Valsartan H

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Valsartan H

Skład:

substancja czynna: valsartan/hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera 80 mg valsartanu i 12,5 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu albo 160 mg valsartanu i 12,5 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu, albo 160 mg valsartanu i 25 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu;

substancje pomocnicze:

Valsartan H 80/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropylometyloceluloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172);

Valsartan H 160/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropylometyloceluloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172);

Valsartan H 160/25 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropylometyloceluloza, talk, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Valsartan H 80/12,5 mg: jasnopomarańczowe, owalne, lekko wypukłe, z odciskiem (nadrukiem) „HGH” po jednej stronie i „CG” po drugiej stronie;

Valsartan H 160/12,5 mg: ciemnoczerwone, owalne, lekko wypukłe, z odciskiem (nadrukiem) „HНH” po jednej stronie i „CG” po drugiej stronie;

Valsartan H 160/25 mg: brązowopomarańczowe, owalne, lekko wypukłe, z odciskiem (nadrukiem) „HХH” po jednej stronie i „NVR” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki.

Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I przy udziale enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, zlokalizowanymi w błonach komórkowych różnych tkanek. Wywiera ona szeroki zakres działania fizjologicznego, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wywiera bezpośredni efekt wazopresyjny. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldosteronu.

Valsartan H jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa on selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Valsartan H nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsartan H nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których valsartan H porównywano z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych valsartanem H niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu do 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli inhibitorem ACE i u których występował suchy kaszel, podczas leczenia valsartanem H powikłanie to odnotowano w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów otrzymujących leczenie inhibitorem ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05). Valsartan H nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego.

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację valsartanu H i hydrochlorothiazidu wynosiła 2,9 %.

Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego, ale nie wpływa przy tym na częstość pulsu.

U większości pacjentów po podaniu doustnym pojedynczej dawki leku początek działania przeciwhipertensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwhipertensyjne utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. W warunkach regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorothiazidem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania valsartanu H nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych działań niepożądanych.

Valsartan H nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejscem działania diuretyków tiazydowych jest korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie zlokalizowane są receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów związany jest z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi na skutek konkurencji o miejsca transportu Cl-. W wyniku tego ekspresja jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w takim samym stopniu. W wyniku działania diuretycznego obserwuje się zmniejszenie objętości plazmy krążącej, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i tym samym obniżenia stężenia potasu we krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną ze stosowaniem diuretyku tiazydowego.

Nieczerniakowy rak skóry (NCRK)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na kumulacyjny związek dawka-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorothiazid a rozwojem NCRK. Jedno badanie obejmowało 71533 przypadki raka podstawnokomórkowego i 8629 przypadków raka płytkokomórkowego, odpowiadających odpowiednio 1430833 i 172462 osobom w grupie kontrolnej. Wysokie dawkowanie hydrochlorothiazidu (≥50000 mg kumulacyjnie) było związane ze skorygowanym stosunkiem ryzyka (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawnokomórkowego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego. Obserwowano kumulacyjną zależność dawka-odpowiedź zarówno dla raka podstawnokomórkowego, jak i dla raka płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorothiazidu: 633 przypadki raka warg porównano z 63067 grupami kontrolnymi populacyjnymi, stosując strategię wyboru ryzyka. Wykazano kumulacyjną zależność dawka-odpowiedź ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), zwiększającym się do OR 3,9 (3,0–4,9) dla wysokiej dawki (~25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) dla najwyższej dawki (~100000 mg). Na przykład, dawka kumulacyjna 100000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki dobowej 25 mg przez okres ponad 10 lat.

Farmakokinetyka.

Valsartan H. Po przyjęciu doustnym valsartan H i hydrochlorothiazid są szybko wchłaniane, jednak stopień wchłaniania waha się w szerokim zakresie. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku Valsartan H wynosi 23 % (zakres 23 ± 7). Krzywa farmakokinetyczna valsartanu H ma postać wielueksponencjalnej krzywej opadającej (t1/2α < 1 godzina i t1/2β wynosi około 9 godzin).

