INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALECZNY Valpress (Valpress)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 80 mg lub 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa 101, crospovidon typ A, povidon K30, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu; powłoka filmowa tabletek: Opadry white II 85F18422 (alkohol poliwinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol/PEG 3350, talk), talk, lak barwnika chinolinowego żółtego glinowy (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

80 mg: okrągłe, wypukłe tabletki powlekane powłoką filmową, żółte, z ryflowaniem po jednej stronie i gładkie z drugiej, o średnicy 10,4 mm.

160 mg: wypukłe tabletki w kształcie kapsułkowym, powlekane powłoką filmową, żółte, z ryflowaniem po jednej stronie i oznaczeniem „MC” po drugiej stronie, o wymiarach 17,5 × 8 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest doustnie stosowanym lekiem czynnym, będącym specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, za które odpowiadają znane efekty angiotensyny II. Wzrost stężenia angiotensyny II we krwi osocza po blokadzie receptorów AT1 przez walsartan może stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, natomiast ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Walsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II oraz niszczy bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna. Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum działania – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym leczonych długotrwale stwierdzono, że walsartan nie miał istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – przy podawaniu na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi osoczowej. Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA [New York Heart Association], zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność walsartanu, podobnie jak kaptoprilu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Walsartan okazał się również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zmniejszaniu liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz nawrotowego zawału mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na taki parametr jak czas od ostrego zawału mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Dzieci. Efekt antyhipertensyjny walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne stosowania dzieciom w wieku od 6 lat. W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg odpowiednio od wartości wyjściowej.

Doświadczenie kliniczne stosowania dzieciom w wieku do 6 lat. Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu walsartan osiąga maksymalne stężenia we krwi osocza (Cmax) w ciągu 2–4 godzin, w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm obniża ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40%, a maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) – o około 50%, choć stężenia walsartanu we krwi osocza od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno podczas spożywania posiłku, jak i na czczo.

Rozkład. Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biotransformacja. Walsartan nie jest w znacznym stopniu metabolizowany, ponieważ tylko około 20% dawki wydalane jest w postaci metabolitów. W osoczu wykryto niskie stężenia metabolitu hydroksylowego (mniej niż 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie. Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wielu wykładniczych (T½α<1 godz. i T½ß około 9 godzin). Walsartan jest wydalany głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej postaci. Po dożylnej podaniu klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 80 mg i 160 mg). Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników są podobne. Wartości AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Oszacowany klirens walsartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na oszacowany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku ogólny wpływ walsartanu był nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a ogólnym wpływem walsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie podlega znaczącej biotransformacji, a jego ogólny wpływ nie koreluje z nasileniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku cholestazy nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozem żółciowym wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci. W trakcie badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z klirens u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie zostało zbadane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu we krwi osoczowej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania

Hipertensja tętnicza. Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan popoinfarctowy. Leczenie klinicznie stabilnych dorosłych pacjentów z niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory serca po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawale mięśnia sercowego.

Niewydolność serca. Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu przekształcającego angiotensynę (IEC), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEC, gdy nie można stosować blokerów β-adrenergicznych.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na walzartan lub którykolwiek ze składników pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEC lub antagonistą receptora angiotensyny II.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu przekształcającego angiotensynę z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej [eGFR] < 60 ml/min).

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEC lub aliskirenu. Jednoczesne stosowanie blokerów receptora angiotensyny (BRA), w tym Valpress, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów IEC, BRA lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod opieką specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu przekształcającego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym walzartanu, lub IEC z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów IEC, w tym walzartanu, i BRA u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit. Zgłaszano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi i toksyczność podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEC. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeżeli kombinacja ta jest uznawana za konieczną, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Kalium. Moczopochłonne z zachowaniem potasu (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, zastępcy soli zawierające potas oraz inne leki mogące podwyższać poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, a u pacjentów z niewydolnością serca – do podwyższenia stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznawane za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NLPZ może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery. Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub MRP2 (np. rytonawir) może wzrosnąć ekspozycja systemowa na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne. W badaniach interakcji leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walzartanu z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może dojść do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hiperkaliemia. Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczogonnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnieść poziom potasu (heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy monitorować poziom potasu.

