Valsartan H-Teva

INSTRUKCJA stosowania leku Valsartan H-Teva

Skład:

Substancje czynne: valsartan, hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera valsartanu 80 mg, hydrochlorothiazidu 12,5 mg lub valsartanu 160 mg, hydrochlorothiazidu 12,5 mg, lub valsartanu 160 mg, hydrochlorothiazidu 25 mg, lub valsartanu 320 mg, hydrochlorothiazidu 12,5 mg, lub valsartanu 320 mg, hydrochlorothiazidu 25 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa croscarmelozę, povidon K29-K32, talk, stearyna magnezu, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny;

powłoka tabletek 80/12,5 mg: Opadry II 85G34642 Pink (alkohol polivinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172));

powłoka tabletek 160/12,5 mg: Opadry II 85G25455 Red (alkohol polivinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), barwnik Sunset Yellow (E 110));

powłoka tabletek 160/25 mg: Opadry II 85G23675 Orange (alkohol polivinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172));

powłoka tabletek 320/12,5 mg: Opadry II różowy 85G34643 (alkohol polivinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172));

powłoka tabletek 320/25 mg: Opadry II żółty 85G32408 (alkohol polivinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 80/12,5 mg – różowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „V” z jednej strony i „H” z drugiej;

tabletki 160/12,5 mg – czerwone, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „V” z jednej strony i „H” z drugiej;

tabletki 160/25 mg – pomarańczowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „V” z jednej strony i „H” z drugiej;

tabletki 320/12,5 mg – różowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „H” z jednej strony i „V” z drugiej;

tabletki 320/25 mg – żółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „H” z jednej strony i „V” z drugiej, z rysą podziału z jednej strony i ryżami z boków.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki. Walsartan i diuretyki. Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldostron (RAA) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I za pomocą enzymu konwertującego angiotensynę (ECA). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, zlokalizowanymi w błonach komórkowych różnych tkanek. Wywiera ona szeroki zakres działania fizjologicznego, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wykazuje bezpośredni efekt wazopresyjny. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldosteronu.

Valsartan H-Teva jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II (ARA II), przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które odpowiadają za efekty angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II wskutek blokady receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których valsartan porównywano z inhibitorem ECA (iECA), częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa (p<0,05) u pacjentów leczonych valsartanem w porównaniu do pacjentów przyjmujących iECA (2,6% vs 7,9%). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli iECA i rozwijali suchy kaszel, podczas leczenia valsartanem powikłanie to wystąpiło w 19,5% przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19% przypadków, podczas gdy w grupie chorych przyjmujących iECA kaszel obserwowano w 68,5% przypadków (p<0,05).

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację valsartanu i hydrochlorothiazidu wynosiła 2,9%. Valsartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów początek działania przeciwciśnieniowego po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu pojedynczej dawki. Przy regularnym stosowaniu maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorothiazidem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze. Przestanie stosowania valsartanu nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odbicia) ani innych działań niepożądanych. Valsartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejscem działania diuretyków tiazydowych są korowe odcinki kanalików nerkowych, gdzie znajdują się receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów związany jest z hamowaniem pompy Na+Cl–, co najprawdopodobniej następuje na skutek konkurencji o miejsca transportu Cl–. W wyniku tego wydalanie jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w równym stopniu. Wskutek działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości krwi obiegowej, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i, w konsekwencji, obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie ARA II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Farmakokinetyka.

Valsartan. Po doustnym przyjęciu leku wchłanianie valsartanu i hydrochlorothiazidu zachodzi szybko, jednak stopień wchłaniania waha się w szerokich granicach. Średnia wartość absolutnej biodostępności Valsartanu H-Teva wynosi 23%. Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wielu wykładniczy (t1/2α <1 godz. oraz t1/2β około 9 godz.). W zakresie badanych dawek kinetyka valsartanu ma charakter liniowy. Przy powtarzalnym stosowaniu leku nie obserwuje się zmian parametrów kinetycznych. Przy przyjmowaniu leku raz dziennie akumulacja jest niewielka. Stężenie leku w osoczu krwi u kobiet i mężczyzn było takie samo. Valsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą. Objętość rozkładu w stanie równowagi jest niska (około 17 l). W porównaniu do przepływu wątrobowego (około 30 l/godz.), klirens osoczowy valsartanu zachodzi stosunkowo powoli (około 2 l/godz.). Ilość valsartanu wydalana z kałem wynosi 70% (względem przyjętej doustnie dawki), a prawie 30% wydalane jest z moczem, głównie w niezmienionej formie.