W zakresie badanych dawek kinetyka valsartanu H ma charakter liniowy. Przy powtarzanym stosowaniu leku nie zaobserwowano zmian parametrów kinetycznych. Przy przyjmowaniu leku raz na dobę akumulacja jest niewielka. Stężenia leku w osoczu u kobiet i mężczyzn były takie same. Valsartan H w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97 %), głównie z albuminą. Objętość rozdziału w stanie równowagi jest niska (około 17 l). W porównaniu z przepływem wątrobowym (około 30 l/godzina), klirens plazmatyczny valsartanu H zachodzi stosunkowo wolno (około 2 l/godzina). Ilość valsartanu H wydalanego z kałem wynosi 70 % (względem dawki przyjętej doustnie), a prawie 30 % wydala się z moczem, głównie w niezmienionej formie.

W przypadku przyjmowania valsartanu H z posiłkiem pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) zmniejsza się o 48 %, jednak począwszy od około 8 godziny po podaniu leku, stężenie leku w osoczu zarówno po przyjęciu na czczo, jak i z posiłkiem jest takie samo. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego.

Hydrochlorothiazid. Wchłanianie hydrochlorothiazidu po podaniu doustnym odbywa się szybko (tmax – około 2 godziny). Farmakokinetyka leku w fazach rozdziału i eliminacji ogólnie opisana jest dwueksponencjalną krzywą opadającą; okres półtrwania fazy końcowej wynosi 6–15 godzin. W zakresie terapeutycznym dawek średnie AUC wzrasta wprost proporcjonalnie do zwiększenia dawki. Przy powtarzanym stosowaniu farmakokinetyka hydrochlorothiazidu nie zmienia się, przy jednorazowym dobowym stosowaniu akumulacja jest niewielka.

Bezwzględna biodostępność hydrochlorothiazidu po podaniu doustnym wynosi 70 %. Wydalanie odbywa się z moczem: ponad 95 % dawki wydala się w niezmienionej formie, a około 4 % – w formie produktu hydrolizy – 2-amino-4-chloro-m-benzendisulfonamidu.

Przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorothiazidu z posiłkiem obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek jego biodostępności systemowej w porównaniu z przyjmowaniem na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Valsartan H/hydrochlorothiazid. Przy jednoczesnym stosowaniu z valsartanem H biodostępność systemowa hydrochlorothiazidu zmniejsza się o około 30 %. Z kolei jednoczesne stosowanie hydrochlorothiazidu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę valsartanu H. Jednak ta interakcja nie wpływa na skuteczność wspólnej aplikacji valsartanu H i hydrochlorothiazidu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono wyraźny efekt przeciwhipertensyjny tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego z komponentów stosowanych oddzielnie, jak również efekt placebo.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku ogólny wpływ valsartanu H był nieco większy niż u młodszych pacjentów, jednak nie był klinicznie istotny.

Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów w podeszłym wieku, zarówno zdrowych, jak i cierpiących na nadciśnienie tętnicze, ogólny klirens hydrochlorothiazidu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Pacjentom z klirensiem kreatyniny 30–70 ml/min nie wymaga się korekty dawki.

Brak danych dotyczących stosowania leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i pacjentom poddawanym hemodializie. Valsartan H charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorothiazid, przeciwnie, jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.

W przypadku dysfunkcji nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorothiazidu wzrastają, a poziom wydalania z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek średni okres półtrwania prawie się podwaja ze względu na wyraźne zmniejszenie klirensu nerkowego.

Wydalanie hydrochlorothiazidu przez nerki odbywa się drogą filtracji pasywnej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan funkcji nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorothiazidu, ponieważ lek ten wydala się wyłącznie drogą nerkową.

W przypadku niewydolności nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorothiazidu wzrastają, a poziom wydalania z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie AUC hydrochlorothiazidu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek odnotowano ośmiokrotne zwiększenie AUC. Hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ogólny wpływ valsartanu H u pacjentów z łagodnymi (n = 6) i umiarkowanymi (n = 5) zaburzeniami funkcji wątroby był dwa razy większy niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania valsartanu H u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorothiazidu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku lub na inne pochodne sulfonamidów.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
• Anuria, ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).
• Odpornościowe hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Dziedziczny angioobrzęk lub angioobrzęk podczas wcześniejszego stosowania inhibitorów ACE lub ARA.
• Przeciwwskazane w ciąży oraz u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane zarówno z walosartanem, jak i z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit. Odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu krwi oraz objawy toksyczności zaobserwowano przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walosartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. W razie konieczności zastosowania takiej kombinacji zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Lek Valsartan H może nasilać działanie innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyna, metyldopa, wazodylatory, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, bezpośrednie inhibitory reniny oraz inhibitory zwrotnego wychwytu dopaminy).

Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina)

Możliwe zmniejszone reakcje na aminy presorowe, takie jak noradrenalina, jednak nie na tyle znaczne, aby wykluczyć ich stosowanie.

Nielekowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne stosowanie
Valsartan H i NLPZ może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

U starszych pacjentów, u pacjentów z obniżoną objętością (w tym tych, którzy otrzymują terapię moczopędną) lub z dysfunkcją nerek, jednoczesne stosowanie NLPZ (lub inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2)) z ARA II zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Łączne stosowanie tych leków wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walosartanem

Podwójna blokada RAAS, ARA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walosartanu, z innymi lekami blokującymi RAAS, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z częstszym występowaniem hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez łączone stosowanie inhibitorów ACE, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie ARA, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub nefropatią cukrzycową, zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Diuretyki zabezpieczające potas, suplementy potasu, substancje zastępcze zawierające potas, oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu

W przypadku konieczności stosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walosartanem zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu ARA II z innymi lekami zdolnymi do podniesienia stężenia potasu w osoczu krwi (np. diuretyki zabezpieczające potas, leki zawierające potas, heparyna) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach Valsartan H, zawierający walosartan, należy stosować ostrożnie i monitorować poziom potasu.

Transportery

Dane uzyskane in vitro wskazują, że walosartan jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1/OATP1B3 oraz wypływowego transportera wątrobowego MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ostatecznie ustalone. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transporterów wchłaniania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transporterów efliuksu (np. rytonawiru) może prowadzić do zwiększenia ekspozycji systemowej na walosartan. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia takimi lekami zaleca się zachować ostrożność.

Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z następującymi lekami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Brak interakcji

W badaniach interakcji lekowych nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z żadnym z poniższych leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą oddziaływać na składnik hydrochlorotiazydowy leku Valsartan H (patrz „Interakcje związane z hydrochlorotiazydem”).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Leki powodujące utratę potasu i hipokaliemię Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków kalicowych, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonu adrenokortykotropowego, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych oraz leków przeciwarytmicznych.

Jeśli istnieje potrzeba przepisania tych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walosartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Leki mogące indukować tachyarytmię komorową typu torsade de pointes

Z uwagi na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie jednoczesnie z lekami mogące indukować tachyarytmię komorową typu torsade de pointes, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Leki wpływające na poziom sodu w osoczu krwi

Efekt hiponatremiczny diuretyków może być nasilany przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków jak antydepresanty, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwpadaczkowe. W przypadku długotrwałego stosowania tych leków zaleca się ostrożność.

Leki mogące powodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes)

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid).

• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid).

• Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol).

• Inne (np. beprydydyna, cyzapyrydyna, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne).

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie jednoczesnie z lekami mogące powodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes).

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydy może być niepożądanym skutkiem ubocznym prowadzącym do rozwoju arytmii serca wywołanej lekami naparstnicy.

Sole wapnia i witamina D

Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesnie z witaminą D lub solami wapnia może sprzyjać podniesieniu poziomu wapnia w osoczu krwi. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może prowadzić do hiperkalcemii u pacjentów skłonnych do hiperkalcemii (np. u pacjentów z hiperparatyreozą, nowotworami złośliwymi lub stanami pośredniczonymi przez witaminę D), z powodu wzmocnienia resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego.

Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej możliwą niewydolnością nerek związaną z hydrochlorotiazydem.

Blokery beta-adrenergiczne i diazoksyd

Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami beta-adrenergicznymi zwiększa ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencydyd, sulfinpirazon i allopurinol)

Może być konieczna korekta dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić poziom kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probencydydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperydyna)

Biodostępność diuretyków tiazydowych może być zwiększona przez leki antycholinergiczne, prawdopodobnie z powodu zmniejszenia motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z drugiej strony, można oczekiwać, że leki prokinetyczne, takie jak cyzapyrydyna, mogą obniżać biodostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wywołanych amantadyną.

