Trajektol

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Trajektol (Traektol)

Skład:

substancja czynna: moxifloksacyna;

1 tabletka zawiera 436,8 mg moczyfloksacyny chlorowodorku odpowiadające 400 mg moxifloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarboksymetelową, povidon, stearynian magnezu, powłoka filmowa: Opadry II 85F23452 (alkohol polowinylowy hydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, FD&C Yellow #6/Żółty barwnik „Sunset Yellow” FCF, barwnik aluminiowy (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, jasnopomarańczowe, w kształcie kapsułki, podwójnie wypukłe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATC J01M A14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

In vitro moxifloksacyna wykazuje skuteczność wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze moxifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji oraz naprawy bakteryjnego DNA.

Uważa się, że reszta metoksy w pozycji C8 przyczynia się do poprawy aktywności oraz osłabienia selekcji odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej reszty dicykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypompowywaniu związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich.

Badania farmakodynamiczne wskazują, że moxifloksacyna wykazuje zależną od stężenia aktywność bakteriobójczą. Minimalne stężenie bakteriobójcze (MBK) odpowiada zazwyczaj minimalnemu stężeniu hamującemu (MIC).

Wpływ na florę jelitową u człowieka

W dwóch badaniach z udziałem dorosłych ochotników po podaniu doustnym moxifloksacyny zaobserwowano poniższe zmiany w mikroflorze jelitowej. Obserwowano zmniejszenie ilości E. coli, Bacillus spp., Enterococcus oraz Klebsiella spp., a także bakterii beztlenowych: Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium oraz Peptostreptococcus. Stwierdzono wzrost ilości Bacteroides fragilis. Liczebność wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni.

Mechanizm oporności

Mechanizmy oporności, które powodują inaktywację penicylin, cephalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, nie wpływają na skuteczność antybakteryjną moxifloksacyny. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą wpływać na wrażliwość na moxifloksacynę.

Formowanie oporności na moxifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II – DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Moxifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypompowywania u mikroorganizmów Gram-dodatnich.

Obserwuje się krzyżową oporność z innymi fluorochinolonami. Jednakże, ponieważ moxifloksacyna hamuje obie topoizomerazy (II i IV) z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, bakterie te mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moxifloksacynę.

Punkty odniesienia

Tabela 1

Kliniczne wartości MIC i punkty odniesienia dla testu dyfuzji wgłąb płytki z moxifloksacyną (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki)

*Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia MIC dla konkretnych gatunków. Dane te stosuje się wyłącznie do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla poszczególnych gatunków, i nie stosuje się do gatunków, w przypadku których kryteria interpretacyjne podlegają ustaleniu.

Wrażliwość mikrobiologiczna

Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu i czasu, określonego dla konkretnych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie dostępu do lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem ds. oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności okaże się na tyle silna, że wpływ konkretnego leku przynajmniej na niektóre gatunki patogenów pozostaje pod znakiem zapytania.

Wrażliwe gatunki

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe

Gardnerella vaginalis

Staphylococcus aureus * (wrażliwy na metycylinę)

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Streptococcus milleri grupa* (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae *

Streptococcus pyogenes * (grupa A)

Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus)

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii

Haemophilus influenzae *

Haemophilus parainfluenzae *

Legionella pneumophila

Moraxella (Branhamella) catarrhalis *

Mikroorganizmy beztlenowe

Fusobacterium spp.

Prevotella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae *

Chlamydia trachomatis*

Coxiella burnetii

Mycoplasma genitalium

Mycoplasma hominis

Mycoplasma pneumoniae *

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis*

Enterococcus faecium*

Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*#

Klebsiella pneumoniae*#

Klebsiella oxytoca

Neisseria gonorrhoeae*+

Proteus mirabilis*

Mikroorganizmy beztlenowe

Bacteroides fragilis*

Peptostreptococcus spp.*

Gatunki oporne

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe

Pseudomonas aeruginosa

*Wykazano odpowiednią aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych.

#Szczepy produkujące ESBL są zazwyczaj oporne na fluorochinolony.

+Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub więcej krajach.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradacja wakuolarna) odnotowano u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie OUN objawiające się drgawkami). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku.