Po podaniu valsartanu wraz z posiłkiem pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) zmniejsza się o 48%, jednak około 8 godzin po przyjęciu leku stężenie leku w osoczu krwi jest takie samo zarówno po przyjęciu na czczo, jak i wraz z posiłkiem. Jednak zmniejszenie AUC nie wiąże się ze znaczącym obniżeniem efektu terapeutycznego.

Hydrochlorothiazid. Wchłanianie hydrochlorothiazidu po podaniu doustnym zachodzi szybko (tmax – około 2 godz.). Farmakokinetyka leku w fazach rozkładu i eliminacji opisana jest ogólnie dwuwykładniczą krzywą opadającą; okres półtrwania fazy końcowej wynosi 6–15 godzin. W zakresie terapeutycznym dawek średnia wartość AUC wzrasta wprost proporcjonalnie do zwiększenia dawki. Przy powtarzalnym stosowaniu farmakokinetyka hydrochlorothiazidu nie zmienia się; przy podawaniu raz dziennie akumulacja jest niewielka. Absolutna biodostępność hydrochlorothiazidu po podaniu doustnym wynosi 70%. Wydalanie zachodzi z moczem: ponad 95% dawki – w niezmienionej formie, a około 4% – w formie hydrolizatu – 2-amino-4-chloro-m-benzendisulfonamidu. Jednoczesne stosowanie hydrochlorothiazidu z posiłkiem powodowało zarówno wzrost, jak i spadek jego biodostępności systemowej w porównaniu z podaniem na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Valsartan/hydrochlorothiazid. Jednoczesne stosowanie z valsartanem powoduje zmniejszenie biodostępności systemowej hydrochlorothiazidu o około 30%. Jednoczesne podawanie hydrochlorothiazidu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę valsartanu. Jednak interakcja ta nie wpływa na skuteczność jednoczesnego stosowania valsartanu i hydrochlorothiazidu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono wyraźny efekt przeciwciśnieniowy tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego z komponentów stosowanych oddzielnie, jak również efekt placebo.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym. U niektórych pacjentów w wieku podeszłym działanie systemowe valsartanu było nieco większe niż u pacjentów młodszych, jednak nie było to klinicznie istotne. Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że u osób w wieku podeszłym klirens systemowy hydrochlorothiazidu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z kliresem kreatyniny 30–70 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania Valsartanu H-Teva u chorych z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i u pacjentów poddawanych hemodializie. Valsartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorothiazid natomiast jest usuwany z organizmu podczas hemodializy. W przypadku niewydolności nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorothiazidu wzrastają, a wydalanie z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek średni okres półtrwania prawie się podwaja ze względu na istotne zmniejszenie klirensu nerek.

Wydalanie hydrochlorothiazidu przez nerki zachodzi drogą filtracji biernej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan funkcji nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorothiazidu, ponieważ lek ten wydala się wyłącznie przez nerki. W obecności niewydolności nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorothiazidu wzrastają, a wydalanie z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie AUC hydrochlorothiazidu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stwierdza się ośmiokrotne zwiększenie AUC. Hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby. Działanie systemowe valsartanu u pacjentów z łagodnymi (n=6) i umiarkowanymi (n=5) zaburzeniami funkcji wątroby było dwa razy większe niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania valsartanu u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorothiazidu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC). Dane z badań epidemiologicznych wskazują na skumulowaną zależność dawka-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorothiazid a rozwojem NMSC. Jedno badanie obejmowało 71533 przypadki raka podstawnokomórkowego (BCC) (w tym 1430833 osoby z grupy kontrolnej) i 8629 przypadków raka płytkokomórkowego (SCC) (w tym 172462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorothiazidu (≥50000 mg skumulowane) było związane ze skorygowanym stosunkiem ryzyka (OR) 1,29 (95% CI: 1,23–1,35) dla BCC i 3,98 (95% CI: 3,68–4,31) dla SCC. Zależność dawka-odpowiedź obserwowano zarówno dla BCC, jak i dla SCC. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorothiazidu: 633 przypadki raka warg porównano z 63 067 grupami kontrolnymi populacji, stosując strategię wyboru ryzyka. Zależność dawka-odpowiedź została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95% CI: 1,7–2,6), rosnącym do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~100000 mg). Na przykład, skumulowana dawka 100000 mg odpowiada codziennemu przyjmowaniu dawki 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na którykolwiek z składników leku lub na inne pochodne sulfonamidów, a także na orzechy ziemne lub soję.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby żółciowej i cholestaza.
• Anuria.
• Odporność na hipokaliemię, hiponatremię, hiperkalcemię, objawową hiperurykemię.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²).
• Ciąża, planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas poprzedniego stosowania IEK lub ARA.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane zarówno z walzartanem, jak i z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit. Odwracalne zwiększenie stężenia litu we krwi i objawy toksyczności obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu IEK i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu we krwi.