Diazoxyd

Diuretyki tiazydowe mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Smolionoobmienne

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest obniżane przez cholestyraminę lub kolestyropol. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych diuretyków tiazydowych. Jednak przesunięcie czasu przyjęcia hydrochlorotiazydu i smoły w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny przed lub 4–6 godzin po przyjęciu smoły, minimalizuje ryzyko interakcji.

Cytostatyki (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie nerek cytostatyków i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie takich relaksantów mięśni szkieletowych jak pochodne kurary.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną zwiększa ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do podagry.

Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które mogą również obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez obniżenie aktywności układu współczulnego ośrodkowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest potencjowanie hipotensji ortostatycznej.

Metildopa

Otrzymano pojedyncze doniesienia o anemii hemolitycznej u pacjentów stosujących jednocześnie metyldopę i hydrochlorotiazyd.

Karbamazepina

U pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości hiponatremicznej reakcji i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyk istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach środka zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed zastosowaniem leku.

Особливости применения.

Калий

Тиазидные диуретики могут вызывать гипокалиемию или усугублять уже существующую гипокалиемию.

Рекомендуется коррекция гипокалиемии до начала терапии тиазидами. Сочетанная гипомагниемия может вызывать гипокалиемию, более трудную для коррекции. Поскольку Вальсария Н содержит антагонист рецепторов ангиотензина II, следует соблюдать осторожность при совместном применении препарата с калийсодержащими солями, калийсберегающими диуретиками, заменителями соли, содержащими калий, или другими лекарственными средствами, которые могут повышать уровень калия (например, гепарином). Сообщалось о случаях гипокалиемии во время лечения тиазидными диуретиками. Рекомендуется регулярно проверять содержание калия в сыворотке крови у пациентов с состояниями, включающими усиленную потерю калия.

Необходимо регулярно проверять уровень калия и магния. У всех пациентов, принимающих тиазидные диуретики, необходимо проверять электролитный баланс.

Лечение тиазидными диуретиками часто связано с развитием гипонатриемии или усугублением уже существующей гипонатриемии и гипохлоремического алкалоза. Это может сопровождаться неврологическими симптомами (рвота, спутанность сознания, апатия). Тиазидные диуретики следует применять только после коррекции гипонатриемии. Регулярно следует контролировать концентрацию натрия в сыворотке крови.

Тиазиды усиливают выведение магния с мочой, что в итоге может привести к гипомагниемии.

Пациенты с дефицитом натрия и/или объема циркулирующей крови (ОЦК)

У пациентов с тяжелой степенью дефицита натрия и/или ОЦК в организме, например у тех, кто получает высокие дозы диуретиков, в отдельных случаях после начала терапии препаратом Вальсария Н может наблюдаться симптоматическая гипотензия. Поэтому перед началом применения данного лекарственного средства следует провести коррекцию содержания в организме натрия и/или ОЦК.

При гипотензии пациента следует уложить в горизонтальное положение и, при необходимости, провести внутривенную инфузию солевого раствора. Лечение можно продолжить сразу же после стабилизации артериального давления.

Кальций

Тиазидные диуретики уменьшают экскрецию кальция с мочой и могут вызвать повышение содержания кальция в сыворотке крови. Тиазидные диуретики следует применять только после коррекции гиперкальциемии или лечения состояний, которые ее вызывают. Регулярно следует контролировать концентрацию кальция в сыворотке крови.

Пациенты с тяжелой хронической сердечной недостаточностью или другими состояниями с повышенной активностью РААС

У пациентов, функция почек которых может зависеть от активности (например, у пациентов с тяжелой застойной сердечной недостаточностью), лечение ингибиторами АПФ связано с олигурией и/или прогрессирующей азотемией, редко — с острой почечной недостаточностью. Применение Вальсарии Н пациентам с тяжелой хронической сердечной недостаточностью не обосновано. Поскольку нельзя исключить, что из-за подавления РААС применение лекарственного средства также может быть связано с нарушениями функции почек, его не следует применять таким пациентам.

