Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods

INSTRUKCJA stosowania leku Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods / Valsartan 160/ hydrochlorothiazide 12,5 Macleods Valsartan 160/hydrochlorothiazid 25 Macleods / Valsartan 160/ hydrochlorothiazide 25 Macleods Valsartan 320/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods / Valsartan 320/ hydrochlorothiazide 12,5 Macleods Valsartan 320/hydrochlorothiazid 25 Macleods / Valsartan 320/ hydrochlorothiazide 25 Macleods

Skład:

substancje czynne: valsartan i hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera 160 mg valsartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu, lub 160 mg valsartanu i 25 mg hydrochlorothiazidu, lub 320 mg valsartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu, lub 320 mg valsartanu i 25 mg hydrochlorothiazidu;

substancje pomocnicze:

dawkowanie 160/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry Brown 03F565001: hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172);

dawkowanie 160/25 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry Brown 03F57311: hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172), barwnik tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik tlenek żelaza czarny (E 172);

dawkowanie 320/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry Pink 03F540000: hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172), barwnik tlenek żelaza czarny (E 172);

dawkowanie 320/25 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry Yellow 03F82329: hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, talk, barwnik tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 160 mg/12,5 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową ciemnoczerwonej barwy, z oznaczeniem tłoczonym „L17” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 160 mg/25 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową barwy brązowej, z oznaczeniem tłoczonym „L18” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 320 mg/12,5 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową różowej barwy, z oznaczeniem tłoczonym „L19” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 320 mg/25 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową żółtej barwy, z oznaczeniem tłoczonym „L20” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagonisty angiotensyny II i diuretyki. Walsartan i diuretyki. Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan

Walsartan jest doustnie stosowanym, aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje ACE (znanej również jako kininaza II), enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II i rozkładającego bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których porównywano walsartan z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu do 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli inhibitorem ACE i u których rozwijał się suchy kaszel, podczas leczenia walsartanem to powikłanie zaobserwowano w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów leczonych inhibitorem ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05).

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację walsartanu i hydrochlorothiazidu wynosiła 2,9 %.

Walsartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych odgrywających ważną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego.

Zastosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej dawki pojedynczej początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu dawki pojedynczej. Przy regularnym stosowaniu leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorothiazidem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania walsartanu nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (tzw. efekt odbicia) ani innych działań niepożądanych.

Walsartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejscem działania diuretyków tiazydowych jest korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie zlokalizowane są receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów wiąże się z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi poprzez konkurencję o miejsca transportu Cl-. W wyniku tego wzrasta wydalanie jonów sodu i chloru w przybliżeniu w równym stopniu. Wskutek działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości plazmy krążącej, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i, w konsekwencji, do obniżenia stężenia potasu we krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Farmakokinetyka.

Walsartan/hydrochlorothiazid

Dostępność systemowa hydrochlorothiazidu zmniejsza się o około 30 % przy współczesnym stosowaniu z walsartanem. Kinetyka walsartanu nie ulega istotnym zmianom przy współczesnym stosowaniu z hydrochlorothiazidem. Interakcja ta nie wpływa na wspólne stosowanie walsartanu i hydrochlorothiazidu, ponieważ wyraźny efekt hipotensyjny kombinacji przewyższa efekt osiągnięty w monoterapii dowolnym z substancji czynnych lub placebo.

Walsartan

Absorpcja. Po doustnym podaniu maksymalne stężenie walsartanu we krwi osiągane jest po 2–4 godzinach. Średnia absolutna biodostępność wynosi 23 %. Spożycie posiłku zmniejsza wpływ (określony jako AUC) walsartanu o około 40 % i maksymalne stężenie we krwi (Cmax) o około 50 %, choć około 8 godzin po podaniu stężenie walsartanu we krwi jest podobne zarówno po podaniu z posiłkiem, jak i na czczo. Takie zmniejszenie AUC nie wiąże się jednak z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować niezależnie od spożycia posiłku.