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność podczas testów in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ wskazany efekt wynika z oddziaływania na bakteryjną gyrzę oraz – przy wyższych stężeniach – na topoizomerazę II w komórkach ssaków, można założyć istnienie progu stężenia dla genotoksyczności. Podczas testów in vivo nie wykazano objawów genotoksyczności, pomimo stosowania wysokich dawek moxifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa dla człowieka przy stosowaniu w dawce terapeutycznej. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego podczas badań przeprowadzonych na szczurach.

Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczne, wykazywać działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Jednakże istnieją dane wskazujące na brak właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxifloksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W takich samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty.

W wysokich stężeniach moxifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika opóźnionego prądu potasu w kardiomiocytach, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek stosowano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez arytmii. Odwracalną, nieśmiertelną arytmię komorową obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała dawkę przewidzianą dla człowieka ponad 50-krotnie (> 300 mg/kg), zapewniając stężenie w osoczu krwi ≥ 200 mg/l (co przekraczało poziom terapeutyczny ponad 40-krotnie).

Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstek dużych stawów diartrodialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxifloksacyny prowadząca do działania artrotoksycznego u młodych psów była 4-krotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka terapeutyczna 400 mg (przewidziana dla masy ciała 50 kg), obliczona na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi 2–3-krotnie wyższego niż przewidywane przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej.

Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do sześciu miesięcy) nie wykazały ryzyka dla narządów wzroku. Podczas badań na psach stosowanie wyłącznie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do stężenia w osoczu krwi ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany elektroretinogramu i w pojedynczych przypadkach – zanik siatkówki.

Podczas badań wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazano, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie i dożylne) i małpach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie) nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani jej wpływu na płodność. Po dożylnej podaniu moxifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików odnotowano wady szkieletu. Stwierdzono zwiększenie liczby poronień u małp i królików przy podawaniu moxifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów odnotowano zmniejszenie masy płodu, częstsze występowanie poronień, nieznaczne wydłużenie okresu ciąży oraz zwiększoną aktywność samoistną potomstwa przy podawaniu moxifloksacyny w dawce 63-krotnie wyższej niż zalecana.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu moxifloksacyna jest szybko i prawie całkowicie wchłaniana. Absolutna biodostępność osiąga około 91%.

W zakresie dawek 50–800 mg po pojedynczym przyjęciu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest prawie o 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki.

Rozkład

Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu dawki 400 mg pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak ustalono w eksperymentach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami krwi wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku.

Tabela 2

Maksymalne stężenie (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki moxifloksacyny 400 mg

*Zastosowanie dożylne dawki 400 mg.

110 godzin po podaniu.

2Stężenie wolne.

3Od 3 godzin do 36 godzin po podaniu dawki.

4Na końcu infuzji.

Metabolizm

Moksifloksacyna podlega biotransformacji fazy II i jest wydalana z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 i M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznej interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I za pośrednictwem enzymów układu cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego.

Wydalanie z organizmu

Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku przez nerki. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w postaci niezmienionej, około 2,5 % – M1 i około 14 % – M2) oraz kałem (około 25 % – lek w postaci niezmienionej, około 36 % – M1 i brak wydalania w postaci M2) wyniosło łącznie około 96 %. Jednoczesne stosowanie ranitydyny i probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci o niskiej masie ciała

U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (szczególnie u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksifloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensą kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z klirensą kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²).

Zaburzenia funkcji wątroby

Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa–Pugh) nie można ustalić, czy występują różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym stężeniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy stężenie substancji czynnej było porównywalne do stężenia u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego z zastosowaniem moksifloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych zakażeń bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na moxifloksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”), u pacjentów w wieku od 18 lat.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich zakażeń:

• Ostry bakteryjny zatkan;
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli.

W poniższych wskazaniach moxifloksacynę należy przepisać wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie wstępnego etapu poniższych zakażeń, jest nieuzasadnione, lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne:

• Pneumonia pozaszpitalna, z wyjątkiem ciężkiej postaci pneumonii pozaszpitalnej;
• Zapalenia narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych odcinków układu rozrodczego u kobiet, w tym salpingitis i endometritis), niezwiązane z ropniem jajowodowo-jajnikowym ani ropniem narządów miednicy małej. Lek Trajektol nie jest zalecany do stosowania jako monoterapia w zapaleniu narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu, ale może być stosowany (z wyjątkiem szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na moxifloksacynę) w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. z cefalosporynami) z powodu rosnącej oporności Neisseria gonorrhoeae na moxifloksacynę (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lek Trajektol można stosować do ukończenia leczenia, w którym wstępna terapia formą dożylną leku Trajektol była skuteczna i była stosowana w następujących wskazaniach:

• Pneumonia pozaszpitalna;
• Skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Trajektol, tabletki powlekane, nie jest zalecany jako terapia wstępna w leczeniu żadnych infekcji skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu pneumonii pozaszpitalnej.