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Valsartan H-Teva może nasilać działanie innych leków o działaniu przeciwnadciśnieniowym (takich jak: guanetydyna, metyldopa, wazodylatory, IEK, ARA, blokery kanałów wapniowych i bezpośrednie inhibitory reniny).

Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina). Możliwe obniżone reakcje na aminy presorowe, takie jak noradrenalina. Kliniczne znaczenie tego efektu jest niepewne i nie jest wystarczające, aby wykluczyć ich stosowanie.

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID. NSAID mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno ARA II, jak i hydrochlorotiazydu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne stosowanie Valsartan H-Teva i NSAID może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek i wzrostu stężenia potasu we krwi. Dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

U pacjentów starszych, pacjentów z obniżoną objętością krążącej krwi (w tym tych leczonych terapią moczopędną) lub z dysfunkcją nerek jednoczesne stosowanie NSAID (lub inhibitorów COX-2) z ARA II zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Stosowanie tych leków łącznie wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walzartanem

Podwójna blokada RAAS. W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walzartanu, z innymi lekami blokującymi RAAS, takimi jak IEK lub aliskiren, konieczna jest ostrożność. Wiąże się to z większą częstością hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez połączone stosowanie IEK, ARA lub aliskirenu. Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalistów i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie ARA, w tym walzartanu, lub IEK z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II), cukrzycową chorobą nerek lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Blokery potasu, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje, które mogą podnosić poziom potasu. W przypadku stosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walzartanem zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu ARA II z innymi lekami, które mogą podnosić zawartość potasu w surowicy krwi (np. blokery potasu, leki zawierające potas, heparyna), zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach Valsartan H-Teva, zawierający walzartan, należy stosować z ostrożnością i monitorować poziom potasu.

Transportery. Dane uzyskane in vitro wskazują, że walzartan jest substratem wątrobowego transportera wchłaniania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera eflluksowego MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ostatecznie ustalone. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wchłaniania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera eflluksu (np. rytonawiru) może prowadzić do zwiększenia ekspozycji systemowej na walzartan. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia takimi lekami zaleca się zachowanie odpowiedniej ostrożności.

Brak interakcji

W badaniach interakcji lekowych nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walzartanu z następującymi lekami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenkamid. Digoksyna i indometacyna mogą oddziaływać z komponentem hydrochlorotiazydu leku (patrz interakcje związane z hydrochlorotiazydem).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Leki stosowane w połączeniu z utratą potasu i hipokaliemią. Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu moczopędnych wydzielających potas, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwarytmicznych. Jeśli istnieje konieczność przepisania tych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walzartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Leki wpływające na poziom sodu w surowicy krwi. Efekt hiponatremiczny moczopędnych może być nasilany przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków, jak antydepresanty, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwpadaczkowe itp. W przypadku długotrwałego stosowania tych leków zaleca się ostrożność.

Leki, które mogą powodować tachyarytmie komorową typu torsades de pointes

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid).
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid).
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulporpid, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol).
• Inne (np. beprydyl, cizapryda, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne).

Ze względu na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami, które mogą powodować tachyarytmię komorową typu torsades de pointes.

Glikozydy naparstnicy. Hipokaliemia lub hipomagnezemia indukowana przez tiazydy może wystąpić jako niepożądany efekt sprzyjający rozwojowi arytmii serca indukowanej lekami naparstnicy.

Sole wapnia i witamina D. Stosowanie moczopędnych tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesne z witaminą D lub solami wapnia może sprzyjać podniesieniu poziomu wapnia we krwi. Jednoczesne stosowanie moczopędnych tiazydowych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów skłonnych do hiperkalcemii (np. pacjentów z nadczynnością przytarczyc, nowotworami złośliwymi lub stanami pośrednictwem witaminy D) poprzez wzmocnienie resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina). Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego. Metforminę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko kwasicy mlekowej indukowanej możliwą niewydolnością nerek związaną z hydrochlorotiazydem.

