Tokkata®

ULOTKA DO LEKU TOKKATA® (TOCCATA) DO STOSOWANIA U LUDZI

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek tolperizyny;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg lub 150 mg chlorowodorku tolperizyny;

substancje pomocnicze:

jądro: laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; celuloza mikrokryształowa; talk; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; kwas cytrynowy jednowodny; kwas stearynowy;

powłoka: opadry 03F180011 biały (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, podwójnie wypukłe, powlekane powłoką filmową białego lub prawie białego koloru, o charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki rozkurczowe działające w ośrodkowym układzie nerwowym.

Kod ATC M03B X04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Tolperizon to środek miorelaksacyjny o działaniu centralnym. Mechanizm działania tolperizonu nie został w pełni wyjaśniony.

Lek ten charakteryzuje się wysoką powinowactwem do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pieńcu mózgu, rdzeniu kręgowym oraz obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperizonu jest jego działanie hamujące na odruchową drogę rdzeniową. Prawdopodobnie ten efekt, łącznie z działaniem hamującym na wstępujące drogi przewodzące, determinuje korzyść terapeutyczną tolperizonu.

Struktura chemiczna tolperizonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące i zmniejsza pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych oraz włókien aferentnych pierwotnych. Tolperizon w sposób zależny od dawki hamuje aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W konsekwencji zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnościowego.

Udowodniono działanie hamujące na potencjałozależne kanały wapniowe. Ponadto, oprócz działania membranostabilizującego, przypuszcza się, że tolperizon może również hamować uwalnianie mediatora.

Dodatkowo tolperizon wykazuje słabe właściwości antagonistów α-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Udowodniono skuteczność tolperizonu w leczeniu kurczu mięśniowego po przebytym udarze mózgu.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze mózgu, leczenie tolperizonem wiązało się ze znaczącym zmniejszeniem sztywności mięśniowej według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym. Według ogólnej oceny skuteczności dokonanej przez lekarzy i badaczy, tolperizon przewyższał placebo (p < 0,001). Średnia poprawa według skali Ashwortha wyniosła 32% w ogólnej populacji pacjentów objętych leczeniem (intention-to-treat, ITT) oraz 42% w podgrupie pacjentów otrzymujących tolperizon w dawce 300–450 mg na dobę. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperizonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice nie osiągnęły istotności statystycznej.

W randomizowanym, podwójnie ślepych badaniu porównawczym z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperizonu według indeksu Bartela była porównywalna ze skutecznością baklofenu. Jednocześnie tolperizon przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperizonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu innymi niż kurcz mięśniowy po udarze mózgu są sprzeczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w odniesieniu do niektórych testów, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperizonu w tych stanach.

Profil bezpieczeństwa tolperizonu opiera się na danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z podwyższonym napięciem mięśniowym różnej etiologii, a także na danych z doniesień spontanicznych o reakcjach niepożądanych.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym tolperizon jest dobrze wchłaniany w jelicie cienkim. Maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest po 0,5–1,5 godziny po przyjęciu. Ze względu na wyraźny metabolizm pierwszego przejścia bio dostępność tolperizonu wynosi około 20%. Tłuste posiłki zwiększają bio dostępność leku po podaniu doustnym o około 100%, a maksymalne stężenie w osoczu — o około 45% w porównaniu z podaniem na czczo. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się wówczas o około 30 minut.

Tolperizon jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i nerkach.

Lek jest prawie całkowicie wydalany przez nerki (ponad 99%) w postaci metabolitów.

Farmakologiczna aktywność metabolitów jest nieznana.

Okres półwyladowania tolperizonu po podaniu dożylonym wynosi około 1,5 godziny, po podaniu doustnym — około 2,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie danych z badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności przy długotrwałym stosowaniu, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą nie zaobserwowano specyficznego ryzyka dla człowieka.

Efekty obserwowane w trakcie badań przedklinicznych pojawiały się wyłącznie przy podawaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na niskie znaczenie tych efektów w praktyce klinicznej.

