Valsartan A-Teva

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Valsartan A-Teva

Skład:

substancje czynne: amlodypina w postaci amlodypiny bazyłu, walzartan;

1 tabletka zawiera amlodypiny 5 mg w postaci amlodypiny bazyłu i walzartanu 80 mg lub amlodypiny 5 mg w postaci amlodypiny bazyłu i walzartanu 160 mg lub amlodypiny 10 mg w postaci amlodypiny bazyłu i walzartanu 160 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa (typ 101), povidon (K30), sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, celuloza mikrokryształowa (typ 102), talk, stearynian magnezu;

powłoka filmowa dla dawek 5 mg/80 mg i 5 mg/160 mg (OpadryYellow 03B220017): hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), żółty tlenek żelaza (E 172), makrogol (polietylenoglikol) (400);

powłoka filmowa dla dawki 10 mg/160 mg (OpadryWhite 03B28796): hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol (polietylenoglikol) (400).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg/80 mg: żółte, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z oznaczeniem „1” po jednej stronie i „LD” po drugiej;

tabletki 5 mg/160 mg: żółte, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z oznaczeniem „2” po jednej stronie i „LD” po drugiej;

tabletki 10 mg/160 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z oznaczeniem „3” po jednej stronie i „LD” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna. Blokery receptorów angiotensyny II (ARB), kombinacje. Blokery receptorów angiotensyny II (ARB) i blokery kanałów wapniowych. Walzartan i amlodypina. Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan A-Teva zawiera dwa składniki przeciwciśnieniowe o uzupełniających mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym: valsartan należy do klasy antagonistów angiotensyny II; amlodypina — do klasy antagonistów wapnia. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie.

Kombinacja amlodypiny i valsartanu zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w zakresie dawkowania terapeutycznego. Działanie hipotensyjne pojedynczej dawki leku kombinowanego utrzymuje się przez 24 godziny.

Amlodypina

Amlodypina hamuje przenikanie jonów wapnia przez błonę komórkową do mięśni gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego amlodypiny wynika bezpośrednio z rozkurczowego działania na mięśnie gładkie naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne potwierdzają, że amlodypina wiąże się z miejscami wiązania dihydropirydynowymi i nie-dihydropirydynowymi. Skurczliwość mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń zależy od napływu wapnia z zewnątrz komórki do wnętrza komórki poprzez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Takie obniżenie ciśnienia tętniczego nie towarzyszy istotnej zmianie częstości skurczów serca ani poziomów katecholamin w osoczu krwi przy długotrwałym stosowaniu.

Efekt koreluje z poziomami stężenia w osoczu krwi u młodszych pacjentów i u osób starszych.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amlodypiny prowadzą do obniżenia oporu naczyniowego nerek i wzrostu poziomu filtracji kłębuszkowej, a także efektywnego przepływu osocza przez nerki bez zmiany frakcji filtracji ani proteinurii.

Podobnie jak w przypadku innych blokerów kanałów wapniowych, badania hemodynamiczne funkcji serca w spoczynku i pod obciążeniem (lub podczas chodzenia) u pacjentów z prawidłową funkcją komór, leczonych amlodypiną, ogólnie wykazały niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt ani na ciśnienie lub objętość końcowo-diastolową lewej komory. W badaniach hemodynamicznych amlodypina nie wykazywała negatywnego działania inotropowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u zdrowych zwierząt i ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu z blokerami β u ludzi.

Amlodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani u ludzi. W badaniach klinicznych, w których amlodypina była stosowana w połączeniu z blokerami β, u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową nie zaobserwowano zmian w zapisie elektrokardiogramu.

Obserwowano pozytywne efekty kliniczne amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioskurczową i chorobą niedokrwienną potwierdzoną angiograficznie.

Valsartan

Valsartan jest doustnie stosowanym aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone poziomy angiotensyny II w osoczu krwi po blokadzie receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, co równoważy efekt receptorów AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Valsartan nie wiąże się i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji układu sercowo-naczyniowego.