Blokery beta i diazoksyd. Jednoczesne stosowanie moczopędnych tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami beta zwiększa ryzyko hiperglikemii. Moczopędne tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol). Może wystąpić konieczność korekty dawki leków sprzyjających wydaleniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić poziom kwasu moczowego we krwi. Może wystąpić potrzeba zwiększenia dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie moczopędnych tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne i inne leki wpływające na motorykę żołądka. Biodostępność moczopędnych tiazydowych może być zwiększona przez leki antycholinergiczne (np. atropinę, biperidynę), prawdopodobnie z powodu obniżenia motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z drugiej strony można oczekiwać, że leki prokinetyczne, takie jak cizapryda, mogą obniżać biodostępność moczopędnych tiazydowych.

Amantadyna. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko niepożądanych efektów wywołanych przez amantadynę.

Smolę wymieniające jony. Wchłanianie moczopędnych tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest obniżane przez cholestryminę lub kolestypol. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych moczopędnych tiazydowych. Jednak przesunięcie czasu przyjmowania hydrochlorotiazydu i smoli w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny przed lub 4-6 godzin po przyjęciu smoli, może zminimalizować ryzyko interakcji.

Środki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat). Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie nerkowe środków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna). Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie takich relaksantów mięśni szkieletowych, jak pochodne kurary.

Cyklosporyna. Jednoczesne przepisywanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do podagry.

Alkohol, barbiturany i środki do narkozy. W przypadku jednoczesnego stosowania moczopędnych tiazydowych z lekami, które mogą również obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez obniżenie aktywności układu współczulnego ośrodkowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest potencjowanie hipotensji ortostatycznej.

Metyldopa. Otrzymano pojedyncze doniesienia o anemii hemolitycznej u pacjentów, którym przepisano jednoczesne leczenie metyldopą i hydrochlorotiazydem.

Karbamazepina. U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości reakcji hiponatremicznej i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod. W przypadku odwodnienia spowodowanego przez moczopędne istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach leku zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed zastosowaniem.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zaburzenia elektrolitów w surowicy krwi

Potas. Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać istniejącą hipokaliemię. Zaleca się korekcję hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współwystępująca może powodować hipokaliemię trudną do skorygowania.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania walzartanu z suplementami diety zawierającymi potas, z diuretykami zatrzymującymi potas, zastępcami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić poziom potasu (np. heparyną). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi (w tym hydrochlorotiazydem). Zaleca się regularne sprawdzanie stężenia potasu i magnezu w surowicy krwi u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone wydalanie potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OKK). Stosowanie diuretyków tiazydowych może prowadzić do hiponatremii i alkalozu hipochlorymowego. Może to wiązać się z objawami neurologicznymi (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe (w tym hydrochlorotiazyd) należy obserwować pod kątem objawów klinicznych zaburzeń równowagi płynów lub elektrolitów. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu w surowicy krwi.

Tiazydy (w tym hydrochlorotiazyd) nasilają wydalenie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u pacjentów stosujących wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia preparatem może wystąpić hipotensja objawowa. Dlatego przed rozpoczęciem terapii tym preparatem należy skorygować zawartość sodu i/lub objętość krwi krążącej.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć go w pozycji leżącej i, jeśli konieczne, podać wlew dożylny roztworu soli fizjologicznej. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń. Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia, co może prowadzić do hiperkalcemii. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z podwyższoną aktywnością RAAS. U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca zastoinowej), leczenie inhibitorem ACE wiąże się z oligurią i/lub postępującą azotemią, rzadko – z ostrą niewydolnością nerek i/lub zgonem. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego zawsze powinna obejmować ocenę funkcji nerek. Stosowanie preparatu u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione. Ponieważ nie można wykluczyć, że w wyniku hamowania RAAS stosowanie preparatu może również wiązać się z zaburzeniem funkcji nerek, Valsartan H-Teva nie powinien być stosowany tym pacjentom.

Stenoza tętnicy nerkowej. Nie należy stosować preparatu pacjentom z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy nerkowej jedynego nerki, ponieważ u tych pacjentów może dochodzić do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Nie należy stosować Valsartan H-Teva pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywowany.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna (HOCM). Jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, pacjenci z zastawką aortalną i mitralną lub przerostową kardiomiopatią obstrukcyjną (HOCM) wymagają szczególnej ostrożności.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). Należy stosować preparat z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek. Są one nieskuteczne jako monoterapia w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ale mogą być stosowane z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi nawet u pacjentów z kliresem kreatyniny <30 ml/min. Zaleca się okresową kontrolę potasu w surowicy krwi, kreatyniny i kwasu moczowego podczas stosowania preparatu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Jednoczesne stosowanie ARB II, w tym walzartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Brak doświadczeń w stosowaniu walzartanu u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializę.

