Telmisartan H 80

INSTRUKCJA dot. stosowania leku TELMISTA® H 40 TELMISTA® H 80 TELMISTA® HD 80

Skład:

substancje czynne: telmisartan, hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu lub 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu, lub 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorothiazidu;

substancje pomocnicze: meglumina, sodu wodorotlenek, povidon, laktoza jednowodna, sorbitol (E 420), stearyna magnezu, mannitol (E 421), mannitol DC (E 421), hydroksypropyloceluloza, dwutlenek krzemu (bezwodny, koloidalny), sodu stearylofumaran, tlenek żelaza czerwony (E 172) – dla tabletek Telmista H 40, Telmista H 80, tlenek żelaza żółty (E 172) – dla tabletek Telmista HD 80.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Telmista H 40: dwuwarstwowe, dwuwypukłe, owalne tabletki o barwie od białej do prawie białej lub różowo-białej z jednej strony i różowo-marmurowej z drugiej strony.

Telmista H 80: dwuwarstwowe, dwuwypukłe, owalne tabletki o barwie od białej do prawie białej lub różowo-białej z jednej strony i różowo-marmurowej z drugiej strony.

Telmista HD 80: dwuwarstwowe, dwuwypukłe, owalne tabletki o barwie od białej do żółtawo-białej z jednej strony i żółto-marmurowej z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki. Kod ATC C09D A07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Stałe połączenie telmisartanu/hydrochlorothiazidu to kombinacja antagonisty receptorów angiotensyny II – telmisartanu i diuretyku tiazydowego – hydrochlorothiazidu. Połączenie tych składników wykazuje dodatkowy efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie. Połączenie telmisartan/hydrochlorothiazid stosowane raz dziennie w zakresie dawek terapeutycznych prowadzi do skutecznego i stopniowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Mechanizm działania

Telmisartan jest skuteczny po podaniu doustnym i jest specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II (podtyp AT1). Ze względu na bardzo wysoką powinowactwo do tego podtypu receptorów, telmisartan wypiera angiotensynę II z jej wiązań z receptorami AT1. Nie wykazuje żadnego częściowego działania agonystycznego na receptory AT1. Telmisartan selektywnie wiąże się z receptorami AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do AT2 oraz innych mniej scharakteryzowanych receptorów AT. Funkcjonalna rola tych receptorów jest nieznana, tak jak nieznany jest efekt ich możliwego „nadpobudzenia” przez angiotensynę II, której poziom wzrasta pod wpływem telmisartanu. Telmisartan obniża poziom aldosteronu w osoczu krwi. Telmisartan nie hamuje reniny osocza krwi człowieka i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) (kinazy II), enzymu, który również rozkłada bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia działań niepożądanych pośrednich przez bradykininę.

Preparat w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje działanie hipertensyjne angiotensyny II u człowieka. Działanie preparatu trwa ponad 24 godziny i obserwuje się do 48 godzin.

Hydrochlorothiazid to diuretyk tiazydowy. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego diuretyków tiazydowych nie jest jeszcze w pełni poznany. Diuretyki tiazydowe wpływają na mechanizm resorpcji elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków w przybliżeniu w równoważnych ilościach. Dzięki działaniu moczopędnemu hydrochlorothiazidu zmniejsza się objętość osocza krwi, wzrasta aktywność reniny w osoczu krwi, wzrasta wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania potasu i wodorowęglanów z moczem oraz obniżenia poziomu potasu w surowicy krwi. Prawdopodobnie dzięki blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), wspólne stosowanie telmisartanu sprzyja odwróceniu procesu utraty potasu związanego z tymi diuretykami. Po zastosowaniu hydrochlorothiazidu początek działania moczopędnego następuje po 2 godzinach, maksymalny efekt osiągany jest po około 4 godzinach, natomiast działanie trwa około 6-12 godzin.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie przeciwciśnieniowe stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 4-8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Efekt hipotensyjny utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu leku, w tym w ostatnich 4 godzinach przed podaniem następnej dawki. Jest to potwierdzone przez pomiar ciśnienia tętniczego w punkcie maksymalnego działania i bezpośrednio przed podaniem następnej dawki (stosunek najniższych do najwyższych wartości powyżej 80% po podaniu dawek 40 i 80 mg telmisartanu w trakcie badań klinicznych kontrolowanych placebo).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość tętna. Skuteczność przeciwciśnieniowa telmisartanu jest porównywalna do skuteczności innych klas leków przeciwciśnieniowych (wykazano to w badaniach klinicznych porównujących telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorothiazidem, losartanem i lizynoprylem).

