Torzaks®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TORZAKS® (TORZAX®)

Skład:

substancja czynna: atorvastatin;

1 tabletka zawiera wapń atorwastatynowy odpowiadający 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg atorwastatyny;

substancje pomocnicze: laktoza, celuloza mikrokryształowa monohydrat; węglan wapnia; kopovidon; krosypovidon; sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy; sodu laurylosiarczan; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; talk; stearyna magnezu; Opadry biały Y-1-7000 (hipromeloza; makrogol 400; dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o białej barwie, z podziałem po jednej stronie i oznaczeniem „10” po drugiej.

tabletka 20 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o białej barwie, z podziałem po jednej stronie i oznaczeniem „20” po drugiej.

tabletka 40 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o białej barwie, z podziałem po jednej stronie i oznaczeniem „40” po drugiej.

tabletka 80 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o białej barwie, z podziałem po jednej stronie i oznaczeniem „80” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hipolipidemiczne, pojedyncze składniki. Inhibitory HMG-CoA reduktazy. Kod ATC C10AA05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Atorwastatyna jest selektywnym, konkurencyjnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy – enzymu kontrolującego szybkość przemiany HMG-CoA w mevalonian, prekursor steroli (w tym cholesterolu). W wątrobie trójglicerydy (TG) i cholesterol są włączane do lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL), które przenikają do osocza krwi i są transportowane do tkanek obwodowych. Lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) powstają z VLDL i są głównie katabolizowane poprzez oddziaływanie z receptorami o wysokiej afiniczności do LDL (receptorami LDL).

Atorwastatyna obniża stężenie cholesterolu i lipoprotein we krwi poprzez hamowanie HMG-CoA-reduktazy, syntezę cholesterolu w wątrobie oraz zwiększenie liczby receptorów LDL na powierzchni hepatocytów, co zwiększa wychwyt i katabolizm LDL.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lek jest szybko wchłaniany po doustnym podaniu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1–2 godzinach. Wchłanianie i stężenie we krwi wzrastają proporcjonalnie do dawki leku. Biologiczna dostępność atorwastatyny w postaci tabletek w porównaniu z roztworem wynosi odpowiednio 95 % i 99 %. Bezwzględna biodostępność atorwastatyny wynosi około 12 %, a systemowa dostępność aktywności hamującej HMG-CoA-reduktazę – około 30 %. Niska biodostępność systemowa wynika z klirensu presystemowego w błonie śluzowej przewodu pokarmowego oraz biotransformacji podczas pierwszego przejścia przez wątrobę.

Rozkład. Średni objętość rozkładu atorwastatyny wynosi około 381 l. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi ≥ 98 %.

Biotransformacja. Atorwastatyna jest w dużym stopniu metabolizowana przez cytochrom P450 3A4, tworząc hydroksylowane pochodne orto- i para- oraz różne produkty β-utlenienia, a następnie metabolizowana poprzez glukuronidację. In vitro orto- i parahydroksylowane metabolity wykazują aktywność hamującą HMG-CoA-reduktazę równoważną działaniu atorwastatyny. Około 70 % efektu hamującego leku wobec HMG-CoA-reduktazy zależy od aktywności krążących metabolitów.

Eliminacja. Atorwastatyna jest głównie wydalana z żółcią po wątrobowej i/lub pozawątrobowej biotransformacji i nie podlega znaczącej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej. Okres półtrwania (T1/2) atorwastatyny w osoczu wynosi około 14 godzin. Aktywność hamująca wobec HMG-CoA-reduktazy utrzymuje się przez 20–30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów.

Atorwastatyna jest substytutem enzymów wątrobowych transporterów OATP1B1 i OATP1B3. Metabolitami atorwastatyny są substraty OATP1B1. Atorwastatyna jest również identyfikowana jako substrat transporterów wypływu MLC1 (wielolekowa oporność) i białka oporności raka piersi (BCRP), które mogą ograniczać wchłanianie jelitowe i klirens żółciowy atorwastatyny.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym. Stężenia atorwastatyny i jej metabolitów w osoczu u zdrowych ochotników w wieku podeszłym są wyższe niż u młodszych pacjentów, jednak efekty hipolipidemiczne są porównywalne z efektami u młodszych grup wiekowych.

Płeć. Stężenie atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów w osoczu krwi u kobiet różni się od stężenia u mężczyzn (Cmax wyższe o około 20 %, AUC niższe o 10 %). Jednak różnice te nie mają znaczenia klinicznego, a efekt hipolipidemiczny leku u mężczyzn i kobiet jest niemal identyczny.

Niewydolność nerek. Choroba nerek nie wpływa na stężenie atorwastatyny w osoczu ani na efekty lipidowe atorwastatyny i jej aktywnych metabolitów.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z alkoholowym marskością wątroby stężenie atorwastatyny i jej metabolitów w osoczu krwi jest znacznie podwyższone (Cmax – około 16-krotnie, AUC – 11-krotnie).

Polimorfizm SLCO1B1. U pacjentów z polimorfizmem SLCO1B1 istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na atorwastatynę, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka rozwoju rabdomiolizy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Dla dorosłych pacjentów bez klinicznie wyrażonej choroby niedokrwotnej serca, ale z obecnością kilku czynników ryzyka rozwoju choroby niedokrwotnej serca, takich jak wiek, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, niski poziom lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) lub występowanie wcześniejszej choroby niedokrwotnej serca w wywiadzie rodzinnym, atorwastatyna jest wskazana w celu:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru mózgu;
• zmniejszenia ryzyka konieczności przeprowadzenia zabiegów rewaskularyzacji mięśnia sercowego oraz wystąpienia dławicy piersiowej.

