Valsar-H

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Valsar-H

Skład:

substancje czynne: valsartan, hydrochlorothiazid;

1 tabletka powlekana zawiera 80 mg valsartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu albo 160 mg valsartanu i 25 mg hydrochlorothiazidu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; crospovidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; hydroksypropylometyloceluloza; sodu laurylosulfat; talk; stearynian magnezu; dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza czerwony (E 172); tlenek żelaza żółty (E 172); makrogol 8000 – tylko dla tabletek 80 mg/12,5 mg; makrogol 4000 i tlenek żelaza czarny (E 172) – tylko dla tabletek 160 mg/25 mg.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 80 mg/12,5 mg: jasnopomarańczowe, owalne, ze skośnymi krawędziami, dwuwypukłe tabletki powlekane, oznaczone po jednej stronie „I”, a po drugiej „61”;

tabletki 160 mg/25 mg: brązowopomarańczowe, owalne, ze skośnymi krawędziami, dwuwypukłe tabletki powlekane, oznaczone po jednej stronie „I”, a po drugiej „63”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i leki moczopędne. Walsartan i leki moczopędne. Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldoosteron (RAAS) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I przy udziale enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, zlokalizowanymi w błonach komórkowych różnych tkanek. Wywiera ona szeroki zakres działań fizjologicznych, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wywiera bezpośredni efekt wazopresyjny. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldosteronu.

Valsar-H jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Valsar-H nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsar-H nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę.

Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których valsartan porównywano z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa (p <0,05) u pacjentów leczonych valsartanem w porównaniu z pacjentami przyjmującymi inhibitor ACE (2,6 % vs. 7,9 % odpowiednio). U pacjentów wcześniej leczonych inhibitorem ACE, którzy mieli suchy kaszel, podczas leczenia valsartanem to powikłanie stwierdzono w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów leczonych inhibitorem ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p <0,05).

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację valsartanu i hydrochlorotiazydu wyniosła 2,9 %.

Valsar-H nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego, nie wpływa jednak na częstość tętna.

U większości pacjentów po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu jednorazowej dawki. Przy regularnym stosowaniu maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorotiazydem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania valsartanu nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (tzw. efekt odbicia) ani innych działań niepożądanych.

Valsar-H nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejsce działania diuretyków tiazydowych to korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie znajdują się receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów wiąże się z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej odbywa się poprzez konkurencję o miejsca transportu Cl-. W wyniku tego ekspresja jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w tym samym stopniu. W wyniku działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości krążącej osocza, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i tym samym do obniżenia stężenia potasu we krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Farmakokinetyka.

Valsartan. Po przyjęciu doustnym valsartan i hydrochlorotiazyd są szybko wchłaniane, jednak stopień wchłaniania waha się w szerokich granicach. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku Valsar-H wynosi 23 % (zakres 23 ± 7). Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wieloekspotencjalny opadający (t1/2 α <1 godzina, t1/2 β – około 9 godzin).

W zakresie badanych dawek kinetyka valsartanu ma charakter liniowy. Przy powtarzalnym stosowaniu nie obserwuje się zmian parametrów kinetycznych. Przy jednorazowym dawkowaniu dziennym akumulacja jest niewielka. Stężenia leku w osoczu u kobiet i mężczyzn były takie same. Valsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97 %), głównie z albuminą. Objętość rozkładu w stanie równowagi jest niska (około 17 l). W porównaniu do przepływu wątrobowego (około 30 l/godz.), klirens osoczowy valsartanu jest stosunkowo powolny (około 2 l/godz.). Ilość valsartanu wydalana z kałem wynosi 70 % (od przyjętej dawki doustnej), a prawie 30 % valsartanu wydalane jest z moczem, głównie w niezmienionej postaci.

Stosowanie valsartanu z posiłkiem powoduje zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) o 48 %, jednak od około 8 godzin po przyjęciu leku stężenie w osoczu, zarówno po przyjęciu na czczo, jak i z posiłkiem, jest takie samo. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego.

Hydrochlorotiazyd. Wchłanianie hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym następuje szybko (czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 2 godziny). Farmakokinetyka leku w fazach rozprzestrzeniania i eliminacji ogólnie opisana jest krzywą dwuekspotencjalną opadającą; okres półtrwania (t1/2) fazy końcowej wynosi 6–15 godzin. W zakresie terapeutycznym dawek średnia wartość AUC wzrasta wprost proporcjonalnie do zwiększenia dawki. Przy powtarzalnym stosowaniu farmakokinetyka hydrochlorotiazydu się nie zmienia; przy dawkowaniu 1 raz dziennie akumulacja jest niewielka.

