INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku VALSAR (VALSAR)

SkÅ ad:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka pokryta powÅ ochowÄ , zawiera 80 mg lub 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, krosplawidon, hipromeloza, laurylosiarczan sodu, talk, stearynian magnezu, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelazowy czerwony (E 172), tlenek żelazowy żółty (E 172), makrogol 8000.

Postać leku. Tabletka pokryta powÅ ochowÄ .

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka pokryta powÅ ochowÄ , 80 mg: tabletka dwuwypukÅ‚a, okrÄ gÅ‚a, Å›ciÄ™ta krawÄ™dż, jasnoczerwona, pokryta powÅ ochowÄ , z oznaczeniem „I” z jednej strony i „74” z drugiej strony oraz z rowkiem dzielÄ cym pomiÄ™dzy „7” a „4”;

tabletka pokryta powÅ ochowÄ , 160 mg: tabletka dwuwypukÅ‚a, owalna, Å›ciÄ™ta krawÄ™dż, szaropomaraÅ„czowa, pokryta powÅ ochowÄ , z oznaczeniem „I” z jednej strony i „75” z drugiej strony oraz z rowkiem dzielÄ cym pomiÄ™dzy „7” a „5”.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Proste leki z grupy antagonistów angiotensyny II. Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan to aktywny, specyficzny antagonist receptorów angiotensyny II, przeznaczony do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w osoczu krwi po blokadzie receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonystycznej wobec receptorów AT1, natomiast ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje ACE (enzymu konwertującego angiotensynę), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsu.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; trwałość działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z wystąpieniem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie ma on istotnego wpływu na poziom cholesterolu ogólnego, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo. Badanie VALIANT wykazało skuteczność walsartanu, tak samo jak kaptoprilu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawałach mięśnia sercowego. Walsartan okazał się również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawracających zawałów mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na taki parametr jak czas od przebytgo ostrzego zawału mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów chorób sercowo-naczyniowych prowadzących do śmiertelnych skutków.

Dzieci

Efekt antyhipertensyjny walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi przyczynami wystąpienia nadciśnienia tętniczego u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku u dzieci w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała <35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe odpowiednio o 8, 10, 12 mmHg od wartości wyjściowej.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiąga się po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40% i Cmax – o około 50%, mimo to stężenie walsartanu we krwi, począwszy od około 8 godziny po podaniu leku, jest podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym spadkiem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biotransformacja

Walsartan nie ulega istotnej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydala się w postaci metabolitów. W osoczu krwi wykryto metabolit hydroksylowy w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wieluwykładniczy (T½α <1 godzina i T½ß około 9 godzin). Walsartan wydala się głównie z żółcią z kałem (około 83% dawki) oraz z moczem przez nerki (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po podaniu dożylnym klirens osocza walsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki powlekane powłoką filmową, 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu dawkowania klinicznego (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku działanie systemowe walsartanu było nieco bardziej wyrażone niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a działaniem systemowym walsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirens kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydala się z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie ulega istotnej biotransformacji i, jak można oczekiwać, działanie systemowe walsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku obturacji dróg żółciowych nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozą wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu wzrasta około dwukrotnie.

Dzieci.

Podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z klirensem u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny <30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.
• Stan po zawale serca.

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory serca po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia serca.

• Niewydolność serca.

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów ACE, lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami ACE, gdy nie można stosować blokerów kanału wapniowego.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na walzartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitory ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsar, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy blokerów receptora angiotensyny (ARB), inhibitorów ACE lub aliskirenu

Stosowanie łączone leków z grupy ARB, w tym leku Valsar, z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem nadciśnienia tętniczego, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku łączonego stosowania inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsar, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (< 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie ARB, w tym Valsar, lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Inhibitory ACE, w tym Valsar, i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeżeli kombinacja ta jest uznawana za niezbędną, zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu litu w surowicy krwi.

Potas

Moczopochłonne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (np. heparyna) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznawane za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę poziomu potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Nieprzeciwzapalne leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NSAID możliwe jest osłabienie efektu przeciwzawałowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może prowadzić do zwiększonego ryzyka zaburzeń funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

W wyniku badań in vitro walzartan jest substratem dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub MRP2 (np. rytonawir) może wzrosnąć ekspozycja systemowa na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu stosowania łącznego tych leków.

Inne

W trakcie badań nad interakcjami leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walzartanem ani z którąkolwiek z następujących substancji: cytydyna, warfaryna, furosemid, cyfoglikosyd, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych leków hamujących RAAS u dzieci i nastolatków z nadciśnieniem tętniczym, które może podnieść poziom potasu w surowicy krwi. Konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i poziomu potasu w surowicy krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hipokaliemia

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, diuretyków zatrzymujących potas, zastępnych soli zawierających potas lub innych środków, które mogą podnieść poziom potasu (np. heparyny). W razie potrzeby należy monitorować stężenie potasu we krwi.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby.
U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy Valsartan należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK).
U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OBK, np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia Valsartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować poziom sodu i/lub OBK, np. poprzez zmniejszenie dawki diuretyku.

Stenoza tętnicy nerkowej.
U pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jednej nerki nie ustalono bezpieczeństwa stosowania Valsartanu. Krótkotrwałe stosowanie valsartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym w wyniku jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu moczanego we krwi.

