Tiarra Duo
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA dot. stosowania leku Tiarra Duo
Skład:
substancje czynne: 1 tabletka zawiera: walzartanu 80 mg, hydrochlorotiazydu 12,5 mg lub walzartanu 160 mg, hydrochlorotiazydu 12,5 mg lub walzartanu 160 mg, hydrochlorotiazydu 25 mg;
substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry II 85F różowy – dla tabletek 80/12,5 mg oraz 160/25 mg; Opadry II 85F biały – dla tabletek 160/12,5 mg.
Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.
Główne właściwości fizykochemiczne:
Tiarra Duo 80/12,5 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powleczone powłoką różowego koloru, o powierzchni dwuwypukłej;
Tiarra Duo 160/12,5 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powleczone powłoką białego lub prawie białego koloru, o powierzchni dwuwypukłej;
Tiarra Duo 160/25 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powleczone powłoką różowego koloru, o powierzchni dwuwypukłej.
Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki. Walzartan i diuretyki. Kod ATC C09D A03.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldostron (RAAS) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I przy udziale enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, zlokalizowanymi w błonach komórkowych różnych tkanek. Wykazuje szeroki zakres działania fizjologicznego, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wywiera bezpośrednie działanie wazopresyjne. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldostronu.
Walsartan jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptora angiotensyny (ARA) II, przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które odpowiadają za efekty angiotensyny II. Zwiększony poziom angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walsartan może stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.
Walsartan nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których walsartan porównywano z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa (p < 0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu do 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli inhibitorem ACE, suchy kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05), natomiast przy leczeniu walsartanem to powikłanie zaobserwowano w 19,5 % przypadków, a przy leczeniu diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków.
W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację walsartanu i hydrochlorotiazydu wynosiła 2,9 %.
Walsartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.
Lek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego, nie wpływając przy tym na częstość tętna.
U większości pacjentów po jednorazowym doustnym podaniu leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu jednorazowej dawki. W przypadku regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorotiazydem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.
Przestanie stosowania walsartanu nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odbicia) ani do innych reakcji niepożądanych.
Walsartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.
Diuretyki tiazydowe wpływają na korowy odcinek dystalnych kanalików nerkowych, gdzie zlokalizowane są receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów wiąże się z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi poprzez konkurencję o miejsca transportu Cl-.
W wyniku tego wzrasta wydalanie jonów sodu i chloru w przybliżeniu w takim samym stopniu. Wskutek działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości krwi krążącej (OBK), co prowadzi do wzrostu aktywności reniny, sekrecji aldostronu i wydalania potasu z moczem, wskutek czego obniża się stężenie potasu we krwi. Związek między reniną a aldostronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie ARA II zmniejszy utratę potasu związaną ze stosowaniem diuretyku tiazydowego.
Farmakokinetyka.
Walsartan. Po doustnym podaniu leku wchłanianie walsartanu i hydrochlorotiazydu zachodzi szybko, jednak stopień wchłaniania waha się w szerokich granicach. Średnia wartość absolutnej dostępności biologicznej leku Tiarra Duo wynosi 23 %. Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter opadający wieloekspotencjalny (t1/2α < 1 godzina i t1/2β około 9 godzin). W zakresie badanych dawek kinetyka walsartanu ma charakter liniowy. Przy wielokrotnym stosowaniu leku nie zaobserwowano zmian parametrów kinetycznych. Przy podawaniu leku raz na dobę akumulacja jest nieznaczna. Stężenia leku w osoczu u kobiet i mężczyzn były takie same. Walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97 %), głównie z albuminą. Objętość rozdziału w stanie równowagi jest niska (~17 l). W porównaniu do przepływu wątrobowego (~30 l/godz), klirens osoczowy walsartanu zachodzi stosunkowo wolno (~2 l/godz). Ilość walsartanu wydalana z kałem wynosi 70 % (od dawki doustnej), a niemal 30 % wydalane jest z moczem, głównie w niezmienionej postaci.
Po podaniu walsartanu wraz z posiłkiem pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) zmniejsza się o 48 %, jednak począwszy od około 8 godziny po podaniu leku, stężenie leku w osoczu zarówno po podaniu na czczo, jak i wraz z posiłkiem, jest takie samo. Zmniejszenie AUC nie wiąże się ze znaczącym obniżeniem efektu terapeutycznego.