Zaburzenia funkcji nerek. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego stosowanie walzartanu u tych pacjentów wymaga ostrożności. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy (GFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Walzartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątrody o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczogonnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii Valpress może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii Valpress należy skorygować zawartość sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczogonnych.

Stenoza tętnicy nerkowej. Brak potwierdzonego bezpieczeństwa stosowania Valpress u pacjentów z obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jednej nerki. Krótkotrwałe stosowanie Valpress u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny osocza ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyniny osocza u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valpress u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Pierwotny hiperaldosteronizm. U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować walzartanu, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Jak i inne leki rozszerzające naczynia, walzartan należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża. Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajść w ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwhypertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania walzartanu w połączeniu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego zawsze powinna obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valpress u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca. U pacjentów z niewydolnością serca trójna kombinacja inhibitora ACE, beta-blokera i Valpress nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Nie zaleca się również trójnej kombinacji inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i walzartanu.

Takie kombinacje mogą być stosowane wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie przeprowadzono badań bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Valpress u dzieci.

Zespół Quinckego w wywiadzie. Podczas stosowania walzartanu zgłaszano przypadki wystąpienia u pacjentów angioobrzęki, w tym obrzęku krtani i fałdów głosowych prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej występował zespół Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Wystąpienie angioobrzęki wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Valpress, a ponowne przepisywanie Valpress tym pacjentom nie jest zalecane.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna. U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valpress może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Angioobrzęka jelita. Zgłaszano przypadki angioobrzęki jelita u pacjentów stosujących blokery receptora angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. Jeśli zdiagnozowano angioobrzęk jelita, należy przerwać stosowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Valpress, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek i poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valpress i inne leki oddziałujące na RAAS.

Zaburzenia funkcji nerek u dzieci. Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie było badane, dlatego walzartanu nie zaleca się przepisywać tym pacjentom. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą prawdopodobnie zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy (GFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Jak u dorosłych, walzartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodem wątrobowym i u pacjentów z cholestazą. Doświadczenie kliniczne stosowania Valpress u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg dla tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko działania teratogennego może istnieć. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajść w ciążę należy przepisać alternatywną terapię przeciwhypertensyjną o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARB były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w okresie laktacji, Valpress nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka 6-krotnie, przeliczając na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy pamiętać, że podczas leczenia lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki.

Valpress można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków; tabletki należy popijać wodą.

Nadciśnienie tętnicze. Zalecana dawka początkowa Valpress wynosi 80 mg 1 razy na dobę. Efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt — w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Valpress można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego . Leczenie pacjentów klinicznie stabilnych można rozpocząć już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po początkowej dawce walzartanu 20 mg (tabletki nie mogą być dzielone na równe dawki — należy stosować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę, dawkę należy zwiększyć do 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na równe dawki — należy stosować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu), 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy na dobę w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia oraz maksymalnej dawki 160 mg 2 razy na dobę w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walzartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, np. lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, blokerami beta, statynami i diuretykami. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorem ACE. U pacjentów po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca. Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na równe dawki — należy stosować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę należy prowadzić z odstępami co najmniej 2 tygodniowe, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się stosowania potrójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta i walzartanu. U pacjentów z niewydolnością serca konieczny jest monitoring czynności nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek. U dorosłych pacjentów z kliremsem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednoczesne stosowanie Valpress z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca. Jednoczesne stosowanie Valpress z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby. Valpress jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, marskością wątroby żółciową oraz u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Valpress stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valpress u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Valpress nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popostrzadowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat. Dawka początkowa wynosi 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na równe dawki — należy stosować postacie lekarskie o odpowiednim dawkowaniu) jeden raz na dobę u dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg jeden raz na dobę u dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie są zalecane.

Tabela 1

• Dzieci w wieku do 6 lat. * Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania walosartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

• Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek. * Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie zostało zbadane, dlatego walosartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

• Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby. * Jak u dorosłych, Valpress jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z zakaźnym marskością wątroby oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. Doświadczenie kliniczne stosowania Valpress u dzieci z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia nasilenia jest ograniczone. Dawka walosartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

• Niewydolność serca i niedawny zawał mięśnia sercowego u dzieci. * Valpress nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawnego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania walosartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; pierwszorzędne znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi. Mało prawdopodobne, że walosartan może być usuwany z organizmu przez hemodializę.

