INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku do celów medycznych TRIOMBRAST® (TRIOMBRAST®)

Sk³ad:

substancje czynne: 1 ml 60 % roztworu zawiera kwasu diatrizoowego dihydrazyny, przeliczaj¹c na 100 % substancjê bezwodn¹ – 471,6 mg, megliuminy (N-metyloglukaminy), przeliczaj¹c na 100 % such¹ substancjê – 125,7 mg;

1 ml 76 % roztworu zawiera kwasu diatrizoowego dihydrazyny, przeliczaj¹c na 100 % substancjê bezwodn¹ – 597,3 mg, megliuminy (N-metyloglukaminy), przeliczaj¹c na 100 % such¹ substancjê – 159 mg;

substancje pomocnicze: sodu wodorotlenek, edetatu disodu, woda do iniekcji.

Postaæ farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci: przezroczysta, bezbarwna lub œwietle ¿ó³ta, lekko lepka ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Jodowe œrodki kontrastowe rentgenowskie. Kod ATX V08A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Środek kontrastowy rentgenostransparentny Triombrast® jest solą kwasu amidotrizoowego zawierającym związany jod, który pochłania promienie rentgenowskie.

Farmakokinetyka.

Rozkład. Po podaniu dożylnym ilość leku wiążąca się z białkami osocza nie przekracza 10 %. Po 5 minutach od bolusowego podania dożylnego Triombrastu® w dawce 60 % w dawce 1 ml/kg masy ciała osiąga się stężenie leku w osoczu odpowiadające 2–3 g jodu na litr. W ciągu 3 godzin po podaniu obserwuje się stosunkowo szybkie zmniejszenie stężenia leku w pierwszych 30 minutach, a następnie stopniowe zmniejszanie się z okresem półtrwania 1–2 godziny. Kwas amidotrizoowy nie przenika do erytrocytów, po podaniu wewnątrznaczyniowym bardzo szybko rozprowadza się w przestrzeni międzykomórkowej, jednak nie przenika przez nieuszkodzony barierę krew–mózg. Lek w minimalnych ilościach przenika do mleka matki.

Metabolizm i eliminacja. Po podaniu w dawkach diagnostycznych kwas amidotrizoowy ulega filtracji przez kłębuszki nerkowe. Około 15 % podanego leku wydala się w postaci niezmienionej z moczem już w ciągu 30 minut po podaniu, a ponad 50 % – w ciągu 3 godzin; nie wykryto metabolitów.

Właściwości kinetyczne dotyczące rozkładu i wydalania Triombrastu® nie zależały od dawki w zakresie klinicznie istotnym. Oznacza to, że po podaniu podwójnej dawki lub połowy dawki stężenie leku we krwi oraz ilość środka kontrastowego wydalanego z organizmu w gramach na jednostkę czasu odpowiednio podwaja się lub zmniejsza się o połowę. Jednak ze względu na zwiększenie diurezy osmotycznej przy podwójnej dawce stężenie środka kontrastowego w moczu nie wzrasta w tym samym stopniu.

Charakterystyka u pacjentów. U chorych z obniżoną funkcją nerek amidotrizoan może również być eliminowany drogą ekstrarenalną przez wątrobę, choć ze znacznie zmniejszoną szybkością. Środki kontrastowe wydalane przez nerki można łatwo usuwać z organizmu metodą dializy ekstrakorowej. Niezależnie od miejsca podania, w krótkim czasie następuje pełne usunięcie środka nawet z tkanek.

Dane badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa

Toksyczność ogólna

Wyniki badań toksyczności ostrej wykazały, że po zastosowaniu leku ryzyko ostrej intoksykacji jest nieistotne.

Podczas badań tolerancji systemowej amidotrizoanu magluminy lub amidotrizoanu sodu po wielokrotnym dożylnym podawaniu codziennym nie uzyskano danych, które wykluczałyby bezpieczeństwo jednorazowego zastosowania diagnostycznego u człowieka.

Potencjał genotoksyczny i kancerogenny

Badania wpływu genotoksycznego amidotrizoanu w warunkach in vivo i in vitro nie wykazały obecności potencjału mutagennego.

Badania wpływu kancerogennego nie były przeprowadzane.

Przy braku wpływu genotoksycznego oraz biorąc pod uwagę metaboliczną stabilność, właściwości farmakokinetyczne i brak objawów toksycznego wpływu amidotrizoanu na szybko rosnące tkanki, a także fakt, że lek podaje się jednorazowo, nie przewiduje się wpływu kancerogennego u człowieka.