Rozkład. Stały objęt rozkładu walsartanu po wstrzyknięciu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje na słabe rozprowadzenie walsartanu w tkankach. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (94–97 %), w szczególności z albuminą osocza.

Biotransformacja. Walsartan ulega biotransformacji w niewielkim stopniu, ponieważ jedynie 20 % dawki odnajduje się w postaci metabolitów. W osoczu wykryto metabolit hydroksylowy w niewielkim stężeniu (poniżej 10 % AUC dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja. Walsartan wykazuje kinetykę wielofazowego rozpadu (t½α <1 godzina, t½ß około 9 godzin). Walsartan wydalany jest głównie z kałem (około 83 % dawki) i moczem (około 13 % dawki) głównie w niezmienionej formie.

Po wstrzyknięciu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h (około 30 % całkowitego klirensu). Okres półtrwania eliminacji walsartanu wynosi 6 godzin.

Hydrochlorothiazid

Absorpcja. Wchłanianie hydrochlorothiazidu po doustnym podaniu zachodzi szybko (tmax około 2 godziny). Wzrost średniej wartości AUC jest liniowy i proporcjonalny do dawki w zakresie terapeutycznym. Wpływ spożycia posiłku na wchłanianie hydrochlorothiazidu jest klinicznie nieistotny. Absolutna biodostępność hydrochlorothiazidu po podaniu doustnym wynosi 70 %.

Rozkład. Widoczny objęt rozkładu wynosi 4–8 l/kg. Krążący hydrochlorothiazid wiąże się z białkami osocza (40–70 %), głównie z albuminą osocza. Hydrochlorothiazid gromadzi się również w erytrocytach w ilości około trzykrotnie przewyższającej poziom we krwi.

Eliminacja. Hydrochlorothiazid wydalany jest głównie w niezmienionej formie. Okres półtrwania z osocza wynosi średnio od 6 do 15 godzin w fazie eliminacji terminalnej. Nie obserwuje się zmian w kinetyce hydrochlorothiazidu po wielokrotnym podawaniu, a jego akumulacja jest minimalna przy dawce jednorazowej na dobę. Ponad 95 % wchłoniętej dawki wydalane jest w niezmienionej formie z moczem. Klirens nerkowy obejmuje filtrację pasywną i aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku wpływ systemowy walsartanu był nieco wyższy niż u młodszych pacjentów, jednak nie był klinicznie istotny. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów w podeszłym wieku, zarówno zdrowych, jak i z nadciśnieniem tętniczym, systemowy klirens hydrochlorothiazidu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z klirensiem kreatyniny 30–70 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki.

Brak danych dotyczących stosowania Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i u pacjentów poddawanych hemodializie. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorothiazid natomiast jest usuwany z organizmu podczas hemodializy. W niewydolności nerek średnie stężenie szczytowe we krwi i wartości AUC hydrochlorothiazidu wzrastają, a szybkość wydalania z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie wartości AUC hydrochlorothiazidu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się ośmiokrotne zwiększenie wartości AUC. Hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Wpływ systemowy walsartanu u pacjentów ze słabym (n = 6) i umiarkowanym (n = 5) zaburzeniem funkcji wątroby był dwa razy większy niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorothiazidu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na kumulatywną zależność dawkowo-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorothiazid a rozwojem NMSC. Jedno badanie obejmowało 71 533 przypadki raka podstawnokomórkowego (w tym 1 430 833 osoby z grupy kontrolnej) i 8 629 przypadków raka płytkokomórkowego (w tym 172 462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorothiazidu (≥ 50 000 mg kumulacyjnie) wiązano ze skorygowanym stosunkiem szans (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawnokomórkowego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego. Zależność dawkowo-odpowiedź obserwowano zarówno w przypadku raka podstawnokomórkowego, jak i płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorothiazidu: 633 przypadki raka warg porównano z 63 067 kontrolnymi grupami populacyjnymi przy użyciu strategii wyboru ryzyka. Zależność dawkowo-odpowiedź wykazano ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), rosnącym do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~100 000 mg). Na przykład, dawka kumulacyjna 100 000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki dobowej 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na którykolwiek z składników leku lub na inne pochodne sulfonamidowe.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
• Anuria.
• Utrwalona hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzN < 60 ml/min/1,73 m²).
• Ciąża, planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas poprzedniego stosowania inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) lub antagonistów receptora angiotensyny (ARA).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z kombinacją walosartanu i hydrochlorothiazidu

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lity

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK i tiazydów, w tym hydrochlorothiazidu, obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz objawy toksyczności. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walosartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli konieczne jest zastosowanie takiej kombinacji, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu we krwi.