Należy zwrócić uwagę na oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moxifloksacynę lub inne chinolony lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• Wiek poniżej 18 lat;
• Ciąża lub karmienie piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• Choroby ścięgien związane z leczeniem chinolonami w wywiadzie.

W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny obserwowano zmiany w elektrofizjologii serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Z uwagi na bezpieczeństwo lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• Wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• Niezrównoważeniem elektrolitów, szczególnie przy niekorygowanej hipokaliemii;
• Klinicznie istotną bradykardią;
• Klinicznie istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• W wywiadzie – objawowe zaburzenia rytmu serca.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z uwagi na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, przeciwwskazany jest również u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (5-krotnie wyższym od górnej granicy normy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie można wykluczyć efektu addytywnego moxifloksacyny i innych leków, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT. Taka interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. „pistoletowej” tachykardii komorowej (torsade de pointes). Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z którymkolwiek z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”):

• Leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• Leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyne, pimozyd, sertindol, haloperidol, sulpryd);
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne;
• Niektóre środki przeciwmikrobowe (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnej, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym galofantryn);
• Niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• Inne (cyzapryd, wincamina IV, beprydyl, difemanil).

Moxifloksacynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycyna B), lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią.

Między przyjęciem leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe (takie jak antacida zawierające magnez lub glin, didanosyna w tabletach, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) a moxifloksacyną należy zachować odstęp około 6 godzin.

W przypadku jednoczesnego stosowania węgla aktywowanego i moxifloksacyny doustnie w dawce 400 mg, dostępność systemowa leku zmniejsza się o ponad 80% z powodu hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”).

Po wielokrotnym stosowaniu moxifloksacyny u zdrowych ochotników obserwowano wzrost Cmax deryzyny o około 30% bez wpływu na AUC ani na stężenie minimalne (Cmin). W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu deryzyny.

Podczas badań z udziałem ochotników i chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moxifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu w szczytowym poziomie o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moxifloksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednakże zmiany w farmakokinetyce, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (poziom glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykryto klinicznie istotnej interakcji między moxifloksacyną a glibenklamidem.

Zmiana wartości międzynarodowego wskaźnika normalizowanego (INR)

U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki zwiększenia aktywności przeciwkrzepliwej. Czynnikami ryzyka są choroby infekcyjne (i towarzyszące zapalenie), wiek i ogólny stan pacjenta. Z tych powodów trudno ocenić, czy to samo zakażenie czy leczenie powoduje odchylenie wskaźnika INR. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie INR. W razie potrzeby należy przeprowadzić odpowiednią korektę dawki doustnego leku przeciwkrzepliwego.

Substancje, dla których udowodniono brak klinicznie istotnej interakcji z moxifloksacyną: rytonawir, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina przy podaniu dożylnej, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u człowieka potwierdziły powyższe. Ze względu na te wyniki, metaboliczna interakcja poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobna.

Wchłanianie moxifloksacyny nie zależy od przyjmowania pokarmu (w tym produktów mlecznych).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania moxifloksacyny u pacjentów z wywiadem ciężkich reakcji niepożądanych po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie takich pacjentów moxifloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnej terapii alternatywnej, po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Korzyści z leczenia moxifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji łagodnego nasilenia, należy oceniać z uwzględnieniem informacji zawartych w niniejszym rozdziale.

Wydłużenie interwału QTc oraz warunki kliniczne, w których możliwe jest wydłużenie interwału QTc

W przypadku niektórych pacjentów stosowanie moxifloksacyny może prowadzić do wydłużenia interwału QT w zapisie elektrokardiograficznym (EKG). Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że wydłużenie interwału QTc pod wpływem moxifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms (1,4 %) w porównaniu z wartością wyjściową. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT niż u mężczyzn, mogą one być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających interwał QT. Pacjenci w podeszłym wieku mogą również być bardziej wrażliwi na wpływ leku na interwał QT.