U szczurów i królików obserwowano zmiany embryotoksyczne po podaniu doustnym w dawkach 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała odpowiednio. Jednakże dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe skurczu mięśni u dorosłych po przebytym udarze mózgu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub podobny pod względem składu chemicznego eperyizon, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Miażdżyca (myasthenia gravis).
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne dotyczące interakcji leków z dextrometorfanem, będącym substrematem CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperyizonu zwiększa stężenie w osoczu leków metabolizowanych głównie przez cytochrom CYP2D6, w szczególności stężenie tiorydazyny, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypiraminu, dextrometorfanu, metoprololu, nebiwololu, perfazyny.

W badaniach in vitro w mikrosomach wątroby i hepatocytach ludzkich nie stwierdzono istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że jednoczesne przyjmowanie z innymi substratami CYP2D6 i/lub innymi lekami nie spowoduje wzrostu ekspozycji na tolperyizon, co wynika z różnorodności dróg metabolizmu tolperyizonu.

Przyjmowanie tolperyizonu na czczo prowadzi do obniżenia jego biodostępności, dlatego zaleca się uwzględnienie związku z przyjmowaniem pokarmu podczas przepisywania preparatu.

Chociaż tolperyizon jest lekiem o działaniu centralnym, mała jest prawdopodobieństwo wystąpienia efektu uspokajającego podczas jego stosowania. W przypadku jednoczesnego przepisywania z innymi miorelaksantami o działaniu centralnym należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki tolperyizonu.

Tolperyizon wzmacnia działanie kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym przyjmowaniu z tolperyizonem dawkę kwasu niflumowego, jak i innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), zaleca się zmniejszyć.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

W okresie postmarketingowym przy stosowaniu tolperizone'u najczęściej obserwowano reakcje nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja tętna lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z wywiadem chorób alergiczych ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas przyjmowania tolperizone'u jest wyższe.

Należy zalecać pacjentom, aby byli czujni na objawy możliwych reakcji alergicznych. Pacjenci powinni być poinformowani, że w przypadku wystąpienia objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperizone'u i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości na tolperizone'a lek ten nie może być ponownie przepisywany.

Preparat zawiera monohydrat laktozy. Nie należy stosować tego preparatu u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, całkowity niedobór laktoazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że tolperizone nie wykazuje działania teratogennego.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku, nie należy stosować tolperizone'u w czasie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperizone przenika do mleka matki, stosowanie preparatu Tokkata® w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, senność, zaburzenia koncentracji uwagi, napady padaczkowe, nieostre widzenie, należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować po posiłku, popijając jednym szklankiem wody. Niewystarczające spożycie pokarmu może obniżyć biodostępność tolperyzonu.

Dorośli: w zależności od indywidualnych potrzeb i tolerancji – 150–450 mg na dobę w 3 dawkach.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dawkowanie leku z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji nerek. Przy ciężkim uszkodzeniu nerek stosowanie tolperyzonu nie jest zalecane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dawkowanie leku z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji wątroby. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby stosowanie tolperyzonu nie jest zalecane.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tolperyzonu u dzieci nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperyzonu są niewystarczające.

Objawy przedawkowania mogą obejmować senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezję i zawroty głowy. W ciężkich przypadkach donoszono o drgawkach, osłabieniu oddychania, apnei i śpiączce.

Nie istnieje specyficzny antydotum dla tolperyzonu. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Efekty uboczne

Profil bezpieczeństwa tabletek zawierających tolperizon opiera się na danych dotyczących ponad 12 000 pacjentów. Zgodnie z tymi danymi najczęściej występującymi efektami ubocznymi były zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia ogólne oraz zaburzenia ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego.

Z danych obserwacyjnych po wprowadzeniu na rynek wynika, że około 50–60 % przypadków efektów ubocznych związanych z przyjmowaniem tolperizonu stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość tych reakcji była niepoważna i ustępowała samoistnie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie dla życia występowały pojedynczo.

Efekty uboczne są wymienione według klas układów narządów zgodnie z Medycznym Słownikiem działalności regulacyjnej MedDRA, przy użyciu definicji częstości MedDRA: rzadkie (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ulica Kirylowska 74.