moczem, a 15% dawki – z kałem. Wydalanie nerkowe niezmienionego vilgledu wynosi 23% doustnie przyjętej dawki. Po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom całkowity klirens osoczowy i nerkowy vilgledu wynosił odpowiednio 41 l/h i 13 l/h. Średni okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2 godziny. Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi około 3 godziny.

Linowość/nielinowość

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla vilgledu oraz pole pod krzywą stężenie w osoczu/czas (AUC) wzrasta prawie proporcjonalnie do dawki w całym zakresie dawkowania terapeutycznego.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce leku u zdrowych ochotników męskich i żeńskich różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez vilgled nie zależy od płci pacjenta.

Choroby wątroby

Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę vilgledu badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby według skali klasyfikacji Childa-Puga (od 6 dla łagodnych do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Ekspozycja na vilgled po przyjęciu pojedynczej dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby była obniżona (o 20% i 8% odpowiednio), natomiast ekspozycja na vilgled u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wzrastała o 22%. Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) ekspozycji na vilgled wynosiła około 30%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie stwierdzono zależności między ciężkością zaburzeń funkcji wątroby a zmianami ekspozycji na vilgled.

Choroby nerek

Przeprowadzono otwarte badanie z wielokrotnym stosowaniem leku w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych vilgledu (50 mg raz dziennie) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenie funkcji nerek od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenie funkcji nerek od 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie zaburzenie funkcji nerek < 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC vilgledu wzrastała w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wartości AUC metabolitów LAY151 i BQS867 wzrastały średnio około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek odpowiednio. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (ESRD) wskazują, że ekspozycja na vilgled jest podobna do ekspozycji u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Stężenia LAY151 były około 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Vilgled był usuwany z organizmu w ograniczonym stopniu za pomocą hemodializy (3% w ciągu 3–4-godzinnego hemodializy rozpoczynanego 4 godziny po podaniu leku).

Pacjenci starsi

U zdrowych pod innych względami pacjentów (w wieku powyżej 70 lat) całkowita ekspozycja na vilgled (100 mg raz dziennie) wzrastała o 32%, a maksymalne stężenie w osoczu krwi – o 18% w porównaniu z młodszymi zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat).

Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Inhibicja DPP-4 przez vilgled nie zależy od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Rasa

Ograniczone dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę vilgledu.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Vilgled jest wskazany jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemicznej u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II:

– jako monoterapia u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uznawane za nieodpowiednie z powodu obecności przeciwwskazań lub nietolerancji;

– w kombinacji z innymi lekami przeciwdiabetycznymi, w tym insuliną, gdy nie zapewniają one odpowiedniej kontroli glikemicznej (patrz sekcje „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika” w celu uzyskania dostępnych danych dotyczących różnych kombinacji).

Przeciwwskazania

Znana nadwrażliwość na wilda gliptynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Wilda gliptyna ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wilda gliptyna nie jest substratem enzymów cytochromu P450 (CYP) i nie jest inhibitorem ani induktorem enzymów CYP450, interakcje z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów, są mało prawdopodobne.

Kombinacja z pioglitazonem, metforminą i gliburydem

Wyniki badań przeprowadzonych z udziałem tych doustnych leków przeciwdiabetycznych nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne przeprowadzone na zdrowych ochotnikach nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Jednak nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

Kombinacja z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem lub symwastatyną

Badania interakcji lekowych z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzono z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem i symwastatyną. W trakcie tych badań nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym stosowaniu tych leków z wilda gliptyną.

Kombinacja z inhibitorami ACE

Istnieje możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia angioobrzęki u pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwdiabetycznych, niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz sympatykomimetyki, mogą osłabiać hipoglikemiczne działanie wilda gliptyny.

Особливости stosowania

Ogólne

Vilgled nie jest substytutem insuliny dla pacjentów uzależnionych od insuliny. Leku nie należy stosować w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu I ani z kwasocą cukrzycową.

Zaburzenia funkcji nerek

Doświadczenie w stosowaniu vilgledu u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek, a także u pacjentów z nerek w stadium końcowym (ESRD) poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane w tych grupach pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby

Vilgled nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem stężenie ALT lub AST przekraczało trzykrotnie górną granicę normy.

Kontrola poziomów enzymów wątrobowych

Rzadko zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). W takich przypadkach przebieg powikłań u pacjentów był głównie bezobjawowy, bez następstw klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (LFT) po odstawieniu leku wróciły do normy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Vilgled należy przeprowadzić LFT w celu ustalenia u pacjenta wartości wyjściowych. Należy monitorować wyniki LFT podczas leczenia lekiem w pierwszym roku leczenia co 3–4 miesiące, a następnie okresowo.