Pacjentom przyjmującym moxifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia stężenia potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę pacjentom z trwałym stanem proarytmiogennym (szczególnie kobietom i pacjentom w podeszłym wieku), takim jak ostra ischemia mięśnia sercowego lub wydłużenie interwału QT, ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, w tym tzw. arytmii typu torsade de pointes oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień wydłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki.

W przypadku wystąpienia objawów arytmii podczas leczenia lekiem należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zwiększona wrażliwość/reakcje alergiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybierać postać wstrząsu zagrażającego życiu, nawet po pierwszym podaniu leku. W przypadku wystąpienia klinicznych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. leczenie przeciwwstrząsowe).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby

Podczas stosowania moxifloksacyny zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby, w tym przypadki śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów fulminantnego zapalenia wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, pacjentom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badanie czynności wątroby.

Ciężkie reakcje skórne niepożądane

Zgłaszano ciężkie reakcje skórne niepożądane (CSR), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (AGEP) oraz wywołane lekami zespół eozynofilii z objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci podczas stosowania moxifloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich stan. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego. Jeśli u pacjenta podczas stosowania moxifloksacyny rozwinie się ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, leczenia moxifloksacyną nie można ponownie stosować u tego pacjenta w żadnym przypadku.

Pacjenci skłonni do występowania napadów drgawkowych

Wiadomo, że chinolony mogą wywoływać napady drgawkowe. Należy ostrożnie przepisywać chinolony pacjentom z zaburzeniami ze strony układu nerwowego centralnego lub innymi czynnikami ryzyka, które mogą wywoływać napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Utrzymujące się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane

Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcji niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów) u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku pacjenta i istniejących czynników ryzyka. Należy natychmiast przerwać stosowanie moxifloksacyny w przypadku wystąpienia pierwszych objawów jakiejkolwiek ciężkiej reakcji niepożądanej, pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moxifloksacynę zaleca się powiadamiać lekarza o wystąpieniu takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie, w celu zapobieżenia rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Reakcje ze strony psychicznej

Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moxifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne nasilały się do rozwoju myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych, takich jak próby samobójstwa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moxifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moxifloksacyny pacjentom z chorobami psychicznymi lub wywiadem takich chorób.

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy

Przypadki biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związanej ze stosowaniem antybiotyków (AAC), w tym pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy i biegunki związanej z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moxifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki łagodnego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moxifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia AAD lub AAC leczenie środkami przeciwbakteryjnymi, w tym moxifloksacyną, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę zakażenia w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzeniania się. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Pacjenci z ciężką miastenią

Moxifloksacynę należy stosować ostrożnie pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Podczas terapii chinolonami i fluorochinolonami mogą występować zapalenia i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, rozwijające się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i mogące wystąpić nawet kilka miesięcy po jego zakończeniu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Reakcje niepożądane”). Ryzyko wystąpienia zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u chorych otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, zapalenie) należy przerwać stosowanie moxifloksacyny i rozważyć terapię alternatywną. Dla uszkodzonej(-ych) kończyny(-in) należy rozpocząć odpowiednie leczenie (np. unieruchomienie). W przypadku rozwoju objawów tendynopatii nie stosować kortykosteroidów.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty, zastawka serca – regurgitacja/niewydolność

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz rozwój regurgitacji na zastawkach aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano rzadkie przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca lub u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub chorobą zastawek serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub również aneurysmy aorty i jej rozwarstwienia (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub również regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia ściany aorty, a także ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjentom należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy doraźnej.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia nagłego duszności, przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom w podeszłym wieku, którzy mają zaburzenia ze strony nerek i nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, należy ostrożnie przepisywać moxifloksacynę, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”, „Reakcje niepożądane”).