Valsartan nie hamuje enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE), znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Antagoniści angiotensyny II nie powodują kaszlu, ponieważ nie wpływają na aktywność ACE i nie zwiększają produkcji bradykininy i substancji P.

Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnie pojedynczej dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu pojedynczej dawki. W przypadku regularnego stosowania maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia ani innymi niepożądanymi zjawiskami klinicznymi.

Farmakokinetyka.

Linowość. Valsartan i amlodypina mają liniową farmakokinetykę.

Amlodypina/valsartan

Po doustnym podaniu amlodypiny/valsartanu stężenie maksymalne (Cmax) valsartanu i amlodypiny w osoczu krwi osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania amlodypiny/valsartanu są równoważne bioavailability valsartanu i amlodypiny przy podawaniu w formie oddzielnych tabletek.

Valsartan

Wchłanianie. Po przyjęciu doustnym Cmax valsartanu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23%. Spożycie pokarmu zmniejsza ekspozycję na valsartan o około 40% (zgodnie z parametrami AUC) i maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) o prawie 50%, choć około 8 godzin po przyjęciu valsartanu stężenia leku w osoczu krwi są podobne w grupie przyjmującej lek na czczo i w grupie, w której valsartan był stosowany po posiłku. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego valsartan można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład. Objętość rozkładu valsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje na umiarkowane rozprzestrzenienie się valsartanu w tkankach. Valsartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą surowicy.

Biotransformacja. Valsartan jest w niewielkim stopniu biotransformowany, ponieważ tylko 20% dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC valsartanu) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja. Dla valsartanu charakterystyczna jest wieloekspotencjalna kinetyka eliminacji (czas półtrwania T1/2α < 1 godzina i T1/2β około 9 godzin). Valsartan wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki). Po podaniu dożylnym klirens valsartanu w osoczu krwi wynosi około 2 l/h, a jego klirens nerkowy — około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania valsartanu wynosi 6 godzin.

Amlodypina

Wchłanianie. Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych amlodypiny oddzielnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64% do 80%. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach amlodypiny in vitro wykazano, że około 97,5% krążącego leku wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja. Amlodypina jest intensywnie (około 90%) metabolizowana w wątrobie do metabolitów nieaktywnych.

Eliminacja. Eliminacja amlodypiny z osocza krwi przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania wynoszącym około 30–50 godzin. Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. Z moczem wydzielane jest 10% amlodypiny w niezmienionej formie i 60% — w formie metabolitów amlodypiny.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

Dzieci (do 18 roku życia)

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci starsi (65 lat i więcej)

Czas osiągnięcia Cmax amlodypiny w osoczu krwi jest podobny u młodszych i starszych pacjentów. U pacjentów starszych klirens amlodypiny ma tendencję do obniżenia, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia okresu półtrwania. Średnia systemowa AUC valsartanu u osób starszych jest o 70% wyższa niż u młodszych pacjentów, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Zaburzenia funkcji nerek

Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę amlodypiny. Jak oczekiwano w przypadku związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osocza, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a ekspozycją systemową na valsartan.

Zaburzenia funkcji wątroby

Dane kliniczne dotyczące przyjmowania amlodypiny przez pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest obniżony, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60%. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja na valsartan (określona na podstawie wartości AUC) średnio dwukrotnie przekracza ekspozycję u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku pacjentom z chorobami wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiniem lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne, pochodne dihydropirydyny lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zatorowe zapalenie wątroby lub cholestaza.

Równoczesne stosowanie amlodypiny/walzartanu z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).

Ciężka hipotensja.

Szok (w tym szok kardiogenny).

Obstrukcja odpływu z lewej komory serca (np. przerośnięta kardiomiopatia obstrukcyjna, ciężki zwężenie aorty).

Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki obniżające ciśnienie tętnicze

Często stosowane leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. alfa-blokery, diuretyki) oraz inne leki, których skutkiem ubocznym może być hipotensja tętnicza (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, alfa-blokery stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego), mogą nasilać działanie hipotensyjne kombinacji.