Dla pacjentów z cukrzycą typu 2 i bez klinicznie wyrażonej choroby niedokrwotnej serca, ale z obecnością kilku czynników ryzyka rozwoju choroby niedokrwotnej serca, takich jak retinopatia, albuminuria, palenie tytoniu lub nadciśnienie tętnicze, atorwastatyna jest wskazana w celu:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru mózgu.

Dla pacjentów z klinicznie wyrażoną chorobą niedokrwotną serca atorwastatyna jest wskazana w celu:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia śmiertelnego i nieśmiertelnego udaru mózgu;
• zmniejszenia ryzyka przeprowadzenia zabiegu rewaskularyzacji;
• zmniejszenia ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia dławicy piersiowej.

Hiperlipidemia.

• Jako uzupełnienie diety w celu obniżenia podwyższonego poziomu całkowitego cholesterolu, cholesterolu LDL, apolipoproteiny B oraz trójglicerydów (TG), a także w celu podniesienia poziomu cholesterolu HDL u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemją (rodzinną heterozygotyczną i nieryzyczną) oraz z mieszana dyslipidemią (typ IIa i IIb według klasyfikacji Fredricksona).
• Jako uzupełnienie diety w leczeniu pacjentów z podwyższonym poziomem trójglicerydów w surowicy (typ IV według klasyfikacji Fredricksona).
• W leczeniu pacjentów z pierwotną dysbetalipoproteinemią (typ III według klasyfikacji Fredricksona) w przypadkach, gdy przestrzeganie diety nie jest wystarczająco skuteczne.
• W celu obniżenia poziomu całkowitego cholesterolu i cholesterolu LDL u pacjentów z rodzinną homozgotyczną hipercholesterolemią jako uzupełnienie innych hipolipidemicznych metod leczenia (np. afereza LDL) lub gdy takie metody leczenia są niedostępne.
• Jako uzupełnienie diety w celu obniżenia poziomu całkowitego cholesterolu, cholesterolu LDL i apolipoproteiny B u chłopców oraz u dziewcząt (po rozpoczęciu menstruacji) w wieku od 10 do 17 lat z rodzinna heterozygotyczną hipercholesterolemią, jeśli po odpowiedniej terapii dietetycznej stwierdzono następujące wyniki badań:

a) cholesterol LDL pozostaje ≥ 190 mg/dl lub

b) cholesterol LDL ≥ 160 mg/dl i

• w wywiadzie rodzinnym występują wcześniejsze choroby sercowo-naczyniowe lub
• występują dwa lub więcej innych czynników ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych u dzieci.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na atorwastatynę lub na inne składniki leku;

aktywne choroby wątroby lub trwałe podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych (3-krotnie wyższe niż norma);

okres ciąży i karmienia piersią, możliwość zajścia w ciążę w wyniku stosowania niewystarczająco skutecznych metod antykoncepcji;

pacjenci stosujący leki przeciwwirusowe przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby C (glekaprevir/pibrentasvir).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko rozwoju miopatii podczas leczenia statynami wzrasta w przypadku jednoczesnego stosowania pochodnych kwasu fibrowego, lipidomodyfikacyjnych dawek niacyny, cyklosporyny lub silnych inhibitorów CYP3A4 (np. klaritromycyna, inhibitory proteazy HIV i itrakonazol) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Silne inhibitory CYP3A4. Atorwastatyna metabolizowana jest przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) i jest substratem transporterów enzymów wątrobowych, np. OATP1B1 i OATP1B3. Metabolitami atorwastatyny są substraty OATP1B1. Atorwastatyna jest również identyfikowana jako substrat transporterów odpływu i białka oporności raka piersi (BCRP), które mogą ograniczać wchłanianie jelitowe i klirens żółciowy atorwastatyny (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jednoczesne stosowanie leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do podwyższenia stężenia atorwastatyny w osoczu. Stopień interakcji i nasilenie działania zależy od zmienności wpływu na CYP3A4. Należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. z cyklosporyną, telitromycyną, klaritromycyną, delawiryną, stiripentolem, ketokonazolem, worykonazolem, itrakonazolem, posakonazolem, niektórymi lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu HCV (np. elbasvir/grazoprevir) oraz inhibitorami proteazy HIV, w tym rytonawirem, lopinawirem, atazanawirem, indynawirem, darunawirem). Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z atorwastatyną, należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki początkowej i maksymalnej dawki atorwastatyny. Zaleca się również odpowiednie kliniczne monitorowanie stanu pacjenta.

Średnie inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, dyltiazem, werapamil i fluconazol) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu. Zwiększone ryzyko rozwoju miopatii obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny w połączeniu ze statynami. Amiodaron i werapamil hamują aktywność CYP3A4, ich jednoczesne stosowanie z atorwastatyną może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na atorwastatynę.

Przy jednoczesnym stosowaniu ze średnimi inhibitorami CYP3A4 należy rozważyć przepisanie atorwastatyny w niższej maksymalnej dawce i przeprowadzić odpowiednie kliniczne obserwacje pacjenta. Monitorowanie kliniczne zaleca się również po rozpoczęciu terapii lub po dostosowaniu dawki inhibitora.

Cytrus grejpfrutowy. Sok grejpfrutowy zawiera jeden lub więcej składników hamujących CYP3A4, dlatego może zwiększać stężenia w osoczu substancji metabolizowanych przez CYP3A4. Stosowanie 240 ml (1 szklanki) soku grejpfrutowego prowadzi do zmniejszenia pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aktywnego ortohydroksymetabolitu o 20,4%. Duża ilość soku grejpfrutowego (ponad 1,2 l na dobę przez 5 dni) zwiększa wskaźnik AUC atorwastatyny 2,5-krotnie, a także wskaźnik AUC aktywnej atorwastatyny i jej metabolitów.