Disglikemia

Tak jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moxifloksacyną zgłaszano przypadki odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi, zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Disglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, którzy otrzymywali jednocześnie z leczeniem moxifloksacyną doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfoniliomocznika) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Chorym na cukrzycę zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Profilaktyka reakcji fotosensybilizacji

Podczas stosowania chinolonów u pacjentów występują reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moxifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to należy zalecać pacjentom unikanie zarówno promieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moxifloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są narażeni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moxifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zapalną chorobą narządów małego obojczyka

Pacjentom z powikłaną zapalną chorobą narządów małego obojczyka (np. związaną z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy), u których konieczne jest leczenie dożylne, nie zaleca się stosowania leku Trajektol w postaci tabletów powlekanych o zawartości 400 mg.

Zapalna choroba narządów małego obojczyka może być spowodowana przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach emperyczne stosowanie moxifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. z cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moxifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, należy przeanalizować terapię.

Pacjenci z określonymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych

Skuteczność kliniczna leczenia dożylnego moxifloksacyną w przypadku ciężkiej infekcji związanej z oparzeniami, faszcytem i zakażonym stopą cukrzycową towarzyszącym osteomielitą nie została ustalona.

Wpływ na badania biologiczne

Leczenie moxifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie analizy mikrobiologicznej w celu wykrycia Mycobacterium spp. z powodu hamowania wzrostu mikobakterii, co z kolei może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w próbkach od chorych aktualnie przyjmujących moxifloksacynę.

Pacjenci z infekcjami wywołanymi przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA)

Moxifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji wywołanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieci

Moxifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstek u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Informacja o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce powlekanej, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Lek zawiera barwnik żółty zachodni (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność rozrodczą (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone.

Z uwagi na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony stawów obciążalnych u młodych zwierząt (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisywane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moxifloksacyny nie można przepisywać kobietom w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenie chrząstek stawów u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moxifloksacyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Z tego względu w okresie karmienia piersią stosowanie moxifloksacyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu moxifloksacyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moxifloksacyna, mogą prowadzić do pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn z powodu wystąpienia reakcji ze strony OUN (takich jak zawroty głowy, nagła tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) lub nagła krótkotrwała utrata przytomności (zawroty, patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwowanie swojej reakcji na moxifloksacynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki (dorośli)

Zaleca się stosowanie 1 tabletki (400 mg) moxifloksacyny na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek/wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowaniu i długotrwałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otrzewnowemu nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym/pacjenci z niską masą ciała

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z niską masą ciała.

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować nie rozgniatając i nie żując, popijając dużą ilością wody. Lek można przyjmować niezależnie od czasu spożycia pokarmu.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii tabletkami Trajektol zależy od rodzaju infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i ciężkie zapalenia narządów miednicy małej – 14 dni.

Zgodnie z danymi z badań klinicznych czas leczenia tabletkami Trajektol wynosił do 14 dni.

Terapia krokowa (dożylno/peroralna)

Podczas badań klinicznych terapii krokowej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podawanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecany całkowity czas leczenia tabletkami Trajektol wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabytego w społeczeństwie oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych.

Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg 1 razy na dobę) ani przedłużania czasu leczenia dla każdego wskazania.

• Dzieci. *

Moxifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

*** Przedawkowanie. ***

W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się żadnych specyficznych działań. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym i stosować leczenie objawowe wspierające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT.

Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxifloksacyny 400 mg doustnie prowadzi do zmniejszenia dostępności systemowej leku o więcej niż 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywowanego na wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny.

Efekty uboczne.

Poniższe efekty uboczne obserwowano w trakcie badań klinicznych po zastosowaniu moxifloksacyny w dawce 400 mg na dobę (tylko terapia dożylna, terapia stopniowa [dożylna/peroralna] oraz peroralna) oraz w okresie posrejestracyjnym. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania. Wszystkie efekty uboczne obserwowano z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie efekty uboczne uporządkowano według malejącego nasilenia. Częstość określono następująco: często (≥ 1/100, <1/10), rzadziej (≥ 1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

*Zgłaszano rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niesprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artrodyne, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z towarzyszącymi parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

**Zgłaszano rzadkie przypadki tętniaka aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), a także regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano takie działania niepożądane, które mogą również wystąpić podczas stosowania moxifloksacyny: podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym samoistną nadciśnienie wewnątrzczaszkowe), hipernatremię, hiperkalcemię, anemię hemolityczną.

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

5 tablet w blistrze; 1 blister w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Riovpharm S.A.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Centro Insema, 6928 Manno, Szwajcaria.