Vanatex A

INSTRUKCJA dotycz ąca stosowania leczniczego leku VANATEX A (VANATEX A)

Skład:

substancje czynne: amlodypina w postaci maleinianu amlodypiny, walzartan;

1 tabletka powlekana zawiera amlodypiny w postaci maleinianu amlodypiny 5 mg oraz walzartanu 80 mg albo amlodypiny w postaci maleinianu amlodypiny 10 mg oraz walzartanu 160 mg;

substancje pomocnicze:

jądro: celuloza mikrokryształowa, crospowidon (typ A), krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

warstwa powłokowa: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), makrogol.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki powlekane 5 mg/80 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, ciemnożółte, powlekane;

tabletki powlekane 10 mg/160 mg: tabletki owalne, dwuwypukłe, jasnożółte, powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna. Blokery receptorów angiotensyny II (ARB), kombinacje. Blokery receptorów angiotensyny II (ARB) oraz blokery kanałów wapniowych. Walzartan i amlodypina. Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Vanatex A zawiera dwa składniki przeciwhypertensyjne o dodatkowych mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym: amlodypinę, należącą do klasy antagonistów kanałów wapniowych, oraz walzarten, należącą do klasy antagonistów angiotensyny II. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwhypertensyjny, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z nich oddzielnie.

Kombinacja amlodypiny i walzarten zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w zakresie dawek terapeutycznych. Działanie hipotensyjne pojedynczej dawki leku kombinowanego utrzymuje się przez 24 godziny.

Amlodypina

Amlodypina hamuje przenikanie jonów wapnia przez błonę komórkową do mięśni gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwhypertensyjnego amlodypiny wynika bezpośrednio z rozkurczowego działania na mięśnie gładkie naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne potwierdzają, że amlodypina wiąże się z miejscami wiązania dihydropirydynowymi i nie-dihydropirydynowymi. Skurcz mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń zależy od napływu wapnia z zewnątrz komórki przez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń, prowadzące do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Takie obniżenie ciśnienia tętniczego nie towarzyszy istotnej zmianie częstości skurczów serca ani poziomów katecholamin w osoczu przy długotrwałym stosowaniu.

Efekt koreluje z stężeniami we krwi osocza u pacjentów młodszych i starszych.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amlodypiny powodują obniżenie oporu naczyniowego nerek i wzrost poziomu filtracji kłębuszkowej, a także efektywnego przepływu osocza przez nerki bez zmiany frakcji filtracji czy proteinurii.

Pomiary hemodynamiki funkcji serca w spoczynku i pod obciążeniem u pacjentów z prawidłową funkcją komór, leczonych amlodypiną, ogólnie wykazały niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt, ciśnienie lub objętość lewej komory w okresie rozkurczu. W badaniach hemodynamicznych amlodypina nie wykazywała negatywnego działania inotropowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u zdrowych zwierząt i ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu z beta-blokerami.

Amlodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowego-śródpochodowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani ludzi. W badaniach klinicznych, w których amlodypina była stosowana w połączeniu z beta-blokerami u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym lub dławicą piersiową, nie zaobserwowano zmian parametrów elektrokardiogramu.

Obserwowano pozytywne efekty kliniczne amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą wazospastyczną i chorobą niedokrwienną potwierdzoną angiograficznie.

Walzarten

Walzarten jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania wewnętrznego. Działa selektywnie na rzadko występujące receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walzarten mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzarten nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonystycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzarten nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Antagoniści angiotensyny II nie powodują kaszlu, ponieważ nie wpływają na aktywność ACE i nie nasilają produkcji bradykininy ani substancji P.

Walzarten nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsacji.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki leku początek działania przeciwhypertensyjnego występuje w ciągu dwóch godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Działanie przeciwhypertensyjne utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu pojedynczej dawki. Przy regularnym stosowaniu maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie walzarten nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych niepożądanych zjawisk klinicznych.

Farmakokinetyka.

Liniowość.

Walzarten i amlodypina mają liniową farmakokinetykę.

Amlodypina/walzarten

Po doustnym podaniu amlodypiny/walzarten stężenie szczytowe w osoczu krwi walzarten i amlodypiny osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania amlodypiny/walzarten są równoważne bioavailability walzarten i amlodypiny przy podawaniu w postaci oddzielnych tabletek.

Amlodypina

Wchłanianie. Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych amlodypiny maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64% do 80%. Pokarm istotnie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach amlodypiny in vitro wykazano, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym około 97,5% krążącego leku wiąże się z białkami osocza.