Стеноз почечной артерии. Вальсарию Н следует применять с особой осторожностью пациентам с односторонним или двусторонним стенозом почечной артерии или стенозом, вызванным единственной почкой, поскольку у таких пациентов может увеличиваться уровень мочевины крови и креатинина плазмы крови.

Первичный гиперальдостеронизм

Не следует применять Вальсарию Н пациентам с первичным гиперальдостеронизмом, поскольку их ренин-ангиотензиновая система не активирована.

Стеноз аортального и митрального клапанов, гипертрофическая обструктивная кардиомиопатия

Применение вазодилататоров пациентам со стенозом аортального и митрального клапанов или гипертрофической обструктивной кардиомиопатией (ГОКМ) требует особой осторожности.

Нарушения функции почек. Для пациентов с легкими и умеренными нарушениями функции почек (клиренс креатинина > 30 мл/мин) коррекция дозы не требуется.

Следует с осторожностью применять лекарственное средство при тяжелой почечной недостаточности (клиренс креатинина <30 мл/мин). Тиазидные диуретики могут провоцировать азотемию у пациентов с хроническими нарушениями функции почек. Они неэффективны как монотерапия при тяжелой почечной недостаточности (клиренс креатинина <30 мл/мин), но их можно применять с должной осторожностью в комбинации с петлевыми диуретиками даже пациентам с клиренсом креатинина < 30 мл/мин. Пациентам с нарушениями функции почек (клиренс креатинина < 60 мл/мин) одновременное применение препаратов — блокаторов рецепторов ангиотензина, включая препарат Вальсария Н или ингибиторов АПФ, с алискиреном противопоказано.

Нет опыта применения валсартана пациентам с конечной стадией почечной недостаточности (клиренс креатинина <10 мл/мин) или пациентам, проходящим диализ.

Трансплантация почки

До настоящего времени нет опыта относительно безопасности применения препарата пациентам, которым недавно проведена трансплантация почки.

Нарушения функции печени. Необходима осторожность при лечении пациентов с нарушениями функции печени. Для пациентов с незначительными и умеренными нарушениями функции печени без холестаза коррекция дозы не требуется. Однако Вальсарию Н следует применять с осторожностью. Заболевания печени существенно не изменяют фармакокинетические параметры гидрохлоротиазида.

Тиазиды могут вызывать дисбаланс электролитов, печеночную энцефалопатию и гепаторенальный синдром. Таким образом, Вальсарию Н следует назначать таким пациентам только после оценки соотношения риска и пользы и мониторинга клинических и лабораторных показателей. Препарат противопоказан пациентам с билиарным циррозом или холестазом.

Системная красная волчанка. Сообщалось, что тиазидные диуретики усиливают или активируют проявления системной красной волчанки.

Другие метаболические нарушения. Тиазидные диуретики могут изменять толерантность к глюкозе и повышать уровень холестерина, триглицеридов и мочевой кислоты в сыворотке крови, также могут усугубить гиперурикемию и привести к подагре. Поэтому Вальсарию Н не рекомендуется применять пациентам с гиперурикемией и/или подагрой. Больным с диабетом может потребоваться коррекция дозировки инсулина или пероральных гипогликемических препаратов. Тиазиды могут уменьшать экскрецию кальция с мочой и вызывать непостоянное и незначительное повышение уровня сывороточного кальция при отсутствии нарушений метаболизма кальция. Значительная гиперкальциемия может свидетельствовать о наличии у пациента фонового гиперпаратиреоза. Следует прекратить применение тиазидов перед проведением тестов по оценке функции паращитовидных желез.

Фоточувствительность

Сообщалось о случаях возникновения реакции фоточувствительности при применении тиазидных диуретиков. Если реакция фоточувствительности возникает во время лечения, рекомендуется прекратить применение лекарственного средства. Если повторное применение мочегонного средства считается необходимым, рекомендуется защищать открытые участки кожи от солнечных лучей или искусственного ультрафиолетового излучения.

Общие рекомендации

Следует соблюдать осторожность при применении препарата пациентам с повышенной чувствительностью к другим антагонистам рецепторов ангиотензина II в анамнезе. Реакции повышенной чувствительности к гидрохлоротиазиду более вероятны у пациентов с аллергией и астмой.

