Torasemid

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku leczniczego TORASEMID (TORASEMID)

SkÅ ad:

substancja czynna: torasemide;

1 tabletka zawiera torasemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

GÅ wówne wÅ asciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki biaÅ e, o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym, powierzchnie górna i dolna sÄ spÅ aszczone, krawÄ dzie zaokrÄ gÅ one, z ryÅ kÄ podziaÅ u po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopÅ dne. Diuretyki o wysokiej aktywnoÅ ci.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka działanie moczopędne szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i pozostaje stałe przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (aktywność pętlowa środka moczopędnego). Wzrost diurezy obserwowano w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, już nie wykazywały wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Po podaniu doustnym działanie przeciwciśnieniowe torasemidu rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia po rozpoczęciu leczenia. Maksimum działania przeciwciśnieniowego osiągane jest nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń. Ten efekt tłumaczy się normalizacją zaburzonego bilansu elektrolitowego, głównie poprzez zmniejszenie podwyższonej aktywności jonów wolnego wapnia w komórkach mięśni naczyń tętniczych, co stwierdzono u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Prawdopodobnie ten wpływ zmniejsza podwyższoną kurczliwość i/lub reakcje naczyń na endogenne substancje wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność wynosi około 80–90%. Przy pełnym wchłanianiu maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia przez wątrobę nie przekracza 10–20%. Według danych dwóch badań, jedzenie zmniejsza szybkość (składnik dynamiczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i wydłuża się tmax), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza wynosi ponad 99%, a dla jego metabolitów M1, M3 i M5 odpowiednio 86%, 95% i 97%. Urojona objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Metabolizm

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania grupy metylowej pierścienia fenolowego do kwasu karboksylowego. Metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia fenolowego. Metabolity M2 i M4, wykryte w badaniach na zwierzętach, nie zostały wykryte u człowieka.

Wydalanie

Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydalane jest w postaci torasemidu i jego metabolitów z moczem w następującym stosunku procentowym:

torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego. Na działające metabolity M1 i M3 razem przypada około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie ulegają zmianie, natomiast okres półtrwania M3 i M5 wydłuża się. Jednak profil farmakodynamiczny pozostaje niezmieniony. Stopień ciężkości niewydolności nerek nie wpływa na czas działania. Torasemid i jego metabolity prawie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłuża. Stosunek niezmienionego torasemidu do jego metabolitów wydzielanych z moczem prawie nie różni się od takiego u zdrowych ochotników. Dlatego nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów.

Linowość

Torasemid i jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową zależną od dawki. Oznacza to, że jego Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Śpiączka wątrobowa lub stan przedśpiączkowy.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Znaczne zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerostem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których łączenie nie jest zalecane

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn. Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilić działanie litu i wystąpienie działań niepożądanych.

Leki, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas ich jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może powodować niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych obu leków. Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyda oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwnadciśnienne torasemidu. Leczenie salicylanami w wysokich dawkach może prowadzić do nasilenia toksycznego działania torasemidu na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni. Laxansy, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu spowodowaną przez torasemid. Torasemid może zmniejszać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny. Jednoczesne stosowanie z cholestyraminą może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania torasemidu i, w konsekwencji, do zmniejszenia oczekiwanej skuteczności.

Szczególne wskazania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany w równowadze kwasowo-zasadowej;
• jednoczesna terapia lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• patologiczne zmiany w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież do 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podwyższonego stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególną uwagę należy zwrócić przede wszystkim na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku na objawy hemo koncentracji i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitów, w szczególności stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, płytki krwi).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako dopingu

Stosowanie leku Torasemid może prowadzić do pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Torasemid został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowym; w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Lek Torasemid zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktoazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Istnieje informacja dotycząca toksyczności reprodukcyjnej torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Torasemidu nie zaleca się stosować w czasie ciąży, ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z powyższych względów torasemid stosuje się w okresie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję bariery łożyskowej i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczne jest staranne monitorowanie poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także obserwacja rozwoju płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka związanego ze stosowaniem leku u noworodków/niemowląt. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania leku Torasemid należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Badania wpływu torasemidu na płodność u ludzi nie były prowadzone. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych maszyn. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii towarzyszącej oraz spożycia alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub obsłudze innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca

Dorośli

Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 5 mg torasemidu, co odpowiada ½ tabletki leku Torasemid. Zwykle dawkę tę uważa się za dawkę utrzymaną.

Tabletkę można podzielić na dwie części w następujący sposób:

Tabletkę należy trzymać palcami wskazującymi i kciukami obu rąk, z nacięciem do dzielenia skierowanym do góry, następnie naciskając kciukami w dół wzdłuż nacięcia, złamać tabletkę.

Jeśli dawka dobową 5 mg okaże się niewystarczająca, należy zastosować dawkę dobową 10 mg torasemidu. W zależności od ciężkości stanu pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg na dobę.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań porównujących działanie leku u pacjentów młodszych i w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub przedśpiączką (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej kategorii pacjentów należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu we krwi (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować na czczo, popijając niewielką ilością płynu. Dostępność biologiczna torasemidu nie zależy od przyjmowania posiłków.

Lek Torasemid zazwyczaj stosuje się przez dłuższy czas lub aż do zmniejszenia nasilenia obrzęków.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Torasemid u dzieci i nastolatków w wieku do 18 roku życia nie zostały ustalone, w związku z tym nie należy go stosować u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia. Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny działanie moczopędne, w tym ryzyko nadmiernej utraty wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolapsem krążeniowy i zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (konieczna kontrola poziomu elektrolitów we krwi). Torasemid nie jest usuwany z krwi przez hemodializę.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu krążeniowego: położenie pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby podanie terapii objawowej.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (takich jak np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nasilonego pocenia się, nudności, sinicy należy przeprowadzić katetryzację żyły; pacjenta położyć w pozycji poziomej z podniesionymi nogami, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Efekty niepożądane.

Poniżej przedstawiono efekty niepożądane, które mogą wystąpić podczas stosowania leku Torasemid.

Do oceny częstości występowania efektów niepożądanych zastosowano następujące kryteria:

bardzo często: ≥1/10;

często: od ≥1/100 do <1/10;

rzadko: od ≥1/1 000 do <1/100;

nieczęsto: od ≥1/10 000 do <1/1 000;

bardzo rzadko: <1/10 000;

częstość nieznana: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, np. świąd, egzantema, fotosensybilizacja, ciężkie reakcje skórne, wysypka.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządów słuchu i błędnika. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego, powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia w sercu oraz zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból w żołądku, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Rzadko: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerostcie gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozszerzeniu pęcherza moczowego.

Objawy ogólne. Często: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczliwość, osłabienie ogólnie (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: suchość w ustach, nieprzyjemne uczucia w kończynach (parestezje). Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia, szumy w uszach, utrata słuchu.

Dane badań laboratoryjnych. Często: wzrost stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rzadko: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie możliwe efekty niepożądane.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AT „Lubnifarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa 16.