Biotańska transformacja. Amlodypina jest intensywnie (około 90%) metabolizowana w wątrobie do metabolitów nieaktywnych.

Wydalanie. Wydalanie amlodypiny z osocza ma charakter dwufazowy, z okresem półtrwania wynoszącym około 30–50 godzin. Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. 10% niezmienionej amlodypiny i 60% metabolitów amlodypiny wydalanych jest z moczem.

Walzarten

Wchłanianie. Po doustnym podaniu leku Cmax walzarten w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23%. Pokarm obniża ekspozycję walzarten wskazaną przez AUC o około 40%, a Cmax o 50%, choć po 8 godzinach od podania stężenie walzarten w osoczu krwi było takie samo u grupy przyjmującej lek na czczo i u grupy pacjentów przyjmujących lek po posiłku. Obniżenie AUC nie towarzyszy klinicznie istotnemu obniżeniu efektu terapeutycznego, dlatego walzarten można przyjmować niezależnie od przyjmowania posiłków.

Rozkład. Objętość rozkładu walzarten w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że walzarten nie jest intensywnie rozprowadzany w tkankach. Walzarten silnie wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą surowicy.

Biotańska transformacja. Walzarten w znacznym stopniu nie ulega transformacji, ponieważ tylko 20% dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC walzarten) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który nie jest farmakologicznie aktywny.

Wydalanie. Walzarten jest wydalany głównie w niezmienionej formie z kałem (około 83% dawki) i moczem (około 13% dawki). Po podaniu dożylnej klirens walzarten w osoczu krwi wynosi około 2 l/godz, a klirens nerkowy – około 0,62 l/godz (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzarten wynosi 6 godzin.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów.

Dzieci (do 18 roku życia)

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Czas osiągnięcia Cmax amlodypiny w osoczu krwi jest przybliżony u pacjentów młodszych i starszych. U pacjentów starszych klirens amlodypiny ma tendencję do obniżenia, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia okresu półtrwania. Średnie systemowe AUC walzarten u osób starszych jest o 70% wyższe niż u pacjentów młodszych, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Zaburzenia funkcji nerek

Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę amlodypiny. Jak oczekiwano w przypadku związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osocza, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a ekspozycją systemową walzarten.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens amlodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60%. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja walzarten (określona na podstawie wartości AUC) średnio dwukrotnie przekracza ekspozycję u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Pacjenci z chorobami wątroby powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne dihydropirydyny lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zastójowy marskość wątroby lub cholestaza.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny/walzartanu z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).

Przeciwwskazane w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ciężka hipotensja tętnicza.

Szok (w tym szok kardiogenny).

Zator wyjściowy lewej komory (np. przerostowa kardiomiopatia zwężająca, ciężki zwężenie aorty).

Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki obniżające ciśnienie tętnicze

Często stosowane leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. alfa-blokery, diuretyki) oraz inne leki, które mogą powodować wystąpienie niepożądanych zjawisk hipotensyjnych (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, alfa-blokery stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego), mogą nasilać działanie hipotensyjne kombinacji.

Interakcje związane z amlodypiną

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Grapefruit lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co prowadzi do wzmocnienia wpływu na podwyższone ciśnienie tętnicze.

Wymagane środki ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z inhibitorami CYP3A4 o silnym i średnim działaniu (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego zwiększenia działania amlodypiny. Charakterystyki kliniczne takich zmian farmakokinetycznych mogą być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. W związku z tym może być konieczna obserwacja kliniczna i dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4 [leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenytoina, fosfeneoyna, primidon), ryfampicyna, dziurawiec (Hypericum perforatum)]

Podczas jednoczesnego stosowania znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego z możliwością dostosowania dawki amlodypiny podczas jednoczesnego leczenia i po jego zakończeniu, w szczególności przy silnych induktorach CYP3A4 [np. ryfampicyna, dziurawiec (Hypericum perforatum) ].

Simwastatyna

Wspólne stosowanie kilku dawek amlodypiny 10 mg z simwastatyną 80 mg prowadzi do zwiększenia działania simwastatyny o 77% w porównaniu z samodzielnym stosowaniem simwastatyny. Pacjentom przyjmującym amlodypinę zaleca się ograniczenie dawki simwastatyny do 20 mg dziennie.