Glekaprevir/pibrentasvir. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny (w dawce 10 mg na dobę przez 7 dni) z glekaprevirem (400 mg na dobę) lub pibrentaswirem (120 mg na dobę przez 7 dni) stosunek AUC wynosi 8,3. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny z lekami zawierającymi glekaprevir lub pibrentasvir jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Klaritromycyna. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 80 mg i klaritromycyny (500 mg dwa razy na dobę) w porównaniu ze stosowaniem samej atorwastatyny. Dlatego pacjentom przyjmującym klaritromycynę należy ostrożnie stosować atorwastatynę w dawce powyżej 20 mg (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”).

Kombinacja inhibitorów proteazy. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z kilkoma kombinacjami inhibitorów proteazy HIV, a także z inhibitorem proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewirem, w porównaniu ze stosowaniem samej atorwastatyny. Dlatego pacjentom przyjmującym inhibitor proteazy HIV typranawir + rytonawir lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewir należy unikać jednoczesnego stosowania z lekiem Torzaks®. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym inhibitor proteazy HIV lopinawir + rytonawir i stosować w najniższej koniecznej dawce. Pacjentom przyjmującym inhibitory proteazy HIV saquinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosamprynawir lub fosamprynawir + rytonawir dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg, którą należy stosować z ostrożnością (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”). Dla pacjentów przyjmujących inhibitor proteazy HIV nelfinawir lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C boceprevir dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg, zaleca się również dokładne kliniczne monitorowanie pacjentów.

Itrakonazol. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 40 mg i itrakonazolu w dawce 200 mg. Dlatego pacjentom przyjmującym itrakonazol należy zachować ostrożność, jeśli dawka atorwastatyny przekracza 20 mg (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”).

Cyklosporyna. Atorwastatyna i jej metabolity są substratami transportera OATP1B1. Inhibitory OATP1B1 (np. cyklosporyna) mogą zwiększać biodostępność atorwastatyny. Wartości AUC atorwastatyny znacząco wzrastały przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny w dawce 10 mg i cyklosporyny w dawce 5,2 mg/kg/dobę w porównaniu ze stosowaniem samej atorwastatyny. Należy unikać jednoczesnego stosowania atorwastatyny i cyklosporyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rekomendacje medyczne dotyczące stosowania leków oddziałujących wzajemnie podano w tabeli (patrz także sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Elbasvir/grazoprevir. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny (w dawce 10 mg jednorazowo) z elbaswirem (50 mg na dobę) lub grazoprevirem (200 mg na dobę przez 13 dni) stosunek AUC wynosi 1,95. Dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg na dobę przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zawierającymi elbasvir lub grazoprevir.

Interakcje leków związane ze zwiększonym ryzykiem miopatii/ rabdomiolizy

*Stosować z ostrożnością i w najniższej niezbędnej dawce.

Gempfibrozyl. Ze względu na zwiększony ryzyko miopatii/rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy z gempfibrozylem należy unikać współlekowania atorwastatyny z gempfibrozylem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Inne fibry. Ponieważ znane jest zwiększone ryzyko rozwoju miopatii podczas leczenia inhibitorami HMG-CoA-reduktazy przy jednoczesnym stosowaniu innych fibrytów, atorwastatynę należy stosować z ostrożnością przy współlekowaniu z innymi fibrytami (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Niacyna. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony mięśni szkieletowych może wzrastać przy stosowaniu leku w połączeniu z niacyną, dlatego w takich warunkach należy rozważyć możliwość obniżenia dawki atorwastatyny (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Ryfampycyna lub inne induktory CYP3A4. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i stymulatorów CYP3A4 (ryfampycyna, efawirenz, ziele św. Jana) może powodować obniżenie stężenia atorwastatyny w osoczu krwi w różnym stopniu.

Ze względu na podwójny mechanizm działania ryfampycyny (induktor cytochromu CYP3A4 oraz inhibitor białka transportowego OATP1B1 w wątrobie) zaleca się jednoczesne stosowanie ryfampycyny z atorwastatyną, ponieważ opóźnione podawanie atorwastatyny po terapii ryfampycyną wiązało się ze znacznym obniżeniem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania należy monitorować skuteczność leku.

Chlorku dyltiazemu. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (40 mg) i dyltiazemu (240 mg) wiąże się ze wzrostem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi.

Cymetydyna. W przeprowadzonych badaniach nie stwierdzono objawów interakcji między atorwastatyną a cymetydyną.

Antacida. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i zawiesiny doustnych antacids, zawierającej wodorotlenki glinu i magnezu, zmniejsza stężenie atorwastatyny w osoczu o około 35%, jednak nie wpływało to na obniżenie poziomu LDL-C.

Kolestypol. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i kolestypolu stężenie atorwastatyny i jego aktywnych metabolitów w osoczu obniża się o około 25%. Jednocześnie efekt hipolipidemiczny przy stosowaniu tych leków w połączeniu był bardziej wyrażony niż przy przyjmowaniu każdego z nich oddzielnie.

Azytromycyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azytromycyny (500 mg dziennie) nie zmieniało stężenia atorwastatyny w osoczu.

Inhibitory transportu. Inhibitory białek transportowych (np. cyklosporyna, letermowir) mogą zwiększać biodostępność atorwastatyny. W razie potrzeby ich jednoczesnego stosowania zaleca się obniżenie dawki oraz kliniczny monitoring skuteczności. Stosowanie atorwastatyny nie jest zalecane pacjentom przyjmującym letermowir jednocześnie z cyklosporyną (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Ezetymiba. Ryzyko wystąpienia zdarzeń mięśniowych wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu ezetymiby i atorwastatyny. Zaleca się kliniczny monitoring pacjentów.