Po nagłym przerwaniu leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze stopniowo powraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni, bez ryzyka wystąpienia zespołu odstawienia.

Wpływ telmisartanu na śmiertelność i chorobowość sercowo-naczyniową jest obecnie nieznany.

Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorothiazidem zmniejsza ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelność.

Wpływ stałej kombinacji telmisartanu/hydrochlorothiazidu na śmiertelność i choroby sercowo-naczyniowe jest nieznany.

Nowotwory skóry nieczerniakowe (NCSN)

Dostępne dane z badań epidemiologicznych wykazały związek między skumulowaną dawką hydrochlorothiazidu a nowotworami skóry nieczerniakowymi.

Farmakokinetyka.

Wspólne stosowanie hydrochlorothiazidu i telmisartanu nie wpływa na farmakokinetykę każdego z leków u zdrowych ochotników.

Wchłanianie

Telmisartan. Po podaniu doustnym maksymalna stężenie telmisartanu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–1,5 godziny. Bezwzględna dostępność biologiczna telmisartanu w dawkach 40 mg i 160 mg wynosi odpowiednio 42% i 58%. Pokarm nieznacznie obniża dostępność biologiczną telmisartanu, zmniejszenie powierzchni pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla telmisartanu waha się od około 6% (dawka 40 mg) do około 19% (dawka 160 mg). Po 3 godzinach od podania leku stężenie w osoczu krwi jest takie samo, niezależnie od tego, czy telmisartan przyjmuje się na czczo czy z posiłkiem. Uważa się, że niewielkie zmniejszenie AUC nie prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Telmisartan nie gromadzi się w osoczu krwi w znaczący sposób przy dawkowaniu wielokrotnym.

Hydrochlorothiazid. Po podaniu doustnym kombinacji telmisartan/hydrochlorothiazid Cmax hydrochlorothiazidu osiągane jest w ciągu 1–3 godzin. Ze względu na całkowitą wydzielanie nerkowe hydrochlorothiazidu bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 60%.

Rozkład

Telmisartan. Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (>99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-glikoproteiną kwasową. Objętość rozkładu wynosi około 500 l, co wskazuje na intensywne wiązanie z tkankami.

Hydrochlorothiazid. Hydrochlorothiazid wiąże się z białkami osocza krwi w 68%, objętość rozkładu wynosi 0,83–1,14 l/kg.

Biotransformacja

Telmisartan ulega metabolizmowi poprzez koniugację, tworząc farmakologicznie nieaktywny acylglukuronid. Glukuronid pierwotnej substancji jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u człowieka. Po podaniu pojedynczej dawki 14C-oznaczonego telmisartanu glukuronid wykazuje około 11% zmierzonej radioaktywności w osoczu krwi. Cytochrom P450 nie bierze udziału w metabolizmie telmisartanu.

Hydrochlorothiazid. Nie ulega metabolizmowi u człowieka.

Wydalanie

Telmisartan. Po podaniu dożylnym lub doustnym 14C-oznaczonego telmisartanu większość dawki (>97%) wydala się z kałem drogą żółciową. Tylko niewielka część została wykryta w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym wynosi >1500 ml/min. Ostateczny okres półtrwania wynosi ponad 20 godzin.

Hydrochlorothiazid wydala się niemal całkowicie w niezmienionej formie z moczem. Około 60% dawki doustnej wydala się w niezmienionej formie w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250-300 ml/min. Ostateczny okres półtrwania – 10-15 godzin.

Linowość/nielinowość

Telmisartan. Farmakokinetyka telmisartanu podawanego doustnie jest nieliniowa w dawkach od 20 do 160 mg, z bardziej niż proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu krwi (Cmax i AUC) przy zwiększaniu dawki.

Hydrochlorothiazid wykazuje liniową farmakokinetykę.

Kategorie specjalne chorych

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów poniżej 65 roku życia.

<Płeć. Stężenie telmisartanu w osoczu krwi u kobiet jest ogólnie 2-3 razy wyższe niż u mężczyzn. Jednak dane z badań klinicznych wskazują, że stopień obniżenia ciśnienia tętniczego u kobiet nie wzrasta istotnie, tak jak i liczba przypadków hipotensji ortostatycznej. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki. U kobiet obserwuje się tendencję do wyższego stężenia hydrochlorothiazidu niż u mężczyzn, ale nie ma to znaczenia klinicznego.

<Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Wydalanie nerkowe nie wpływa na eliminację telmisartanu. Na podstawie niewielkiego doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny – 30-60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tych pacjentów. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. U pacjentów z niewydolnością nerek prędkość eliminacji hydrochlorothiazidu zmniejsza się. W typowych badaniach u pacjentów ze średnią wartością klirensu kreatyniny 90 ml/min okres półtrwania hydrochlorothiazidu wzrasta. U pacjentów z usuniętą lub brakującą nerką okres półtrwania wynosi około 34 godziny.

<Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wykazały wzrost bezwzględnej dostępności biologicznej o prawie 100%. Okres półtrwania u tych pacjentów nie zmienia się.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Preparat Telmista H 40 lub Telmista H 80, tabletki w stałej kombinacji dawkowej (40 mg lub 80 mg telmisartanu/12,5 mg hydrochlorothiazydu), wskazany jest do stosowania u dorosłych pacjentów, u których leczenie telmisartanem w monoterapii nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.

Preparat Telmisartan HD 80 (80 mg telmisartanu/25 mg hydrochlorothiazydu) wskazany jest do stosowania u dorosłych pacjentów, u których leczenie preparatem Telmista H 80 (80 mg telmisartanu/12,5 mg hydrochlorothiazydu) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego, lub u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze było wcześniej ustabilizowane w wyniku stosowania telmisartanu i hydrochlorothiazydu oddzielnie.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

• Nadwrażliwość na inne pochodne sulfonamidu (hydrochlorothiazyd jest pochodną sulfonamidu).

• Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

• Zaburzenia cholestotyczne i przewodowe obturacyjne dróg żółciowych.

• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

• Anuria, ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

• Odporność na hipokaliemię/hiponatremię, hiperkalcemia.

• Okres karmienia piersią.

• Przesycenie kwasem moczowym (podagra).

• Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).

Jednoczesne stosowanie telmisartanu/hydrochlorothiazydu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Lity. Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. O rzadkich przypadkach takiej interakcji donoszono również podczas stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (w tym telmisartan/hydrochlorothiazyd). Jednoczesne stosowanie litu i preparatu Telmista H, Telmista HD nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Jeśli jednak skuteczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Leki związane z utratą potasu i hipokaliemią (np. inne diuretyki wydalające potas, leki przeczyszczające, kortykosteroidy, hormon adrenokortykotropowy (ACTH), amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G sodowa, kwas salicylowy i jego pochodne). Podczas stosowania tych leków razem z kombinacją hydrochlorothiazydu/telmisartanu zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Wymienione leki mogą nasilać działanie hydrochlorothiazydu na poziom potasu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki mogące zwiększać stężenie sodu i powodować hiperkaliemię (np. leki hamujące układ renina-angiotensyna, diuretyki zabezpieczające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas, cyklosporyna lub inne leki, takie jak heparyna sodowa). Podczas stosowania tych leków razem z kombinacją hydrochlorothiazydu/telmisartanu zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Na podstawie doświadczeń z innymi lekami hamującymi układ renina-angiotensyna, jednoczesne stosowanie wymienionych leków może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu krwi, dlatego nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki powodujące zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi oraz wykonywanie EKG podczas stosowania preparatu Telmista H, Telmista HD razem z poniższymi lekami powodującymi zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi (np. z glikozydami nasierdziowymi, lekami przeciwarytmicznymi) oraz lekami stymulującymi migotanie komor, przy których hipokaliemia jest czynnikiem wywołującym migotanie komor:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydamina);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewopromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol);
• inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna IV, halofantryn, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamin IV).

Glikozydy nasierdziowe. Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana przez tiazydy prowadzi do arytmii serca wywołanej przez cyfrynę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dygoxyna. Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu z dygoxyną zaobserwowano wzrost średnich wartości stężenia maksymalnego (49%) i minimalnego (20%) dygoxyny w osoczu krwi. Na początku leczenia, podczas dostosowywania dawki oraz po odstawieniu terapii telmisartanem należy kontrolować stężenie dygoxyny, aby utrzymać je w granicach terapeutycznych.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada RAAS za pomocą kombinacji inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (aż do ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na RAAS (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Leki przeciwdiabetyczne (leki doustne i insulina). Może być konieczna korekta dawki leku przeciwdiabetycznego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Metformina. Metforminę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorothiazydem.