Tolerancja miejscowa i możliwość wystąpienia uczulenia kontaktowego

Z wyjątkiem badań podrażnienia miejscowego po podaniu wewnątrzmięśniowym, tolerancji miejscowej leku nie badano u zwierząt. Przeprowadzono jednak badania tolerancji miejscowej amidotrizoanu magluminy po zastosowaniu ekstrawasalarnym, dożylnym, do otrzewnej oraz po wprowadzeniu do jajowodów. Ponadto w badaniach oceny ogólnej tolerancji badano miejsca podania po wielokrotnym dożylnym podawaniu amidotrizoanu magluminy lub amidotrizoanu sodu. Wyniki tych badań należy traktować jako odnoszące się również do amidotrizoanu magluminy.

W wymienionych badaniach nie stwierdzono objawów, które mogłyby sugerować wystąpienie niekorzystnych efektów miejscowych ze strony naczyń krwionośnych, błon śluzowych lub surowiczych u człowieka. Po przypadkowym podaniu do przestrzeni pozanaczyniowej możliwe wystąpienie reakcji miejscowej nietolerancji lekkiego stopnia.

Badania na zwierzętach, w tym badania uczulenia kontaktowego, nie wykazały objawów obecności potencjału uczulającego amidotrizoanu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Urografia wewnętrzna i urografia retrowenna.

Do przeprowadzenia wszystkich badań angiograficznych, a także artrografii, cholangiografii operacyjnej, endoskopowej retrogrodnej cholangiopankreatografii (ERCP), sialografii, fystulografii, hysterosalpingografii oraz innych badań.

Triombrast® nie należy stosować do przeprowadzania mielografii, wewnątrzkomorowej wstępnego kontrastowania układu nerwowego lub cysternografii z powodu możliwości wystąpienia objawów neurotoksycznych podczas wymienionych badań.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona lub podejrzewana wrażliwość na środki kontrastowe zawierające jod oraz składniki leku.

Nadczynność tarczycy, niedokładność serca w stadium dekompensacji.

W okresie ciąży oraz przy ostrych stanach zapalnych w jamie miednicy nie można przeprowadzać hysterosalpingografii.

ERCP jest przeciwwskazane przy ostrym zapaleniu trzustki.

Triombrast® nie można stosować do przeprowadzania mielografii, wewnątrzkomorowego wstępnego kontrastowania układu nerwowego oraz cysternografii z powodu możliwości wywołania objawów neurotoksycznych (ból, drgawki i śpiączka, często zakończone śmiercią) podczas tych badań.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

U pacjentów stosujących interleukinę częstość występowania opóźnionych reakcji (np. gorączka, wysypka, objawy grypopodobne, ból stawów i świąd) po podaniu środka kontrastowego jest wyższa.

Współdziałanie z testami diagnostycznymi.

Po wewnątrznaczyniowym podaniu środków kontrastowych zawierających jod zdolność tkanki tarczycy do wychwytu radioizotopów stosowanych w diagnostyce chorób tarczycy może być obniżona przez okres do 2 tygodni, a w niektórych przypadkach nawet dłużej.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Stosowanie we wszystkich wskazaniach

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą wszystkich dróg podania, jednak ryzyko wystąpienia poniższych stanów jest wyższe przy podaniu do naczyń.

Zwiększona wrażliwość

Okazjonalnie po zastosowaniu środków kontrastowych rentgenowskich, takich jak Triombrast®, obserwuje się reakcje nadwrażliwości przypominające reakcje alergicze (patrz punkt „Działania niepożądane”). Zazwyczaj objawiają się one niepoważnymi objawami oddechowymi lub skórnymi, takimi jak łagodne zaburzenia oddychania zewnętrzne, zaczerwienienie skóry (erytema), pokrzywka, swędzenie lub obrzęk twarzy. Możliwe są również poważne działania niepożądane, takie jak obrzęk naczynioruchowy, obrzęk podgłośniowy, skurcz oskrzeli lub szok anafilaktyczny. Zazwyczaj takie reakcje pojawiają się w ciągu 1 godziny po podaniu środka kontrastowego. Jednak w pojedynczych przypadkach możliwe są opóźnione reakcje (po kilku godzinach lub dniach od podania).

Pacjenci z podwyższoną wrażliwością lub wcześniejszą reakcją na środki kontrastowe rentgenowskie zawierające jod są narażeni na większe ryzyko wystąpienia poważnych powikłań.