Kwas fusydowy. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i kwasu fusydnego obserwowano zdarzenia mięśniowe, w tym rabdomiolizę. Pacjentów należy dokładnie monitorować i w razie potrzeby tymczasowo przerwać leczenie atorwastatyną.

Dygosyna. Przy wielokrotnym jednoczesnym przyjmowaniu dygosyny i 10 mg atorwastatyny stężenia równowagowe dygosyny w osoczu krwi nieco wzrosły. Pacjenci przyjmujący dygosynę powinni być pod stałym nadzorem.

Antykoncepcje doustne. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadzi do wzrostu stężenia noretynodronu i etynylöstradiolu w osoczu, co należy uwzględnić przy wyborze doustnego środka antykoncepcyjnego dla kobiet przyjmujących lek.

Warfaryna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny i warfaryny prowadzi do nieznacznego obniżenia czasu protrombinowego w pierwszych dniach takiego leczenia, jednak po 15 dniach stosowania atorwastatyny ten parametr normalizuje się. Niemniej jednak wymagany jest stały monitoring stanu pacjentów przyjmujących warfarynę, jeśli do schematu leczenia dodaje się atorwastatynę.

Antypiryna. Ponieważ atorwastatyna nie zmienia farmakokinetyki antypiryny, interakcja z innymi lekami metabolizowanymi przez ten cytochrom (takimi jak terfenadyna, tolbutamid, triazolam, doustne środki antykoncepcyjne) jest mało prawdopodobna.

Amlodypina. W badaniach interakcji leków jednoczesne stosowanie 80 mg atorwastatyny z 10 mg amlodypiny u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem ekspozycji na atorwastatynę, choć nie miało to klinicznie istotnego efektu.

Kolchicyna. Przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z kolchycyną zgłaszano przypadki miopatii, w tym rabdomiolizy, dlatego należy ostrożnie przepisywać atorwastatynę z kolchycyną.

Dapromycyna: Zgłaszano przypadki miopatii i/lub rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (np. atorwastatyny) z dapromycyną. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, zaleca się odpowiedni kliniczny monitoring (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Wymienione powyżej interakcje i ostrzeżenia należy uwzględniać przy leczeniu dzieci.

Szczególne środki ostrożności.

Wpływ na mięśnie szkieletowe.

Rzadko obserwowano przypadki rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek w wyniku mioglobinurii podczas stosowania atorwastatyny i innych leków tej klasy. W wywiadzie występujące zaburzenia funkcji nerek mogą być czynnikiem ryzyka rozwoju rabdomiolizy. Pacjenci tacy wymagają dokładniejszego monitorowania w celu wykrywania zaburzeń ze strony mięśni szkieletowych.

Atorwastatyna, podobnie jak inne leki z grupy statyn, może czasem powodować miopatię, objawiającą się bólem mięśni lub osłabieniem mięśni w połączeniu ze wzrostem stężenia kreatynofosfokinazy (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy (GGN). Jednoczesne stosowanie wyższych dawek atorwastatyny z niektórymi lekami, takimi jak cyklosporyna i silne inhibitory CYP3A4 (np. klaritromycyna, itrakonazol oraz inhibitory proteaz HIV), zwiększa ryzyko miopatii/rabdomiolizy.

Zgłaszano rzadkie przypadki wystąpienia immunologicznie uwarunkowanej miopatii nekrotycznej (IMN) – autoimmunologicznej miopatii związanej ze stosowaniem statyn. IMN charakteryzuje się następującymi objawami: osłabienie mięśni proksymalnych oraz podwyższony poziom kreatynokinazy w surowicy, które utrzymują się pomimo przerwania leczenia statynami; biopsja mięśni wykazuje miopatię nekrotyczną bez istotnego zapalenia; po zastosowaniu środków immunosupresyjnych obserwuje się pozytywną dynamikę.

Możliwość rozwoju miopatii należy brać pod uwagę u każdego pacjenta z rozlanym bólem mięśni, bolesnością lub osłabieniem mięśni oraz/lub istotnym wzrostem CK. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie przypadków bólu mięśni, bolesności lub osłabienia mięśni o nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszą im uczucie niedowolności lub podwyższona temperatura ciała, albo jeśli objawy i dolegliwości choroby mięśni utrzymują się po przerwaniu przyjmowania leku Torzaks®. Leczenie lekiem należy przerwać w przypadku istotnego wzrostu stężenia CK, rozpoznania miopatii lub podejrzenia jej wystąpienia.

Ryzyko miopatii podczas leczenia lekami tej klasy zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, pochodnych kwasu fibrowego, erytromycyny, klaritromycyny, inhibitorów proteazy wirusa zapalenia wątroby C telaprewiru, kombinacji inhibitorów proteazy HIV, w tym sakwinawir + rytonawir, lopinawir + rytonawir, tipranawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosamprenawir oraz fosamprenawir + rytonawir, a także niacyny lub przeciwgrzybiczych leków z grupy azoli. Lekarze rozważający możliwość terapii skojarzonej leku Torzaks® z pochodnymi kwasu fibrowego, erytromycyną, klaritromycyną, kombinacjami sakwinawir + rytonawir, lopinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosamprenawir, fosamprenawir + rytonawir, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli lub lipidomodyfikującymi dawkami niacyny powinni dokładnie ocenić potencjalne korzyści i ryzyko, a także dokładnie obserwować pacjentów pod kątem jakichkolwiek objawów lub dolegliwości bólu, bolesności lub osłabienia mięśni, szczególnie w pierwszych miesiącach terapii oraz w trakcie każdego okresu dobowania dawki przy zwiększaniu dawki leków. Należy rozważyć możliwość stosowania niskich dawek wstępnych i utrzymaniowych atorwastatyny przy jednoczesnym przyjmowaniu powyższych leków (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich sytuacjach zaleca się okresowe oznaczanie aktywności CK, jednak nie ma gwarancji, że taki monitoring pomoże zapobiec rozwojowi ciężkiej miopatii.