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Lek może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (takich jak guanetydyna, metyldopa, leki rozszerzające naczynia, inhibitory IEK, blokery receptorów angiotensyny, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, bezpośrednie inhibitory reniny oraz inhibitory zwrotnego wychwytu dopaminy).

Presory aminy (np. noradrenalina, adrenalina)

Prawdopodobne zmniejszenie reakcji na aminy presorowe. Kliniczne znaczenie tego efektu nie jest dobrze znane i nie jest wystarczająco istotne, aby wykluczyć ich stosowanie.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) oraz nieselektywne NSAID

NSAID mogą osłabiać działanie hipotensyjne zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorothiazidu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne stosowanie walosartanu/hydrochlorothiazidu i NSAID może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia oraz zapewnienie odpowiedniego uzupełnienia płynów pacjentowi.

U starszych pacjentów, pacjentów z obniżoną objętością krążącą (w tym tych leczonych terapią moczopędną) lub z dysfunkcją nerek jednoczesne stosowanie NSAID (lub inhibitorów COX-2) z ARA II zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie tych leków wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walosartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy ARA, IEK lub aliskirenu

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walosartanu, z innymi środkami blokującymi RAAS, takimi jak inhibitory IEK lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z wyższą częstością występowania hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów IEK, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II), cukrzycową chorobą nerek lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzN < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje mogące podwyższać poziom potasu

W razie potrzeby zastosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walosartanem zaleca się monitorowanie poziomu potasu we krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II z innymi lekami mogące zwiększać stężenie potasu w surowicy krwi (np. diuretyki oszczędzające potas, leki zawierające potas, heparyna) zwiększa ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods należy stosować z ostrożnością i monitorować poziom potasu.

Transportery

Na podstawie badań in vitro walosartan jest substratem dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub transportera wydzielania (np. rytonawir) może zwiększyć ekspozycję ogólnoustrojową na walosartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Brak interakcji

W badaniach z walosartanem nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji podczas stosowania walosartanu z żadnym z poniższych leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorothiazid, amlodypina i glibenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorothiazidem (patrz interakcje związane z hydrochlorothiazidem).

Interakcje związane z hydrochlorothiazidem

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności

Leki powodujące utratę potasu i hipokaliemię

Efekt hipokaliemizujący hydrochlorothiazidu może być nasilony przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków kalicowych, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonów adrenokortykotropowych (ACTH), amfoterycyny, karboksylocholonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwaromatycznych.

Jeśli powyższe leki są przepisywane w połączeniu z walosartanem/hydrochlorothiazidem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki mogące indukować tachyarytmie komorową typu „piorun”

Z uwagi na ryzyko hipokaliemii hydrochlorothiazid należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogące indukować tachyarytmię komorową typu „piorun”, w szczególności z lekami przeciwaromatycznymi klasy Ia i III oraz z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Leki wpływające na poziom sodu w surowicy krwi

Efekt hiponatremizujący diuretyków może być nasilony przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwdrgawkowe itp. Należy zachować ostrożność przy długotrwałym stosowaniu tych leków.

Leki mogące powodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes)

• Leki przeciwaromatyczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid)
• Leki przeciwaromatyczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid)
• Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryd, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol)
• Inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne)

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorothiazid należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogące powodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes).