Bezwzględna biodostępność hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym wynosi 70 %. Wydalanie odbywa się z moczem: ponad 95 % dawki wydalane jest w niezmienionej postaci, a około 4 % – w postaci produktu hydrolizy – 2-amino-4-chloro-m-benzensulfonamidu.

Przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu z posiłkiem obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek jego biodostępności systemowej w porównaniu z przyjęciem na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Valsartan/hydrochlorotiazyd. W przypadku jednoczesnego stosowania z valsartanem biodostępność systemowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30 %. Z kolei jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę valsartanu. Jednak ta interakcja nie wpływa na skuteczność połączonego stosowania valsartanu i hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono wyraźny efekt przeciwciśnieniowy tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego z komponentów stosowanych oddzielnie, jak również efekt placebo.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci starsi

U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy valsartanu jest nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie ma to znaczenia klinicznego.

Niektóre dane sugerują, że u osób starszych klirens systemowy hydrochlorotiazydu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z kliresem kreatyniny 30–70 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Brak danych dotyczących stosowania valsartanu z hydrochlorotiazydem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i u pacjentów poddawanych hemodializie. Valsar-H silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorotiazyd natomiast jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.

W przypadku dysfunkcji nerek średni poziom szczytowy w osoczu i AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a wydalanie z moczem maleje. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek średni t1/2 prawie się podwaja ze względu na istotne zmniejszenie klirensu nerkowego.

Wydalanie hydrochlorotiazydu przez nerki odbywa się drogą filtracji pasywnej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan funkcji nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że lek ten wydalany jest wyłącznie przez nerki.

W przypadku niewydolności nerek średni poziom szczytowy w osoczu i AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a wydalanie z moczem maleje. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie AUC hydrochlorotiazydu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stwierdza się ośmiokrotne zwiększenie AUC. Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Wpływ systemowy valsartanu u pacjentów z łagodnymi (n = 6) i umiarkowanymi (n = 5) zaburzeniami funkcji wątroby był dwa razy większy niż u zdrowych ochotników.

Brak danych dotyczących stosowania valsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu, dlatego nie ma potrzeby zmniejszania jego dawki.

Nieczerniakowy rak skóry (NRSK)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na kumulacyjną zależność dawka-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorotiazyd a rozwojem NRSK. Jedno badanie obejmowało 71533 przypadki raka podstawokomórkowego (w tym 1430833 osoby z grupy kontrolnej) i 8629 przypadków raka płytkokomórkowego (w tym 172462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorotiazydu (≥50000 mg kumulacyjnie) było związane ze skorygowanym stosunkiem szans (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawokomórkowego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego. Zależność kumulacyjna dawka-odpowiedź obserwowana była zarówno w przypadku raka podstawokomórkowego, jak i raka płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorotiazydu: 633 przypadki raka warg porównano z 63 067 grupami kontrolnymi populacji, stosując strategię doboru ryzyka. Zależność kumulacyjna dawka-odpowiedź została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), rosnącym do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~100000 mg). Na przykład, dawka kumulacyjna 100000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na którykolwiek z składników leku Valsar-H lub na inne pochodne sulfonamidów.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
• Anuria.
• Odporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²).
• Ciąża, planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas wcześniejszego stosowania inhibitorów ACE lub ARA.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane zarówno z walosartanem, jak i z hydrochlorotiazydem

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane

Lit . Odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i objawy toksyczności odnotowano przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walosartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. W razie konieczności zastosowania takiej kombinacji zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Valsar-H może nasilać działanie innych leków o działaniu przeciwnadciśnieniowym (np. guanetydyny, metylo-dopy, leków rozszerzających naczynia, inhibitorów ACE, ARA, β-blokerów, blokerów kanałów wapniowych, bezpośrednich inhibitorów reniny oraz inhibitorów zwrotnego wychwytu dopaminy).

Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina)

Możliwe obniżone reakcje na aminy presorowe, takie jak noradrenalina, jednak nie jest to na tyle wyraźne, aby wykluczyć ich stosowanie.