Ангионевротический отек

Возникновение отека Квинке (в том числе отека гортани и голосовой щели, приводящего к обструкции дыхательных путей и/или отека лица, губ, глотки, языка) наблюдалось у пациентов, получавших валсартан, некоторые из этих пациентов имели в анамнезе отек Квинке при применении других препаратов, в том числе и при применении других антагонистов рецепторов ангиотензина II, включая ингибиторы АПФ. При развитии отека Квинке лечение антагонистами рецепторов ангиотензина II следует немедленно прекратить. Повторное применение препарата противопоказано.

Острая закрытоугольная глаукома

Применение гидрохлоротиазида, сульфонамида было связано с возникновением идиосинкратической реакции, которая может привести к острой переходной близорукости и острой закрытоугольной глаукоме. Отмечается острое снижение остроты зрения или боль в глазах. Эти симптомы обычно длятся от нескольких часов до недели после приема препарата. Необработанная глаукома может привести к необратимой потере зрения.

Следует прекратить применение препарата как можно быстрее. Может потребоваться медикаментозное или хирургическое лечение. Фактором риска развития острой закрытоугольной глаукомы является аллергическая реакция на применение сульфонамида или пенициллина.

Препараты, содержащие сульфонамид или производные сульфонамида, могут вызывать идиосинкратическую реакцию, приводящую к хориоидальному выпоту с дефектом поля зрения, транзиторной миопии и острой закрытоугольной глаукоме. Симптомы включают острое начало снижения остроты зрения или боль в глазу и, как правило, возникают в течение нескольких часов или недель после начала применения препарата.

Необработанная острая закрытоугольная глаукома может привести к постоянной потере зрения. Основное лечение — это как можно скорее прекратить применение лекарственных средств. Если внутриглазное давление остается неконтролируемым, возможно, необходимо применять оперативные медикаментозные или хирургические методы лечения. Факторами риска развития острой закрытоугольной глаукомы может быть аллергия на сульфонамид или пенициллин в анамнезе.

Пациенты с сердечной недостаточностью, послеинфарктным состоянием

У пациентов, функция почек которых зависит от активности РААС (например, пациенты с серьезной сердечной недостаточностью), лечение ингибиторами АПФ или АРА может быть связано с олигурией и/или прогрессирующей азотемией, а в отдельных случаях — с острой почечной недостаточностью и летальным исходом. Оценка состояния пациентов с сердечной недостаточностью или после инфаркта миокарда должна всегда включать оценку функции почек.

Немеланомный рак кожи

Повышенный риск НМРК (базальноклеточная карцинома и плоскоклеточная карцинома), с увеличением кумулятивной дозы гидрохлоротиазида наблюдался в двух эпидемиологических исследованиях, основанных на датском национальном регистре рака. Фотосенсибилизирующее действие гидрохлоротиазида может выступать как потенциальный механизм в развитии НМРК.

Пациенты, принимающие гидрохлоротиазид, должны быть проинформированы о риске НМРК, им рекомендовано регулярно проверять кожу на наличие новых поражений и немедленно сообщать о любых подозрительных изменениях кожи. Возможны профилактические меры с целью минимизации риска развития рака кожи, такие как ограничение воздействия солнечных лучей и ультрафиолетовых лучей, и при воздействии солнечного света использование адекватной защиты. Подозрительные поражения кожи следует немедленно изучить потенциально, включая гистологические исследования биопсий. Применение гидрохлоротиазида также должно быть пересмотрено у пациентов, перенесших НМРК.

Для пациентов пожилого возраста коррекция дозы не требуется.

Гидрохлоротиазид может снижать уровень связанного с белками йода в плазме крови. Гидрохлоротиазид способен повышать концентрацию свободного билирубина в сыворотке крови.

Применение в период беременности или кормления грудью.

Беременность

Валсартан

Лекарственное средство противопоказано применять беременным и женщинам, которые планируют забеременеть. Если во время лечения этим средством подтверждается беременность, его применение необходимо немедленно прекратить и заменить другим лекарственным средством, разрешенным для применения беременным.