Dantrolen (infuzja)

U zwierząt obserwowano śmiertelną migotliwość komór i załamanie krążenia w wyniku hiperkaliemii po podaniu werapamilu i wewnątrzżylowego podania dantrolenu. Z uwagi na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, pacjentom narażonym na złośliwą hipertermię oraz w leczeniu złośliwej hipertermii.

Przy jednoczesnym stosowaniu należy wziąć pod uwagę poniższe

Zgodnie z wynikami badań klinicznych interakcji, amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoxyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Interakcje związane z walzartanem

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub antagonistami receptora angiotensyny II, w tym z walzartanem, odnotowano toksyczne działanie oraz tymczasowy wzrost stężenia litu w surowicy krwi. Dlatego podczas jednoczesnego stosowania zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi. Jeśli pacjent przyjmuje diuretyk, zwiększa się ryzyko toksyczności litu podczas przyjmowania z amlodypiną/walzartanem.

Diuretyki oszczędzające potas, leki potasu, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą zwiększać poziom potasu

Zaleca się sprawdzenie poziomu potasu w osoczu krwi, jeśli konieczne jest jednoczesne przepisanie leku wpływającego na poziom potasu z walzartanem.

Wymagane środki ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (> 3 g/dzień) oraz nieselektywne NLPZ

Jeśli antagonisty angiotensyny II stosuje się jednocześnie z NLPZ, możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia czynności nerek i wzrostu poziomu potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się sprawdzenie czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Inhibitory przenośnika nagromadzającego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir)

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podstawową odwracalnego przenośnika OATP1B1 w wątrobie oraz przenośnika eflluksowego MRP2 w wątrobie. Wspólne podawanie inhibitorów przenośnika nagromadzającego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir) może zwiększać działanie systemowe walzartanu.

Podwójna blokada UKRAZ za pomocą BRA, inhibitorów ACE lub aliskirenu

Zgłaszano, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (UKRAZ) poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny (BRA) lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na UKRAZ.

Inne

Stwierdzono brak istotnej klinicznej interakcji w monoterapii walzartanem z następującymi substancjami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Właściwości stosowania.

Bezpieczeństwa i skuteczności stosowania amlodypiny w przypadku nadciśnienia tętniczego ostrego nie ustalono.

Pacjenci z odwodnieniem i/lub znacznie obniżonym poziomem sodu

Zgłaszano nadmierne hipotensję u pacjentów z uncomplicated nadciśnieniem tętniczym stosujących amlodypinę/walsartan. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (np. pacjenci z odwodnieniem i/lub znacznie obniżonym poziomem sodu przyjmujący diuretyki w wysokich dawkach), którzy otrzymują blokatory receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Przed przepisaniem amlodypiny/walsartanu zaleca się skorygowanie tego stanu i w początkowym okresie leczenia zaleca się staranne nadzorowanie medyczne.

W przypadku wystąpienia hipotensji podczas przyjmowania amlodypiny/walsartanu pacjentowi należy nadać pozycję poziomą i w razie potrzeby przeprowadzić dożylne wlewanie roztworu fizjologicznego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego leczenie można kontynuować.

Wysoki poziom potasu (hiperkaliemia)

Jednoczesne stosowanie z preparatami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą zwiększać poziom potasu (heparyna itp.), należy prowadzić ostrożnie i często kontrolować poziom potasu.

Stenoza tętnicy nerkowej

Amlodypinę/walsartan należy stosować ostrożnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jedno- lub obustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą jedynego nerki, ponieważ u takich pacjentów może wzrosnąć poziom mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Przeszczepienie nerki

Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania amlodypiny/walsartanu u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

W zasadzie walsartan wydzielany jest z żółcią w niezmienionej postaci. Okres półwydalenia amlodypiny oraz parametry AUC (pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu) są wydłużone u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, jednak zaleceń dotyczących dawkowania nie opracowano. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu amlodypiny/walsartanu pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia lub z chorobami obturacyjnymi pęcherza żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka walsartanu dla chorych z zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy wynosi 80 mg.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Korekty dawki amlodypiny/walsartanu u pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (eGFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie wymaga się. W przypadku umiarkowanej niewydolności nerek zaleca się kontrolowanie poziomu potasu i kreatyniny.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie wolno przepisywać antagonisty angiotensyny II – walsartanu, ponieważ ich układ renina-angiotensyna znajduje się pod wpływem choroby podstawowej.