Przed podaniem jakiegokolwiek środka kontrastowego należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie alergie (np. na owoce morza, katar sienny, pokrzywkę), wrażliwość na jod lub środki kontrastowe rentgenowskie oraz astmę oskrzelową, ponieważ częściej obserwuje się działania niepożądane na środki kontrastowe u pacjentów z tymi stanami. W takich przypadkach można rozważyć premedykację lekami przeciwhistaminowymi i/lub glikokortykosteroidami.

Pacjenci z astmą oskrzelową należą do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia skurczu oskrzeli lub reakcji nadwrażliwości.

Reakcje nadwrażliwości mogą nasilać się u pacjentów przyjmujących beta-blokery, szczególnie w przypadku astmy oskrzelowej. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że pacjenci przyjmujący beta-blokery mogą nie odpowiadać na standardową terapię reakcji nadwrażliwości za pomocą beta-agonistów.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości (patrz punkt „Działania niepożądane”) należy natychmiast przerwać podawanie środka kontrastowego i, jeśli konieczne, rozpocząć specyficzną terapię w trybie dożylnym. Dlatego do podania dożylnego środka kontrastowego zaleca się stosowanie elastycznych stałych kanulek (kateterów). Aby zapewnić natychmiastowe rozpoczęcie działań ratunkowych, zawsze należy mieć pod ręką sprzęt i środki do leczenia nagłych wypadków (odpowiednie leki, rurkę do intubacji tchawicy i respirator).

Dysfunkcja tarczycy

Niewielka ilość wolnego nieorganicznego jodku pochodzącego ze środka kontrastowego zawierającego jod może wpływać na funkcje tarczycy. Dlatego należy szczególnie ostrożnie podejść do badania pacjentów z utajoną nadczynnością tarczycy lub wole.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia poważnych reakcji u osób z ciężkimi chorobami serca, a szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i chorobą wieńcową.

Pacjenci w podeszłym wieku

Zaburzenia naczyniowe i neurologiczne, które często występują u osób w podeszłym wieku, zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych na środki kontrastowe zawierające jod.

Ciężki stan ogólny

Należy szczególnie ostrożnie podejść do badania pacjentów z bardzo osłabionym stanem ogólnym.

Podanie do naczyń

Niewydolność nerek

W pojedynczych przypadkach może wystąpić tymczasowa niewydolność nerek. Środki ostrożności mające na celu zapobieganie ostrej niewydolności nerek po podaniu środka kontrastowego obejmują:

– identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem, np. pacjentów z wywiadem choroby nerek, niewydolności nerek, niewydolności nerek po podaniu środka kontrastowego, cukrzycy z naczyniakiem nerkowym, odwodnieniem, szpiczakiem plazmocytowym, pacjentów w wieku powyżej 60 lat, pacjentów z zaawansowanym stadium choroby naczyń, paraproteinemią, nadciśnieniem tętniczym w ciężkim stadium i przewlekłym nadciśnieniem, podagrą, pacjentów otrzymujących duże lub powtarzane dawki leku;

– zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjentów z grupy ryzyka przed podaniem środka kontrastowego, najlepiej poprzez utrzymywanie dożylnej infuzji przed i po zabiegu oraz do czasu wydalenia środka kontrastowego przez nerki;

– unikanie dodatkowego obciążenia nerek takimi czynnikami jak leki nefrotoksyczne, doustne środki do cholecystografii, uciskanie tętnicy, angioplastykę tętnicy nerkowej, radykalne zabiegi chirurgiczne itp. do czasu wydalenia środka kontrastowego;

– odroczenie terminu kolejnego badania z użyciem środka kontrastowego do czasu powrotu wskaźników funkcji nerek do poziomu wyjściowego.

Pacjenci poddawani dializie mogą otrzymywać środki kontrastowe do badań radiologicznych, ponieważ związki zawierające jod są usuwane w trakcie dializy.

Terapia metforminą

Stosowanie wewnątrznaczyniowych środków kontrastowych rentgenowskich może prowadzić do przejściowego zaburzenia funkcji nerek. Może to doprowadzić do wystąpienia kwasicy mlekowej u pacjentów przyjmujących biguanidy.