Известно, что применение антагонистов рецепторов ангиотензина II во II и III триместрах вызывает у людей фетотоксичность (снижение функции почек, маловодие, замедление окостенения черепа) и неонатальную токсичность (почечная недостаточность, гипотензия, гиперкалиемия).

Если применение антагонистов рецепторов ангиотензина II имело место, начиная со II триместра беременности, рекомендуется проведение ультразвукового контроля функции почек и черепа.

Новорожденные, матери которых принимали антагонисты рецепторов ангиотензина II, нуждаются в тщательном наблюдении в отношении гипотензии.

Гидрохлоротиазид

Опыт применения гидрохлоротиазида в период беременности ограничен, особенно в течение

I триместра. Исследования на животных недостаточны. Гидрохлоротиазид проникает через плаценту. Применение гидрохлоротиазида во II и III триместрах беременности может привести к нарушению фетоплацентарного кровообращения и вызвать у плода и новорожденного такие побочные реакции, как желтуха, нарушение электролитного баланса и тромбоцитопения.

Врач, назначающий препарат, действующий на РААС, должен информировать женщину о потенциальных рисках в период беременности.

С учетом механизма действия антагонистов рецепторов ангиотензина II риск эмбриональных заболеваний и заболеваний плода не может быть исключен. Согласно ретроспективным данным, применение ингибиторов АПФ в триместре связано с потенциальным риском врожденных дефектов. Кроме того, были зарегистрированы повреждения у плода и летальный исход в связи с применением во II и III триместрах препаратов, которые непосредственно влияют на РААС. У людей фетальная почечная перфузия, которая зависит от развития РААС, начинается в течение

II триместра. Таким образом, риск, связанный с лечением валсартаном, выше в течение II и III триместров. Были сообщения о спонтанных абортах, олигогидрамниозе и дисфункции почек у новорожденных, когда беременные женщины случайно принимали валсартан.

Новорожденных, подвергшихся внутриутробному воздействию препарата, следует тщательно обследовать на наличие достаточного количества мочи, гиперкалиемии и показателей артериального давления. В случае необходимости нужно принять соответствующие медицинские меры (например, регидратацию), чтобы удалить препарат из кровотока.

Внутриутробное действие тиазидных диуретиков, включая гидрохлоротиазид, может вызвать желтуху или тромбоцитопению у плода и новорожденного или другие побочные реакции, которые имели место у взрослых.

Период кормления грудью

Если применение препарата крайне необходимо, кормление грудью следует прекратить. Нет никакой информации относительно применения валсартана в период кормления грудью. Гидрохлоротиазид проникает через плаценту и в молоко человека в небольших количествах. Тиазиды в высоких дозах вызывают диурез, что может подавлять выработку молока. В период кормления грудью желательно использовать альтернативные методы лечения с более установленными профилями безопасности, особенно в период кормления новорожденного или недоношенного ребенка.

Фертильность

Нет информации о влиянии валсартана на фертильность человека. Исследования на крысах не показали никаких эффектов валсартана на фертильность.

Способность влиять на скорость реакции при управлении автотранспортом или другими механизмами.

В начале применения препарата (период определяется индивидуально врачом) запрещается управлять автомобилем и выполнять работу, которая может привести к несчастному случаю, учитывая, что иногда может возникнуть головокружение или усталость. Позже степень запрета определяется врачом.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka leku Valsartan H to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg na dobę. Przy niewystarczającym obniżeniu ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia zaleca się rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg na dobę. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeżeli przy stosowaniu tabletek 160 mg/25 mg ciśnienie tętnicze obniża się niewystarczająco, zaleca się rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dobową dawką jest 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu po 8 tygodniach stosowania leku należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego środku leczniczego.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być wymagane 4–8 tygodni leczenia.

Lek Valsartan H można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Lek można stosować pacjentom w każdym wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość walzartanu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub zespolem żółciowym.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu, nieżółciowej etiologii i bez zespołu żółciowego, dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Lek Valsartan H nie jest zalecany dla dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie walzartanem może powodować nasilone hipotensję, która z kolei może prowadzić do osłabienia świadomości, niewydolności naczyniowej i/lub szoku.