Świąd naczynioruchowy (angioedema)

Zgłaszano przypady Quinckego, w tym obrzęk krtani i gardła z obturacją dróg oddechowych i/lub obrzękiem twarzy, warg, gardła i/lub języka u pacjentów przyjmujących walsartan. Niektórzy z tych chorych mieli w wywiadzie świąd naczynioruchowy podczas leczenia innymi lekami, w tym inhibitory ACE.

Jeśli u pacjenta rozwinie się obrzęk Quinckego, należy natychmiast przerwać leczenie amlodypiną/walsartanem i nie przepisywać go ponownie.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością serca/po przebytym zawałcie mięśnia serca

W wyniku hamowania układu renina-angiotensyna-alosteron można oczekiwać zmian w czynności nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna-alosteron, stosowanie inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny wiąże się z oligurią i/lub progresywną azotemią oraz (rzadko) z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Podobne zjawiska obserwowano przy stosowaniu walsartanu. Ocena pacjentów z niewydolnością serca lub po zawałcie mięśnia serca powinna zawsze obejmować kontrolę czynności nerek.

Zgłaszano, że u chorych z ostrą niewydolnością serca nieiszemicznego pochodzenia (klasa III i IV według Funkcyjnej Klasyfikacji Przewlekłej Niewydolności Serca Towarzystwa Kardiologicznego Nowego Jorku NYHA) przy stosowaniu amlodypiny obrzęk płuc występował częściej, mimo braku istotnej różnicy w pogorszeniu niewydolności serca w porównaniu z placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy przepisywać ostrożnie chorym z niewydolnością serca zastoinową, ponieważ zwiększają one ryzyko przyszłych powikłań sercowo-naczyniowych i śmiertelności.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej

Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność w leczeniu pacjentów cierpiących na stenozę mitralną lub znaczną stenozę aortalną niskiego stopnia.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-alosteron (RAAS)

Dostępne są dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokatorów receptorów angiotensyny (ARB) lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenem.

Jeśli stosowanie podwójnej blokady uznaje się za absolutnie konieczne, takie leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty z częstymi i starannymi kontrolami czynności nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. U pacjentów z niefropatią cukrzycową nie należy jednoczesnie przepisywać inhibitorów ACE i ARB.

Działanie amlodypiny/walsartanu badano wyłącznie w nadciśnieniu tętniczym.

Vanatex A zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę.

Amlodypina

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w okresie ciąży nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy wysokich dawkach.

Walsartan

Dane epidemiologiczne świadczące o ryzyku działania teratogennego po stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne. Jednakże nie można wykluczyć pewnego zwiększenia ryzyka. Brak danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II (receptorów AT2). Nawet w przypadku konieczności kontynuowania stosowania antagonistów receptorów AT2 u pacjentek planujących zajście w ciążę, należy przejść na inne leki przeciwciśnieniowe, które mają ustalony profil bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptorów AT2 i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów AT2 w II i III trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na płód (obniżenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli antagonisty receptorów AT2 stosowano w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie USG oceniającego funkcję nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały antagonisty receptorów AT2, wymagają starannego nadzoru pod kątem hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amlodypina wydzielana jest w mleko matki. Część dawki matki otrzymywana przez niemowlę szacowana była na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlę nie jest znany. Brak jakichkolwiek informacji dotyczących stosowania walsartanu w okresie karmienia piersią. Dlatego amlodypina/walsartan nie jest zalecana dla tej grupy pacjentek. Zamiast tego zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej ustalonym profilem bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie w przypadku noworodków lub niemowląt przedwczesnych.

Płodność

Nie ma badań klinicznych dotyczących wpływu amlodypiny/walsartanu na płodność.

Walsartan

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Pacjentom przyjmującym amlodypinę/walsartan, którzy prowadzą pojazdy lub pracują z innymi maszynami, należy wziąć pod uwagę, że czasem mogą wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie.

Amlodypina może mieć lekki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i maszyn. Jeśli pacjenci przyjmujący amlodypinę cierpią na zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, możliwe jest zaburzenie szybkości reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem, można stosować terapię skojarzoną lekiem Vanatex A. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Tabletki Vanatex A można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając niewielką ilością wody.

Przed przejściem na stałą kombinację zaleca się dobór dawek poszczególnych składników (amlodypiny i walzartanu). W przypadku wskazań klinicznych można rozważyć bezpośredni przejście z monoterapii na stałą kombinację.

Dla wygody pacjentów, którzy przyjmowali walzartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach/kapsułkach, można przejść na stosowanie leku Vanatex A zawierającego te same dawki składników.