Rezyny cholestyraminowa i cholestepolowa. Wchłanianie hydrochlorothiazydu jest osłabione w obecności żywic wymieniających aniony.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID). NSAID (kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NSAID) mogą zmniejszać działanie moczopędne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych oraz działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów receptorów angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Po rozpoczęciu terapii kombinacją leków oraz okresowo później należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjentów i starannie monitorować funkcję nerek.

W jednym z badań jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5-krotnego zwiększenia AUC i Cmax ramiprylu i ramiprylatu. Kliniczne znaczenie tego obserwowania pozostaje nieznane.

Aminy wazopresyjne (np. noradrenalina). Działanie amin wazopresyjnych może być osłabione.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna). Działanie niedepolaryzujących leków rozkurczających mięśnie szkieletowe może być nasilone przez hydrochlorothiazyd.

Leki stosowane w leczeniu podagi (np. probenecyd, sulfinpirazon i allopurinol). Może być konieczna korekta dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorothiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczna zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazidu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Sole wapnia. Diuretyki tiazydowe mogą zwiększać stężenie wapnia w osoczu krwi w wyniku zmniejszenia jego wydalania. W razie potrzeby podania suplementów wapnia lub leków zabezpieczających wapń (np. terapia witaminą D) należy monitorować stężenie wapnia w osoczu krwi i odpowiednio korygować dawkę.

Blokery beta-adrenergiczne i diazoksyd. Działanie hiperglikemiczne blokerów beta-adrenergicznych i diazoksydu może być nasilone przez tiazydy.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna) mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego i stopnia opróżnienia żołądka.

Amantadyna. Tiazydy mogą zwiększać ryzyko działania niepożądanego wywołanego przez amantadynę.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat). Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie nerkowe leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Ze względu na właściwości farmakologiczne oczekuje się, że baklofen i amifostyna mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może być nasilona przez spożycie alkoholu, przyjmowanie barbituranów, środków narkotycznych lub leków przeciwdepresyjnych.

Salicylany. Podczas stosowania wysokich dawek salicylanów hydrochlorothiazyd może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa. Donoszono o pojedynczych przypadkach wystąpienia anemii hemolitycznej podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorothiazydu i metildopy.

Cyklosporyna. Podczas jednoczesnego stosowania cyklosporyny może nasilać się hiperurykemia i wzrastać ryzyko powikłań, takich jak podagra.

Wpływ leków na wyniki badań laboratoryjnych. Ze względu na wpływ na metabolizm wapnia tiazydy mogą wpływać na ocenę funkcji gruczołów przytarczyc (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Karbamazepina. Ze względu na ryzyko objawowej hiponatremii konieczny jest monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Środki kontrastowe zawierające jod. W przypadku odwodnienia wywołanego przez diuretyki zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek środków kontrastowych zawierających jod. Pacjenci wymagają nawodnienia przed podaniem środków kontrastowych zawierających jod.

Amfoterycyna B (do wstrzykiwania dożylnego), kortykosteroidy, ACTH i stymulujące leki przeczyszczające. Hydrochlorothiazyd nasila zaburzenia równowagi elektrolitowej, głównie hipokaliemię.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ciąża. Leki antagonizujące receptory angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zalecić leczenie alternatywnymi lekami przeciwhypotensyjnymi o udowodnionym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie antagonistów receptora angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Lek Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 nie należy stosować pacjentom z obturacją żółciową, obturacyjnymi zaburzeniami dróg żółciowych lub ciężkim niedostatecznością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów należy się spodziewać obniżenia klirensu telmisartanu w wątrobie. Lek Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby, ponieważ może on wywołać wewnątrzwątrobowe zaparcie żółci, a nawet niewielkie zmiany w bilansie wodno-elektrolitowym mogą doprowadzić do śpiączki wątrobowej. Brak doświadczeń klinicznych dotyczących stosowania telmisartanu/hydrochlorothiazidu w leczeniu pacjentów z niewydolnością wątroby.

Hypertensja naczyniowa nerek. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki, stosowanie leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek.

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. Telmisartan/hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak doświadczeń dotyczących stosowania leku Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub z niedawno przeszczepioną nerką. Istnieje ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek, dlatego zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek może wystąpić azotemia spowodowana przez diuretyki tiazydowe.

Obniżenie objętości wewnątrznaczyniowej. Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością płynów i/lub sodu spowodowaną terapią moczopędną, ograniczeniem soli w diecie, biegunką lub wymiotami. Przed zastosowaniem leku Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 należy skorygować takie stany.

Podwójna blokada RAAS.

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (aż do ostrej niewydolności nerek).

Dlatego jednoczesne blokowanie RAAS poprzez kombinację inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecane (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ciągłym, dokładnym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II pacjentom z naczyniopatią cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji RAAS. U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności RAAS (np. u pacjentów z niewydolnością serca lub znaczną chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), stosowanie innych leków oddziałujących na RAAS może wiązać się z ostrą hipotensją tętniczą, hiperazotemią, oligurią, rzadziej – z ostrą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwhypotensyjne działające poprzez blokadę układu renina-angiotensyna, dlatego stosowanie tego leku u takich pacjentów nie jest zalecane.

Zwężenie aorty i zastawki mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność przy leczeniu pacjentów ze zwężeniem aorty i zastawki mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Działanie metaboliczne i endokrynologiczne. Terapia tiazydami może zmniejszyć tolerancję glukozy, podczas gdy u pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę lub leczenie przeciwcukrzycowe i stosujących telmisartan może wystąpić hipoglikemia. Dlatego u tych pacjentów należy monitorować poziom glukozy we krwi; może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków hipoglikemicznych. Terapia tiazydami może ujawnić utajoną cukrzycę. Z terapią tiazydową wiąże się wzrost poziomu cholesterolu i trójglicerydów, jednak przy stosowaniu leku zawierającego 12,5 mg hydrochlorothiazidu obserwowano minimalny wzrost poziomu cholesterolu i trójglicerydów lub nie obserwowano go wcale. U niektórych pacjentów przyjmujących terapię tiazydową może wystąpić hiperurykemia lub wyraźna dnia.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej. Wszystkim pacjentom przyjmującym diuretyki należy okresowo oznaczać poziom elektrolitów w surowicy. Tiazydy, w tym hydrochlorothiazid, mogą powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hipozatriemia i alkalosis hipochlorymiczny), które mogą się rozwijać w przypadku jednoczesnego wystąpienia biegunki i wymiotów. Objawy zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej to suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, wiotkość, senność, niepokój, ból mięśni lub skurcze, zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

• Hipokaliemia. Pomimo że stosowanie diuretyków tiazydowych może prowadzić do hipokaliemii, jednoczesna terapia telmisartanem może zmniejszyć hipokaliemię spowodowaną przez diuretyki. Ryzyko hipokaliemii jest największe u chorych na marskość wątroby, u pacjentów z intensywnym moczowaniem, u pacjentów przyjmujących niewystarczające doustne dawki elektrolitów oraz u pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię kortykosteroidami lub ACTH (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Hiperkaliemia. Z drugiej strony, z powodu antagonizmu receptora angiotensyny II (AT1) wywołanego przez telmisartan – składnik leku Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 – może wystąpić hiperkaliemia. Jednak klinicznie istotna hiperkaliemia w wyniku przyjmowania leku Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 nie została potwierdzona dokumentalnie. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek i/lub niewydolność serca oraz cukrzycę. Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas należy stosować z ostrożnością jednocześnie z lekiem Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Hipozatriemia i alkalosis hipochlorymiczny. Nie ma dowodów, że lek Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 zmniejszałby hipozatriemię spowodowaną przez diuretyki lub zapobiegał jej wystąpieniu. Niedobór chloru jest zazwyczaj niewielki i zazwyczaj nie wymaga leczenia.
• Hiperkalcemia. Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie wapnia z moczem i spowodować skokowy i niewielki wzrost stężenia wapnia w surowicy krwi przy braku znanych zaburzeń gospodarki wapniowej. Znacząca hiperkalcemia może być objawem utajonego nadczynności przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed przeprowadzeniem analizy czynności gruczołów przytarczyc.
• Hipomagnezemia. Tiazydy wykazały zwiększone wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Sorbit i monohydrat laktozy. Lek zawiera monohydrat laktozy i sorbit, dlatego pacjentom z dziedziczną nietolerancją fruktozy i/lub dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Przynależność rasowa. Jak przy stosowaniu innych antagonistów receptora angiotensyny II, telmisartan jest prawdopodobnie mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów o ciemnej karnacji skóry, najprawdopodobniej z powodu powszechnego stanu niskiego reniny u tej populacji pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Inne. Jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypotensyjnych, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub z niedokrwieniem mięśnia sercowego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Ogólne informacje. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorothiazid występują częściej u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową, ale jeszcze częściej u pacjentów z takimi chorobami w wywiadzie. Obserwowano nasilenie lub aktywację toczeń systematycznego (SLE) podczas stosowania diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorothiazidu.

Podczas stosowania diuretyków tiazydowych obserwowano przypadki reakcji fotouczulenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli podczas leczenia wystąpią reakcje fotouczulenia, zaleca się przerwanie stosowania leku. Jeśli uznaje się za konieczne ponowne stosowanie diuretyku, zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania ultrafioletowego.

Wysięk naczyniówki, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra kątowa. Hydrochlorothiazid, podobnie jak sulfonamidy, może wywołać reakcję nadwrażliwości i jako konsekwencja – wysięk naczyniówki z defektem pola widzenia, ostre przejściowe krótkowzroczność i ostrą jaskrę kątową.

Objawy obejmują nagłe wystąpienie spadku ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się od kilku godzin do kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona ostra jaskra kątowa może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Należy jak najszybciej przerwać leczenie hydrochlorothiazidem. Może być konieczne natychmiastowe leczenie medyczne, w tym chirurgiczne, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry kątowej mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

W dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na Duńskim Rejestrze Raka zaobserwowano zwiększone ryzyko NMSC (rak komórek podstawnych [BCC] i rak komórek płaskich [SCC]) wraz ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorothiazidu. Fotouczulenie wywołane przez hydrochlorothiazid może być mechanizmem rozwoju NMSC.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorothiazid należy poinformować o ryzyku NMSC i należy zalecić regularne sprawdzanie skóry pod kątem nowych zmian oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian. Możliwe środki zapobiegawcze obejmują ograniczenie narażenia na promienie słoneczne i ultrafioletowe. Pacjentom należy zalecić odpowiednią ochronę przed takim narażeniem, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia raka skóry. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym poprzez badanie histologiczne biopsji. Stosowanie hydrochlorothiazidu należy również przeanalizować u pacjentów, którzy wcześniej mieli NMSC (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ostra toksyczność oddechowa

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Początkowe objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie funkcji płuc i hipotensję. W przypadku podejrzenia ARDS należy przerwać przyjmowanie telmisartanu/hydrochlorothiazidu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie należy stosować pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Lek może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych:

• lek może obniżać poziom jodu związanego z białkami w osoczu krwi;
• leczenie lekiem należy przerwać przed przeprowadzeniem badań laboratoryjnych mających na celu ocenę czynności przytarczyc;
• lek może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli podczas stosowania tego leku potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Brak danych dotyczących stosowania kombinacji telmisartanu/hydrochlorothiazidu u kobiet w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po stosowaniu inhibitorów w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka.

Leczenie antagonistami receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (osłabienie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku stosowania antagonistów receptora angiotensyny II od II trymestru ciąży zaleca się przeprowadzenie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek i stan czaszki płodu. Noworodki matek przyjmujących antagoniści receptora angiotensyny II należy dokładnie monitorować pod kątem obecności hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ograniczone doświadczenie w stosowaniu hydrochlorothiazidu w czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze.

Hydrochlorothiazid przenika przez barierę łożyskową. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorothiazidu, stosowanie leku w II i III trymestrze może zakłócać przepływ krwi przez łożysko i prowadzić do następujących wewnątrzmacicznych i noworodkowych efektów, takich jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej u płodu i trombocytopenia.

Hydrochlorothiazid nie należy stosować w obrzękach, nadciśnieniu tętniczym spowodowanym ciążą lub w późnym zatruciu ciążowym ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyskowej bez pozytywnego wpływu na przebieg choroby.

Hydrochlorothiazid nie należy stosować w przypadku znacznego nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy nie można zastosować innego leczenia.

Okres karmienia piersią

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania leku Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 w czasie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania leku w czasie karmienia piersią; należy preferować leczenie alternatywne przy użyciu leków o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Hydrochlorothiazid w niewielkich ilościach wydzielany jest z mlekiem matki. Tiazydy w wysokich dawkach, powodując intensywny efekt moczopędny, mogą hamować produkcję mleka matki.

Plodność

Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu telmisartanu i hydrochlorothiazidu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek Telmisartan HD, Telmisartan HD 80 może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn, ponieważ rzadko może powodować zawroty głowy lub senność.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Lek Telmista H, Telmista HD należy stosować u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu samego telmisartanu. Przed przejściem na leczenie lekiem Telmista H, Telmista HD należy określić dawkę każdego z komponentów. Można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na stałe kombinacje.

• Lek Telmista H 40 można stosować 1 raz na dobę u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu tabletek telmisartanu 40 mg.
• Lek Telmista H 80 można stosować 1 raz na dobę u pacjentów, u których ciśn游戏副本

Efekty uboczne.

Charakterystyka profilu bezpieczeństwa. Jako efekt uboczny często obserwowano zawroty głowy. Ciężki obrzęk naczynioruchowy może wystąpić rzadko (≥1/10000 – < 1/1000).

Częstość i charakter zgłoszeń dotyczących efektów ubocznych dla leku Telmista H 80 można porównać z liczbą zgłoszeń dla leku Telmisartan HD 80. Liczba efektów ubocznych nie jest zależna od dawki i nie ma związku z płcią, wiekiem ani rasą pacjenta.

Charakterystyka efektów ubocznych

Zgodnie z klasyfikacją układów narządów poniżej wymieniono efekty uboczne wykryte podczas badań klinicznych kombinacji telmisartanu i hydrochlorothiazidu, które występowały częściej niż w przypadku placebo. Efekty uboczne, których nie zaobserwowano podczas badań, ale których można się spodziewać podczas leczenia lekami Telmista H, Telmisartan HD i opartych na doświadczeniu stosowania telmisartanu lub hydrochlorothiazidu oddzielnie, wymieniono poniżej w oddzielnych podrozdziałach.

Efekty uboczne podano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie zatok.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – nasilenie lub aktywacja SLE1.

Zaburzenia metaboliczne:

rzadko – hipokaliemia;

rzadko – hiperurkemia, hiponatremia.

Zaburzenia ze strony psychiki:

rzadko – lęk;

rzadko – depresja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy;

rzadko – omdlenie, parestezja;

rzadko – bezsenność, zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia widzenia, przemijające nieostre widzenie.

Zaburzenia ze strony aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca:

rzadko – tachykardia, arytmia.

Zaburzenia ze strony naczyń:

rzadko – hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadko – duszność;

rzadko – zespół ostrej niewydolności oddechowej (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – biegunka, suchość w ustach, wzdęcia;

rzadko – ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, wymioty, zapalenie żołądka.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby/niestabilność funkcji wątroby2.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony śmiercią), rumień, świąd, wysypka, nadmierne pocenie się, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletnego:

rzadko – ból pleców, skurcze mięśni, mialgia;

rzadko – artrodynia, skurcze mięśni łydki, ból nóg.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego:

rzadko – impotencja.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – ból w klatce piersiowej;

rzadko – objawy podobne do grypy, ból.

Dane laboratoryjne:

rzadko – podwyższenie poziomu kwasu moczowego we krwi;

rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny, podwyższenie poziomu kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

1 Na podstawie obserwacji po wprowadzeniu na rynek.

2 Zob. sekcję „Efekty uboczne. Opis poszczególnych efektów ubocznych”.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników.

Efekty uboczne, które obserwowano podczas stosowania pojedynczych składników, mogą być potencjalnymi efektami ubocznymi podczas stosowania leków Telmista H, Telmisartan HD, nawet jeśli nie były one obserwowane podczas badań klinicznych.

Telmisartan

Efekty uboczne występowały z taką samą częstością u pacjentów przyjmujących placebo i telmisartan. Poniżej wymieniono dodatkowe efekty uboczne zgłaszane podczas badań klinicznych monoterapii telmisartanem w nadciśnieniu tętniczym lub u pacjentów w wieku powyżej 50 lat z wysokim ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje układu moczowo-płciowego (w tym zapalenie pęcherza);

rzadko – sepsa, w tym zakończona śmiercią3.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia;

rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne:

rzadko – hiperkaliemia;

rzadko – hipokaliemia (u pacjentów z cukrzycą).

Zaburzenia ze strony serca:

rzadko – bradykardia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

częstość nieznana – senność.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadko – kaszel;

bardzo rzadko – choroba śródmiąższowa płuc3.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – dyskomfort w żołądku.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – egzema, zapalenie skóry lekowe, toksyczne zapalenie skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletnego:

rzadko – artroza, ból ścięgien.

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

rzadko – niewydolność nerek (w tym ostra niewydolność nerek).

Zaburzenia ogólne:

rzadko – osłabienie.

Dane laboratoryjne:

rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny.

3 Zob. sekcję „Efekty uboczne. Opis poszczególnych efektów ubocznych”.

Hydrochlorothiazid

Hydrochlorothiazid może powodować lub nasilać hipowolmię, która może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Poniżej wymieniono efekty uboczne występujące z nieznaną częstością podczas monoterapii hydrochlorothiazidem.

Zakażenia i inwazje:

częstość nieznana – zapalenie ślinianek.

Nowotwory łagodne, złośliwe i niejednoznaczne (w tym torbiele i polipy):

częstość nieznana – NMRK (BCR i PCR).

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – trombocytopenia (czasem z purpurą);

częstość nieznana – anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, niedoczynność szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego:

częstość nieznana – utrata kontroli nad cukrzycą, obniżenie tolerancji glukozy, co może prowadzić do ujawnienia się utajonej cukrzycy.

Zaburzenia metaboliczne:

często – hipomagnezemia;

rzadko – hiperkalcemia;

bardzo rzadko – alkaloza hipochlorymowa;

częstość nieznana – anoreksja, utrata apetytu, zaburzenia równowagi elektrolitowej, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipowolemia, hiperurkemia, która może wywoływać napady dny moczowej u pacjentów z bezobjawowym przebiegiem choroby.

Zaburzenia ze strony psychiki:

częstość nieznana – niepokój, dezorientacja, senność, pobudzenie, zaburzenia nastroju.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

rzadko – ból głowy;

częstość nieznana – lekkie zawroty głowy, drgawki, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

częstość nieznana – ksantopsja, ostre krótkowzroczność, ostre jaskra z zamkniętym kątem przesączania, wylew w błonie naczyniowej.

Zaburzenia ze strony naczyń:

częstość nieznana – naczyniak martwiczy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzyprzyśrodkowej:

bardzo rzadko – ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności;

częstość nieznana – zapalenie trzustki, dyskomfort w żołądku, uczucie pragnienia, nudności.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

częstość nieznana – żółtaczka hepatocelularna, żółtaczka cholesteryczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

częstość nieznana – zespół podobny do toczenia rumieniowatego, reakcje fotouczulenia, zapalenie naczyń skóry, toksyczny epidermalny nekroliz, zmiennopostaciowa czerwieni, purpura, zespół Stevensa-Johnsona.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletnego:

częstość nieznana – osłabienie.

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

częstość nieznana – zapalenie śródmiąższowe nerek, zaburzenia funkcji nerek, glukozuria, niewydolność nerek.

Zaburzenia ze strony narządów rozrodczych i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – zaburzenia seksualne.

Zaburzenia ogólne:

częstość nieznana – gorączka.

Dane laboratoryjne:

częstość nieznana – podwyższenie poziomu trójglicerydów.

Opis poszczególnych efektów ubocznych.

Zaburzenia funkcji wątroby/niestabilność funkcji wątroby. Większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby/niestabilności funkcji wątroby zgłaszanych w okresie po wprowadzeniu na rynek przy stosowaniu telmisartanu obserwowano u pacjentów narodowości japońskiej. Pacjenci ci są bardziej skłonni do wystąpienia tych efektów ubocznych.

Sepsa. Podczas badań zaobserwowano wyższy poziom przypadków sepsy u pacjentów przyjmujących telmisartan w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Może to być zbieg okoliczności lub objaw procesu, którego istota pozostaje nieznana.

Choroba śródmiąższowa płuc. O przypadkach choroby śródmiąższowej płuc związanych z przyjmowaniem telmisartanu zgłaszano w okresie po wprowadzeniu na rynek. Jednakże nie udowodniono związku przyczynowo-skutkowego.

Niemelanomowy rak skóry

Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych obserwuje się skumulowaną zależność dawkową między hydrochlorothiazidem a NMRK (zob. sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Ważne jest zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać podejrzewane efekty uboczne zgodnie z wymogami prawa.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; po 2 lub 4, lub 8, lub 12, lub 14 blisterów w tekturowym pudełku.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub 6, lub 9, lub 10 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.