Interakcje związane z walzartanem

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu litu i inhibitory ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II, w tym walzartanu, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i objawy toksyczne. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu. Ryzyko zwiększenia toksyczności litu może być dalsze zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu kombinowanego leku zawierającego walzartan i amlodypinę oraz diuretyków.

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą zwiększać stężenie potasu

W razie potrzeby jednoczesnego stosowania z walzartanem leku wpływającego na poziom potasu w organizmie, zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Wymagane środki ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu

Leki przeciwzapalne niesterydowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II z NLPZ możliwe jest zmniejszenie działania przeciwciśnieniowego leku. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i NLPZ może zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Dlatego zaleca się monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia oraz zapewnienie odpowiedniej hydratacji organizmu pacjenta.

Inhibitory przenośnika nagromadzania (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir)

Walzartan jest substratem wątrobowego przenośnika nagromadzania OATP1B1 oraz wątrobowego przenośnika eflluksowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów przenośnika nagromadzania (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir) może zwiększać ekspozycję systemową na walzartan.

Podwójna blokada UKRK z BRA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada UKRK przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem jednego leku wpływającego na UKRK. Dlatego jednoczesne stosowanie BRA – w tym walzartanu – lub inhibitorów ACE z aliskirenen jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Inne

Przy monoterapii walzartanem nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z takimi lekami jak cyklosporyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, gliBenklamid.

Interakcje związane z amlodypiną

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się stosowania amlodypiny razem z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności u niektórych pacjentów, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku.

Wymagane środki ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z inhibitorami CYP3A4 o silnym i średnim działaniu (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować istotne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę. Objawy kliniczne takich zmian farmakokinetycznych mogą być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. Dlatego może być konieczne przeprowadzenie monitorowania klinicznego i dostosowanie dawki.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. U pacjentów otrzymujących klaritromycynę z amlodypiną istnieje zwiększone ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej. Przy jednoczesnym przepisywaniu amlodypiny z klaritromycyną zaleca się ostrożne obserwowanie pacjentów.

Przy jednoczesnym przepisywaniu amlodypiny z takerolimusem istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takerolimusu we krwi. Aby uniknąć toksyczności takerolimusu, przy przepisywaniu amlodypiny pacjentowi przyjmującemu takerolimus należy monitorować stężenia takerolimusu we krwi i dostosowywać dawki takerolimusu w razie potrzeby.

Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe [np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, fosfenoitoina, primidon], ryfampicyna, ziele św. Jana (Hypericum perforatum))

Przy jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny w osoczu może się zmieniać. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w przypadku przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, Hypericum perforatum).

Symwastatyna

Jednoczesne wielokrotne stosowanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną w dawce 80 mg prowadzi do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z monoterapią symwastatyną. Pacjentom przyjmującym amlodypinę zaleca się ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg dziennie.

Dantrolen (infuzja)

U zwierząt obserwowano przypadki śmiertelne migotania komor i kolapsu kardiowaskularnego związanego z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do rozwoju złośliwej hipertermii oraz w leczeniu złośliwej hipertermii.

Przy jednoczesnym stosowaniu należy wziąć pod uwagę następujące

Inne leki

Zgodnie z wynikami badań klinicznych interakcji, amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w przypadku kryzysu nadciśnieniowego nie zostały ustalone.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej

U 0,4 % pacjentów z uncomplicated hipertensją tętniczą podczas leczenia lekiem Valsartan A-Teva obserwowano nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (np. przy niedoborze sodu i/lub objętości krwi krążącej spowodowanym przyjmowaniem wysokich dawek diuretyków), którzy przyjmują blokery receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Zaleca się skorygowanie tego stanu przed rozpoczęciem leczenia lub zapewnienie starannego nadzoru medycznego na początku terapii.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej na tle stosowania leku Valsartan A-Teva, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach, a w razie potrzeby podać wlew dożylny roztworu fizjologicznego. Leczenie może być wznowione po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Hyperkaliemia

Jednoczesne stosowanie z preparatami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami mogącymi podwyższyć stężenie potasu (heparyna itp.) należy prowadzić ostrożnie, zapewniając częste monitorowanie stężenia potasu.