Hydrochlorotiazyd. Wchłanianie hydrochlorotiazydu po doustnym podaniu zachodzi szybko (tmax – ~2 godziny). Farmakokinetyka leku w fazach rozdziału i eliminacji ogólnie opisana jest krzywą opadającą dwuekspotencjalną; okres półtrwania fazy końcowej wynosi 6–15 godzin. W zakresie terapeutycznym dawek średnia wartość pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) wzrasta wprost proporcjonalnie do zwiększenia dawki. Przy wielokrotnym stosowaniu farmakokinetyka hydrochlorotiazydu nie zmienia się; przy podawaniu raz na dobę akumulacja jest nieznaczna. Absolutna dostępność biologiczna hydrochlorotiazydu po doustnym podaniu wynosi 70 %. Wydalanie zachodzi z moczem: ponad 95 % dawki w niezmienionej postaci oraz około 4 % w postaci hydrolizatu – 2-amino-4-chloro-m-benzoesulfonamidu. Przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu z posiłkiem obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek jego dostępności systemowej w porównaniu z podaniem na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.
Walsartan/hydrochlorotiazyd. Przy jednoczesnym stosowaniu z walsartanem dostępność systemowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o ~30 %. Z kolei jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę walsartanu. Jednak interakcja ta nie wpływa na skuteczność połączonego stosowania walsartanu i hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych zaobserwowano wyraźny efekt przeciwciśnieniowy tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego z pojedynczych składników oraz efekt placebo.
Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów
Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walsartanu był nieco wyższy niż u pacjentów młodszych, jednak nie był klinicznie istotny.
Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów starszych (zarówno zdrowych, jak i z nadciśnieniem tętniczym) klirens systemowy hydrochlorotiazydu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.
Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Pacjentom z kliresem kreatyniny 30–70 ml/min nie wymaga się korekty dawki.
Brak danych dotyczących stosowania leku Tiarra Duo u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i pacjentów poddawanych hemodializie. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorotiazyd natomiast jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.
W przypadku zaburzeń czynności nerek średni poziom szczytowy w osoczu i wartości AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a wydalanie z moczem zmniejsza się. U pacjentów z niewielką i umiarkowaną niewydolnością nerek średni okres półtrwania prawie się podwaja ze względu na istotne zmniejszenie klirensu nerkowego.
Wydalanie hydrochlorotiazydu przez nerki zachodzi drogą filtracji pasywnej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan czynności nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że ten lek wydala się wyłącznie przez nerki.
W przypadku niewydolności nerek średni poziom szczytowy w osoczu i wartości AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a wydalanie z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie AUC hydrochlorotiazydu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaobserwowano ośmiokrotne zwiększenie AUC. Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.
Zaburzenia funkcji wątroby. Wpływ systemowy walsartanu u pacjentów z łagodnymi (n = 6) i umiarkowanymi (n = 5) zaburzeniami funkcji wątroby był dwa razy większy niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.
Nieczerniakowy rak skóry (NMSC).
Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na kumulacyjną zależność dawkowo-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorotiazyd a rozwojem NMSC. Jedno badanie obejmowało 71 533 przypadki raka podstawnokomórkowego (w tym 1 430 833 osób z grupy kontrolnej) i 8 629 przypadków raka płytkokomórkowego (w tym 172 462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorotiazydu (≥ 50 000 mg kumulacyjnie) było związane ze skorygowanym stosunkiem szans (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawnokomórkowego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego. Zależność kumulacyjna dawka–odpowiedź obserwowana była zarówno w przypadku raka podstawnokomórkowego, jak i raka płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorotiazydu: 633 przypadki raka warg porównano z 63 067 grupami kontrolnymi populacji, wykorzystując strategię wyboru ryzyka. Zależność kumulacyjna dawka–odpowiedź została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), rosnącym do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~100 000 mg). Na przykład, dawka kumulacyjna 100 000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki dobowej 25 mg przez okres ponad 10 lat.
Charakterystyki kliniczne.
Wskazania.
Essencjalne nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane leczeniem monoterapeutycznym.
Przeciwwskazania.
- Wysoka wrażliwość na którykolwiek z komponentów leku Tiarra Duo lub na inne pochodne sulfonamidów.
- Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
- Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), anuria.
- Utrwalona hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
- Jednoczesne stosowanie ARB, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
- Ciąża lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
- Dziedziczny angioedem lub angioedem podczas poprzedniego stosowania inhibitorów ACE lub ARB.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Interakcje związane zarówno z walosartanem, jak i z hydrochlorotiazydem
Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane
Lit
Zwrotne zwiększenie stężenia litu w osoczu i objawy toksyczności obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu walosartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. W razie konieczności zastosowania takiej kombinacji zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w osoczu.
Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności
Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Lek Tiarra Duo może nasilać działanie innych leków o działaniu przeciwnadciśnieniowym (np. guanetydyna, metylozapina, leki rozszerzające naczynia, inhibitory ACE, ARB, blokery β-adrenergiczne, blokery kanałów wapniowych oraz inhibitory zwrotnego wychwytu dopaminy).
Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina)
Możliwe zmniejszenie reakcji na aminy presorowe, takie jak noradrenalina, jednak nie na tyle znaczne, aby całkowicie wykluczyć ich stosowanie.
Nieprzeciwwskazane leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g na dobę oraz nieselektywne NLPZ
NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno ARB II, jak i hydrochlorotiazydu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne przyjmowanie leku Tiarra Duo i NLPZ może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.
U starszych pacjentów, pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej (szczególnie u tych, którzy otrzymują terapię moczopędną) lub z zaburzeniami funkcji nerek jednoczesne stosowanie NLPZ (lub inhibitorów COX-2) z ARB II zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Łączne stosowanie tych leków wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.
Interakcje związane z walosartanem
Podwójna blokada UKRA z ARB, inhibitorami ACE lub aliskirenem
W przypadku jednoczesnego stosowania ARB, w tym walosartanu, z innymi lekami blokującymi UKRA, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren, zwiększa się liczba przypadków hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Nie zaleca się podwójnej blokady UKRA z wykorzystaniem inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu. Jeżeli terapia podwójną blokadą UKRA jest konieczna, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne stosowanie ARB, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min), pacjentów z cukrzycą (typu I i II) oraz pacjentów z nefropatią cukrzycową jest przeciwwskazane.
Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane
Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, leki zastępcze zawierające potas, oraz inne substancje mogące podnosić poziom potasu
W razie konieczności stosowania leku wpływającego na poziom potasu w kombinacji z walosartanem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.
Przy jednoczesnym stosowaniu ARB II z innymi lekami zdolnymi do podnoszenia stężenia potasu we krwi (np. diuretyki oszczędzające potas, leki zawierające potas, heparyna) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach lek Tiarra Duo zawierający walosartan należy stosować z ostrożnością i monitorować poziom potasu.
Transportery
Dane uzyskane in vitro wskazują, że walosartan jest substratem transportera wchłaniania wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera eflluksowego MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest jeszcze całkowicie wyjaśnione. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wchłaniania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera eflluksu (np. rytonawiru) może prowadzić do zwiększenia ekspozycji systemowej na walosartan. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia takimi lekami zaleca się zachowanie należytej ostrożności.
Brak interakcji
W badaniach interakcji leków nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji walosartanu z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą oddziaływać na składnik hydrochlorotiazydowy leku Tiarra Duo (patrz interakcje związane z hydrochlorotiazydem).
Interakcje związane z hydrochlorotiazydem
Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności
Leki powodujące utratę potasu i hipokaliemię
Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może być nasilony przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków wydalających potas, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonów adrenokortykotropowych (ACTH), amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwarytmicznych.
Jeśli istnieje konieczność przepisania tych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walosartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.
Leki mogące wywoływać tachyarytmie komorowe typu „pируet”
Z uwagi na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogącymi wywoływać tachyarytmię komorową typu „pируet”, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, a także z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi.
Leki wpływające na poziom sodu w surowicy
Efekt hiponatremiczny diuretyków może być nasilony przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków jak antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpadaczkowe itp. Należy zachować ostrożność przy długotrwałym stosowaniu tych leków.
Leki mogące spowodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes)
- Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid).
- Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid).
- Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, dromerydol).
- Inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, wincamina i.v.).
Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogącymi spowodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes).
Glikozydy naparstnicy
Indukowana przez tiazydy hipokaliemia lub hipomagnezemia może wystąpić jako niepożądany efekt prowadzący do rozwoju arytmii serca wywołanej lekami z naparstnicy.
Sole wapnia i witamina D
Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesnie z witaminą D lub solami wapnia może prowadzić do podwyższenia stężenia wapnia w osoczu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów skłonnych do hiperkalcemii (np. u pacjentów z hiperparatyreozą, nowotworami lub stanem pośredniczonym przez witaminę D), z powodu nasilenia resorpcji kanalikowej wapnia.
Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)
Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego.
Metforminę należy stosować z ostrożnością z uwagi na ryzyko kwasicy mlekowej wywołanej możliwą niewydolnością nerek związaną z hydrochlorotiazydem.
Blokery β-adrenergiczne i diazoksyd
Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami β-adrenergicznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.
Leki stosowane w leczeniu podagry (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol)
Może zaistnieć konieczność korekty dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić stężenie kwasu moczowego w osoczu.
Może zaistnieć konieczność zwiększenia dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.