Zgłaszano przypadki miopatii, w tym rabdomiolizy, przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z kolchicyną, dlatego atorwastatynę z kolchicyną należy przepisywać pacjentom z ostrożnością (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie lekiem Torzaks® należy tymczasowo lub całkowicie przerwać u pacjentów z ostrym, ciężkim stanem wskazującym na rozwój miopatii lub w obecności czynnika ryzyka rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (np. ciężka infekcja ostra, hipotensja tętnicza, zabieg chirurgiczny, uraz, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i elektrolitowe oraz niekontrolowane napady).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Stwierdzono, że statyny, podobnie jak niektóre inne hipolipidemiczne środki terapeutyczne, są związane z odchyleniami od normy biochemicznych wskaźników funkcji wątroby. Utrwale wzrosty (ponad 3-krotnie wyższe niż GGN, występujące dwa lub więcej razy) stężenia transaminaz surowicy obserwowano u 0,7 % pacjentów otrzymujących atorwastatynę w trakcie badań klinicznych. Częstość występowania tych odchyleń od normy wynosiła 0,2 %, 0,2 %, 0,6 % i 2,3 % odpowiednio dla dawek leku 10, 20, 40 i 80 mg.

W trakcie badań klinicznych atorwastatyny u jednego pacjenta rozwinęła się żółtaczka. Wzrost wskaźników funkcji wątroby u innych pacjentów nie był związany z wystąpieniem żółtaczki ani z innymi objawami klinicznymi i objawami choroby. Po zmniejszeniu dawki atorwastatyny, przerwaniu stosowania leku lub jego całkowitym odstawieniu stężenie transaminaz powracało do wartości zarejestrowanych przed leczeniem lub do wartości zbliżonych do tych wartości bez trwałych zaburzeń. 18 spośród 30 pacjentów z utrwalonym wzrostem wskaźników funkcji wątroby kontynuowało leczenie atorwastatyną w niższych dawkach.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem zaleca się uzyskanie wyników badań enzymów wątrobowych oraz powtarzanie badań w razie potrzeby klinicznej. Zgłaszano przypadki śmiertelnej i nieśmiertelnej niewydolności wątroby u pacjentów przyjmujących leki z grupy statyn, w tym atorwastatynę. W przypadku ciężkiego uszkodzenia wątroby z objawami klinicznymi i/lub hiperbilirubinemią lub żółtaczką podczas stosowania leku Torzaks® leczenie należy natychmiast przerwać. Jeśli inna przyczyna ciężkiego uszkodzenia wątroby nie zostanie ustalona, stosowanie statyn nie powinno być wznowione.

Torzaks® należy przepisywać z ostrożnością pacjentom nadużywającym alkoholu i/lub mającym w wywiadzie chorobę wątroby. Torzaks® jest przeciwwskazany przy aktywnej chorobie wątroby lub utrwalonym wzroście stężenia transaminaz wątrobowych o nieznanej etiologii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja endokrynna.

Zarejestrowano wzrost stężenia HbA1c i glukozy w surowicy na czczo podczas stosowania inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym atorwastatyny.

Statyny przeszkadzają w syntezie cholesterolu i teoretycznie mogą osłabiać wydzielanie sterydów nadnerczowych i/lub gonadalnych. Badania kliniczne wykazały, że atorwastatyna nie obniża stężenia podstawowego kortyzolu w osoczu ani nie uszkadza rezerwy nadnerczowej. Wpływu statyn na płodność nasienia nie badano u wystarczającej liczby pacjentów. Nie wiadomo, czy lek wpływa na układ „gruczoły płciowe–przysadka–podwzgórze” u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z grupy statyn z lekami, które mogą obniżać stężenie lub aktywność endogennych hormonów sterydowych, takimi jak ketokonazol, spironolakton i cyklotydyna.

Udar mózgu krwotoczny.

Terapia atorwastatyną w dawce 80 mg u pacjentów bez chorób sercowo-naczyniowych, którzy w ciągu 6 miesięcy lub mniej przed rozpoczęciem leczenia przebyli udar mózgu lub przejściowy napad niedokrwienny, zwiększa częstość występowania udarów mózgu krwotocznych. U pacjentów, u których udar mózgu krwotoczny wystąpił na początku terapii, ryzyko powtórnego udaru mózgu krwotocznego wzrastało. Atorwastatyna w dawce 80 mg zmniejsza całkowitą liczbę udarów mózgu i liczbę przypadków chorób sercowo-naczyniowych.

Przed rozpoczęciem leczenia.

Atorwastatynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z obecnością czynników sprzyjających rozwojowi rabdomiolizy. Oznaczenie stężenia CK przed rozpoczęciem leczenia statynami jest konieczne w następujących przypadkach: przy niewydolności nerek; hipotyreozie; obecności dziedzicznych chorób mięśni w wywiadzie osobistym lub rodzinnym; jeśli wcześniej podczas leczenia statynami lub fibratami obserwowano toksyczność mięśni; jeśli pacjent wcześniej przebył chorobę wątroby i/lub spożywał alkohol; u pacjentów starszych (w wieku powyżej 70 lat) konieczność przeprowadzenia tego badania określa się z uwzględnieniem obecności innych czynników sprzyjających rozwojowi rabdomiolizy; w przypadkach możliwego zwiększenia stężenia atorwastatyny w osoczu, np. przy interakcji z lekami i u szczególnych grup pacjentów, w tym podgrup genetycznych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

W podobnych sytuacjach konieczne jest dokładne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka leczenia. Zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne. Przy istotnym wzroście początkowego stężenia CK (ponad 5-krotnie wyższym niż GGN) nie rozpoczyna się leczenia tym lekiem.