Stenoza tętnicy nerkowej

Amlodypina/valsartan należy stosować z ostrożnością w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jedno- lub dwustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą tętnicy odnoszącej się do jedynego nerki, ponieważ u takich pacjentów może wzrosnąć stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu.

Przeszczepienie nerki

Obecnie brak jest doświadczenia dotyczących bezpiecznego stosowania amlodypiny/valsartanu u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki.

Upośledzenie funkcji wątroby

Valsartan jest wydalany głównie z żółcią w niezmienionej postaci. Okres półtrwania amlodypiny wydłuża się, a wartość AUC wzrasta u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby, jednak nie opracowano żadnych zaleceń dotyczących dawkowania leku. Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu Valsartanu A-Teva pacjentom z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym lub z chorobami obturacyjnymi pęcherzyka żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym bez cholestazy wynosi 80 mg valsartanu.

Upośledzenie funkcji nerek

Dostosowanie dawki Valsartanu A-Teva u pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu łagodnym i umiarkowanym (GFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagane. W przypadku umiarkowanej niewydolności nerek zaleca się kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym valsartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować antagonisty receptorów angiotensyny II valsartanu z powodu uszkodzenia układu renina-angiotensyna spowodowanego podstawową chorobą.

Angioobrzęk

Zgłaszano przypadki angioobrzęku, w tym obrzęku krtani i strun głosowych z obturacją dróg oddechowych i/lub obrzękiem twarzy, warg, gardła i/lub języka u pacjentów przyjmujących valsartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie angioobrzęk po stosowaniu innych leków, w tym inhibitorów ACE.

Pacjentom, u których rozwija się angioobrzęk, należy natychmiast przerwać stosowanie amlodypiny/valsartanu i nie powtarzać terapii.

Niewydolność serca/stan po przebytym zawałach mięśnia sercowego

W wyniku hamowania układu RAAS u wrażliwych pacjentów może dojść do zmian funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których funkcja nerek zależy od aktywności układu RAAS, leczenie inhibitorami ACE i antagonistami receptorów angiotensyny wiązało się z oligurią i/lub postępującą azotemią oraz (rzadko) ostrą niewydolnością nerek i/lub przypadkami śmiertelnymi. Podobne wyniki zgłaszano dla valsartanu. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałach mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować kontrolę funkcji nerek.

Wiadomo, że stosowanie amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca nieiszemiczną etiologii klasy funkcjonalnej III i IV według NYHA (New York Heart Association) wiązało się z częstszym występowaniem obrzęku płuc, mimo braku istotnych różnic w częstości pogorszenia przebiegu niewydolności serca w porównaniu z placebo.

Blokerów kanałów wapniowych, w tym amlodypiny, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca zastojową ze względu na ich zdolność do zwiększania ryzyka przyszłych zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej

Tak jak w przypadku stosowania innych leków rozszerzających naczynia, należy z szczególną ostrożnością stosować lek u pacjentów ze stenozą zastawki mitralnej lub istotną stenozą aortalną w stopniu nieciężkim.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu.

Jeśli podwójna blokada jest absolutnie konieczna, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym i starannym monitorowaniu funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Zastosowanie leku Valsartan A-Teva nie było badane u pacjentów z innymi chorobami niż nadciśnienie tętnicze.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę.

Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Amłodypina

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w czasie ciąży nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy stosowaniu w wysokich dawkach. Amlodypinę w czasie ciąży zaleca się stosować tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a ryzyko związane z samą chorobą przewyższa możliwą szkodę leczenia dla matki i płodu.

Valsartan

Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II (ARA II) nie jest zalecane w I trymestrze ciąży. Stosowanie ARA II jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży.

Dane epidemiologiczne świadczące o ryzyku działania teratogennego po stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne. Jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Do czasu uzyskania kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, podobne ryzyko może istnieć dla tej klasy leków. Nawet w przypadku konieczności kontynuowania stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentek planujących zajście w ciążę, należy przełożyć je na inne leki przeciwhipertensyjne o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że stosowanie ARA II w II i III trymestrze powoduje toksyczny wpływ na płód (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie USG oceniającego funkcję nerek i stan czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały ARA II, wymagają starannego nadzoru pod kątem hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amłodypina wydzielana jest z mlekiem matki. Dla noworodka część z dawki matki szacowana jest na zakres międzykwartylowy 3–7 %, maksymalnie 15 %. Wpływ amlodypiny na noworodka nie jest znany.