Leki antycholinergiczne i inne leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego
Biologiczna dostępność diuretyków tiazydowych może być zwiększona przez leki antycholinergiczne (np. atropinę, biperidynę), najprawdopodobniej z powodu zmniejszenia motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z drugiej strony, można oczekiwać, że leki prokinetyczne, takie jak cyzapyryda, mogą zmniejszać biologiczną dostępność diuretyków tiazydowych.
Amantadyna
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko reakcji niepożądanych wywołanych przez amantadynę.
Żywice jonowymienne
Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest zmniejszane przez cholestryminę lub kolestyropol. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych diuretyków tiazydowych. Jednak przesunięcie czasu podania hydrochlorotiazydu i żywicy w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny przed lub 4–6 godzin po przyjęciu żywicy, może zminimalizować ryzyko interakcji.
Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie z nerkami leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.
Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie takich relaksantów mięśni szkieletowych jak pochodne kurary.
Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do podagry.
Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające.
W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które również mogą obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez zmniejszenie aktywności układu współczulnego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest potencjowanie hipotensji ortostatycznej.
Metildopa
Otrzymano pojedyncze doniesienia o rozwoju anemii hemolitycznej u pacjentów leczonych jednoczesnym leczeniem metyldopą i hydrochlorotiazydem.
Karbamazepina
U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości hiponatremicznej reakcji i odpowiednio obserwować.
Substancje kontrastowe zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego przez lek moczopędny istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach preparatu zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed zastosowaniem.
Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.
Zmiany elektrolitów.
Potassium
Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilić już istniejącą hipokaliemię.
Zaleca się korektę hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Współistniejąca hipomagnezemia może powodować trudną do skorygowania hipokaliemię.
Ponieważ lek Tiarra Duo zawiera AR II, należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku Tiarra Duo w połączeniu z solami potasu, potasozachowującymi diuretykami, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyna). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu w surowicy u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone utraty potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.
Pacjenci z niedoborem sodu i/lub OSW w organizmie.
Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem już istniejącej hiponatremii oraz zasadowicy hipochlorymicznej.
Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu w surowicy krwi.
Tiazydy zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.
U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OSW w organizmie (np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki diuretyków) w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu stosowania leku Tiarra Duo może wystąpić hipotensja objawowa. Dlatego przed rozpoczęciem terapii tym lekiem należy skorygować zawartość sodu i/lub OSW w organizmie.
W przypadku hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej, a w razie potrzeby przeprowadzić wlewanie dożylne roztworu soli. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.
Wapń
Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować podwyższenie stężenia wapnia w surowicy krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi.
Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z podwyższoną aktywnością RAAS.
U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca zastoinowej), leczenie inhibitorami ACE wiąże się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a rzadko – z ostrą niewydolnością nerek i śmiertelnym skutkiem. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale mięśnia serca zawsze powinna obejmować ocenę funkcji nerek.
Stosowanie leku Tiarra Duo u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione. Ponieważ nie wyklucza się, że poprzez hamowanie RAAS stosowanie Tiarra Duo może również wiązać się z zaburzeniami funkcji nerek, leku Tiarra Duo nie należy stosować tym pacjentom.
Zaważenie tętnicy nerkowej.
Nie należy stosować leku pacjentom z jednostronnym lub dwustronnym zaważeniem tętnicy nerkowej lub zaważeniem tętnicy jednej nerki, ponieważ u tych pacjentów może wzrosnąć stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.
Pierwotny hiperaldosteronizm.
Nie należy stosować leku Tiarra Duo pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich RAAS nie jest aktywna.
Zaważenie zastawki aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obstrukcyjna.
Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, pacjenci z zaważeniem zastawki aortalnej i mitralnej lub przerostową kardiomiopatią obstrukcyjną wymagają szczególnej ostrożności.
Zaburzenia funkcji nerek.
U pacjentów z niewydolnością nerek z klirem kreatyniny ≥30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.
Przy stosowaniu leku Tiarra Duo u pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy krwi.
Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirem kreatyniny < 60 ml/min) współrzędne stosowanie blokerów receptora angiotensyny, w szczególności leku Tiarra Duo lub inhibitorów ACE, z aliskirenem jest przeciwwskazane.
Brak doświadczenia w stosowaniu walzartanu u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirem kreatyniny < 10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializie.
Przeszczepienie nerki.
Do tej pory brak doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.
Zaburzenia funkcji wątroby.
Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy nie jest wymagana korekta dawki, jednak lek Tiarra Duo należy stosować z ostrożnością. Choroby wątroby nie istotnie wpływają na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu.
Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobą i zespół hepatorenalny. W związku z tym lek Tiarra Duo należy przepisać tym pacjentom dopiero po przeanalizowaniu stosunku ryzyka do korzyści oraz po monitorowaniu wskaźników klinicznych i laboratoryjnych.
Lek Tiarra Duo jest przeciwwskazany pacjentom z marskością wątroby żółciową lub cholestazą.
Układowy toczeń rumieniowaty.
Opisywano przypadki nasilenia lub aktywacji objawów układowego toczenia rumieniowatego przez diuretyki tiazydowe.
Inne zaburzenia metaboliczne.
Diuretyki tiazydowe mogą zmieniać tolerancję glukozy i podnosić stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy krwi, co może nasilić hiperurykemię i doprowadzić do podagry. Dlatego leku Tiarra Duo nie zaleca się stosować pacjentom z hiperurykemią i/lub podagrą. U chorych na cukrzycę może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować niestałe i nieznaczne podwyższenie stężenia wapnia surowicy przy braku zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może wskazywać na istniejące u pacjenta podstawowe nadczynność przytarczyc.
Należy przerwać stosowanie tiazydów przed wykonaniem testów oceniających funkcję gruczołów przytarczycznych.
Wrażliwość na światło.
Opisywano przypadki wystąpienia reakcji fotowrażliwości przy stosowaniu diuretyków tiazydowych. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja fotowrażliwości, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli ponowne zastosowanie środka moczopędnego jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed promieniami słonecznymi lub sztucznym promieniowaniem ultrafioletowym.
Ciąża.
W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania AR II. Jeśli kontynuacja terapii AR II nie jest uznana za niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przestawione na alternatywne metody leczenia przeciw nadciśnieniu, które mają potwierdzony profil bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie AR II należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć alternatywne leczenie.
Ogólne ostrzeżenia.
Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne AR II w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.
Obrzęk naczynioruchowy.
Obrzęk Quinckego (w tym obrzęk krtani i szczeliny głosowej prowadzący do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) zgłaszano u pacjentów stosujących walzartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po stosowaniu innych leków, w tym po stosowaniu innych AR II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quinckego leczenie AR II należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie leku jest przeciwwskazane.
Wypływ chorioidalny, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętociągowa.
Stosowanie hydrochlorotiazydu, sulfonamidu lub pochodnych sulfonamidu wiązano z wystąpieniem reakcji idiosynkrazyjnej, która może prowadzić do wypływu chorioidalnego z defektem pola widzenia, przejściową krótkowzrocznością, do ostrej przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętociągowej.
Stosowanie hydrochlorotiazydu, sulfonamidu lub pochodnych sulfonamidu może wywołać reakcję idiosynkrazyjną powodującą wypływ chorioidalny z defektem pola widzenia, przejściową krótkowzroczność i ostrą jaskrę zamkniętociągową. Objawy obejmują ostry początek zmniejszenia ostrości widzenia lub ból w oku i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona jaskra może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku.
Podstawowe leczenie polega na jak najszybszym przerwaniu przyjmowania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, należy rozpocząć leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętociągowej jest reakcja alergiczna na stosowanie sulfonamidu lub penicyliny.
Podwójna blokada RAAS.
Dane wskazują, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego stosowanie podwójnej blokady RAAS w wyniku przyjmowania kombinacji inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli leczenie z jednoczesnym zastosowaniem dwóch blokerów RAAS jest uznane za absolutnie konieczne, należy je prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku częstego i dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie pacjentom z niefropatią cukrzycową.
Nieczerniakowy rak skóry (NMSC).
Zwiększony ryzyko NMSC (rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy) ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na Duńskim Krajowym Rejestrze Raka. Fotosenzoryzujący efekt hydrochlorotiazydu może być potencjalnym mechanizmem rozwoju NMSC.
Pacjenci przyjmujący hydrochlorotiazyd powinni być poinformowani o ryzyku NMSC. Zaleca się regularne sprawdzanie skóry tych pacjentów pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skóry. Możliwe są działania zapobiegawcze mające na celu minimalizację ryzyka rozwoju raka skóry, takie jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i ultrafioletowych, stosowanie odpowiedniego ochronnego sprzętu podczas ekspozycji na światło słoneczne. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne, biopsje. Stosowanie hydrochlorotiazydu należy również przeanalizować u pacjentów, którzy przebyli NMSC.
U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.
Hydrochlorotiazyd może obniżać poziom jodu związanego z białkiem w osoczu krwi. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.