Przeszczepienie nerki. Obecnie brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u pacjentów, u których niedawno przeszczepiono nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby. Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy Valsartan H-Teva należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). Choroby wątroby nie istotnie wpływają na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu. Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobą i zespół hepatorenalny. Tiazydy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby, ponieważ niewielkie zmiany równowagi płynów i elektrolitów mogą wywołać śpiączkę wątrobą. Dlatego preparat należy przepisywać tym pacjentom tylko po ocenie stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowaniu objawów klinicznych i badań laboratoryjnych. Valsartan H-Teva jest przeciwwskazany u pacjentów z przewlekłym zapaleniem dróg żółciowych (cirrhosis biliaris) lub cholestazą.

Uogólnione toczenie rumieniowate (SLE). Opisywano przypadki nasilenia lub aktywacji objawów uogólnionego toczenia rumieniowatego (SLE) pod wpływem diuretyków tiazydowych (w tym hydrochlorotiazydu).

Inne zaburzenia metaboliczne. Diuretyki tiazydowe (w tym hydrochlorotiazyd) mogą zmieniać tolerancję glukozy i podnosić stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy krwi, co może nasilać hiperurykemię i prowadzić do podagry. Dlatego Valsartan H-Teva nie powinien być stosowany pacjentom z hiperurykemią i/lub podagrą. Pacjentom z cukrzycą może być potrzebna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować tymczasowy, niewielki wzrost stężenia wapnia w surowicy przy braku zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może wskazywać na obecność u pacjenta podstawowego nadczynnego przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed wykonaniem badań oceniających funkcję gruczołów przytarczycznych.

Zwiększona wrażliwość na światło. Opisywano przypadki reakcji fotouczulenia podczas stosowania diuretyków tiazydowych. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja fotouczulenia, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli ponowne stosowanie środka moczopędnego jest konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed promieniami słonecznymi lub sztucznym promieniowaniem ultrafioletowym.

Ciąża. W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania ARB II. Jeśli kontynuacja terapii ARB II nie jest konieczna, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przestawione na alternatywne metody leczenia nadciśnienia tętniczego, które mają potwierdzony profil bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie ARB II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Ogólne ostrzeżenia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu u pacjentów z uczuleniem na inne ARB II w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Obrzęk naczynioruchowy (Quinckego). Obrzęk Quinckego (w tym obrzęk krtani i szpary głosowej prowadzący do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) obserwowano u pacjentów stosujących walzartan; niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego leczenie tym preparatem należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Obrzęk naczynioruchowy jelita. Obrzęk naczynioruchowy jelita został zarejestrowany u pacjentów leczonych ARB II, w tym walzartanem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po odstawieniu ARB II. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego jelita należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Wypot w ciele rzęskowym, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętokołowata. Leki z grupy sulfonamidów lub pochodne sulfonamidów mogą wywoływać reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypotu w ciele rzęskowym z defektem pola widzenia, przemijającej krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętokołowej. Objawy obejmują nagły początek zmniejszenia ostrości widzenia lub ból oczu i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni po rozpoczęciu stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra zamkniętokołowa może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Pierwotne leczenie obejmuje jak najszybsze odstawienie leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczna decyzja o szybkim leczeniu medycznym lub chirurgicznym. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętokołowej może należeć uczulenie na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Ostra toksyczność oddechowa. Po przyjęciu hydrochlorotiazydu opisywano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Opuchlizna płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy odstawić ten preparat i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, u których wcześniej wystąpił ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawałach mięśnia sercowego. U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub ARB może wiązać się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i śmiercią. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego zawsze powinna obejmować ocenę funkcji nerek.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC). Zwiększone ryzyko rozwoju nieczerniakowego raka skóry (grzybicy podstawnokomórkowej i grzybicy płaskokomórkowej) wraz ze wzrostem całkowitej dawki ekspozycji na hydrochlorotiazyd zostało zauważone w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na informacjach z Duńskiego Narodowego Rejestru Nowotworów. Fotouczulające działanie hydrochlorotiazydu może stanowić możliwy mechanizm rozwoju NMSC. Należy poinformować pacjentów stosujących hydrochlorotiazyd o ryzyku rozwoju NMSC i zalecić im regularne sprawdzanie skóry pod kątem pojawienia się nowych zmian oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia raka skóry należy zalecać pacjentom środki zapobiegawcze, takie jak ograniczenie oddziaływania światła słonecznego i promieniowania ultrafioletowego lub stosowanie odpowiednich środków ochronnych podczas przebywania na działaniu promieni słonecznych lub ultrafioletowych. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać z zastosowaniem badań histologicznych materiału z biopsji. Może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorotiazydu u pacjentów z wywiadem NMSC (patrz również sekcja „Działania niepożądane”).