Stosowanie u chorych z niewydolnością nerek

Brak danych klinicznych dotyczących pacjentów z ostrą niewydolnością nerek. Korekty dawki u pacjentów z niewydolnością nerek łagodnego i umiarkowanego stopnia nie wymaga się. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny.

Stosowanie u chorych z niewydolnością wątroby

Lek Vanatex A jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Vanatex A pacjentom z niewydolnością wątroby lub obturacją dróg żółciowych. U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy maksymalna zalecana dawka walzartanu wynosi 80 mg. Zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia nie ustalono. Przy przejściu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami funkcji wątroby na terapię amlodypiną lub lekiem Vanatex A należy przepisać możliwie najniższą dawkę amlodypiny jako monoterapię lub jako składnik leku kombinowanego, odpowiednio.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie leku Vanatex A z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą.

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia (≥ 65 lat)

Zwiększenie dawki u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać ostrożnie. Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami funkcji wątroby na terapię amlodypiną lub lekiem Vanatex A należy przepisać możliwie najniższą dawkę amlodypiny jako monoterapię lub jako składnik leku kombinowanego, odpowiednio.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy

Brak doświadczenia z przedawkowaniem amlodypiny/walzartanu. Głównym objawem przedawkowania walzartanu jest nasilona hipotensja tętnicza z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nadmiernej wazodilatacji obwodowej i odruchowej tachykardii. Opisywano rozwój nasilonej i długotrwałej hipotensji tętniczej ogólnoustrojowej, w tym wstrząs z letalnym skutkiem. Rzadko opisywano niekardiogenny obrzęk płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może objawiać się opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i wymaga sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym nadmiar płynów) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca mogą być czynnikami wywołującymi.

Leczenie

Jeśli od przyjęcia leku do wewnątrz upłynęło niewiele czasu, można wywołać wymioty lub przepłukać żołądek. Stosowanie węgla aktywowanego zdrowym ochotnikom natychmiast lub w ciągu 2 godzin po przyjęciu amlodypiny znacząco zmniejszyło wchłanianie amlodypiny. Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem amlodypiny/walzartanu wymaga aktywnej pomocy w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego, w tym monitorowania czynności serca i oddychania, objętości krążącego płynu i wydzielania moczu. Pacjentowi należy nadać pozycję poziomą z uniesionymi kończynami dolnymi. W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można stosować leki zwężające naczynia, upewniając się o braku przeciwwskazań do ich stosowania. Wstrzyknięcie wapnia glukonianu dożylnie może być pomocne w wyeliminowaniu efektów blokady kanałów wapniowych.

Walzartan i amlodypina nie są usuwane z organizmu za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Bezpieczeństwo amlodypiny/walsartanu oceniano w trakcie 5 kontrolowanych badań klinicznych. Niepożądane reakcje, które występowały najczęściej lub były istotne lub ciężkie: zapalenia nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, hipotensja ortostatyczna, obrzęki, obrzęki tkanek miękkich, obrzęki twarzy, obrzęki obwodowe, zwiększona zmęczliwość, zaczerwienienie twarzy, osłabienie i napady gorąca.

Niepożądane efekty, które mogą wystąpić podczas przyjmowania leku, sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Przede wszystkim związane z obturacyjnym zespołem wątrobowym.

Dodatkowe informacje dotyczące kombinacji

Obrzęki obwodowe, znane jako skutek uboczny amlodypiny, występowały u pacjentów przyjmujących kombinację amlodypiny/walsartanu ogólnie rzadziej niż przy stosowaniu samej amlodypiny. W przebiegu podwójnych, ślepych, kontrolowanych badań klinicznych średnia częstość występowania obrzęków obwodowych, równomiernie rozłożona w całym zakresie dawek, wynosiła 5,1% przy przyjmowaniu kombinacji amlodypiny/walsartanu.

Dodatkowe informacje dotyczące składników leku

Niepożądane reakcje, które wcześniej obserwowano przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walsartanu), mogą również występować przy stosowaniu leku Vanatex A, nawet jeśli nie zostały one odnotowane podczas badań klinicznych lub w okresie pogwarancyjnym.

Amlodypina

Zanotowano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Walsartan

Poniżej wymienione dodatkowe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych z monoterapią walsartanem niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładce oryginalnej w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów powlekanych, w blisterze; po 2 blistery lub po 7 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Zakład Farmaceutyczny „POLPHARMA” S.A.

Pharmaceutical Works „POLPHARMA” S.A.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska /
19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.