W celu zapobiegania powikłaniom należy przerwać stosowanie biguanidów 48 godzin przed podaniem środka kontrastowego i co najmniej przez 48 godzin po jego podaniu. Można je wznowić dopiero po powrocie funkcji nerek do normy.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

U pacjentów z chorobą zastawkową serca i nadciśnieniem płucnym podanie środka kontrastowego może prowadzić do wyraźnych zmian hemodynamicznych. Reakcje obejmujące zmiany ischemiczne w EKG i ciężką arytmię są częstsze u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z wywiadem choroby serca.

Podanie dożylne środka kontrastowego może prowadzić do obrzęku płuc u pacjentów z niewydolnością serca.

Zaburzenia układu nerwowego środkowego (CNS)

Szczególną uwagę przy wewnątrznaczyniowym podaniu środka kontrastowego należy zwrócić pacjentom z ostrym udarem niedokrwym, ostrym krwawieniem do wnętrza czaszki oraz innymi stanami obejmującymi uszkodzenie bariery krew-mózg, obrzęk mózgu lub ostrą demielinizację. Nowotwory wewnątrzczaszkowe lub przerzuty oraz wywiad padaczki mogą zwiększać częstość występowania drgawek po podaniu środka kontrastowego zawierającego jod.

Podczas podania środka kontrastowego mogą nasilać się objawy neurologiczne związane z chorobami naczyń mózgowych, nowotworami lub przerzutami wewnątrzczaszkowymi, chorobami zwyrodnieniowymi lub zapalnymi. Skurcz naczyń i, jako konsekwencja, niedokrwienie mózgu mogą być spowodowane przez wewnątrz tętnicze podanie środka kontrastowego. Pacjenci z objawowymi chorobami naczyń mózgowych, którzy niedawno przebyli ostry incydent mózgowy, lub z częstymi przemijającymi napadami niedokrwiennymi należą do grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia powikłań neurologicznych.

Ciężka dysfunkcja wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek jednoczesna obecność ciężkiej dysfunkcji wątroby może znacznie opóźnić wydalenie środka kontrastowego, co może wymagać hemodializy.

Mięloma i paraproteinemia

Mięloma lub paraproteinemia mogą sprzyjać rozwojowi niewydolności nerek po podaniu środka kontrastowego. Konieczne jest odpowiednie nawodnienie.

Fechochromocytoma

U pacjentów z feochromocytomą może dojść do rozwoju ciężkiego kryzysu nadciśnieniowego (czasem niekontrolowanego) po dożylnej aplikacji środka kontrastowego. Zaleca się premedykację blokerami receptorów alfa.

Pacjenci z chorobami autoimmunologicznymi

Opisywano przypadki wystąpienia ciężkich zapaleń naczyń lub zespołów podobnych do zespołu Stevensa-Johnsona u pacjentów z wywiadem chorób autoimmunologicznych.

Zespół miasteniczny (myasthenia gravis)

Podanie środków kontrastowych zawierających jod może nasilić objawy zespołu miastenicznego.

Alkoholizm

Ostry lub przewlekły alkoholizm może zwiększyć przepuszczalność bariery krew-mózg. Ułatwia to przenikanie środka kontrastowego do tkanki mózgowej, co może prowadzić do reakcji ze strony CNS. Należy zwracać szczególną uwagę pacjentom uzależnionym od alkoholu i narkotyków ze względu na możliwą obniżoną próg drgawkowy.

Koagulacja

Jonowe środki kontrastowe zawierające jod mają większą aktywność przeciwkrzepliwą in vitro niż środki niejonowe. Jednak personel medyczny wykonujący kateteryzację naczyniową powinien wziąć pod uwagę, że oprócz środka kontrastowego na rozwój zjawisk tromboembolicznych mogą wpływać liczne czynniki, w tym czas trwania zabiegu, liczba iniekcji, materiał, z którego wykonano kateter i strzykawkę, stan choroby podstawowej oraz jednoczesne stosowanie z innymi lekami. Dlatego podczas wykonywania kateteryzacji naczyniowej personel medyczny powinien brać pod uwagę te czynniki. Należy również dokładnie przestrzegać techniki wykonania angiografii, często przemywać kateter roztworem fizjologicznym (jeśli to możliwe, z dodatkiem heparyny) oraz skrócić czas trwania zabiegu, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia zakrzepicy i zatorowości związanych z zabiegiem.

Opisywano, że stosowanie strzykawek plastikowych zamiast szklanych zmniejsza, ale nie wyklucza całkowicie, ryzyko krzepnięcia krwi in vitro.

Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów z homocystynurią ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepicy i zatorowości.

Triombrast®, roztwór do wstrzykiwania 60 % zawiera 0,125 mmol (lub 2,9 mg)/ml sodu. Należy zachować ostrożność przy podawaniu pacjentom stosującym dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Triombrast®, roztwór do wstrzykiwania 76 % zawiera 0,158 mmol (lub 3,6 mg)/ml sodu. Należy zachować ostrożność przy podawaniu pacjentom stosującym dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Podanie do jam ciała

Przed wykonaniem hysterosalpingografii należy wykluczyć możliwość zajścia w ciążę.

Zapalenie dróg żółciowych i jajowodów może zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji po wykonaniu cholangiografii, ERCP lub hysterosalpingografii.

Instrukcje dotyczące stosowania

Triombrast® to przezroczysty, bezbarwny lub jasnożółty roztwór gotowy do użycia. Środków kontrastowych nie należy stosować w przypadku istotnej zmiany zabarwienia, obecności zanieczyszczeń mechanicznych lub uszkodzenia pojemnika. Roztwór środka kontrastowego należy pobierać do strzykawki lub fiolki do infuzji, podłączonej do zestawu do infuzji, bezpośrednio przed rozpoczęciem badania.

Roztwór środka kontrastowego, który nie został zużyty w jednym zabiegu, należy wylać.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania toksykologiczne rozrodcze nie wykazały właściwości teratogennych lub embrionotoksycznych u megluminy lub amidotrizoanu sodu (kwasu diatrizoowego) po przypadkowym zastosowaniu leku Triombrast® u kobiet w ciąży.

Jednak bezpieczeństwo stosowania leku Triombrast® u pacjentek w ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego należy unikać napromieniania w czasie ciąży, dokładnie ważyć stosunek korzyści i możliwych ryzyk wynikających z każdego badania rentgenowskiego (z użyciem środka kontrastowego lub bez).

Środki kontrastowe podobne do leku Triombrast®, które są wydalane z organizmu przez nerki, w bardzo małych ilościach wydzielają się z mlekiem matki.

Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że ryzyko przeniknięcia kwasu diatrizoowego z mlekiem matki do niemowlęcia jest niskie. Karmienie piersią jest najprawdopodobniej bezpieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Po podaniu środka kontrastowego, tak jak przy stosowaniu wszystkich środków kontrastowych zawierających jod, w pojedynczych przypadkach istnieje możliwość wystąpienia opóźnionych reakcji, które mogą pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecenia dotyczące diety

W przypadku wykonywania urografii oraz angiografii jamy brzusznej wartość diagnostyczna procedury wzrasta, jeśli jelita są oczyszczone z kału i gazów. Dlatego dwa dni przed badaniem pacjenci powinni powstrzymać się od spożywania produktów sprzyjających powstawaniu gazów, takich jak groch, fasola, soczewica, sałatki, owoce, świeży chleb, chleb razowy oraz wszelkie surowe warzywa. Dzień przed badaniem pacjenci powinni powstrzymać się od spożywania pokarmu po godzinie 18:00. Może istnieć konieczność zastosowania środka przeczyszczającego wieczorem. Długotrwałe głodzenie oraz stosowanie środków przeczyszczających jest przeciwwskazane u noworodków, niemowląt i małych dzieci.

Hydratacja

Przed i po podaniu środka kontrastowego należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta. Dotyczy to szczególnie pacjentów z mniedziołaczką, cukrzycą towarzyszącą nefropatii, poliurią, oligurią, hiperurykemią, a także noworodków, małych dzieci i pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej przed badaniem konieczna jest korekta równowagi wodno-elektrolitowej.

Nовородки (< 1 miesiąc) i małe dzieci (1 miesiąc–2 lata)

Niemowlęta (w wieku < 1 roku), a szczególnie noworodki, są wrażliwe na zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej i zaburzenia hemodynamiczne. Należy dokładnie obliczyć dawkę środka kontrastowego do podania, ostrożnie przeprowadzić procedurę radiologiczną oraz wziąć pod uwagę stan pacjenta.

Niepokój

Niepokój, pobudzenie i ból mogą zwiększać ryzyko wystąpienia u pacjentów działań niepożądanych lub nasilenia reakcji związanych ze środkiem kontrastowym. W przypadku takich chorych zaleca się zastosowanie środków uspokajających.