Oznaczenie stężenia CK.

Oznaczenie stężenia CK nie powinno być wykonywane po intensywnym wysiłku fizycznym ani przy obecności jakichkolwiek innych czynników, które mogą zwiększać stężenie CK, ponieważ może to prowadzić do niedokładnych wyników. Przy istotnym wzroście początkowego stężenia CK (ponad 5-krotnie wyższym niż GGN) zaleca się powtórne badanie po 5–7 dniach w celu potwierdzenia uzyskanych wyników.

Podczas leczenia:

• pacjenci powinni natychmiast powiadamiać lekarza o wszystkich przypadkach bólu mięśni, skurczach lub osłabieniu, szczególnie jeśli towarzyszą im niedowliwość i podwyższona temperatura ciała;
• jeśli podczas leczenia atorwastatyną pojawiają się takie objawy, należy oznaczyć stężenie CK. W przypadku istotnego wzrostu tego wskaźnika (ponad 5-krotnie wyższego niż GGN) lek należy odstawić;
• przy ciężkich objawach mięśniowych powodujących znaczny dyskomfort, nawet jeśli stężenie CK jest mniej niż 5-krotnie wyższe niż GGN, leczenie należy przerwać;
• jeśli objawy całkowicie znikają i stężenie CK wraca do normy, wówczas można ponownie przepisać atorwastatynę lub inny lek z grupy statyn, obniżając jego dawkę; pacjent powinien być pod stałą opieką lekarza;
• leczenie atorwastatyną należy przerwać przy klinicznie istotnym wzroście stężenia CK (ponad 10-krotnie wyższym niż GGN) lub w przypadku rozpoznania rabdomiolizy lub podejrzenia jej wystąpienia.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami.

Ryzyko rozwoju rabdomiolizy zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z niektórymi lekami, takimi jak silne inhibitory CYP3A4 lub białkami transportowymi (np. cyklosporyna, telitromycyna, klaritromycyna, delawirdyna, stirypentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, pozakonazol, letermowir i inhibitory proteazy HIV, w tym rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir, tipranawir/rytonawir).

Ryzyko miopatii i/lub rabdomiolizy może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (np. atorwastatyny) i daptomycyny (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania stosowania Torzaks® pacjentom, którzy przyjmują daptomycynę, jeśli tylko korzyść z jednoczesnego stosowania nie przeważa nad ryzykiem. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy kontrolować stężenie kreatynokinazy 2–3 razy w tygodniu, a pacjenci powinni być pod dokładną opieką w celu wykrycia jakichkolwiek objawów lub dolegliwości wskazujących na miopatię.

Ryzyko rozwoju miopatii zwiększa się również przy jednoczesnym stosowaniu gemfibrozylu i innych pochodnych kwasu fibrowego, leków przeciwwirusowych stosowanych w leczeniu zapalenia wątroby typu C (HCV) (boceprevir, telaprevir, elbasvir/grazoprevir), erytromycyny, niacyny lub ezetymibu. Jeśli to możliwe, należy stosować inne leki, które nie oddziałują z atorwastatyną, zamiast powyższych.

Jeśli konieczne jest jednoczesne leczenie atorwastatyną i powyższymi środkami, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko jednoczesnego stosowania. Jeśli pacjenci przyjmują leki zwiększające stężenie atorwastatyny w osoczu, zaleca się obniżenie dawki atorwastatyny do minimalnej. Ponadto w przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki wstępnej atorwastatyny. Zaleca się również odpowiednie monitorowanie kliniczne tych pacjentów.

Nie zaleca się jednoczesnego przepisywania atorwastatyny i kwasu fusydowego; należy tymczasowo odstawić stosowanie atorwastatyny na okres leczenia kwasem fusydowym.

Choroba śródmiąższowa płuc.

Podczas leczenia niektórymi statynami (szczególnie w trakcie długotrwałego leczenia) opisywano wyjątkowe przypadki rozwoju choroby śródmiąższowej płuc. Objawy mogą obejmować duszność, nieproduktywny kaszel, ogólny zespół złego samopoczucia (zmęczenie, spadek masy ciała, gorączka). W przypadku podejrzenia choroby śródmiąższowej płuc leczenie statynami należy przerwać.

Ograniczenia stosowania.

Leku nie badano w warunkach, gdy głównym odchyleniem od normy z poziomu lipoprotein był wzrost stężenia chylomikronów (typy I i V według klasyfikacji Fredricksona).

Miastenia.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano, że statyny indukują „de novo” lub nasilają istniejącą miastenię ciężką lub miastenię oczną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku nasilenia objawów należy przerwać przyjmowanie leku Torzaks®. Zgłaszano nawroty po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem Lapp-laktozy lub zaburzeniami wchłaniania.