Glikozydy naparstnicy

Indukowana przez tiazydy hipokaliemia lub hipomagnezemia może wystąpić jako niepożądany efekt sprzyjający rozwojowi arytmii serca indukowanej przez leki naparstnicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sole wapnia i witamina D

Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu, w połączeniu z witaminą D lub solami wapnia może prowadzić do wzrostu stężenia wapnia w surowicy krwi. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może spowodować hiperkalcemię u pacjentów z predyspozycją do hiperkalcemii (np. pacjenci z nadczynnością przytarczyc, nowotworami lub stanami spowodowanymi niedoborem witaminy D) wskutek zwiększonej resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leków przeciwcukrzycowych.

Metformina powinna być stosowana z ostrożnością ze względu na ryzyko kwasicy mlekowej spowodowanej prawdopodobną niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorothiazidu.

Blokery beta i diazoksyd

Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu, z blokerami beta może zwiększyć ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorothiazid, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencyd, sulfinpirazon, allopurinol)

Istnieje potrzeba korekty dawki leków przeciwpodagrowych, ponieważ hydrochlorothiazid może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi. W razie potrzeby należy zwiększyć dawkę probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne i inne leki wpływające na perystaltykę żołądka

Biodostępność diuretyków tiazydowych może wzrosnąć przy stosowaniu leków antycholinergicznych (np. atropina, biperidyna), szczególnie w wyniku spowolnienia perystaltyki żołądka i opóźnienia opróżniania żołądka. Z kolei oczekuje się, że leki prokinetyczne, np. cyzapryd, mogą zmniejszyć biodostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorothiazid, zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wywołanych przez amantadynę.

Smolny wymiany jonów

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu, jest zaburzane przy jednoczesnym stosowaniu cholestryraminy lub kolestypolu.

Może to prowadzić do subterapeutycznego efektu diuretyków tiazydowych. Aby zminimalizować interakcję, należy stosować hydrochlorothiazid co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po przyjęciu smol.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksujące mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorothiazid, nasilają działanie relaksantów mięśni szkieletowych, takich jak pochodne kurary.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększyć ryzyko wystąpienia hiperurykemii i objawów przypominających zaostrzenie podagry.

Alkohol, anestetyki i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które mogą również obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez obniżenie aktywności układu współczulnego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest nasilenie ortostatycznej hipotensji.

Metyldopa

Zgłaszano przypadki anemii hemolitycznej, która pojawiała się przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorothiazidu i metyldopy.

Karbamazepina

U pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid jednocześnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości reakcji hiponatremicznej i odpowiednio monitorować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia wywołanego przez diuretyk istnieje zwiększony ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach środka zawierającego jod. Należy odpowiednio uzupełnić niedobór płynów u pacjenta przed zastosowaniem.

Особливости stosowania.

Zmiany równowagi elektrolitów w surowicy krwi

Potas

Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać już istniejącą hipokaliemię.

Zaleca się korekcję hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współwystępująca z hipokaliemią może utrudniać jej korekcję.

Ponieważ Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods zawiera antagonistę receptorów angiotensyny II, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods z solami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyną). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu w surowicy krwi u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone utraty potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętością krążącą (OKK)

Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem istniejącej hiponatremii oraz zasadowicy hipochlorymicznej. Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu w surowicy krwi.

Tiazydy zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

Pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe należy monitorować pod kątem objawów zaburzeń równowagi płynów lub elektrolitów. U pacjentów z nasilonym niedoborem sodu i/lub objętości krążącej (np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki diuretyków) w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia preparatem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krążącą.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej, a w razie potrzeby przeprowadzić dożylne wlewanie roztworu soli fizjologicznej. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń

Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować wzrost stężenia wapnia w surowicy krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca z objawami zastoju lub z innymi stanami ze stymulacją układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy głównie od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca z objawami zastoju), leczenie lekami działającymi na RAAS może powodować oligurię i/lub postępującą azotemię, rzadko – ostre niewydolności nerek i/lub skutki śmiertelne. Badanie pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego zawsze powinno obejmować ocenę funkcji nerek.

