Torgabalin 75

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Torgabalin 75 Torgabalin 150

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka twarda zawiera 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze kapsułek 75 mg: mieszanka STARCAP 1500® (skrobia kukurydziana i skrobia żelatynowana), talk, kapsułka żelatynowa nr 4*;

*skład kapsułki żelatynowej nr 4: żelatyna, sodu laurylosiarczynian, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171);

substancje pomocnicze kapsułek 150 mg: mieszanka STARCAP 1500® (skrobia kukurydziana i skrobia żelatynowana), talk, kapsułka żelatynowa nr 1*;

*skład kapsułki żelatynowej nr 1: żelatyna, sodu laurylosiarczynian, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 75 mg: twarde żelatynowe kapsułki nr 4 z nieprzezroczystą pomarańczową czapką i białym korpuszem, z oznaczeniem „1360” na czapce i „75” na korpusie kapsułki, zawierające proszek od białego do prawie białego;

kapsułki 150 mg: twarde żelatynowe kapsułki nr 1 z nieprzezroczystą białą czapką i białym korpuszem, z oznaczeniem „1362” na czapce i „150” na korpusie kapsułki, zawierające proszek od białego do prawie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego ((S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas).

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), skutecznie wypierając w badaniach doświadczalnych [3H]-gabapentynę.

• Ból neuropatyczny *

Skuteczność leku wykazano w badaniach nad neuropatią cukrzycową oraz neuralgią postherpetyczną. Skuteczność w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Profil bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 razy na dobę oraz 3 razy na dobę był podobny.

Redukcja bólu była obserwowana już w pierwszym tygodniu i utrzymywała się przez cały okres leczenia.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny były podobne u zdrowych ochotników, u pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie. Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Oszacowana biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi 90% lub więcej i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Stopień wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym przyjęciu z posiłkiem, w wyniku czego maksymalne stężenie (Cmax) zmniejsza się o około 25–30%, a czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wydłuża się o około 2,5 godziny. Jednak stosowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na całkowitą objętość jej wchłonięcia.

Rozkład. Przybliżony objętościowy rozkład rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. Pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98% radioaktywności wydzielane jest z moczem w niezmienionej formie. N-metylowany pochodny pregabaliny (główny metabolit pregabaliny obecny w moczu) stanowił 0,9% dawki. W trakcie badań wykazano brak racemizacji enancjomeru S do enancjomeru R.

Eliminacja. Pregabalina jest usuwana z krwiobiegu ogólnoustrojowego głównie poprzez wydalanie nerek w niezmienionej formie. Średni okres półtrwania eliminacji pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie należy dostosować dawkę leku.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzysubjektowa zmienność farmakokinetyczna pregabaliny jest niska (poniżej 20%). Farmakokinetyka wielokrotnych dawek jest przewidywalna na podstawie danych z pojedynczego dawkowania. W związku z tym nie ma potrzeby regularnego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Płeć. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ wydalanie nerkowe jest główną drogą eliminacji leku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą.

Zaburzenia funkcji wątroby. Specjalistycznych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie przeprowadzono. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły wpływać na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej). Klirens pregabaliny ma tendencję do obniżania się z wiekiem. Obniżenie to jest zgodne z obniżeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zależnymi od wieku może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Leczenie bólu neuropatycznego u dorosłych z uszkodzeniem obwodowego i centralnego układu nerwowego.

• Epilepsja

Jako terapia uzupełniająca napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydzielane jest z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwdiabetyczne, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel i/lub etyniloestradiol

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem i/lub etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej i śpiączki u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych spowodowane stosowaniem oksykodonu.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku

Specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem osób starszych nie przeprowadzono. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u młodszych dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas stosowania pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy okołoustnej lub obrzęk dróg oddechowych górnych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększać ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Opisywano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane skutki działania leku.

Zaburzenia wzroku

Podczas badań częściej zgłaszano nieostrość widzenia u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. W badaniach, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

Zgłaszano działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po zaprzestaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą się zmniejszyć lub ustąpić.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po zaprzestaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współużywanych leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych dotyczących wycofania współużywanych leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania do leczenia pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną. Opisywano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia. Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub niedługo po jego przerwaniu. Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z chorobami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po zaprzestaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym w wyniku urazu rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym w wyniku urazu rdzenia kręgowego ogólna częstość działań niepożądanych oraz działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności, była zwiększona. Może to być związane z działaniem addytywnym współużywanych leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Depresja oddychania

Zarejestrowano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myslenie i zachowanie samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowania samobójczego u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań nad lekami przeciwpadaczkowymi wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowania samobójczego. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowania samobójczego u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Wiadomo o epidemiologicznym badaniu z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta), które wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowania samobójczego i zgonów w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowania samobójczego. Pacjenci powinni być obserwowani pod kątem wystąpienia objawów myśli i zachowania samobójczego, a należy rozważyć możliwość odpowiedniego leczenia. W przypadku myśli lub zachowania samobójczego należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliną.