1 tabletka o dawce 10 mg zawiera 45,82 mg laktozy;

1 tabletka o dawce 20 mg zawiera 91,63 mg laktozy;

1 tabletka o dawce 40 mg zawiera 183,26 mg laktozy;

1 tabletka o dawce 80 mg zawiera 366,53 mg laktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Atorwastatyna jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i u kobiet, które mogą zajść w ciążę. Statyny mogą szkodzić płodowi podczas stosowania u kobiet w ciąży. Atorwastatynę można stosować u kobiet w wieku rozrodczym tylko wtedy, gdy bardzo mało prawdopodobne jest zajście w ciążę; pacjentki te powinny być poinformowane o potencjalnych czynnikach ryzyka. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę w trakcie leczenia lekiem Torzaks®, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i ponownie skonsultować pacjentkę w kwestii potencjalnych czynników ryzyka dla płodu oraz braku znanej korzyści klinicznej z kontynuowania przyjmowania leku w trakcie ciąży.

Podczas normalnie przebiegającej ciąży stężenie cholesterolu i TG w surowicy wzrasta. Stosowanie leków hipolipidemicznych w trakcie ciąży nie wykazuje korzystnego efektu, ponieważ cholesterol i jego pochodne są niezbędne do normalnego rozwoju płodu. Ateroskleroza to proces przewlekły, dlatego przerwa w przyjmowaniu leków hipolipidemicznych w trakcie ciąży nie ma istotnego wpływu na wyniki długoterminowego leczenia pierwotnej hipercholesterolemii.

Nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania atorwastatyny w trakcie ciąży. Zgłaszano rzadkie przypadki wad wrodzonych po narażeniu wewnątrzmaczynowym na statyny. W prospektywnym obserwowaniu około 100 przypadków ciąży u kobiet leczonych innymi lekami z grupy statyn, częstość występowania wad wrodzonych płodu, poronień oraz śmierci wewnątrzmacicznej/poronień martwych nie przekraczała częstości oczekiwanej w populacji ogólnej. Jednak badanie to mogło jedynie wykluczyć 3–4-krotne zwiększenie ryzyka wad wrodzonych płodu w porównaniu z częstością tła. W 89 % tych przypadków leczenie lekiem rozpoczęto przed ciążą i przerwano w pierwszym trymestrze (po wykryciu ciąży).

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy atorwastatyna przenika do mleka kobiecego, jednak wiadomo, że niewielka ilość innego leku tej klasy przenika. Ponieważ statyny potencjalnie mogą powodować poważne niepożądane reakcje u niemowląt karmionych piersią, kobietom wymagającym leczenia lekiem Torzaks® nie należy karmić piersią swoich niemowląt (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Atorwastatyna wywiera nieistotny wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z maszynami, jednak zaleca się zachować ostrożność podczas wykonywania powyższych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Hiperlipidemia (heterozygotyczna rodzinna i nierycza) oraz mieszana dyslipidemia (typ IIa i IIb według klasyfikacji Fredricksona).

Zalecana dawka początkowa leku Torzaks® wynosi 10 lub 20 mg raz na dobę. U pacjentów wymagających istotnego obniżenia stężenia cholesterolu LPNŻ (powyżej 45 %), leczenie można rozpocząć od dawki 40 mg raz na dobę. Zakres dawkowania leku Torzaks® mieści się w granicach od 10 do 80 mg raz na dobę. Lek można przyjmować jako pojedynczą dawkę w dowolnym czasie, niezależnie od spożycia pokarmu. Dawki początkowe i utrzymujące leku Torzaks® należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi klinicznej. Po rozpoczęciu leczenia i/lub po dobowej dawkowaniu leku należy przeanalizować poziom lipidów w ciągu 2–4 tygodni i odpowiednio skorygować dawkę.

Heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia u dzieci (w wieku 10–17 lat).

Zalecana dawka początkowa leku Torzaks® wynosi 10 mg/dobę; maksymalna zalecana dawka to 20 mg/dobę (dawki przekraczające 20 mg nie były badane u tej grupy pacjentów). Dawki leku należy dobrać indywidualnie zgodnie z zalecanym celem terapii. Korektę dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 4 tygodnie.

Homozigotyczna rodzinna hipercholesterolemia.

Dawka leku Torzaks® u pacjentów z homozigotyczną rodzinną hipercholesterolemią wynosi od 10 do 80 mg na dobę. Lek należy stosować jako uzupełnienie innych hipolipidemicznych metod leczenia (np. aferezy LPNŻ) lub w przypadku braku dostępności innych metod hipolipidemicznych.

Jednoczesna terapia hipolipidemiczna.

Torzaks® można stosować razem z wiązaczami kwasów żółciowych. Kombinację inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (statyn) i fibratów należy stosować ostrożnie (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Choroby nerek nie wpływają ani na stężenie w osoczu, ani na obniżenie poziomu cholesterolu LPNŻ przy stosowaniu leku Torzaks®. W związku z tym nie jest wymagana korekta dawki leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dawkowanie u pacjentów przyjmujących atorwastatynę w połączeniu z innymi lekami.

Nie należy stosować Torzaks® u pacjentów przyjmujących cyklosporynę lub inhibitory proteazy HIV (tipranawir + rytonawir), ani inhibitora proteazy wirusa zapalenia wątroby C (telaprewir). Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z HIV przyjmującym lopinawir + rytonawir i stosować w najniższej koniecznej dawce. Pacjentom przyjmującym klaritromycynę, itrakonazol lub pacjentom z HIV przyjmującym kombinacje sakwinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosampranawir lub fosampranawir + rytonawir, dawkę terapeutyczną leku Torzaks® należy ograniczyć do 20 mg; zaleca się również odpowiednie badania kliniczne w celu zapewnienia stosowania najniższej koniecznej dawki leku Torzaks®. Pacjentom przyjmującym inhibitor proteazy HIV, nelfinawir, lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C, boceprevir, leczenie lekiem Torzaks® należy ograniczyć do dawki 40 mg; zaleca się również przeprowadzenie odpowiednich badań klinicznych w celu zapewnienia stosowania najniższej koniecznej dawki atorwastatyny (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów przyjmujących leki przeciwwirusowe przeciwko zapaleniu wątroby C (elbaswir/grazoprewir) lub letermowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusa jednoczesnie z atorwastatyną, dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg na dobę (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania”).