Nieprzeciwwskazane leki przeciwzapalne (NLPZ) ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne stosowanie leku Valsar-H i NLPZ może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

U starszych pacjentów, pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej (OBKK) (w tym tych leczonych terapią moczopędną) lub z dysfunkcją nerek jednoczesne stosowanie NLPZ (lub inhibitorów cyklooksygenazy 2 (COX-2)) z ARA II zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Wspólne stosowanie tych leków wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walosartanem

Podwójna blokada układu RAA z ARA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walosartanu, z innymi lekami blokującymi układ RAA, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z wyższą częstością występowania hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady układu RAA poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeżeli podwójna blokada układu RAA jest uznawana za absolutnie konieczną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod opieką specjalisty i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie ARA, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II), cukrzycowym uszkodzeniem nerek lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, leki zastępcze zawierające sól potasu oraz inne substancje, które mogą podnieść poziom potasu

W razie potrzeby stosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walosartanem zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II z innymi lekami zdolnymi do podnoszenia stężenia potasu w surowicy krwi (np. lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, lekami zawierającymi potas, heparyną) zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. W takich przypadkach Valsar-H, zawierający walosartan, należy stosować z ostrożnością i monitorować poziom potasu.

Transportery

Dane in vitro wskazują, że walosartan jest substratem transportera wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 oraz transportera efliuksowego MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ostatecznie ustalone. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wchłaniania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera efliuksu (np. rytonawiru) może prowadzić do zwiększenia ekspozycji systemowej na walosartan. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia takimi lekami zaleca się zachować ostrożność.

Brak interakcji

W badaniach interakcji lek-lek nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z żadnym z następujących leków: cymetydyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, gliBenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą oddziaływać na składnik hydrochlorotiazydowy leku Valsar-H (patrz „Interakcje związane z hydrochlorotiazydem” poniżej).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności

Leki, których stosowanie wiąże się z utratą potasu i hipokaliemią Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków kalicznych, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwarytmicznych.

Jeśli istnieje potrzeba przepisania tych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walosartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Leki zdolne do indukowania tachyarytmii komorowej typu „pistolet”

Z uwagi na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami zdolnymi do indukowania tachyarytmii komorowej typu „pistolet”, w szczególności lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, a także z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Leki wpływające na poziom sodu w surowicy krwi

Efekt hiponatremiczny diuretyków może być nasilany przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków, jak antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpadaczkowe. W przypadku długotrwałego stosowania tych leków zaleca się ostrożność.

Leki mogące wywoływać dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes):

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydami).
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid).
• Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol).
• Inne, np. beprydyl, cyzapryda, difemanil, erytromycyna (dożylnie), halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin (dożylnie).

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami, które mogą spowodować dwukierunkową tachyarytmię typu „torsades de pointes”.

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia lub hipomagnezemia indukowana przez tiazydy może wystąpić jako niepożądany efekt prowadzący do rozwoju arytmii serca indukowanej przez leki z naparstnicy.

Sole wapnia i witamina D

Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesnie z witaminą D lub solami wapnia może sprzyjać podwyższeniu stężenia wapnia w osoczu krwi. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u podatnych pacjentów (np. u pacjentów z nadczynnością przytarczyc, nowotworami złośliwymi lub stanami pośrednimi witaminy D) poprzez nasilenie resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego.

Metforminę należy stosować z ostrożnością z uwagi na ryzyko kwasicy mlekowej indukowanej przez możliwą niewydolność nerek funkcjonalną związaną z hydrochlorotiazydem.

β*-blokery i diazoksyd*

Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z β-blokerami zwiększa ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol)

Może wystąpić potrzeba korekty dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić stężenie kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki przeciwbłoniaste (np. atropina, biperidyna)

Biodostępność diuretyków tiazydowych może być zwiększona przez leki przeciwbłoniaste, prawdopodobnie poprzez zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z drugiej strony, można oczekiwać, że leki prokinetyczne, takie jak cyzapyryda, mogą zmniejszać biodostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko niepożądanych efektów wywołanych przez amantadynę.

Smolionoobmienne

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest zmniejszane pod wpływem cholestryraminy lub kolestypolu. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych diuretyków tiazydowych. Jednak przesunięcie w czasie podania hydrochlorotiazydu i smoły w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu smoły, może zminimalizować ryzyko interakcji.

Cytostatyki (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać nerkową ekspozycję cytostatyków i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie takich relaksantów mięśni szkieletowych, jak pochodne kurary.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną zwiększa ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do podagry.

Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które również mogą obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez zmniejszenie aktywności układu współczulnego ośrodkowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest potencjowanie hipotensji ortostatycznej.

Metildopa

Otrzymano pojedyncze doniesienia o anemii hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie metyldopą i hydrochlorotiazydem.