Nie można więc wykluczyć możliwości rozwoju niewydolności nerek w wyniku hamowania RAAS przy stosowaniu kombinacji valsartan/hydrochlorothiazid. Takim pacjentom nie należy podawać tego preparatu.

Stenoza tętnicy nerkowej

Ponieważ może dojść do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, pacjentom z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy nerkowej u jedynego nerki nie zaleca się stosowania preparatu.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Preparat nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich układ RAAS nie jest aktywny.

Stenoza aorty lub zastawki mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna (PKO)

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zastenozowaną aortą lub zastawką mitralną oraz z przerostową kardiomiopatią obstrukcyjną (PKO).

Zaburzenia funkcji nerek

Dawkowanie nie wymaga dostosowania u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min).

Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek. Są one nieskuteczne jako monoterapia przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), ale mogą być stosowane z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi, również u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) jednoczesne stosowanie leków blokujących receptory angiotensyny, w tym Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), z aliskirenem jest przeciwwskazane.

Brak danych doświadczeń z zastosowania valsartanu u chorych z nerek na końcowym etapie niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializie.

Przeszczepienie nerki

Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby

Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy preparat należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Choroby wątroby nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne hydrochlorothiazidu.

Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobą i zespół hepatorenalny. W związku z tym Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods należy przepisywać tym pacjentom tylko po dokładnej analizie stosunku ryzyka do korzyści oraz z monitorowaniem objawów klinicznych i badań laboratoryjnych. Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub cholestazą.

Systemowy toczeń rumieniowaty

Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorothiazid, mogą nasilać lub aktywować systemowy toczeń rumieniowaty.

Inne zaburzenia metaboliczne

Diuretyki tiazydowe mogą wpływać na tolerancję glukozy i podnosić stężenia cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy krwi, co może nasilać hiperurykemię i prowadzić do podagry. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących.

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować przemijające i nieznaczne wzrosty stężenia wapnia w surowicy krwi przy braku znanych zaburzeń metabolizmu wapnia. Nasilona hiperkalcemia może wskazywać na hiperparatireozę. Stosowanie tiazidów należy przerwać przed przeprowadzeniem badań funkcji przytarczyc.

Wrażliwość na światło

Opisywano przypadki reakcji fotouczulenia podczas stosowania diuretyków tiazydowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji fotouczulenia podczas stosowania preparatu zaleca się jego odstawienie. W razie potrzeby ponownego przyjmowania diuretyku zaleca się ochronę wrażliwych obszarów przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznych promieni UV.

Ciąża

W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II. Jeżeli tylko kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest konieczna, pacjentki planujące zajście w ciążenie należy przełożyć na alternatywne metody leczenia nadciśnienia tętniczego, które mają potwierdzony profil bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć terapię alternatywną.

Ogólne zaburzenia

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu u pacjentów z podatnością na inne antyagonisty receptorów angiotensyny II w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorothiazid są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Obrzęk naczynioruchowy

Wystąpienie obrzęku Quinckego (w tym obrzęku krtani i fałdów głолосowych prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka) obserwowano u pacjentów przyjmujących valsartan; niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po stosowaniu innych leków, w tym innych antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quinckego leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać. Ponowne stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Wypot choroidy, ostre krótkowzroczność i wtórna ostra jaskra z zamkniętym kątem

Stosowanie hydrochlorothiazidu, sulfonamidu, wiązano ze zjawiskiem reakcji idiosyncratycznej, która może prowadzić do wypotu w warstwie naczyniowej (choroidy) z defektem pola widzenia, ostrej przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagłe zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oczu, które zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin do tygodnia po podaniu leku. Brak leczenia ostrej jaskry z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku.