U pacjentów, u których stwierdzono podwyższone poziomy transaminaz, należy przeprowadzić ponowną kontrolę funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników, a także dalszy monitoring z częstym wykonywaniem badań funkcji wątroby, dopóki nieprawidłowe wartości nie powrócą do normy. Jeśli stężenie ALT lub AST wzrośnie trzy lub więcej razy powyżej górnej granicy normy, zaleca się odstawienie leku Vilgled. Pacjenci, u których wystąpiły żółtaczka lub inne objawy zaburzeń funkcji wątroby, powinni przerwać stosowanie leku Vilgled. Po odstawieniu leku i normalizacji wyników LFT ponownego rozpoczęcia leczenia vilgledem nie należy prowadzić.

Niewydolność serca

Badanie kliniczne stosowania vilgledu u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych I–III wg klasyfikacji NYHA wykazało, że leczenie vilgledem nie wiąże się ze zmianą funkcji lewej komory serca ani z pogorszeniem istniejącej niewydolności serca zastoinowej. Doświadczenie kliniczne stosowania u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej III wg klasyfikacji NYHA nadal jest ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brakuje doświadczenia w stosowaniu vilgledu u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej IV wg klasyfikacji NYHA w trakcie badań klinicznych, dlatego nie zaleca się stosowania leku tym pacjentom.

Zaburzenia ze strony skóry

W badaniach toksykologicznych przedklinicznych zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń na kończynach u małp. Choć w trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano zwiększonej częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań skórnych u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone.

Ponadto w okresie postmarketingowym po wprowadzeniu leku zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry typu pęcherzowego i eksfoliatywnego.

W związku z tym, zgodnie ze standardową opieką nad pacjentami z cukrzycą zaleca się obserwację w celu wykrywania zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie vilgledu wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci powinni być poinformowani o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

Jeśli podejrzewa się rozwój zapalenia trzustki, stosowanie vilgledu nie powinno być kontynuowane. W przypadku potwierdzenia diagnozy ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie wznawiać stosowania vilgledu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem ostrego zapalenia trzustki.

Hipoglikemia

Stosowanie sulfonamidów wiąże się z rozwojem hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący vilgled w połączeniu z sulfonamidem mogą być narażeni na rozwój hipoglikemii. W związku z tym, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii, możliwe jest stosowanie niższych dawek sulfonamidów.

Inne

Skład leku Vilgled, tabletki, zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi wrodzonymi stanami – nietolerancją laktozy, niedoborem laktozy Lapp, lub nieprawidłowym wchłanianiem glukozy i galaktozy – nie należy stosować tego leku.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie „brak sodu”.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dotychczas nie przeprowadzono odpowiednich badań stosowania vilgledu u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu wysokich dawek leku. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Ze względu na brak danych lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy vilgled przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały przenikanie vilgledu do mleka zwierząt. Leku nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu vilgledu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych mechanizmów

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami. Pacjentom, którzy odczuwają zawroty głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

W przypadku stosowania jako monoterapii, w kombinacji z metforminą, tiazolidynodionem, w kombinacji z metforminą i sulfonamidami przeciw cukrzycy, lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dawka dobową wylglityptyny wynosi 100 mg, podzielona na dwa dawki: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w podwójnej kombinacji z sulfonamidami przeciw cukrzycy zalecana dawka wylglityptyny wynosi 50 mg raz dziennie rano. W tej populacji pacjentów wylglityptyna w dawce 100 mg dziennie nie była bardziej skuteczna niż wylglityptyna w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w kombinacji z sulfonamidami przeciw cukrzycy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii możliwe jest stosowanie niższych dawek sulfonamidów przeciw cukrzycy.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku 100 mg dziennie.

W przypadku pominięcia dawki leku należy ją przyjąć natychmiast, gdy pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w tym samym dniu.

Bezpieczeństwo i skuteczność wylglityptyny w trójnej terapii doustnej w kombinacji z metforminą i tiazolidynodionem nie zostały ustalone.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Vilgled nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem stężenie ALT lub AST było trzykrotnie wyższe od górnej granicy normy.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub z niewydolnością nerek w stadium końcowym (NNNK) zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów powyżej 65 roku życia nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Vilgled można stosować niezależnie od posiłku.

Dzieci

Stosowanie leku u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wylglityptyny są ograniczone.