Ponieważ inne leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić poziom mocznika i kreatyniny surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia valsartanem.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których przeszczepienie nerki przeprowadzono niedawno.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować Valsartanu pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazani w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i valsartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania kombinacji valsartanu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie valsartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co może wymagać przerwania terapii z powodu trwałej objadowej hipotensji tętniczej pomimo przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i valsartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana.

Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i valsartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Valsartanu u dzieci nie były prowadzone.

Przebytego angioobrzęku naczynioruchowego

Podczas stosowania valsartanu zgłaszano przypadki wystąpienia u pacjentów angioobrzęku naczynioruchowego, w tym obrzęku krtani i szczebeliny głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej występował angioobrzęk naczynioruchowy podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku wystąpienia angioobrzęku naczynioruchowego należy natychmiast przerwać stosowanie Valsartanu, a ponowne przepisywanie Valsartanu tym pacjentom jest niedopuszczalne.

Angioobrzęk jelita

Zgłaszano przypadki angioobrzęku jelita u pacjentów stosujących blokery receptora angiotensyny II, w tym valsartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. Jeśli rozpozna się angioobrzęk jelita, należy przerwać stosowanie valsartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Inne warunki związane ze stymulacją układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią, w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ valsartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartanu może być związane z zaburzeniami funkcji nerek.

Podwójna blokada układu RAAS

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Valsartanu, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hipokaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valsartan i inne leki wpływające na układ RAAS.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Nie badano stosowania leku u dzieci z klirensem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę, dlatego valsartanu nie zaleca się przepisywać tym pacjentom. U dzieci z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia valsartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy valsartan stosuje się w obecności innych stanów (np. wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą prawdopodobnie zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodem wątrobowym i u pacjentów z cholestazą. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Składniki pomocnicze

Ponieważ lek zawiera laktozę jako substancję pomocniczą, w przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brakuje kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy przepisać alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia).

Jeśli ARB były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania USG w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania valsartanu w okresie karmienia piersią, Valsartan nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Valsartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy pamiętać, że podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Valsartan, tabletki, można stosować niezależnie od posiłku, popijając wodą.

Dawkowanie.

Nadciśnienie tętnicze.

Zalecana dawka początkowa Valsartanu wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. Niektórym pacjentom z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Valsartan można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorothiazid, będzie jeszcze bardziej obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego.

Terapię można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po dawce początkowej valsartanu 20 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę, należy zwiększyć dawkę do 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu), 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kolejnych kilku tygodni.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się, aby dawkowanie 80 mg 2 razy na dobę osiągnąć w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalną dawkę 160 mg 2 razy na dobę osiągnąć w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Valsartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, np. trombolitykami, kwasem acetylosalicylowym, blokerami β, statynami i diuretykami. Połączenia z inhibitorami ACE nie zaleca się.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy stale monitorować funkcję nerek.

Niewydolność serca.

Zalecana dawka początkowa Valsartanu wynosi 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę należy prowadzić w odstępach co najmniej 2 tygodniowe, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji pacjenta. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże trójna kombinacja inhibitora ACE, blokera β oraz valsartanu nie jest zalecana.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczny jest monitoring funkcji nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek.

Dorosłym pacjentom z klirem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca.

Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby.

Valsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobą żółciową oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Dawka początkowa wynosi 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała 35 kg lub więcej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie są one zalecane.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek.

Nie badano stosowania leku u dzieci z klirem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego stosowanie walzartanu nie jest zalecane u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz poziomu potasu w surowicy krwi.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby.

Tak jak u dorosłych, Walzar jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobą żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawny zawał mięśnia sercowego u dzieci.

Walzar nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawnego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania.

Dzieci.

Walzar stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Walzaru u dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Lek nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania leku Walzar może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; podstawowe znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Najmniej prawdopodobne, że walzartan można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania niepożądanych działań przy stosowaniu placebo była porównywalna do częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania niepożądanych działań nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do niepożądanych działań z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania niepożądanych działań szacuje się następująco: bardzo często (>1/10),
często (>1/100, <1/10), nieczęsto (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10000, <1/1000),
bardzo rzadko (<1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, wymieniono z częstością „częstość nieznana”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym;

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca;

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym;

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadko: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów leczonych valsartanem zaobserwowano istotne obniżenie (>20 %) odpowiednio hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów leczonych placebo zaobserwowano obniżenie zarówno hematokrytu, jak i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne wzrosty stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i całkowitego bilirubiny u odpowiednio 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy wzrosło o więcej niż 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % obserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca wzrost stężenia azotu mocznika we krwi zaobserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy dwukrotnie zaobserwowano u 4,2 % pacjentów leczonych valsartanem, u 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptofrilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptofrilem w okresie popołowym.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kaptofril (5,8 % kontra 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Skuteczność przeciw nadciśnieniową valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic pod względem rodzaju, częstości i nasilenia działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna i ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazały klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepym randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które kontynuowano jako badanie otwarte trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Przypadki te występowały w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z valsartanem. W drugim badaniu, w którym zakwalifikowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia częściej występowała u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą podstawową. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie. Po 7 tabletek w blistrze, 4 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurubindo Pharma Limited – Jednostka VII, Indie / Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, India.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, Działka Nr S1, Sy. Nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos., 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.