Efekty uboczne.

Nadciśnienie tętnicze/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego. W przebiegu kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania efektów ubocznych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości występowania efektów ubocznych przy stosowaniu walosartanu. Stwierdzono, że częstość występowania efektów ubocznych nie była związana z dawką lub długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku czy rasy pacjenta.

Efekty uboczne zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych podano poniżej według układów narządów.

W odniesieniu do efektów ubocznych o częstości „bardzo rzadko”, „rzadko” oraz „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania efektów ubocznych oceniano następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia. Efekty uboczne zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznane”.

Infekcje. Często: infekcje wirusowe. Niekęsto: infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenia gardła, zapalenia zatok. Bardzo rzadko: zapalenia nosa.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu limfatycznego. Niekęsto: neutropenia. Bardzo rzadko: trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym choroba surowicza.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Niekęsto: hiperkaliemia*#.

Zaburzenia ze strony psychiki. Niekęsto: bezsenność, obniżenie libidum.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Często: zawroty głowy##, zawroty głowy ortostatyczne#. Niekęsto: omdlenia*. Bardzo rzadko: bóle głowy##.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi. Niekęsto: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca. Niekęsto: niewydolność serca*. Bardzo rzadko: zaburzenia rytmu serca.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego. Często: hipotensja ortostatyczna#. Niekęsto: hipotensja*##. Bardzo rzadko: naczyniak.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego. Niekęsto: kaszel.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Niekęsto: biegunka, ból brzucha. Bardzo rzadko: nudności##, wymioty, obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych. Nieznane: podwyższenie wskaźników czynności wątroby, w tym podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy**, wysypka, świąd, egzantema. Nieznane: dermatyt pęcherzowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Niekęsto: ból pleców. Bardzo rzadko: artralgia, mialgia.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych. Bardzo rzadko: niewydolność nerek**##, ostra niewydolność nerek**, zaburzenia czynności nerek**.

Ciąża i stany perinatalne. Bardzo rzadko: powikłania rozwoju płodu.

Zaburzenia ogólne. Niekęsto: zmęczenie, osłabienie, obrzęki.

Wyniki badań laboratoryjnych. Często: podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, podwyższenie stężenia mocznika we krwi. Bardzo rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy, obniżenie stężenia hemoglobiny/hematokrytu we krwi, parametry czynności wątroby poza normą.

* Obserwowano u pacjentów w stanie popołowym.

Obserwowano u pacjentów z niewydolnością serca.

** Obserwowano niekęsto u pacjentów w stanie popołowym.

Częściej obserwowano u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych. W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów otrzymujących valsartan zaobserwowano istotne obniżenie (> 20 %) liczby hematokrytu i poziomu hemoglobiny odpowiednio. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo odnotowano obniżenie obu parametrów — liczby hematokrytu i poziomu hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu z 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny całkowitej: odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu z 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia wskaźników funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca poziom kreatyniny w surowicy podnosił się o więcej niż 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % obserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach niewydolności serca podwyższenie stężenia azotu moczanego w krwi zaobserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu z 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo. U 4,2 % pacjentów otrzymujących valsartan, 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptoprilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprylem w okresie popołowym stwierdzono podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy. Liczba przypadków przerwania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kaptopryl (5,8 % kontra 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze. Efekt antyhipertensyjny valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic pod względem rodzaju, częstości i nasilenia działań niepożądanych u dzieci w wieku od 6 do 18 lat w porównaniu z dorosłymi pacjentami. Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazały klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnie ślepej randomizowanej studium z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które kontynuowano jako badanie otwarte trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego podwyższenia transaminaz wątrobowych. Przypadki te obserwowano u populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z valsartanem. W drugim badaniu, w którym zakwalifikowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego podwyższenia transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem. Hiperkaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono powyżej.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medokemí LTD (Zakład Centralny) / Medochemie LTD (Central Factory).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1-10 ul. Konstantynupoleos, Limassol, 3011, Cypr / 1-10 Constantinoupoleos Street, Limassol, 3011, Cyprus.