Lek Valsartan A-Teva nie jest zalecany w okresie karmienia piersią ze względu na brak informacji dotyczącej jego stosowania w tym okresie. Zamiast tego zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie w przypadku noworodków lub dzieci przedwczesnych.

Płodność

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ leku Valsartan A-Teva na płodność.

Valsartan

Valsartan nie powodował negatywnego wpływu na cechy rozrodcze samców i samic szczurów po doustnym podaniu w dawce do 200 mg/kg/dobę. Dawka ta jest 6 razy wyższa niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka obliczona w mg/m² (obliczenia obejmują doustne podanie w dawce 320 mg/dobę i masę ciała pacjenta 60 kg).

Amłodypina

U niektórych pacjentów przyjmujących blokery kanałów wapniowych odnotowano odwracalne zmiany biochemiczne w główce plemników. Brakuje wystarczających danych klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano niepożądane efekty na płodność samców.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjenci przyjmujący Valsartan A-Teva i prowadzący pojazdy mechaniczne lub pracujący z innymi urządzeniami powinni wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.

Amłodypina może mieć lekki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Jeśli pacjenci przyjmujący amlodypinę doświadczają zawrotów głowy, bólu głowy, zmęczenia lub nudności, możliwe jest zaburzenie szybkości reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Lekarstwo Valsartan A-Teva może być stosowane u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez monoterapię amlodypiną lub walzartanem, w ramach terapii skojarzonej.

Zalecana dawka to 1 tablet dziennie. Tabletki Valsartan A-Teva można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając niewielką ilością wody.

Zaleca się przeprowadzenie indywidualnego dozowania składników (czyli amlodypiny i walzartanu) przed przejściem na stałą kombinację. W przypadku uzasadnienia klinicznego można rozważyć bezpośredni przejście z monoterapii na stałą kombinację.

Dla wygody pacjentów, którzy przyjmowali walzartan i amlodypinę w oddzielnych tabletkach/kapsułkach, można przejść na stosowanie leku Valsartan A-Teva zawierającego te same dawki składników.

Maksymalna dawka dzienna to 1 tablet 5 mg/80 mg lub 1 tablet 5 mg/160 mg, lub 1 tablet 10 mg/160 mg (maksymalne dozwolone dawki składników leku to 10 mg zawartości amlodypiny, 320 mg zawartości walzartanu).

Upośledzenie funkcji nerek

Brak danych klinicznych dotyczących pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek łagodną i umiarkowaną. W przypadku umiarkowanego upośledzenia funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny.

Upośledzenie funkcji wątroby

Lekarstwo Valsartan A-Teva jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Valsartan A-Teva pacjentom z niewydolnością wątroby lub obturacją dróg żółciowych. U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby łagodnym i umiarkowanym bez cholestazy maksymalna zalecana dawka walzartanu wynosi 80 mg. Zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodną i umiarkowaną nie ustalono. Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) z upośledzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub lek Valsartan A-Teva, należy zastosować najniższą dostępną dawkę amlodypiny w formie monoterapii lub jako składnika leku kombinowanego.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Zwiększenie dawki u pacjentów w wieku podeszłym należy prowadzić z ostrożnością. Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) na amlodypinę lub lek Valsartan A-Teva, należy zastosować najniższą dostępną dawkę amlodypiny w formie monoterapii lub jako składnika leku kombinowanego.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Valsartan A-Teva u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone. Brak danych dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Objawy

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku Valsartan A-Teva. Głównym objawem przedawkowania walzartanu może być nasilona hipotensja tętnicza z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nasilonej wazodylatacji obwodowej i, być może, do wystąpienia tachykardii odruchowej. Opisano przypadki nasilonej i potencjalnie długotrwałej hipotensji ogólnej, w tym z wstrząsem i skutkiem śmiertelnym.

