INSTRUKCJA stosowania leku Valmisar 40/Valmisar 40 Valmisar 80/Valmisar 80 Valmisar 160/Valmisar 160 Valmisar 320/Valmisar 320

Skład:

substancja czynna: walzartan (valsartan);

1 tabletka zawiera: 40 mg, 80 mg, 160 mg lub 320 mg walzartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

skład powłoki: Opadry Yellow 03F82329 wyłącznie dla tabletek 40 mg; Opadry Pink 03F84641 wyłącznie dla tabletek 80 mg; Opadry Yellow 03F520004 wyłącznie dla tabletek 160 mg; Opadry Purple 02F50251 wyłącznie dla tabletek 320 mg.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dawka 40 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową żółtego koloru, z tłoczeniem: „L” i „12”, oddzielonymi linią łamania z jednej strony oraz gładkie z drugiej;

dawka 80 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową jasnoczerwonego koloru, z tłoczeniem „L13” z jednej strony oraz gładkie z drugiej;

dawka 160 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową szaro-pomarańczowego koloru, z tłoczeniem „L14” z jednej strony oraz gładkie z drugiej;

dawka 320 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową ciemnoszaro-fioletowego koloru, z tłoczeniem „L15” z jednej strony oraz gładkie z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagoniści angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest działającym doustnie aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane działanie angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II we krwi po blokadzie receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonystycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje ACE (enzymu konwertującego angiotensynę), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z wystąpieniem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że lek nie miał istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy czynnościowej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także do zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badania wykazały skuteczność walsartanu w zmniejszaniu całkowitej śmiertelności po zawałach mięśnia sercowego i z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego. Walsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego i liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także w zapobieganiu nawrotom zawału mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na taki parametr jak czas od przebytgo ostrego zawału mięśnia sercowego do pierwszych objawów choroby układu sercowo-naczyniowego prowadzących do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg w stosunku do wartości wyjściowych.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku do 6 lat

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40% i maksymalne stężenie we krwi (Cmax) – o około 50%, choć stężenie walsartanu we krwi około 8 godzin po podaniu jest podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym spadkiem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład

Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza krwi.

Biotransformacja

Walsartan nie ulega istotnej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydalane jest w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit wykryto we krwi w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wieluwykładniczy (T½α<1 godz. i T½ß około 9 godzin). Walsartan wydzielany jest głównie z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po dożylnej podaniu klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półwylęgania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (stosowanie tabletek 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półwylęgania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do dawki, jeśli przekracza ona zakres kliniczny dawkowania (od 40 do 160 mg 2 razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Oczekiwany klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na oczekiwany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi

U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walsartanu był nieco wyższy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walsartanu. Dlatego u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Około 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie ulega istotnej biotransformacji i, jak można oczekiwać, wpływ systemowy walsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku cholestazy nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z żółciowym marskością wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci

Zgłaszano, że u dzieci w wieku od 1 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wiekowym od 1 do 16 lat z analogicznym klirensiem u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i stężenie potasu w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza (tabletki 40 mg)

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Hipertensja tętnicza (tabletki 80 mg, 160 mg oraz 320 mg).

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca (tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg).

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją ssącą lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałach mięśnia sercowego.

Niewydolność serca (tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg).

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEC, gdy nie można stosować blokerów beta.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na walsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciężka niewydolność wątroby, marskość żółciowa oraz cholestaza.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valmisar, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II.
• Brak danych dotyczących pacjentów z wyraźnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy ARB, IEC lub aliskirenem

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Valmisar, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczna, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valmisar, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR)

< 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie ARB, w tym Valmisar, lub IEC z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu I i II.

Inhibitory ACE, w tym Valmisar, i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O odwracalnym wzroście stężenia litu w surowicy krwi i toksyczności meldowano w przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeżeli kombinacja ta jest uznawana za konieczną, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Potas

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnieść poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy

krwi, a u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walsartanem jest uznawane za konieczne, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Leki przeciwwąpcowe niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NLPZ może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększyć ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podnieść poziom potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zalecana jest kontrola funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substancją docelową dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transporterów pobierania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transporterów wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję systemową na walsartan. Należy zachować odpowiednią ostrożność na początku lub na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walsartanu z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym walsartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), co może zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopędnych związków potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie potasu (heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy monitorować stężenie potasu.

Hipotonia

Objawowa hipotonia może wystąpić rzadko po rozpoczęciu terapii valsartanem.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valmisar, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (GFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Valmisar należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK)

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii Valmisar może wystąpić objawowa hipotonia tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii Valmisar należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki. Krótkotrwałe stosowanie Valmisar u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym spowodowanym jednostronną stenozą tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian hemodynamicznych parametrów nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą zwiększać stężenie mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia Valmisar.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valmisar u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować Valmisar, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazani w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwhypertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (tabletki 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Stosowanie kombinacji kaptoprilu i valsartanu nie wykazało dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyło ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami oddzielnie. W związku z tym kombinacja valsartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valmisar u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu trwałej objawowej hipotensji tętniczej, o ile przestrzega się zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca (tabletki 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Stosowanie potrójnej kombinacji inhibitora ACE, beta-blokera i Valmisar nie wykazało żadnych efektów klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych efektów i dlatego nie jest zalecana. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i zawsze ocenić funkcję nerek.

Stosowanie Valmisar u pacjentów z niewydolnością serca często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętnicz游戏副本

Sposób stosowania i dawki

Valmisar można stosować niezależnie od posiłków; tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze (tylko tabletki 80 mg, 160 mg oraz 320 mg)

Zalecana dawka początkowa wynosi 80 mg jednorazowo na dobę. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej dawki 320 mg.

Valmisar można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorothiazid, będzie prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Niedawno przebitego zawału mięśnia sercowego (tylko tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg)

Leczenie pacjentów klinicznie stabilnych można rozpocząć już 12 godzin po zawałach mięśnia sercowego. Po dawce początkowej Valmisaru 20 mg (1/2 tabletka 40 mg) dwa razy na dobę, dawkę należy zwiększyć do 40 mg, 80 mg oraz 160 mg dwa razy na dobę w ciągu kilku kolejnych tygodni.

Docelową maksymalną dawką jest 160 mg dwa razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg dwa razy na dobę w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę – w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Valmisar można stosować pacjentom, którzy są leczeni innymi lekami po przebytym zawałach mięśnia sercowego, takimi jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, blokery beta, statyny oraz diuretyki. Połączenia z inhibitorem ACE nie zaleca się.

Pacjentom po przebytym zawałach mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca (tylko tabletki 40 mg, 80 mg oraz 160 mg)

Zalecana dawka początkowa Valmisaru wynosi 40 mg dwa razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg dwa razy na dobę należy prowadzić w odstępach co najmniej 2-tygodniowych, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże połączenie potrójne składające się z inhibitora ACE, blokera beta oraz Valmisaru nie jest zalecane.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczny jest monitoring czynności nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

Dorosłym pacjentom z klirem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednoczesne stosowanie Valmisaru z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Valmisaru z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Valsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z cirozą żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia bez obturacyjnego zapalenia wątroby dawka Valmisaru nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Valmisar stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valmisaru u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i nastolatkowie w wieku od 6 do 18 lat

Dawką początkową jest 40 mg jednorazowo na dobę u dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg jednorazowo na dobę u dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie są zalecane.

Tabela 1

Dzieci do 6 roku życia

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności Valmisaru u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania Valmisaru u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego Valmisar nie powinien być stosowany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz poziomu potasu w surowicy.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby

Podobnie jak u dorosłych, Valmisar jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą błotną oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby (cholestatycznym). Doświadczenie kliniczne stosowania Valmisaru u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka leku nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawny zawał mięśnia sercowego u dzieci

Valmisar nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawnego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci zgodnie z informacjami zawartymi w punktach „Wskazania” oraz „Sposób i dawki stosowania”.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz rodzaju i nasilenia objawów; priorytetem jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, aby Valmisar mógł być usunięty z organizmu za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarct mięśnia sercowego

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania niepożądanych działań przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania niepożądanych działań nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Niepożądane działania zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, pozarejestrowych i laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do niepożądanych działań z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania niepożądanych działań szacuje się następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości niepożądane działania są wymienione według malejącej kolejności nasilenia objawów.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, wymieniono z częstością „nieznana”.

Tabela 2

• zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności)

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów otrzymujących valsartan obserwowano istotne obniżenie (> 20 %) odpowiednio hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo odnotowano obniżenie obu parametrów – hematokrytu i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i całkowitego bilirubiny u odpowiednio 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy podwyższało się o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a podwyższenie stężenia potasu w surowicy o ponad 20 % obserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca podwyższenie stężenia azotu mocznika we krwi obserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

U 4,2 % pacjentów otrzymujących valsartan, 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kapotrylu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kapotrylem w okresie poposiłowym zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi.

Liczba przypadków przerwania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kapotryl (5,8 % vs. 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwciśnieniowy valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w typie, częstości i poważności działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu valsartanem trwającym do

1 roku.

W podwójnym ślepym randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do

6 lat, które następnie kontynuowano jako badanie otwarte trwające 1 rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki wyraźnego podwyższenia transaminaz wątrobowych. Przypadki te występowały w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z valsartanem. W drugim badaniu, w którym randomizowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego podwyższenia transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia częściej występowała u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

*Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w opakowaniu pierwotnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 1 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Faza II, działki nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, nr ewidencyjny 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.