Ostra toksyczność oddechowa
Bardzo rzadkie ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. Po przyjęciu hydrochlorotiazydu zgłaszano bardzo rzadkie ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ARDS. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy przerwać stosowanie hydrochlorotiazydu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Walzartan
Leku nie należy stosować ciężarnym ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli podczas stosowania tego leku potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży.
Wiadomo, że stosowanie AR II w II i III trymestrze powoduje u ludzi fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, spowolnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stosowanie AR II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli ultradźwiękowej funkcji nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały AR II, wymagają dokładnego nadzoru pod kątem hipotensji tętniczej.
Hydrochlorotiazyd
Doświadczenie w stosowaniu hydrochlorotiazydu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorotiazydu jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i spowodować u płodu i noworodka: żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenię.
Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien informować kobietę o potencjalnych ryzykach w okresie ciąży.
Z uwagi na mechanizm działania AR II istnieje ryzyko chorób embrionalnych i płodowych. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto zarejestrowano uszkodzenia płodu i skutki śmiertelne związane ze stosowaniem w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na RAAS. U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. W związku z tym ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i dysfunkcji nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.
Noworodków, którzy byli narażeni na działanie leku wewnątrzmacicznie, należy dokładnie przebadać pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i wskaźników ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. przeprowadzić rehydratację), aby usunąć lek z krążenia.
Wewnątrzmaciczne działanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne działania niepożądane, które obserwowano u dorosłych.
Okres karmienia piersią
Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią.
Brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Tiazydy w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, co może hamować produkcję mleka matki. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej potwierdzonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub wcześniaka.
Plodność
Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały żadnego wpływu walzartanu na płodność.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.
Na początku stosowania leku (okres określany indywidualnie przez lekarza) zabrania się prowadzenia samochodu i wykonywania pracy, która może prowadzić do wypadku, ze względu na to, że czasem może wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie. Później stopień zakazu określa lekarz.
Sposób stosowania i dawki.
Zalecana dawka leku Tiarra Duo to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg na dobę. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia zaleca się rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg na dobę. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg.
Jeśli w dalszym ciągu przy stosowaniu tabletek 160 mg/25 mg ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco obniżone, zaleca się rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.
Maksymalna dawka dobową wynosi 320 mg/25 mg.
W przypadku braku efektu leczenia Tiarra Duo po 8 tygodniach należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku.
Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być wymagane 4–8 tygodni leczenia.
Lek Tiarra Duo można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.
Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki.
U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym (GFR ≥ 30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.
Z uwagi na zawartość hydrochlorotiazydu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min) oraz z anurią.
Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z nerek w końcowym stadium niewydolności (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.
Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby
Z uwagi na zawartość walzartanu w leku Tiarra Duo, stosowanie tego leku jest przeciwwskazane u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub zastojem żółci.
Dawka walzartanu u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym nieżółciowego pochodzenia oraz z zastojem żółci nie powinna przekraczać 80 mg.
Nie ma potrzeby korekty dawki hydrochlorotiazydu u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym.
Stosowanie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat
Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.
Dzieci.
Lek Tiarra Duo nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Przedawkowanie.
Przedawkowanie walzartanem może powodować nasilone niskie ciśnienie tętnicze, które z kolei może prowadzić do osłabienia świadomości, rozwoju niewydolności naczyń krwionośnych i/lub szoku.
Przy przedawkowaniu hydrochlorotiazydu mogą wystąpić następujące objawy i objawy: nudności, senność, hipowolemia, zaburzenia równowagi elektrolitów i, jako konsekwencja, arytmia oraz skurcze mięśni. Najcharakterystyczniejszymi objawami i objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, szok, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkalozę, podwyższony poziom azotu mocznikowego we krwi (głównie niewydolność nerek).
We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorować stan pacjenta oraz podjąć działania mające na celu ustabilizowanie funkcji sercowo-naczyniowej.
Środki terapeutyczne zależą od czasu, jaki upłynął od przyjęcia nadmiernych dawek leku oraz od ciężkości objawów, przy czym pierwszorzędnym działaniem jest normalizacja krążenia krwi.
Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynął dłuższy czas, należy podać pacjentowi wystarczającą ilość węgla aktywowanego.
W przypadku hipotensji tętniczej należy położyć pacjenta w pozycji poziomej i natychmiast zapewnić przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej poprzez wstrzykiwanie wewnętrznie dożylne izotonicznego roztworu soli.
Walzartan nie może być usunięty z organizmu za pomocą hemodializy z powodu jego wiązania z białkami osocza krwi, jednak hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorotiazydu z organizmu.
Efekty uboczne.