Przy przedawkowaniu hydrochlorotiazydu mogą wystąpić takie objawy jak: nudności, senność, hipowolemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej i jako konsekwencja – arytmia oraz skurcze mięśni. Najbardziej charakterystycznymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, szok, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkalozę, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego we krwi (głównie niewydolność nerek).

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorować stan pacjenta oraz podjąć działania stabilizujące funkcje sercowo-naczyniowe.

Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu, jaki upłynął od przyjęcia dużej dawki leku, oraz od nasilenia objawów; priorytetem jest normalizacja krążenia krwi.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywnego.

Przy hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej i natychmiast przywrócić równowagę wodno-elektrolitową przez wstrzyknięcie dożylnego roztworu izotonicznego.

Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorotiazydu z organizmu.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje najczęściej zgłaszane podczas badań klinicznych stosowania valsartanu z hydrochlorotiazydem w porównaniu z placebo oraz w okresie postmarketingowym, wymieniono poniżej według układów narządów.

Częstotliwość niepożądanych reakcji ustalono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania, niepożądane reakcje zostały ułożone w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Niepożądane reakcje valsartanu/hydrochlorotiazydu

Obniżenie stężenia potasu w surowicy krwi o więcej niż 20 % obserwowano u 3,7 % pacjentów przyjmujących Valsartan H oraz u 3,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w krwi obserwowano odpowiednio u 1,9 % i 14,7 % pacjentów przyjmujących Valsartan H oraz u 0,4 % i 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

W trakcie badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem obserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, naciągnięcie więzadeł, naciągnięcie mięśni, zatkany nos, zapalenie nosa i gardła, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatory zatok.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walzartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu Valsartan H.

W rzadkich przypadkach terapia walzartanem może być związana ze spadkiem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczne obniżenie hematokrytu oraz stężenia hemoglobiny (> 20 %) obserwowano odpowiednio u 0,8 % i 0,4 % pacjentów. U 0,1 % pacjentów przyjmujących placebo obserwowano obniżenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.

Neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów przyjmujących walzartan oraz u 1,6 % pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczne zwiększenie stężenia kreatyniny, potasu oraz całkowitego bilirubiny w surowicy krwi obserwowano odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów przyjmujących walzartan oraz u 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

U pacjentów przyjmujących walzartan rzadko obserwowano podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Nie ma potrzeby przeprowadzania specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy otrzymują terapię walzartanem.

Poniższe reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części brzucha, niepokój, artretyzm, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, dyspepsja, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteryt, ból głowy, nadmierne pocenie się, hipestezja, grypa, bezsenność, naciągnięcie więzadeł, skurcze mięśni, naciągnięcie mięśni, nudności, zatkany nos, zatory w zatokach nosowych, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższona temperatura, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia wzroku. Nie wiadomo, czy te efekty miały związek przyczynowy z terapią.

W okresie postmarketingowym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypki, utraty przytomności oraz innych reakcji nadwrażliwości, takich jak niedobór surowicy i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek.

Zgłaszano o błędnikowym zapaleniu skóry, którego częstość występowania jest nieznana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu walzartanu i hydrochlorotiazydu oddzielnie mogą być potencjalnymi niepożądanymi efektami również przy stosowaniu Valsartan H, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Niepożądane reakcje przy stosowaniu walzartanu

Zgłoszono jeden przypadek angioobrzęki.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżone libido, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, zapalenie nosa, zapalenie zatok, zapalenie dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Reakcje niepożądane po zastosowaniu hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w Valsartan H. Poniżej wymienione reakcje niepożądane zostały zarejestrowane u pacjentów otrzymujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd jako monoterapię:

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Nieznane: wylew w choroidzie.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Opakowanie. Tabletki powlekane 80 mg/12,5 mg lub 160 mg/12,5 mg lub 160 mg/25 mg. Po 14 tabletek w blistrze. Po 1 lub 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Lek Farmacevtska k. d.

lub

Sandoz S.R.L.

lub

Novartis Pharma S.p.A.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Verovškova 57, Ljubljana 1526, Słowenia

lub

ul. Liezei 7A, 540472, Târgu Mureș, okręg Mureș, Rumunia

lub

Via Provinciale Citto 131, 80058 Torre Annunziata, Włochy.