Karbamazepina

U pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości reakcji hiponatremicznej i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku wywołanej przez moczopęd dehydratacji istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek leku zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed podaniem.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zmiany elektrolitów

Potas

Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać już istniejącą hipokaliemię.

Zaleca się korekcję hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współwystępująca może powodować hipokaliemię trudną do skorygowania.

Ponieważ Valsar-H zawiera antagonistę receptorów angiotensyny II, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z solami potasu, potasozachowującymi diuretykami, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyna). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu we krwi u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone wydalanie potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub OSZ w organizmie

Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem już istniejącej hiponatremii i alkalozy hipochlorymicznej. Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu we krwi.

Tiazydy nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OSZ w organizmie (np. u osób przyjmujących wysokie dawki diuretyków) w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii lekiem Valsar-H może wystąpić hipotensja objawowa. Dlatego przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy skorygować zawartość sodu i/lub OSZ w organizmie.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i w razie potrzeby przeprowadzić wlewanie dożylne roztworu soli fizjologicznej. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń

Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować podwyższenie stężenia wapnia we krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczenia stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia we krwi.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z nasiloną aktywnością RAAS. U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca z zastojeniem), leczenie inhibitorem ACE wiąże się z oligurią, nasilającą się azotemią, rzadko – z ostrą niewydolnością nerek. Stosowanie leku Valsar-H u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione.

Ponieważ nie można wykluczyć, że w wyniku hamowania RAAS stosowanie leku Varsar-H może również wiązać się z zaburzeniami funkcji nerek, Valsar-H nie powinien być stosowany u tych pacjentów.

Stenoza tętnicy nerkowej. Valsar-H należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki, ponieważ u tych pacjentów może wzrastać stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Nie należy stosować Valsar-H u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywny.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna. Jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, pacjenci ze stenozą zastawek aortalnej i mitralnej lub z przerostową kardiomiopatią obstrukcyjną (HOCM) wymagają szczególnej ostrożności.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

Przeciwwskazane jest stosowanie leku Valsar-H w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami funkcji nerek. Są one nieskuteczne jako monoterapia w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ale można je stosować z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi nawet u pacjentów z klirens kreatyniny <30 ml/min.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) jednoczesne stosowanie leków – blokerów receptorów angiotensyny, w tym kombinacji walzartanu/hydrochlorotiazydu lub inhibitorów ACE, z aliskirenem jest przeciwwskazane.

Brak doświadczeń w stosowaniu walzartanu u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializę.

Przeszczepienie nerki. Do chwili obecnej brak doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby. Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez obturacji żółciowej nie jest wymagana korekta dawki. Jednak Valsar-H należy stosować z ostrożnością. Choroby wątroby nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu. Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobowa i zespół hepatorenalny. W związku z tym Valsar-H należy przepisywać tym pacjentom tylko po dokładnej analizie stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowania wskaźników klinicznych i laboratoryjnych. Valsar-H jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub obturacją żółciową.

Obrzęk naczynioruchowy przewodu pokarmowego

Opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów wystąpiły ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zostanie zdiagnozowany obrzęk naczynioruchowy przewodu pokarmowego, należy przerwać stosowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Układowy toczeń rumieniowaty. Opisywano, że diuretyki tiazydowe nasilają lub aktywują objawy układowego toczenia rumieniowatego.

Inne zaburzenia metaboliczne. Diuretyki tiazydowe mogą zmieniać tolerancję glukozy i podnosić stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego we krwi, co może nasilać hiperurykemię i prowadzić do podagrzy. Dlatego Valsar-H nie powinien być stosowany u pacjentów z hiperurykemią i/lub podagrą. U chorych na cukrzycę może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować niestałe i nieznaczne podwyższenie stężenia wapnia we krwi przy braku zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może wskazywać na istnienie u pacjenta podstawowego nadczynności przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed przeprowadzeniem badań oceniających funkcję przytarczyc.

Wrażliwość na światło. Opisywano przypadki wystąpienia reakcji fotowrażliwości przy stosowaniu diuretyków tiazydowych. Jeśli podczas stosowania leku wystąpi reakcja fotowrażliwości, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli ponowne stosowanie środka moczopędnego jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed promieniowaniem słonecznym lub sztucznym promieniowaniem ultrafioletowym.