Efekty uboczne najczęściej zgłaszane podczas badań klinicznych stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem, w porównaniu z placebo oraz w okresie postmarketingowym, wymienione są poniżej według układów narządów.
Częstotliwość efektów ubocznych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10 000, <1/1000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstotliwości, reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.
Efekty uboczne walsartanu/hydrochlorotiazydu
Zaburzenia ze strony narządów wzroku: rzadko – nieostre widzenie; bardzo rzadko – zapalenie spojówek.
Zaburzenia ze strony narządów słuchu i przedsionkowego układu równowagi: rzadko – zapalenie ucha środkowego, szumy w uszach.
Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często – kaszel, katar, zapalenie gardła, infekcje górnych dróg oddechowych; rzadko – zapalenie oskrzeli, duszność, zapalenie zatok, ból gardła i krtani, suchość w ustach; bardzo rzadko – epistaksis (krwawienie z nosa), ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); nieznana – niekardiogenny obrzęk płuc.
Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka; rzadko – ból brzucha, zaburzenia trawienia, nudności, gastroenteropatia.
Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – częste oddawanie moczu, infekcje dróg moczowych; bardzo rzadko – zaburzenia funkcji nerek.
Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej: rzadko – odwodnienie; nieznana – hipokaliemia, hiponatremia.
Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zmęczenie, zawroty głowy; rzadko – osłabienie, zawroty głowy, bezsenność, lęk, parestezje; bardzo rzadko – depresja; nieznana – omdlenie.
Zaburzenia ze strony serca: rzadko – kołatanie serca, tachykardia.
Zaburzenia ze strony naczyń krwionośnych: rzadko – obrzęki, hipotensja tętnicza, nadpotliwość.
Infekcje: rzadko – infekcje wirusowe, gorączka.
Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból pleców, artralgia; rzadko – ból kończyn, ból klatki piersiowej, ból szyi, zapalenie stawów, rozciąganie i deformacje, skurcze mięśni, mialgia.
Zaburzenia ze strony układu rozrodczego: często – zaburzenia erekcji.
Zaburzenia ogólne: rzadko – zwiększona zmęczalność.
Wskaźniki laboratoryjne: nieznana – podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie stężenia bilirubiny i kreatyniny we krwi, hipokaliemia, hiponatremia, podwyższenie stężenia azotu mocznika we krwi, neutropenia.
Dalsze informacje dotyczące niektórych efektów ubocznych
W wyniku badań klinicznych stwierdzono, że obniżenie stężenia potasu w osoczu o więcej niż 20% występowało u 3,7% pacjentów przyjmujących walsartan z hydrochlorotiazydem oraz u 3,1% pacjentów przyjmujących placebo.
Podwyższenie stężenia kreatyniny i azotu mocznika we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9% i 14,7% pacjentów przyjmujących kombinację walsartanu z hydrochlorotiazydem oraz u 0,4% i 6,3% pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.
Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obserwowano następujące zjawiska, niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z zastosowaniem walsartanu z hydrochlorotiazydem: hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, rozciąganie mięśni, zatkanie nosa, zapalenie nosa i gardła, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatkanie zatok.
Opisane reakcje były związane z monoterapią walsartanem, ale nie obserwowano ich podczas stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem.
W rzadkich przypadkach terapia walsartanem może być związana ze spadkiem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych istotne (>20%) zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8% i 0,4% pacjentów. U 0,1% pacjentów przyjmujących placebo obserwowano zmniejszenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.
Neutropenia występowała u 1,9% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.
W kontrolowanych badaniach klinicznych istotne podwyższenie stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy krwi obserwowano odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.
U pacjentów przyjmujących walsartan rzadko obserwowano podwyższenie wskaźników czynności wątroby.
Nie ma potrzeby specjalnego monitorowania wskaźników laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy stosują terapię walsartanem.
Poniższe efekty uboczne obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części brzucha, niepokój, zapalenie stawów, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból klatki piersiowej, zawroty głowy, dyspepsja, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteropatia, ból głowy, zwiększone potliwość, hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, skurcze i rozciąganie mięśni, nudności, zatkanie nosa, zastoje w zatokach przynosowych, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższenie temperatury, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia widzenia. Nie wiadomo, czy te efekty uboczne miały związek przyczynowy z terapią.
W okresie postmarketingowym stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypki, utraty przytomności oraz innych reakcji nadwrażliwości, takich jak choroba surowicy i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek.
Zgłaszano o bulozowym zapaleniu skóry, częstotliwość występowania jest nieznana.
Dalsze informacje dotyczące poszczególnych składników
Efekty uboczne występujące przy stosowaniu walsartanu i hydrochlorotiazydu oddzielnie mogą być potencjalnie niepożądanymi efektami również przy stosowaniu Tiarra Duo, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie postmarketingowym.