Objawy

Informacje o możliwych objawach przedawkowania uzyskano w trakcie badania dotyczącego tolerancji podwyższonej dawki z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali wylglityptynę przez 10 dni. Przy dawce 400 mg zaobserwowano trzy przypadki bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej i krótkotrwałej parestezji, gorączki, wystąpienia obrzęków oraz tymczasowego wzrostu stężenia lipazy. Przy dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk nóg i rąk, znaczny wzrost stężenia kinazy fosfokreatynowej (FKK), towarzyszący wzrostowi stężenia AST, białka C-reaktywnego i mioglobinu. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, co w dwóch przypadkach towarzyszyło parestezji. Wszystkie objawy oraz zaburzenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zaprzestaniu stosowania badanego leku.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspomagające. Wylglityptyna nie jest usuwana podczas hemodializy, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą łącznie od 5451 pacjentów, którzy otrzymywali wylgled w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy dziennie) w ramach randomizowanych, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4622 osoby otrzymywały wylgled jako monoterapię, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Większość efektów ubocznych obserwowanych w tych badaniach miała charakter łagodny i była tymczasowa, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między wystąpieniem efektów ubocznych a wiekiem lub rasą pacjenta, długością stosowania leku ani dawką dobową.

Zgłaszano przypadki hipoglikemii u pacjentów otrzymujących wylgled jednocześnie z pochodnymi sulfoniliomocznika oraz z insuliną. Zgłaszano również ryzyko ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania wylgled (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Efekty uboczne obserwowane podczas podwójnych ślepych badań u pacjentów przyjmujących wylgled jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej, wymieniono poniżej według klasyfikacji układu narządów i częstości bezwzględnej. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, ≤ 1/1000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie pogrupowanej według częstości występowania niepożądane reakcje ułożone są według malejącego stopnia ciężkości.

Efekty uboczne zarejestrowane u pacjentów otrzymujących wylgled
jako monoterapię lub w ramach terapii wspomagającej
w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Niewydolność wątroby

Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia dysfunkcji wątroby (w tym zapalenia wątroby). W tych przypadkach pacjenci byli zazwyczaj bezobjawowi i nie odnotowano konsekwencji klinicznych, a funkcja wątroby wróciła do normy po zaprzestaniu leczenia. Dane z kontrolowanych badań monoterapii i terapii wspomagającej trwającej do 24 tygodni wskazują, że częstość wzrostu stężenia ALT lub AST ≥ 3-krotnie powyżej górnej granicy normy (klasyfikowane jako obecne przy co najmniej dwóch kolejnych pomiarach lub podczas ostatniej wizyty w trakcie leczenia) dla wylgledu w dawce 50 mg raz dziennie, dla wylgledu w dawce 50 mg dwa razy dziennie oraz dla wszystkich leków porównawczych wynosiła odpowiednio 0,2 %, 0,3 % i 0,2 %. Wzrost stężenia transaminaz był głównie bezobjawowy, nie postępował i nie był związany z obtorem żółciowym ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy

Pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego zgłaszane w związku z zastosowaniem wylgledu występowały z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Wyższy odsetek takich przypadków obserwowano w grupie, w której wylgled stosowano w połączeniu z inhibitorem ACE. Większość zjawisk była łagodna i ustępowała podczas kontynuacji leczenia wylgledem.

Hipoglikemia

Hipoglikemia występowała rzadko przy stosowaniu wylgledu (0,4 %) jako monoterapii w porównawczych, kontrolowanych badaniach monoterapii z aktywnym lekiem porównawczym lub placebo (0,2 %). Nie zgłaszano ciężkich ani poważnych przypadków hipoglikemii. Przy stosowaniu jako terapii wspomagającej do metforminy hipoglikemia występowała u 1 % pacjentów otrzymujących wylgled i u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu hipoglikemia wystąpiła u 0,6 % pacjentów otrzymujących wylgled i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pochodnej sulfonemocznicy hipoglikemia wystąpiła u 1,2 % pacjentów otrzymujących wylgled i u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pochodnej sulfonemocznicy i metforminy hipoglikemia wystąpiła u 5,1 % pacjentów otrzymujących wylgled i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących wylgled w połączeniu z insuliną częstość hipoglikemii wynosiła 14 % dla wylgledu i 16 % dla placebo.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w miejscu chronionym przed wilgocią i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

10 tabletek w blistrze, 10 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Hetero Labs Limited, Indie / Hetero Labs Limited, India.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności

Jednostka-V, Blok V i V-A, TSIIC - Strefa Ekonomiczna Formulacji, Numery działek 439, 440, 441 i 458, wieś Polepally, Jadcherla Mandal, stan Telangana, 509301, Indie /
Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.