Podgrzewanie przed użyciem

Środki kontrastowe podgrzane przed zastosowaniem do temperatury ciała są lepiej tolerowane i łatwiej wprowadzane ze względu na obniżoną lepkość. Odpowiednią liczbę fiolków, koniecznych wyłącznie do badań w ciągu jednej doby, podgrzewa się do 37 °C za pomocą termostatu. O ile chroni się przed światłem dziennym, to czystość chemiczna nie ulega zmianie. Należy jednak nie przekraczać okresu trzech miesięcy.

Badanie wstępne

Nie zaleca się przeprowadzania testu wrażliwości z zastosowaniem małej dawki środka kontrastowego ze względu na brak istotności prognostycznej. Co więcej, test wrażliwości w niektórych przypadkach może wywołać poważne, a nawet śmiertelne reakcje nadwrażliwości.

Dawki do podania do naczyń

Podanie środka kontrastowego do żył należy, o ile to możliwe, przeprowadzać, gdy pacjent znajduje się w pozycji poziomej. Po badaniu należy zapewnić dokładne monitorowanie stanu pacjenta przez co najmniej 30 minut, ponieważ większość reakcji niepożądanych pojawia się właśnie w tym okresie.

Dawki mogą się różnić w zależności od wieku, masy ciała, objętościowego przepływu krwi przez serce oraz ogólnego stanu pacjenta.

U pacjentów z wyraźną niewydolnością nerek lub serca oraz u chorych z ciężkim stanem ogólnym należy stosować najniższą możliwą dawkę środka kontrastowego. U takich chorych zaleca się monitorowanie czynności nerek przez co najmniej 3 dni po podaniu środka.

W celu znormalizowania podwyższonych wartości osmolalności osocza konieczne jest zachowanie odpowiednich odstępów czasu między podaniami, umożliwiających napływ płynu do przestrzeni międzykomórkowej. Takie odstępy u pacjentów z odpowiednim poziomem nawodnienia wynoszą 10–15 minut. Jeśli w poszczególnych przypadkach konieczne jest zastosowanie całkowitej dawki wyższej niż 300–350 ml u dorosłych, pacjentowi należy przepisać dodatkową wodę i ewentualnie elektrolity.

Zalecane dawki:

Urografia wewnątrznaczyniowa

Wstrzyknięcie

Triombrast® 76 % i 60 % są jednakowo odpowiednie do urografii wewnątrznaczyniowej.

Prędkość podania wewnątrznaczyniowego wynosi zazwyczaj 20 ml/min. U chorych z niewydolnością serca, którym przepisano dawkę 100 ml lub więcej, zaleca się czas podania nie krótszy niż 20–30 minut.

Dawkowanie.

Dla dorosłych:

dawka Triombrastu® 76 % – 20 ml, Triombrastu® 60 % – 50 ml. Zwiększenie dawki Triombrastu® 76 % do 50 ml istotnie zwiększa prawdopodobieństwo dokładniejszej diagnozy. Dalsze zwiększenie dawki jest możliwe, jeśli jest to konieczne ze względu na specjalne wskazania.

Dla dzieci:

ze względu na obniżoną fizjologiczną zdolność koncentracji jeszcze nie dojrzałych nerek dzieci wymagają stosunkowo wysokich dawek Triombrastu® 76 %:

dzieci do 1 roku – 7–10 ml;

od 1 do 2 lat – 10–12 ml;

od 2 do 6 lat – 12–15 ml;

od 6 do 12 lat – 15–20 ml;

od 12 lat – jak u dorosłych.

Czas wykonywania zdjęć

Najlepsze kontrastowe obrazowanie miąższu nerek można uzyskać, jeśli zdjęcie wykona się bezpośrednio po zakończeniu podania środka kontrastowego.

Do wizualizacji miedniczek nerkowych i dróg moczowych pierwsze zdjęcie należy wykonać po 3–5 minutach, a drugie – po 10–12 minutach od podania środka kontrastowego, przy czym u młodszych pacjentów należy kierować się dolną, a u pacjentów w podeszłym wieku – górną granicą podanego zakresu czasu.

U noworodków i dzieci w wieku niemowlęcym i małych dzieci pierwsze zdjęcie zaleca się wykonać już po 2 minutach od podania środka kontrastowego.

Jeśli obrazy okażą się mało kontrastowe, może istnieć konieczność późniejszych zdjęć.