Ciąża

W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania ARA II. Jeśli tylko kontynuacja terapii ARA II nie jest uznana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywne metody leczenia nadciśnienia tętniczego, które mają potwierdzony profil bezpieczeństwa w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie ARA II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Ogólne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem podwyższonej wrażliwości na inne ARA II. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Obrzęk naczynioruchowy. O wystąpieniu obrzęku Quincka (w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka) opisywano u pacjentów przyjmujących walzartan, niektórzy z nich mieli w wywiadzie obrzęk Quincka po stosowaniu innych leków, w tym innych ARA II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quincka leczenie ARA II należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Wypot choroidalny, ostre krótkowzroczność i wtórna zamkniętostanowa jaskra

Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą wywoływać reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypotu choroidalnego z defektem pola widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą zamkniętostanową jaskrę. Objawy obejmują nagły początek, pogorszenie ostrości wzroku lub ból oka i pojawiają się zwykle w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku.

Nieleczona ostra zamkniętostanowa jaskra może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie stosowania leków. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne zastosowanie leczenia operacyjnego, farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej zamkniętostanowej jaskry może być alergia na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawale mięśnia sercowego

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub ARA może wiązać się z oligurią i/lub nasilającą się azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i skutkiem śmiertelnym. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

Zwiększony ryzyko NMSC (gruźlica komórek podstawnych i gruźlica komórek płaskich) ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim krajowym rejestrze nowotworów. Fotouczulenie wywoływane przez hydrochlorotiazyd może być potencjalnym mechanizmem rozwoju NMSC.

Pacjenci przyjmujący hydrochlorotiazyd powinni być poinformowani o ryzyku NMSC. Zaleca się regularne badanie skóry tych pacjentów pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skóry. Możliwe są działania zapobiegawcze mające na celu minimalizację ryzyka rozwoju raka skóry, takie jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i promieni ultrafioletowych, stosowanie odpowiedniej ochrony podczas ekspozycji na światło słoneczne. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne, biopsje. Stosowanie hydrochlorotiazydu powinno być również ponownie ocenione u pacjentów, którzy przebyli NMSC.

Ostra toksyczność oddechowa

Bardzo rzadkie ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Po zażyciu hydrochlorotiazydu opisywano bardzo rzadkie ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ARDS. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po zażyciu hydrochlorotiazydu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy przerwać stosowanie hydrochlorotiazydu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po zażyciu hydrochlorotiazydu.

Plodność

Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały wpływu walzartanu na płodność.

U pacjentów w wieku starszym nie jest wymagana korekta dawki.

Hydrochlorotiazyd może obniżać stężenie jodu związanego z białkami w osoczu krwi. Hydrochlorotiazyd może podnosić stężenie bilirubiny wolnej we krwi.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu, czyli praktycznie bez sodu.

W przypadku stwierdzenia nietolerancji na niektóre cukry należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Walzartan

Leku nie należy stosować w ciąży ani u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli w trakcie stosowania tego leku potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie ARA II w II i III trymestrze ciąży powoduje u ludzi fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli ultrasonograficznej nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały ARA II, wymagają dokładnego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie w stosowaniu hydrochlorotiazydu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorotiazydu przewiduje się, że jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i wywoływać u płodu i noworodka takie efekty, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w ciąży.

Ze względu na mechanizm działania antagonistów receptorów angiotensyny II nie można wykluczyć ryzyka chorób embrionalnych i płodowych. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto zarejestrowano uszkodzenia płodu i przypadki śmiertelne związane ze stosowaniem w II i III trymestrze ciąży leków bezpośrednio wpływających na RAAS. U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. W związku z tym ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze ciąży. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i niewydolności nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.

Noworodki, które były narażone na działanie leku wewnątrzmacicznie, należy dokładnie przebadać pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i wskaźników ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. przeprowadzić rehydratację), aby usunąć lek z krążenia.

Wewnątrzmaciczne działanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne działania niepożądane obserwowane u dorosłych.

Okres karmienia piersią

Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i do mleka matki w niewielkich ilościach. Tiazydy w wysokich dawkach powodują moczówkę, co może hamować produkcję mleka. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej potwierdzonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka, w tym dziecka przedwczesnego.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Na początku stosowania leku (okres określany indywidualnie przez lekarza) zabrania się prowadzenia samochodu i wykonywania pracy, która może prowadzić do wypadku, ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia. Później stopień zakazu określa lekarz.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka leku Valsar-H to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg raz dziennie. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia zaleca się rozważenie kontynuacji terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg raz dziennie. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeśli mimo stosowania tabletek 160 mg/25 mg ciśnienie tętnicze nadal nie obniża się w wystarczającym stopniu, zaleca się rozważenie kontynuacji leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dzienna dawka wynosi 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu leczenia lekiem Valsar-H po 8 tygodniach należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być konieczne leczenie przez 4–8 tygodni.