Stosowanie atorwastatyny nie jest zalecane u pacjentów przyjmujących letermowir jednoczesnie z cyklosporyną (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u pacjentów w wieku 10–17 lat z heterozygotyczną rodzinną hipercholesterolemią zostały zbadane w kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 6 miesięcy u nastolatków chłopców i dziewcząt (po rozpoczęciu menstruacji). Pacjenci przyjmujący atorwastatynę mieli ogólnie podobny profil niepożądanych reakcji jak pacjenci otrzymujący placebo. Choroby zakaźne były najczęściej obserwowanymi niepożądanymi zjawiskami w obu grupach, niezależnie od oceny związku przyczynowo-skutkowego. U niektórych grup nie badano dawek wyższych niż 20 mg. W tym kontrolowanym badaniu nie stwierdzono istotnego wpływu leku na wzrost ani dojrzewanie płciowe chłopców ani na długość cyklu menstruacyjnego u dziewcząt (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane”). Dziewczyny nastolatki należy poinstruować o odpowiednich metodach antykoncepcji w trakcie leczenia atorwastatyną (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Atorwastatyny nie badano w kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących pacjentów w okresie przedpłciowym lub pacjentów poniżej 10 roku życia.

Skuteczność kliniczną leku w dawkach do 80 mg/dobę przez okres 1 roku oceniano w badaniu niekontrolowanym u pacjentów z homozigotyczną rodzinną hipercholesterolemią, w tym u 8 dzieci.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia; stosuje się terapię objawową i wspierającą. Należy przeprowadzić analizę funkcji wątroby i oznaczyć poziom CK w surowicy. Ponieważ atorwastatyna wiąże się z białkami osocza krwi, hemodializa jest mało skuteczna.

Niepożądane działania.

Klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych:

bardzo często (< 1/10); często (> 1/100, < 1/10); rzadko (> 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i infestacje.

Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: trombocytopenia.

Ze strony naczyń.

Rzadko: zapalenie naczyń.

Ze strony układu odpornościowego.

Często: reakcje alergiczne;

bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna.

Ze strony przemiany materii.

Często: hiperglikemia;

rzadko: hipoglikemia, przyrost masy ciała, utrata apetytu.

Ze strony psychiki.

Rzadko: bezsenność, koszmary.

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy;

rzadko: zawroty głowy, parestezje, hipestezja, zaburzenia smaku, amnezja;

rzadko: neuropatia obwodowa;

częstość nieznana: miastenia gravis.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: nieostre widzenie;

rzadko: zaburzenia widzenia;

częstość nieznana: oczna miastenia.

Ze strony narządu słuchu i równowagi.

Rzadko: szumy w uszach;

bardzo rzadko: utrata słuchu.

Ze strony narządu moczowego: białkomocz, zakażenia dróg moczowych.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej.

Często: ból gardła i krtani, krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia, wzdęcia, niestrawność, nudności, biegunka;

rzadko: wymioty, ból w górnej i dolnej części brzucha, odbijanie, zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Rzadko: zapalenie wątroby;

rzadko: cholestaza, żółtaczka cholestatyczna;

bardzo rzadko: niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Rzadko: pokrzywka, wysypka skórna, swędzenie, łysienie;

rzadko: obrzęk naczynioruchowy, zapalenie skóry pęcherzowe, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, reakcja likenoidalna wywołana lekiem.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: ból mięśni, ból stawów, ból kończyn, skurcze mięśni, obrzęk stawów, ból pleców;

rzadko: ból szyi, zmęczenie mięśni;

rzadko: miopatia, zapalenie mięśni, rabdomioliza, pęknięcie mięśnia, tendynopatia, która czasem prowadzi do zerwania ścięgna;

bardzo rzadko: zespół toczenia;

częstość nieznana: ZONM (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony narządów płciowych i gruczołów mlekowych.

Bardzo rzadko: ginekomastia, impotencja.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania.

Rzadko: dyskomfort, osłabienie, ból w klatce piersiowej, obrzęk obwodowy, zmęczenie, podwyższona temperatura.

Dane laboratoryjne i instrumentalne.

U pacjentów stosujących atorwastatynę obserwowano łagodne, przejściowe podwyższenie transaminaz w surowicy, które nie wymaga przerwania leczenia.

Często: zmiany w próbach czynności wątroby, podwyższenie kinazy kreatynowej we krwi;

rzadko: obecność leukocytów w moczu.

Dzieci.

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: ból brzucha.

Dane laboratoryjne i instrumentalne.

Często: podwyższenie poziomu alaninotransaminazy, CK we krwi.

Na podstawie dostępnych danych przewiduje się, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Podczas stosowania niektórych statyn zaobserwowano następujące niepożądane zjawiska: zaburzenia seksualne; depresja; pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym leczeniu.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności.

Tabletki 10 mg.

2 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Tabletki 20 mg, 40 mg i 80 mg.

3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg, 20 mg i 80 mg.

Opakowanie pierwotne: 10 tabletek w blistrze z folii PVC/PVdC i folii aluminiowej;

opakowanie wtórne: 3 blistery w tekturowym pudełku.

Tabletki 40 mg.

Opakowanie pierwotne: 15 tabletek w blistrze z folii PVC/PVdC i folii aluminiowej;

opakowanie wtórne: 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

ALKALOID AD Skopje.

ALKALOID AD Skopje.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republika Macedonii Północnej.

Boulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia.