INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Tiara® (Tiara)

Sk³ad:

substancja czynna: walzartan;

1 tabletka zawiera walzartanu 80 mg lub 160 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryszta³kowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry II 85F różowy.

Postaæ leku. Tabletka powlekana.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci:

tabletki 80 mg — tabletka okr¹g³a, podwójnie wypuk³a, powlekana, różowego koloru, z podziałem;

tabletki 160 mg — tabletka owalna, podwójnie wypuk³a, powlekana, różowego koloru, z podziałem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagoniœty angiotensyny II. Walzartan.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Walzartan jest doustnie stosowanym aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Zwiększony poziom angiotensyny II we krwi osoczu po blokadzie receptorów AT1 przez walzartan może stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej agonistycznej aktywności wobec receptorów AT1, natomiast ma około 20 000 razy większą powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsu.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum działania – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie powoduje wystąpienia zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu walzartanu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lek nie miał istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – przy stosowaniu na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi osocza.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA [New York Heart Association], zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność walzartanu, podobnie jak kapotrylu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Walzartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych oraz liczby przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawrotowego zawału mięśnia sercowego. Walzartan pozytywnie wpływał na taki parametr, jak czas po przebytym ostrym zawał mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów chorób sercowo-naczyniowych prowadzących do śmierci.

Dzieci

Efekt antyhipertensyjny walzartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi przyczynami medycznymi nadciśnienia tętniczego u dzieci włączonych do tych badań.

Kliniczne doświadczenie w stosowaniu u dzieci w wieku od 6 lat. W badaniu klinicznym z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walzartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walzartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2. tygodnia walzartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Trzy poziomy dawek walzartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżyły ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Kliniczne doświadczenie w stosowaniu u dzieci poniżej 6 roku życia. Walzartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym podaniu walzartan osiąga maksymalne stężenia we krwi osocza (Cmax) w ciągu 2–4 godzin, po podaniu w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%.

Jedzenie zmniejsza ekspozycję na walzartan (określoną jako AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) – o około 50%, mimo to stężenia walzartanu we krwi osocza od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego walzartan można stosować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład. Objętość rozkładu walzartanu w stanie równowagi po dożylnej aplikacji wynosi około 17 l, co wskazuje, że walzartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Walzartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą.

Biotransformacja. Walzartan jest zazwyczaj nieprzemieniany metabolicznie, ponieważ około 20% dawki wydzielane jest w postaci metabolitów. Metabolit hydroksylowy występował we krwi osocza w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC walzartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie. Krzywa farmakokinetyczna walzartanu ma charakter wielu wykładniczy (T½α < 1 godzina i T½ß około 9 godzin). Walzartan wydalany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz przez nerki z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po dożylnej aplikacji klirens osoczowy walzartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca. Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walzartanu w postaci tabletek 80 mg i 160 mg u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax walzartanu są niemal proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens walzartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walzartanu był nieco bardziej wyrażony niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walzartanu. Dlatego u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walzartan silnie wiąże się z białkami osocza, dlatego jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walzartan nie ulega istotnej biotransformacji i, jak można oczekiwać, wpływ systemowy walzartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku obturacji dróg żółciowych nie jest wymagana korekta dawki walzartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozą wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych AUC walzartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci. Podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walzartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walzartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z klirensem u dorosłych stosujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu we krwi osocza.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Hipertensja tętnicza. Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 lat.

Stan po zawale serca. Leczenie klinicznie stabilnych dorosłych pacjentów z niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca. Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEA), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami IEA, gdy nie można stosować blokerów β.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na walzartan lub którykolwiek ze składników pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitory IEA lub antagonistami receptorów angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów IEA z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I lub II) lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość żółciowa i cholestaza.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldesteron (RAAS) lekami z grupy blokerów receptorów angiotensyny (ARB), inhibitorów IEA lub aliskirenu

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym walzartanu, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w związku z połączeniem inhibitorów IEA, ARB lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeśli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za niezbędną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów IEA z aliskiremem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie ARB, w tym walzartanu, lub inhibitorów IEA z aliskiremem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu I i II.

Inhibitory IEA, w tym walzartan, i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O odwracalnym wzroście stężenia litu w osoczu i jego toksyczności donoszono podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEA. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli połączenie jest uznawane za konieczne, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu.

Kalium

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki, które mogą podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu, a u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznawane za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Nieprzeciwzapalne leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NSAID może prowadzić do osłabienia efektu przeciwhipertensyjnego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podniesienia stężenia potasu w osoczu. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podłoża dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub MRP2 (np. rytonawiru) może dojść do zwiększenia ekspozycji systemowej na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walzartanu z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furozemyd, cyfoglikosyd, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych leków hamujących RAAS oraz zwiększających stężenie potasu w osoczu u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym. Konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek i stężenia potasu w osoczu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania

Hiperkaliemia. Jednoczesnego stosowania suplementów potasu, oszczędzających potas diuretyków, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnieść poziom potasu (heparyna itp.) nie zaleca się. W razie potrzeby należy kontrolować poziom potasu.

Upośledzenie funkcji nerek. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego wartozartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym wartozartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu bez żółtaczki wartozartan należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBKK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OBKK, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii wartozartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii wartozartanem należy skorygować zawartość sodu i/lub OBKK w organizmie, np. poprzez zmniejszenie dawki diuretyku.

Stenoza tętnicy nerkowej. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania wartozartanu u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą nerków jedyną. Krótkotrwałe stosowanie wartozartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ RAAS mogą podnosić poziom mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia wartozartanem.

Przeszczepienie nerki. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania wartozartanu u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować wartozartanu, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna (RAS).

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa.

Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża. Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja stosowania leku jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy zastąpić wartozartan innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Kombinacja kaptoprilu i wartozartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych było większe w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania kombinacji wartozartanu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach serca. Ocena pacjentów po zawałach serca powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie wartozartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego często powoduje pewne obniżenie ciśnienia tętniczego, co zazwyczaj prowadzi do konieczności przerwania terapii z powodu długotrwałej objadowej hipotensji tętniczej, mimo stosowania zalecanej dawki.

Niewydolność serca. U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, β-blokera i wartozartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i wartozartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania wartozartanu u dzieci nie były prowadzone.

Zespół Quincka w wywiadzie. Podczas stosowania wartozartanu zgłaszano przypadki wystąpienia u pacjentów angioedemu, w tym obrzęku krtani i szpary głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u części tych pacjentów wcześniej występował angioedem podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku wystąpienia angioedemu należy natychmiast przerwać stosowanie wartozartanu i nie należy ponownie przepisywać wartozartanu tym pacjentom.

Angioedem jelita

Zgłaszano przypadki angioedemu jelita u pacjentów stosujących inhibitory receptora angiotensyny II, w tym wartozartan (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu inhibitorów receptora angiotensyny II. Jeśli rozpoznano angioedem jelita, należy przerwać stosowanie wartozartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna (RAS). U pacjentów, u których funkcje nerek mogą zależeć od aktywności RAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązało się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ wartozartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że jego stosowanie może być związane z zaburzeniami funkcji nerek.

Podwójna blokada RAAS. Jednoczesne stosowanie leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny, w tym wartozartanu, z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących wartozartan i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Upośledzenie funkcji nerek. Stosowania u dzieci z klirensem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie badano, dlatego wartozartanu nie zaleca się stosować tym pacjentom. U dzieci z klirensem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie kontrolować funkcje nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia wartozartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy wartozartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym wartozartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby. Podobnie jak u dorosłych, wartozartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodowym marskością wątroby i u pacjentów z obturacją. Ograniczony jest doświadczenie kliniczne z zastosowaniem wartozartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu. Dawka wartozartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka teratogennego przy stosowaniu ARA II, ryzyko może istnieć. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie ARA II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA II, należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania wartozartanu w okresie karmienia piersią lek nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Wartozartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka sześciokrotnie, przeliczając na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy pamiętać, że podczas leczenia tym lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Lek można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Terapię można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po dawce początkowej walzartanu 20 mg (tabletki nie mogą być dzielone na dawki – należy dobierać postacie lekarskie o odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę, dawkę należy stopniowo zwiększyć do 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na dawki – należy dobierać postacie lekarskie o odpowiedniej dawce), 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się, aby dawkę 80 mg 2 razy na dobę osiągnąć po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalną dawkę 160 mg 2 razy na dobę – po 3 miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walzartan można stosować u pacjentów, którzy przyjmowali inne leki po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, np. leki tromboliczne, kwas acetylosalicylowy, blokery β, statyny oraz diuretyki. Połączenie z inhibitorami ACE nie jest zalecane.

U pacjentów po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy zawsze monitorować funkcję nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na dawki – należy dobierać postacie lekarskie o odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę należy prowadzić z odstępami co najmniej 2 tygodnie, aż do osiągnięcia najwyższej dawki, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże trójna kombinacja inhibitora ACE, blokera β oraz walzartanu nie jest zalecana.

Pacjenci z niewydolnością serca wymagają monitorowania funkcji nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat. Dawka początkowa wynosi 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na dawki – należy dobierać postacie lekarskie o odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała do 35 kg oraz 80 mg 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała od 35 kg. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki walzartanu badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawkowanie wyższe niż wskazane nie było badane, dlatego nie należy go stosować.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat.
Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek.
Nie badano stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walzartan nie powinien być stosowany tym pacjentom. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz poziomów potasu w osoczu.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby.
Tak jak u dorosłych, walzartan jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobą żółciową oraz u pacjentów z obturacją żółci. Doświadczenie kliniczne stosowania walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Walzartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie walzartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie walzartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobą żółciową oraz u pacjentów z obturacją żółci. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu bez obturacji żółci dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Lek może być stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Lek nie jest zalecany w terapii niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

W wyniku przedawkowania walzartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub szoku. Postępowanie terapeutyczne zależy od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; priorytetem jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, aby walzartan mógł być usunięty z organizmu przez dializę hemodyfuzyjną.

Efekty uboczne

Hipertensja tętnicza / niewydolność serca / zawał mięśnia sercowego

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość efektów ubocznych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości efektów ubocznych przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania efektów ubocznych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Efekty uboczne zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych podano według układów narządów.

W odniesieniu do efektów ubocznych z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania efektów ubocznych oceniano następująco: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości efekty uboczne podano w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Efekty uboczne zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznane”.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko — zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko — kaszel.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: rzadko — biegunka, ból brzucha; bardzo rzadko — nudności##, wymioty, obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: nieznane — podwyższenie wskaźników czynności wątroby, w tym podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko — niewydolność nerek**##, ostra niewydolność nerek**, zaburzenia czynności nerek**.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia gospodarki materią: rzadko — hiperkaliemia*#.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często — zawroty głowy ortostatyczne#; rzadko — omdlenia*; bardzo rzadko — zawroty głowy##; bardzo rzadko — ból głowy##.

Zaburzenia ze strony psychiki: rzadko — bezsenność, obniżenie libidum.

Zaburzenia ze strony serca: rzadko — niewydolność serca*; bardzo rzadko — zaburzenia rytmu serca.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: często — hipotensja ortostatyczna#; rzadko — hipotensja*##; bardzo rzadko — zapalenie naczyń.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko — neutropenia; bardzo rzadko — trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko — reakcje nadwrażliwości, w tym choroba surowicza.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko — obrzęk naczynioruchowy**, wysypka, świąd, egzantema; nieznane — zapalenie skóry pęcherzowe.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko — ból pleców; bardzo rzadko — ból stawów, ból mięśni.

Ciąża i stany okołoporodowe: bardzo rzadko — powikłania rozwoju płodu.

Zaburzenia ogólne: rzadko — zmęczenie, osłabienie, obrzęk.

Infekcje: często — infekcje wirusowe; rzadko — infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie zatok; bardzo rzadko — zapalenie nosa.

Wyniki badań laboratoryjnych: często — podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, podwyższenie stężenia mocznika we krwi; bardzo rzadko — podwyższenie stężenia bilirubiny w surowicy, zmniejszenie stężenia hemoglobiny/hematokrytu we krwi, parametry czynności wątroby poza normą.

* Donoszono u pacjentów w stanie po zawale serca.

Donoszono u pacjentów z niewydolnością serca.

** Rzadko donoszono u pacjentów w stanie po zawale serca.

Częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8 % i 0,4 % pacjentów przyjmujących valsartan zaobserwowano istotne zmniejszenie (> 20 %) hematokrytu i poziomu hemoglobiny odpowiednio. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano zmniejszenie zarówno hematokrytu, jak i poziomu hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki wzrostu parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają żadnego specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy wzrosło o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % zaobserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznika we krwi u 16,6 % pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy dwukrotnie zaobserwowano u 4,2 % pacjentów otrzymujących valsartan, u 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptofrilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptofrilem w okresie poposiłowym.

Liczba przypadków przerwania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu do grupy przyjmującej kaptofril (5,8 % kontra 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwnadciśnieniowy valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic w typie, częstości i nasileniu działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa dla dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepym, randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które kontynuowano jako otwarte badanie trwające 1 rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu aminotransferaz wątrobowych. Przypadki te wystąpiły u pacjentów z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z valsartanem. W drugim badaniu, w którym wzięło udział 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie zaobserwowano istotnego wzrostu aminotransferaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia serca i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z podstawową chorobą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia serca i/lub z niewydolnością serca wymieniono powyżej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Tabletki powlekane, 80 mg: po 14 tabletek w blistrze; po 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Tabletki powlekane, 160 mg: po 14 tabletek w blistrze; po 2 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Państwowe Akcyjne „Farmaaceutyczna firma „Darnica”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.