Utrudnienie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Zgłaszano zjawiska związane z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zatorowość jelit, zatorowość paralityczna, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami mogącymi powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadki-kontrola osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów stosujących pregabalinę jednoczesnie z opioidem w porównaniu z takim tylko przy stosowaniu opioidów (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia. Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjenta pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (opisywano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki przepisanej; zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Podczas przepisywania leku pacjentom należy poinformować o objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone rozwoju (WWR) u przyszłego dziecka. Leku nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia pregabaliną (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalina może przenikać przez łożysko człowieka. Leku nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Poważne wady wrodzone rozwoju (WWR)

Dane obserwacyjnego badania z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet, które stosowały pregabalinę w I trymestrze, wykazały większą częstość występowania poważnych WWR u dzieci (żywych lub martwych), które były narażone na działanie pregabaliny wewnątrzmacicznie, w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko rozwoju poważnych WWR u dzieci, które były narażone na działanie pregabaliny w I trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96-1,35)), oraz w porównaniu z populacją, która była narażona na działanie lamotrydzyny (1,29 (1,01-1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07-1,82)).

Analiza specyfiki WWR wykazała wyższe ryzyko rozszczepień twarzy i ust oraz wad oczu, układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, ale wskaźniki były niskie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Dlatego leku w okresie ciąży nie należy stosować bez naglącej potrzeby (stosuje się tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Pregabalina przenika do mleka matki. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci jest nieznany. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

Podczas klinicznego badania wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni otrzymywali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. Również w badaniu płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Lek może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Do użytku wewnętrznego.

Zakres dawek może się wahać w granicach od 150–600 mg na dobę. Dawka ta jest podzielona na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po okresie od 3 do 7 dni, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po dodatkowym 7-dniowym okresie.

Epilepsja

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 przyjęcia, można dostosować w zakresie od 150 do 600 mg na dobę. Konieczne jest okresowe ponowne ocenianie potrzeby kontynuowania leczenia.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po dalszym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie leczenia pregabalinem

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, w razie potrzeby przerwania leczenia pregabalinem zaleca się stopniowe odstawienie leku, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej formie głównie poprzez wydzielanie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie, zgodnie z klirens kreatyniny (KK), jak podano w poniższej tabeli i obliczono według wzoru:

KK (ml/min)=

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

*Dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić przez liczbę dawek zgodnie z zaleceniami dawkowania, aby uzyskać dawkę na jedną dawkę (mg/na dawkę).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Pacjenci starsi

U pacjentów starszych z powodu pogorszenia funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”).

Lek należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Dzieci.

Nie stwierdzono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia). Brak danych.

Przedawkowanie.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspierających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę.

Reakcje niepożądane

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi były zawroty głowy i senność. Reakcje niepożądane były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

Reakcje niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie reakcje niepożądane są uporządkowane według malejącego stopnia ich powagi.

Wskazane reakcje niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia bólów neuropatycznych o pochodzeniu centralnym, spowodowanych uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano zwiększoną ogólną częstość występowania reakcji niepożądanych oraz zwiększoną częstość reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosogardzieli.

Układ krwionośny

Niecze: neutropenia.

Układ odpornościowy

Niecze: podwyższona wrażliwość.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metabolizmu

Często: podwyższony apetyt.

Niecze: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Niecze: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Rzadko: rozluźnienie, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze.

Układ nerwowy

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Niecze: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, niestagmus, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, złe samopoczucie, parestezje okołoustne, mioklonus.

Rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Oczy

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Niecze: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, pogorszenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do gałki ocznej, wrażliwość na światło, obrzęk siatkówki.

Rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szkojenie, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, egzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, miosa, nocna ślepotę, oftalmoplegia, atrofia nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie tunic oka.

Układ słuchu i przewodu słuchowego

Często: zawroty głowy.

Niecze: hiperakuzja.

Układ sercowo-naczyniowy

Niecze: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie gorąca, uczucie zimna w kończynach.

Rzadko: wydłużenie odcinka QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Układ oddechowy

Często: ból gardła i krtani.

Niecze: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: naciśnięcie oddychania.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, gastroenteropatia.

Niecze: choroba refluksowa przełyku, nadmierna produkcja śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienia przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Rzadko: wodobrzusze, obrzęk języka, zapalenie trzustki, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zatoki przyzębne.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

Niecze: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych*.

Rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: odleżyny.

Niecze: wysypka grudkowa, pokrzywka, hiperhidroza, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzowo-pęcherzykowa.

Rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, zimny pot, egzfoliatywny rumień, rumień liścinowaty, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyczny nekrolizy epidermy.

Układ mięśniowo-szkieletowy

Często: skurcze mięśni, artralgia, ból pleców, ból kończyn, skurcz w odcinku szyjnym.

Niecze: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Rzadko: rabdomioliza.

Układ moczowy

Niecze: nietrzymanie moczu, dyzuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek i miedniczek.

Układ rozrodczy

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Niecze: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów piersiowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków.

Zaburzenia ogólne

Często: obrzęki obwodowe, obrzęki, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Niecze: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, podwyższenie temperatury ciała, uczucie pragnienia, dreszcze, ogólne osłabienie, uczucie niedoboru, ropień, cellulitis, reakcje fotouczulenia.

Rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestronia, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Niecze: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała.

Rzadko: obniżenie poziomu białych krwinek we krwi.

*Podwyższenie poziomu alaninotransaminazy, podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy.

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabaliny. Opisywano następujące zjawiska: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, hiperhidroza i zawroty głowy. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz brak skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

75 mg: po 10 kapsułek w blisterze; 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

150 mg: po 4 kapsułki w blisterze; 3 blistry w opakowaniu tekturowym; po 10 kapsułek w blisterze; 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.