Plodność. Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały wpływu walzartanu na płodność.

U pacjentów starszych korekta dawki nie jest wymagana.

Hydrochlorotiazyd może obniżać poziom jodu związany z białkami w osoczu krwi. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Nieprzewarzalność galaktozy, niedobór laktozy lub malabsorpcja glukozyo-galaktozowa. Nie należy stosować tego preparatu pacjentom z rzadkimi wrodzonymi problemami z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub malabsorpcją glukozowo-galaktozową.

Lecytyna. Nie należy stosować tego preparatu pacjentom z nietolerancją orzechów ziemnych lub soi.

Wrażliwość. Tabletki Valsartan H-Teva 160/12,5 mg zawierają barwnik Sunset yellow FCF (E 110), który może powodować reakcje nadwrażliwości.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Walzartan. Leku nie należy stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli podczas leczenia tym lekiem potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży. Wiadomo, że stosowanie ARB II w II i III trymestrze powoduje u ludzi toksyczność płodową (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, spowolnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia). Jeśli ARB II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli ultrasonograficznej funkcji nerek i czaszki. Noworodki matek stosujących ARB II wymagają starannego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorotiazyd. Doświadczenie stosowania hydrochlorotiazydu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorotiazydu jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i powodować u płodu i noworodka takie skutki jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w okresie ciąży. Z uwagi na mechanizm działania ARB II ryzyko chorób embrionalnych i płodowych nie może być wykluczone. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto opisywano uszkodzenia płodu i śmierć w wyniku stosowania w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na RAAS. U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. Dlatego ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i zaburzeń funkcji nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.

Noworodków, którzy byli narażeni na działanie leku wewnątrzmacicznie, należy dokładnie badać pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i wskaźników ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. przeprowadzić rehydratację), aby usunąć lek z krążenia. Wewnątrzmaciczne działanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne działania niepożądane, które obserwowano u dorosłych.

Okres karmienia piersią. Jeśli stosowanie preparatu jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią, a hydrochlorotiazyd przenika do mleka ludzkiego. Tiazydy w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, które może hamować produkcję mleka. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub wcześniaka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Na początku stosowania leku (okres określany indywidualnie przez lekarza) zabrania się prowadzenia samochodu i wykonywania pracy, która może prowadzić do wypadku, ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia. Później stopień zakazu określa lekarz.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka leku Valsartan H-Teva to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg na dobę. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia zaleca się rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg na dobę. Tabletki 160 mg/25 mg należy przepisać pacjentom, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeśli nadal nie uzyskuje się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas stosowania tabletek 160 mg/25 mg, zaleca się rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy przepisać pacjentom, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dawka dobową wynosi 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu leczenia lekiem Valsartan H-Teva po 8 tygodniach należy rozważyć zastosowanie leku dodatkowego lub alternatywnego.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być konieczne 4–8 tygodni leczenia. Valsartan H-Teva można przyjmować niezależnie od przyjmowania posiłków. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia). Lek Valsartan H-Teva można stosować pacjentom w każdym wieku.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek Valsartan H-Teva jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność. Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z nerek w stadium zaawansowanym (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość walzartanu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub cholestazą. Dawka walzartanu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciową i bez cholestazy nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Lek Valsartan H-Teva nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie walzartanu może spowodować nasilone hipotensję, która z kolei może prowadzić do osłabienia świadomości, rozwoju niewydolności naczyniowej i/lub wstrząsu. Przy przedawkowaniu hydrochlorothiazidu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, senność, hipowolemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej, a jako konsekwencja – arytmia i skurcze mięśni. Najbardziej charakterystycznymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, wstrząs, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkaloza, podwyższone stężenie azotu mocznikowego we krwi (głównie niewydolność nerek).

Leczenie. We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspomagające, w tym monitorować stan pacjenta oraz podjąć działania mające na celu ustabilizowanie funkcji sercowo-naczyniowej. Terapia zależy od czasu, który upłynął od przyjęcia nadmiernych dawek leku, oraz od nasilenia objawów; priorytetem jest normalizacja krążenia. Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywnego. W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej i natychmiast przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez wewnętrzne dożylne podanie roztworu izotonicznego. Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorothiazidu z organizmu.

Efekty niepożądane.

Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane podczas badań klinicznych stosowania kombinacji walsartanu z hydrochlorothiazydem w porównaniu z placebo oraz w okresie postmarketingowym, podzielone według układów narządów, wymieniono poniżej. Częstotliwość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstotliwości reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Działania niepożądane przy stosowaniu walsartanu/hydrochlorothiazydu

Zakażenia. Niek często: infekcje wirusowe, gorączka.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu. Niek często: odwodnienie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zmęczenie, zawroty głowy. Niek często: osłabienie, bezsenność, lęk, parestezje. Rzadko: depresja. Nieznana: omdlenia.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. Niek często: nieostre widzenie. Rzadko: zapalenie spojówek.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przedsionkowego. Niek często: zapalenie ucha środkowego, szumy w uszach.

Zaburzenia ze strony serca. Niek często: kołatania serca, tachykardia.

Zaburzenia ze strony naczyń. Niek często: obrzęki, hipotensja tętnicza, nadpotliwość.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Często: kaszel, katar, zapalenie gardła, infekcje górnych dróg oddechowych. Niek często: zapalenie oskrzeli, duszność, zapalenie zatok, ból gardła i krtani, suchość w ustach. Bardzo rzadko: krwawienie z nosa. Nieznana: obrzęk płuc niekardiogenny.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: biegunka. Niek często: ból brzucha, zaburzenia trawienia, nudności, gastroenteryt.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: ból pleców, artralgia. Niek często: ból kończyn, ból w klatce piersiowej, ból szyi, zapalenie stawów, rozciągnięcia i deformacje, skurcze mięśni, mialgia.

Zaburzenia ze strony układu moczowego. Niek często: częste oddawanie moczu, infekcje dróg moczowych. Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego. Często: zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne. Niek często: zwiększona zmęczalność.

Badania laboratoryjne. Nieznana: podwyższenie kwasu moczowego we krwi, podwyższenie bilirubiny i kreatyniny we krwi, hipokaliemia, hipozatriemia, podwyższenie mocznika we krwi, neutropenia.

Obniżenie stężenia potasu w surowicy krwi o więcej niż 20% obserwowano u 3,7% pacjentów przyjmujących kombinację walsartan/hydrochlorothiazyd oraz u 3,1% pacjentów przyjmujących placebo. Podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9% i 14,7% pacjentów przyjmujących kombinację walsartan/hydrochlorothiazyd oraz u 0,4% i 6,3% pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem zaobserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, rozciąganie mięśni, zatkany nos, zapalenie nosa i gardła, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatoki zatkane.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walsartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu kombinacji walsartan/hydrochlorothiazyd.

W rzadkich przypadkach terapia walsartanem może być związana z obniżeniem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczące obniżenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny (>20%) obserwowano odpowiednio u 0,8% i 0,4% pacjentów. U 0,1% pacjentów przyjmujących placebo obserwowano obniżenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny. Neutropenia występowała u 1,9% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczące podwyższenie stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy krwi obserwowano odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów przyjmujących walsartan niekiedy obserwowano podwyższenie wskaźników funkcji wątroby. Nie ma potrzeby specjalnego monitorowania badań laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym leczonych walsartanem.

Poniższe reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części, niepokój, zapalenie stawów, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostry zapalenie oskrzeli, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, dyspepsja, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteryt, ból głowy, zwiększona potliwość, hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, skurcze mięśni, rozciąganie mięśni, nudności, zatkany nos, zastój w zatokach, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższenie temperatury, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia widzenia. Nie wiadomo, czy te efekty miały związek przyczynowy z terapią.

W okresie postmarketingowym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypek, utraty przytomności oraz innych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak choroba surowicza i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek. Zgłaszano o błoniastym zapaleniu skóry, częstotliwość występowania nieznana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Działania niepożądane, które wcześniej występowały przy stosowaniu walsartanu i hydrochlorothiazydu oddzielnie, mogą być potencjalnymi skutkami niepożądanymi również przy stosowaniu Valsartan H-Teva, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie postmarketingowym przy stosowaniu tej kombinacji.

Działania niepożądane przy stosowaniu walsartanu

Zaburzenia ze strony układu krwi i układu limfatycznego. Nieznana: obniżenie hemoglobiny, obniżenie hematokrytu, trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego. Nieznana: inne reakcje nadwrażliwościowe/reakcje alergiczne, w tym choroba surowicza.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu. Nieznana: podwyższenie potasu we krwi, hipozatriemia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i przedsionkowego. Niek często: zawroty głowy przedsionkowe (vertigo).

Zaburzenia ze strony naczyń. Nieznana: zapalenie naczyń.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Niek często: ból brzucha, gastroenteryt. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego. Nieznana: podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Nieznana: obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd, zapalenie skóry pęcherzowe.

Zaburzenia ze strony układu moczowego. Nieznana: niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: artralgia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Niek często: osłabienie, bezsenność, zawroty głowy. Rzadko: neuralgia.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego. Niek często: obniżenie libidum.

Zaburzenia ze strony serca. Bardzo rzadko: zaburzenia rytmu serca.

Zgłaszano jeden przypadek obrzęku naczynioruchowego.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze, niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, katar, zapalenie zatok, zapalenie górnych dróg oddechowych, infekcje wirusowe.

Działania niepożądane przy stosowaniu hydrochlorothiazydu

Hydrochlorothiazyd jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w Valsartan H-Teva. Poniższe działania niepożądane zostały zarejestrowane u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorothiazyd jako monoterapię.

Dobroczynne, złośliwe i nieokreślone nowotwory (w tym cysty i polipy). Nieznana: niemelanomowy rak skóry (rak komórkowy podstawy i rak komórkowy płaski).

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu. Bardzo często: przy stosowaniu wysokich dawek – podwyższenie poziomu lipidów we krwi, hipokaliemia. Często: hipozatriemia, hipomagnezemia, hiperurykemia. Rzadko: hiperkalcemia, hiperglikemia, glukozuria oraz pogorszenie metabolizmu u chorych na cukrzycę. Bardzo rzadko: alkaloz hiperchlorowy.

Zaburzenia ze strony układu krwi i układu limfatycznego. Rzadko: trombocytopenia, czasem z purpurą. Bardzo rzadko: agranulocytoza, leukopenia, anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego. Nieznana: anemia aplastyczna.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwościowe.

Zaburzenia ze strony psychiki. Rzadko: depresja, zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, parestezje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. Rzadko: nieostre widzenie w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Nieznana: wypot choroidalny, ostra krótkowzroczność i ostra glaukoma kąta zamkniętego.

Zaburzenia ze strony serca. Rzadko: zaburzenia rytmu serca.

Zaburzenia ze strony naczyń. Często: hipotensja ortostatyczna, która może nasilać się pod wpływem alkoholu, środków znieczulenia i leków uspokajających.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Bardzo rzadko: niewydolność oddechowa, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc; ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: utrata apetytu, lekkie nudności i wymioty. Rzadko: zaparcia, uczucie dyskomfortu przewodu pokarmowego, biegunka. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego. Rzadko: cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: pokrzywka i inne rodzaje wysypek. Rzadko: nadwrażliwość na światło. Bardzo rzadko: nekrotyzujące zapalenie naczyń, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcje skórne przypominające toczeń rumieniowaty, reaktywacja skórnego toczenia rumieniowatego. Nieznana: rumień wielopostaciowy.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego. Często: impotencja.

Zaburzenia ze strony układu moczowego. Nieznana: ostra niewydolność nerek, zaburzenia nerkowe.

Zaburzenia ogólne. Nieznana: podwyższenie temperatury, zmęczenie.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Nieznana: skurcze mięśni.

Okres ważności.

Dla dawek 80/12,5 mg, 160/12,5 mg, 160/25 mg – 4 lata.

Dla dawek 320/12,5 mg, 320/25 mg – 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub 9 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Actavis Ltd.

Balkanpharma-Dupnitsa AD.

Miejsce położenia producentów oraz adresy siedzib prowadzonej działalności.

VBL015, VBL016 Bulabel Industrial Building, miasto Zejtun ZTN 3000, Malta.

ul. Samokovsko szose 3, Dupnica, 2600, Bułgaria.