Angiografia

Triombrast® można stosować również do badań angiograficznych. W przypadkach, gdy szczególne znaczenie ma szczególnie wysokie stężenie jodu, np. w aortografii, angiocardiografii lub koronarografii, preferuje się stosowanie roztworu 76 %. Dawkę ustala się w zależności od zadania diagnostycznego, metody badania, charakteru i zakresu badanego obszaru naczyniowego.

Podanie do jam ciała

Retrogradowa urografia

Do wykonania retrogradowej urografii zazwyczaj wystarcza roztwór środka kontrastowego o stężeniu 30 %. Można zastosować Triombrast® 60 %. Pomimo jego stężenia objawy podrażnienia pojawiają się niezwykle rzadko. Aby uniknąć wpływu niższej temperatury roztworu, który może powodować skurcz moczowodu, zaleca się podgrzanie środka kontrastowego do temperatury ciała.

Inne jamy ciała

Podczas wykonywania artrografii, histerosalpingografii, a szczególnie ERCP, wstrzykiwanie środka kontrastowego należy przeprowadzać pod kontrolą rentgenoskopii.

Dzieci.

Ze względu na obniżoną fizjologiczną zdolność koncentracji jeszcze nie dojrzałych nerek dzieci wymagają stosunkowo wysokich dawek Triombrastu® 76 %.

Przedawkowanie.

W przypadku przypadkowego przedawkowania przy podaniu do naczyń utratę wody i elektrolitów należy skompensować poprzez infuzję. Czynność nerek wymaga monitorowania przez co najmniej 3 kolejne dni.

W razie potrzeby, aby usunąć główną masę środka kontrastowego z obiegu krwi pacjenta, można zastosować hemodializę.

Efekty uboczne.

Do oznaczania częstości występowania działań niepożądanych stosuje się następujące terminy: częste (≥ 1:100); rzadkie (< 1:100, ale ≥ 1:1 000); pojedyncze (< 1:1 000).

Przy podaniu do naczyń krwionośnych

Efekty uboczne związane z podaniem do naczyń krwionośnych środka kontrastowego zawierającego jod są zazwyczaj lekkiego lub umiarkowanego nasilenia i mają charakter przejściowy. Jednakże opisywano ciężkie i zagrożone dla życia reakcje, a także reakcje kończące się śmiercią. Stwierdzono, że częstość działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących środki kontrastowe jonowe wynosi ponad 12%, w porównaniu do ponad 3% w przypadku środków kontrastowych niejonowych.

Najczęściej obserwowane są takie reakcje jak nudności, wymioty, uczucie bólu i ogólne uczucie gorąca.

Reakcje anafilaktyczne/reakcje nadwrażliwości

Najczęściej opisywane są reakcje takie jak obrzęk naczynioruchowy o lekkim nasileniu, zapalenie spojówek, kaszel, świąd, katar, kichanie i pokrzywka. Reakcje te, które mogą wystąpić niezależnie od dawki podanego leku i sposobu jego podania, mogą być pierwszymi objawami wczesnego stadium szoku. Podawanie środka kontrastowego należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć odpowiednią terapię z podaniem leków dożylnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ciężkie reakcje wymagające natychmiastowego leczenia, w pojedynczych przypadkach, mogą objawiać się zaburzeniami krążenia towarzyszone rozszerzeniem obwodowych naczyń krwionośnych i kolejną hipotensją; odruchową tachykardią, dusznością, pobudzeniem, dezorientacją i sinicą, które mogą prowadzić do utraty przytomności.

Rzadko mogą występować hipotensja, skurcz oskrzeli, skurcz lub obrzęk krtani.

Opóźnione reakcje związane z podaniem środka kontrastowego występują w pojedynczych przypadkach (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ogólnie

Stwierdzono, że częstymi reakcjami są uczucie gorąca i ból głowy. Niedowagę, gorączkę, potliwość i reakcje wazowaginalne określa się jako rzadkie. W pojedynczych przypadkach możliwe są zmiany temperatury ciała oraz obrzęk gruczołów ślinowych.

Z układy oddechowego

Częstymi reakcjami są przejściowe zaburzenia częstości oddychania, duszność, zaburzenia oddychania zewnętrznego i kaszel. Zatrzymanie oddechu i obrzęk płuc występują w pojedynczych przypadkach.

Z układu sercowo-naczyniowego

Klinicznie wyraźne przejściowe zaburzenia częstości akcji serca (czynności serca), ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca lub funkcji serca, a także zatrzymanie akcji serca są zjawiskami rzadkimi.