Efekty uboczne związane ze stosowaniem walsartanu:
Zaburzenia ze strony narządów słuchu i przedsionkowego układu równowagi: rzadko – zawroty głowy (vertigo).
Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – ból brzucha, gastroenteropatia.
Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: nieznana – podwyższenie wskaźników czynności wątroby.
Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: nieznana – niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek.
Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej: nieznana – podwyższenie stężenia potasu we krwi, hiponatremia.
Zaburzenia ze strony układu nerwowego: rzadko – osłabienie, bezsenność, zawroty głowy; bardzo rzadko – neuropatia.
Zaburzenia ze strony serca: bardzo rzadko – zaburzenia rytmu serca.
Zaburzenia ze strony naczyń krwionośnych: nieznana – zapalenie naczyń.
Zaburzenia ze strony układu krwi i chłonnego: nieznana – obniżenie stężenia hemoglobiny, obniżenie hematokrytu, trombocytopenia.
Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: nieznana – inne reakcje nadwrażliwości/reakcje alergiczne, w tym choroba surowicy.
Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieznana – obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, swędzenie, bulozowe zapalenie skóry.
Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – artralgia.
Zaburzenia ze strony układu rozrodczego: rzadko – obniżenie libidum.
Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze, niezależnie od związku przyczynowego ze stosowaniem walsartanu: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, katar, zapalenie zatok, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje wirusowe.
Efekty uboczne związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu:
Hydrochlorotiazyd jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w leku Tiarra Duo. Poniższe efekty uboczne zostały zarejestrowane u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, jako monoterapię:
Zaburzenia ze strony narządów wzroku: rzadko – nieostre widzenie w pierwszych kilku tygodniach po rozpoczęciu leczenia; nieznana – ostre krótkowzroczność i ostre glaukoma z zamkniętym kątem przesączania, wypot choroidy.
Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: bardzo rzadko – niewydolność oddechowa, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc.
Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – utrata apetytu, lekkie nudności i wymioty; rzadko – zaparcia, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym, biegunka; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.
Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka.
Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: nieznana – ostra niewydolność nerek, zaburzenia nerek.
Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej: bardzo często – hipokaliemia, przy stosowaniu wysokich dawek – zwiększenie poziomu lipidów we krwi; często – hiponatremia, hipomagnezemia, hiperurkemia; rzadko – hiperkalcemia, hiperglikemia, glukozuria oraz pogorszenie metabolizmu u chorych na cukrzycę; bardzo rzadko – alkaloz hipochlorymowy.
Zaburzenia ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy, parestezje.
Zaburzenia ze strony psychiki: rzadko – depresja, zaburzenia snu.
Zaburzenia ze strony serca: rzadko – arytmia.
Zaburzenia ze strony naczyń krwionośnych: często – hipotensja ortostatyczna, która może nasilać się przy stosowaniu alkoholu, środków znieczyszczających, leków uspokajających.
Zaburzenia ze strony układu krwi i chłonnego: rzadko – trombocytopenia, czasem z purpurą; bardzo rzadko – agranulocytoza, leukopenia, anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego; nieznana – anemia aplastyczna.
Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwości.
Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – pokrzywka i inne rodzaje wysypki; rzadko – fotosensybilizacja; bardzo rzadko – zapalenie naczyń nekrotyczne i toksyczny epidermalny nekrolioza, reakcje skórne przypominające toczeń rumieniowaty, reaktywacja toczenia rumieniowatego skóry; nieznana – wieloformowa rumień.
Dobrostanowiskie, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) nowotwory: nieznana – niemelanomowy rak skóry (rak komórkowy podstawny i rak komórkowy płaski).
Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieznana – skurcze mięśni.
Zaburzenia ze strony układu rozrodczego: często – impotencja.
Zaburzenia ogólne: nieznana – podwyższenie temperatury, zmęczenie.
Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.
Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system zgłaszania.
Okres ważności. 2 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
Tabletki 80/12,5 mg oraz 160/12,5 mg
Po 7 tabletek w blistrze; po 2 lub po 4 blisterach w pudełku; po 14 tabletek w blistrze, po 1, po 2 lub po 6 blisterów w pudełku.
Tabletki 160/25 mg
Po 7 tabletek w blistrze; po 2 lub po 4 blisterach w pudełku; po 14 tabletek w blistrze, po 1 lub po 2 blisterach w pudełku.
Kategoria wydania. Na receptę.
Producent.
Spółka Akcyjna „Farmafirma „Darnica”.
Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.
Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.