Leczenie hydrochlorothiazidem należy jak najszybciej przerwać. Może być konieczna pilna pomoc medyczna lub chirurgiczna. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem mogą obejmować wcześniejszą alergię na sulfonamid lub penicylinę.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawałach mięśnia sercowego

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny może wiązać się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i skutkiem śmiertelnym. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Nieczerniakowy rak skóry (NRSK)

Zwiększone ryzyko nieczerniakowego raka skóry (grzybica podstawna i grzybica płaskokomórkowa) ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorothiazidu obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim rejestrze nowotworów narodowych. Działanie fotouczulające hydrochlorothiazidu może być potencjalnym mechanizmem rozwoju NRSK.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid należy poinformować o ryzyku NRSK. Zaleca się regularne badanie skóry tych pacjentów pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skóry. Możliwe są działania zapobiegawcze mające na celu zminimalizowanie ryzyka rozwoju raka skóry, takie jak ograniczenie ekspozycji na promienie słoneczne i ultrafioletowe, a w przypadku ekspozycji na światło słoneczne – stosowanie odpowiedniego ochronnego środka. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne i biopsje. Stosowanie hydrochlorothiazidu należy również przeanalizować u pacjentów, którzy przebyli NRSK.

Plodność

Brak informacji o wpływie valsartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały wpływu valsartanu na płodność.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Hydrochlorothiazid może obniżać poziom jodu związanego z białkami w osoczu krwi. Hydrochlorothiazid może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Ostra toksyczność oddechowa

Opisywano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), po podaniu hydrochlorothiazidu. Opuchlizna płuc rozwija się zazwyczaj w ciągu kilku minut lub godzin po podaniu hydrochlorothiazidu. Początkowe objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie funkcji płuc i hipotensję. W przypadku podejrzenia ARDS lek należy odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Valasrtan

Leku nie należy stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli podczas leczenia tym lekiem potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze powoduje u ludzi toksyczność płodową (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, spowolnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli antyagoniści receptorów angiotensyny II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli USG nerek i czaszki.

Noworodki matek, które przyjmowały antyagonistów receptorów angiotensyny II, wymagają dokładnego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorothiazid

Doświadczenie z zastosowania hydrochlorothiazidu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorothiazid przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorothiazidu przewiduje się, że jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i powodować u płodu i noworodka takie efekty jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w okresie ciąży.

Ze względu na mechanizm działania antagonistów receptorów angiotensyny II nie można wykluczyć ryzyka chorób embrionalnych i płodowych. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto odnotowano uszkodzenia u płodu i skutki śmiertelne związane ze stosowaniem w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. W związku z tym ryzyko związane z leczeniem valsartanem jest większe w II i III trymestrze. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i zaburzeń funkcji nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały valsartan.

Noworodki, które były narażone na działanie leku wewnątrzmacicznie, należy dokładnie przebadać pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. przeprowadzić rehydratację), aby usunąć lek z krążenia.

Działanie wewnątrzmaciczne diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne działania niepożądane, które obserwowano u dorosłych.

Okres karmienia piersią

Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak informacji o stosowaniu valsartanu w okresie karmienia piersią. Hydrochlorothiazid przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach. Tiazydy w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, które może hamować produkcję mleka. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej potwierdzonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub dziecka przedwczesnego.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Na początku stosowania leku (okres ustalany indywidualnie przez lekarza) zabrania się prowadzenia pojazdów i wykonywania pracy, która może prowadzić do wypadku, ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia. Późniejszy stopień zakazu określa lekarz.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka leku Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods to 1 tabletka 160 mg/12,5 mg na dobę. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia należy rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/25 mg na dobę. Tabletki 320 mg/12,5 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/25 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dawka dobową wynosi 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu leczenia po 8 tygodniach należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być konieczne 4–8 tygodni leczenia.

Lek Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods można przyjmować niezależnie od posiłku. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Osobliwości populacyjne

Niewydolność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ lek zawiera walzartan, jest on przeciwwskazany u pacjentów z cirozą żółciową lub cholestazą.

Dawka walzartanu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciowej i bez cholestazy nie powinna przekraczać 80 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku. Korekty dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się.

Dzieci.

Lek Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy

W wyniku przedawkowania może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Ponadto przedawkowanie hydrochlorothiazidu może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak nudności, senność, hipowolemia oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, towarzyszone arytmiami serca i skurczami mięśni. Najcharakterystyczniejszymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, wstrząs, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkaloza, podwyższony poziom mocznika we krwi (głównie niewydolność nerek).