Rzadko zgłaszano niekardiogenny obrzęk płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może objawiać się opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i wymaga sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca mogą być czynnikami wyzwalającymi.

Leczenie

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy rozważyć pobudzenie wymiotów lub przeprowadzenie przemywania żołądka. Wchłanianie amlodypiny znacznie się zmniejsza po zastosowaniu węgla aktywowanego natychmiast lub w ciągu dwóch godzin po przyjęciu amlodypiny. Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem leku Valsartan A-Teva wymaga aktywnego wspomagania układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddychania, uniesienia kończyn oraz kontroli objętości krwi krążącej i diurezy. W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można stosować lek zwężający naczynia, o ile nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. Podanie wapnia glukonianu dożylnie może być pomocne w neutralizacji skutków blokady kanałów wapniowych.

Walzartan i amlodypina nie są usuwane z organizmu przez hemodializę.

Niepożądane działania.

Bezpieczeństwo amlodypiny/walsartanu oceniano w ramach 5 kontrolowanych badań klinicznych. Reakcje niepożądane, które występowały najczęściej lub były istotne lub ciężkie: zapalenie nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, zawroty głowy, ortostatyczne omdlenia, obrzęki, obrzęki tkanki miękkiej, obrzęk twarzy, obrzęki obwodowe, zmęczenie, zaczerwienienie twarzy, osłabienie i uderzenia gorąca.

Efekty niepożądane, które mogą wystąpić podczas przyjmowania leku, sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

*Przede wszystkim związane z obtorem żółciowym.

Dodatkowe informacje dotyczące kombinacji

Obrzęk obwodowy, znany jako skutek uboczny amlodypiny, u pacjentów przyjmujących lek Valsartan A-Teva, występował ogólnie rzadziej niż przy stosowaniu samej amlodypiny. W trakcie prowadzonych podwójnych ślepych badań klinicznych średnia częstość występowania obrzęku obwodowego, równomiernie rozłożona w całym przedziale dawkowania, wynosiła 5,1% przy stosowaniu kombinacji amlodypiny/walsartanu.

Dodatkowe informacje dotyczące składników leku

Niepożądane reakcje wcześniej obserwowane przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walsartanu) mogą również wystąpić przy stosowaniu leku Valsartan A-Teva, nawet jeśli nie zostały one odnotowane podczas badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Amlodypina

Często: senność, zawroty głowy, kołatanie serca, bóle brzucha, nudności, obrzęk w okolicy kostki.

Nieczęsto: bezsenność, zaburzenia nastroju (w tym niepokój), depresja, drżenie, dysgezja, omdlenia, hipestezja, zaburzenia wzroku (w tym podwójne widzenie), szum w uszach, hipotensja tętnicza, duszność, katar, wymioty, dyspepsja, łysienie, purpura, przebarwienia skóry, zwiększone pocenie się, swędzenie, egzantema, ból mięśni, skurcze mięśni, ból, zaburzenia oddawania moczu, częstsze oddawanie moczu, impotencja, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, ogólne niedobytu, przyrost masy ciała, spadek masy ciała.

Rzadko: dezorientacja.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje alergiczne, hiperglikemia, nadciśnienie, neuropatia obwodowa, zawał mięśnia sercowego, arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, hiperplazja dziąseł, zapalenie wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (przede wszystkim związane z obtorem żółciowym), obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Walsartan

Nieznane: obniżenie hemoglobiny, obniżenie hematokrytu, neutropenia, trombocytopenia, podwyższenie stężenia potasu w surowicy, podwyższenie wskaźników czynności wątroby, w tym bilirubiny w surowicy, niewydolność nerek i zaburzenia czynności nerek, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, obrzęk naczynioruchowy, mialgia, zapalenie naczyń, nadwrażliwość, w tym choroba surowicza.

Donoszenie o reakcjach niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, po 2 lub 4 blisterach w pudełku;

po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 9 blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Balkanpharma-Dupnitsa AD.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Samokovsko shose 3, Dupnitsa, 2600, Bułgaria.