Lek Valsar-H można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Stosowanie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat

Valsar-H można stosować pacjentom w każdym wieku.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek Valsar-H jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z nerek w końcowym stadium niewydolności (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ lek zawiera walzartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z cirozą żółciową lub cholestazą.

Dawka walzartanu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciowej i bez cholestazy nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Lek Valsar-H jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie

Przedawkowanie walzartanu może powodować nasilone hipotensję, która z kolei może prowadzić do osłabienia świadomości, niewydolności naczyń krwionośnych i/lub szoku.

Przy przedawkowaniu hydrochlorothiazidu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, senność, hipowolemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej i jako konsekwencja – arytmia oraz skurcze mięśni. Najbardziej charakterystycznymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, szok, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkalosis oraz podwyższony poziom azotu moczanego we krwi (głównie niewydolność nerek).

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorować stan pacjenta oraz podjąć działania mające na celu ustabilizowanie funkcji sercowo-naczyniowej.

Środki terapeutyczne zależą od czasu, który upłynął od przyjęcia nadmiernych dawek leku, oraz od nasilenia objawów; priorytetem jest normalizacja krążenia krwi.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywowanego.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej i natychmiast przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez dożylne podanie roztworu izotonicznego soli.

Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego silne wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorothiazidu z organizmu.

Efekty uboczne.

Niepożądane reakcje najczęściej zgłaszane podczas badań klinicznych stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem w porównaniu z placebo oraz w okresie pogwarancyjnym wymieniono poniżej według układów narządów.

Częstotliwość niepożądanych reakcji ustalono następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstotliwości występowania reakcje niepożądane zostały uporządkowane według malejącej ciężkości.

Reakcje niepożądane walsartanu/hydrochlorotiazydu

Obniżenie stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % obserwowano u 3,7 % pacjentów otrzymujących kombinację walosartanu/hydrochlorotiazydu oraz u 3,1 % pacjentów otrzymujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9 % i 14,7 % pacjentów przyjmujących kombinację walosartanu/hydrochlorotiazydu oraz u 0,4 % i 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem zaobserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, napięcie więzadeł, napięcie mięśni, zatkany nos, rinit fazowy, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatory zatok.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walosartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu kombinacji walosartanu/hydrochlorotiazydu.

W rzadkich przypadkach terapia walosartanem może być związana ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczne (>20 %) zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8 % i 0,4 % pacjentów. U 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo obserwowano zmniejszenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.

Neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów otrzymujących walosartan oraz u 1,6 % pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczne zwiększenie stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy obserwowano odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów otrzymujących walosartan oraz u 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów otrzymujących inhibitory ACE.

U pacjentów otrzymujących walosartan rzadko obserwowano zwiększenie wskaźników czynności wątroby.

Nie ma potrzeby specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym leczonych walosartanem.

Poniżej opisane reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części brzucha, niepokój, artretyzm, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, dyspepsja, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteryt, ból głowy, nadmierne pocenie się, hipestezja, grypa, bezsenność, napięcie więzadeł, skurcze mięśni, napięcie mięśni, nudności, zatkany nos, zatory w zatokach przynosowych, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższenie temperatury, rinit fazowy, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia wzroku. Nie wiadomo, czy te efekty mają związek przyczynowy z terapią.

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypek, utraty przytomności oraz innych reakcji nadwrażliwości, takich jak choroba surowicy i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek.

Zgłaszano o pęcherzowym zapaleniu skóry, którego częstość występowania jest nieznana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu walosartanu i hydrochlorotiazydu oddzielnie mogą być potencjalnymi niepożądanymi efektami również przy stosowaniu kombinacji walosartanu/hydrochlorotiazydu, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych ani w okresie pogwarancyjnym.

Niepożądane reakcje przy stosowaniu walosartanu

Zgłoszono jeden przypadek obrzęku naczynioruchowego.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Reakcje niepożądane występujące przy stosowaniu hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w leku Valsar-H. Poniżej wymienione reakcje niepożądane zostały zarejestrowane u pacjentów otrzymujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, jako monoterapię:

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.
Po 7 tabletów powlekanych powłoką, w blistrze, 4 blistery w kartonowym opakowaniu.

Kategoria dystrybucji.
Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, Indie / Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, India.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Specjalna strefa ekonomiczna, TSIIC, działka nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, wioska Polepally, rejon Jedcherla, dystrykt Mahabubnagar, stan Telangana, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos. 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.