Leczenie

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorowanie stanu pacjenta oraz działania mające na celu ustabilizowanie funkcji sercowo-naczyniowej.

Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; pierwszorzędne znaczenie ma ustabilizowanie krążenia.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku minął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywnego.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, a także należy niezwłocznie przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez dożylne podanie roztworu izotonicznego. Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorothiazidu z organizmu.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje zgłaszane podczas badań klinicznych oraz wyniki laboratoryjne występujące częściej przy stosowaniu valsartanu i hydrochlorothiazidu w porównaniu z placebo, a także pojedyncze doniesienia z okresu po wycofaniu z rynku przedstawiono poniżej według klasyfikacji układów narządów. Podczas leczenia Valsartanem/hydrochlorothiazidem Macleods mogą występować niepożądane reakcje, które znane są dla każdego składnika stosowanego oddzielnie, ale nie były obserwowane w badaniach klinicznych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji szacuje się następująco, począwszy od najczęstszych: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze doniesienia.

Tabela 1

Częstość niepożądanych reakcji podczas stosowania valsartanu/hydrochlorothiazidu

Obniżenie stężenia potasu w surowicy o ponad 20 % obserwowano u 3,7 % pacjentów otrzymujących lek i u 3,1 % pacjentów otrzymujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny i azotu moczanego we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9 % i 14,7 % pacjentów przyjmujących lek oraz u 0,4 % i 6,3 % odpowiednio u pacjentów otrzymujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem obserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, naciągnięcie więzadeł, naciągnięcie mięśni, zatkany nos, zapalenie nosa i gardła, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatory zatok.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walsartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu kombinacji walsartanu/hydrochlorothiazidu.

W rzadkich przypadkach terapia walsartanem może być związana ze spadkiem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczące (> 20 %) zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8 % i 0,4 % pacjentów. U 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo obserwowano zmniejszenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.

Neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów otrzymujących walsartan i u 1,6 % pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczny wzrost stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy obserwowano odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów otrzymujących walsartan oraz u 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.

U pacjentów otrzymujących walsartan rzadko obserwowano podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby specjalnego monitorowania badań laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym leczonych walsartanem.

Poniższe reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części, niepokój, artretyzm, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból klatki piersiowej, zawroty głowy, niestrawność, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteryt, ból głowy, nadmierne pocenie się, hipestezja, grypa, bezsenność, naciągnięcie więzadeł, skurcze mięśni, naciągnięcie mięśni, nudności, zatkany nos, zatory w zatokach przynosowych, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższenie temperatury, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia wzroku. Nie wiadomo, czy te efekty mają związek przyczynowy z terapią.

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypki, utraty przytomności i innych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak niedopasowanie surowicy i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek.

Zgłaszano o pęcherzowym zapaleniu skóry, częstotliwość występowania nie jest znana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu walsartanu i hydrochlorothiazidu oddzielnie mogą być potencjalnymi niepożądanymi efektami również przy stosowaniu leku Valsartan 160/hydrochlorothiazid 12,5 Macleods, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie pogwarancyjnym.

Tabela 2

Częstość działań niepożądanych podczas stosowania walsartanu

Zgłoszono jeden przypadek angioobrzęki.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artrologia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżone libido, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, katar, zapalenie zatok, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Reakcje niepożądane po zastosowaniu hydrochlorothiazidu

Hydrochlorothiazid jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w leku Valsartan/hydrochlorothiazid Macleods. Poniżej wymienione reakcje niepożądane zostały zarejestrowane u pacjentów otrzymujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorothiazid, jako monoterapię.

Tabela 3

Częstotliwość reakcji niepożądanych podczas stosowania hydrochlorothiazidu

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C we włościwej opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

90 tabletek w butelce; 1 butelka w pudełku kartonowym.

10 tabletek w blistrze; 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Lokalizacja producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, numer ewidencyjny 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.