Ciężkie reakcje wymagające natychmiastowego leczenia, w pojedynczych przypadkach, mogą objawiać się zaburzeniami krążenia towarzyszone rozszerzeniem obwodowych naczyń krwionośnych i kolejną hipotensją tętniczą, odruchową tachykardią, dusznością, pobudzeniem, dezorientacją i sinicą, które mogą prowadzić do utraty przytomności. W pojedynczych przypadkach opisywano wystąpienie ciężkich zjawisk tromboembolicznych prowadzących do zawału mięśnia sercowego.

Z układu pokarmowego

Częstymi reakcjami są nudności i wymioty. Stwierdzono, że ból brzucha jest zjawiskiem rzadkim.

Z układu naczyniowo-mózgowego

Angiografia mózgowa i inne procedury, podczas których środek kontrastowy dostaje się do mózgu w wysokich stężeniach z krwią tętniczą, mogą towarzyszyć rzadkie przejściowe powikłania neurologiczne, takie jak zawroty głowy, ból głowy, stan pobudzenia lub dezorientacji, amnezja, zaburzenia mowy, wzroku, słuchu, drgawki, drżenie, porażenie/paraliż, fotofobia, tymczasowa utrata wzroku, śpiączka i senność.

W pojedynczych przypadkach opisywano wystąpienie ciężkich, w niektórych przypadkach śmiertelnych zjawisk tromboembolicznych prowadzących do udaru mózgu.

Z nerek

W pojedynczych przypadkach opisywano zaburzenia funkcji nerek lub wystąpienie niewydolności nerek.

Z skóry

Często obserwowano lekkiego nasilenia obrzęk naczynioruchowy, zaczerwienienie z rozszerzeniem naczyń krwionośnych, pokrzywkę, świąd i zaczerwienienie. W pojedynczych przypadkach mogą rozwijać się toksyczne reakcje skórne, takie jak zespół skóry i błon śluzowych (np. zespół Stevensa-Johnsona lub Lyella).

Podrażnienie lokalne (w miejscu wstrzyknięcia)

Ból w miejscu wstrzyknięcia występuje często, głównie podczas angiografii obwodowej. Przeniknięcie środka kontrastowego, w tym preparatu Triombrast®, do przestrzeni pozanaczyniowej zwiększa ból w miejscu wstrzyknięcia i obrzęk, które zazwyczaj ustępują bez następstw. Jednak rzadko obserwowano zapalenie i nawet martwicę tkanek. Zapalenie żył z zakrzepem i zakrzepica żył występują rzadko.

Przy podaniu do jam ciała

Po podaniu środka kontrastowego do jam ciała działania niepożądane występują w pojedynczych przypadkach. Większość z nich rozwija się kilka godzin po podaniu wskutek powolnej resorpcji z miejsca wstrzyknięcia i rozprzestrzenienia się po całym organizmie, głównie drogą dyfuzji kontrolowanej.

Po ERCP częstym zjawiskiem jest podwyższenie poziomu amylazy. Wykazano, że kontrastowanie trzustki wiąże się z zwiększone ryzykiem rozwoju zapalenia trzustki po ERCP. Opisano pojedyncze przypadki wystąpienia zapalenia trzustki o charakterze martwiczym.

Wystąpienia reakcji wazowaginalnych związane z histerosalpingografią są zjawiskami rzadkimi.

Reakcje anafilaktyczne/reakcje nadwrażliwości

Systemowe reakcje nadwrażliwości rozwijają się w pojedynczych przypadkach, głównie o lekkim nasileniu, i występują zazwyczaj w formie reakcji skórnych. Niemniej jednak nie można całkowicie wykluczyć możliwości wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości. Pełny opis reakcji anafilaktycznych znajduje się w podsekcji „Przy podaniu do naczyń krwionośnych” powyżej.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Podczas przechowywania leku może dojść do wytrącenia kryształów. W takich przypadkach ampułkę należy podgrzać w wrzącej łaźni wodnej. Jeśli kryształy znikną i roztwór stanie się przezroczysty, a po ochłodzeniu do 33–36 °C kryształy nie wytrącają się ponownie, roztwór nadaje się do stosowania.

Niezgodność.

Środków kontrastowych nie należy mieszać z innymi lekami w celu uniknięcia możliwej niezgodności.

Opakowanie.

20 ml w ampułce. 5 ampułek w opakowaniu.

20 ml w ampułce. 5 ampułek w blisterze, 1 blister w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącej działalność.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.