Tazpen

INSTRUKCJA do stosowania leku Tazpen

Skład:

substancje czynne: piperacillinum natrium, tazobactamum natrium;

1 fiolka zawiera piperacillinum natrium odpowiadające piperacylinie 2 g lub 4 g oraz tazobactamum natrium odpowiadające tazobaktamowi 250 mg (0,25 g) lub 500 mg (0,5 g).

Postać leku.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany od białego do niemal białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Beta-laktamowe antybiotyki, penicyliny. Piperacylina i inhibitor enzymu.

Kod ATX J01C R05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Piperacylina – półsyntetyczny antybiotyk z grupy penicylin o szerokim zakresie działania, który wykazuje aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, aerobowych oraz beztlenowych, hamując ich aktywność poprzez inhibicję tworzenia się przegrody komórkowej oraz syntezę ściany komórkowej. Tazobaktam, pochodna sulfonowa kwasu triazolilometylpenicylanowego, jest inhibitorem wielu β-laktamaz, w tym enzymów plazmidowych i chromosomowych, które często odpowiadają za oporność na penicyliny i cefalosporyny, w tym na cefalosporyny trzeciej generacji. Tazobaktam wykazuje jedynie niewielką aktywność przeciwbakteryjną. Obecność tazobaktamu w leku kombinowanym Tazpen wzmacnia i poszerza zakres działania przeciwbakteryjnego piperacyliny, obejmując bakterie produkujące β-laktamazy, które zazwyczaj są na nią i inne antybiotyki β-laktamowe oporne. W ten sposób Tazpen łączy w sobie właściwości antybiotyku o szerokim spektrum działania oraz inhibitorem β-laktamaz. Tazpen wykazuje aktywność wobec następujących mikroorganizmów:

wrażliwe (bakterie Gram-dodatnie tlenowe) – Brevibacterium spp., Corynebacterium xerosis, Corynebacterium spp., Enterococcus durans, Enterococcus faecalis, Enterococcus spp., Gemella haemolysans, Gemella morbillorum, Lactococcus lactis cremoris, Listeria monocytogenes, Propionibacterium granulosum, Propionibacterium spp., Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus sciuri, Staphylococcus xylosus, Staphylococcus spp. (koagulazoujemne), Streptococcus agalactiae, Streptococcus anginosus, Streptococcus β-niegemolizujące grupy A, Streptococcus β-hemolizujące grupy D, Streptococcus constellatus, Streptococcus gordonii, Streptococcus intermedius, Streptococcus milleri, Streptococcus milleri-group, Streptococcus mitis, Streptococcus morbillorum, Streptococcus oralis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguis, Streptococcus viridans, Streptococcus viridans group, Streptococcus spp.;

wrażliwe (bakterie Gram-ujemne tlenowe) – Acinetobacter anitratus, Acinetobacter lwoffii, Aeromonas sobria, Alcaligenes spp., Branhamella catarrhalis, Burkholderia cepacia, Citrobacter diversus, Citrobacter farmeri, Citrobacter freundii, Citrobacter koseri, Citrobacter spp., Eikenella corrodens, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Enterobacter spp., Escherichia coli, Escherichia hermannii, Escherichia vulneris, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Haemophilus spp., Klebsiella ornithinolytica, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella spp., Morganella morganii, Pasteurella multocida, Proteus, indole positive, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Proteus spp., Providencia stuartii, Providencia species, Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas putida, Pseudomonas spp., Salmonella arizonae, Salmonella species, Serratia liquefaciens, Serratia marcescens, Serratia odorifera, Serratia spp., Shigella boydii, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, Shigella sonnei;

wrażliwe (bakterie Gram-dodatnie beztlenowe) – Bifidobacterium spp., Clostridium bifermentans, Clostridium butyricum, Clostridium cadaveris, Clostridium clostridiforme, Clostridium difficile, Clostridium hastiforme, Clostridium limosum, Clostridium perfringens, Clostridium ramosum, Clostridium tertium, Clostridium spp., Eubacterium aerofaciens, Eubacterium lentum, Eubacterium spp., Peptococcus asaccharolyticus, Peptococcus spp., Peptostreptococcus anaerobius, Peptostreptococcus magnus, Peptostreptococcus micros, Peptostreptococcus prevotii, Peptostreptococcus species;

wrażliwe (bakterie Gram-ujemne beztlenowe) – Bacteroides caccae, Bacteroides capillosus, Bacteroides distasonis, Bacteroides fragilis, Bacteroides fragilis group, Bacteroides ovatus, Bacteroides putredinis, Bacteroides stercoris, Bacteroides thetaiotaomicron, Bacteroides uniformis, Bacteroides ureolyticus, Bacteroides vulgatus, Bacteroides spp., Fusobacterium necrophorum, Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium varium, Fusobacterium spp., Porphyromonas asaccharolytica, Porphyromonas gingivalis, Porphyromonas species, Prevotella bivia, Prevotella disiens, Prevotella intermedia, Prevotella melaninogenica, Prevotella oralis, Prevotella spp.;

średnio wrażliwe (bakterie Gram-dodatnie tlenowe) – Enterococcus avium, Enterococcus faecium, Propionibacterium acnes;

średnio wrażliwe (bakterie Gram-ujemne tlenowe) – Acinetobacter baumannii, Acinetobacter calcoaceticus, Acinetobacter spp., Enterobacter aerogenes, Pseudomonas stutzeri, Stenotrophomonas maltophilia, Pseudomonas stutzeri;

oporne (bakterie Gram-dodatnie tlenowe) – Corynebacterium jeikeium, Staphylococcus koagulazo-ujemny (metycylinooporny);

oporne (bakterie Gram-ujemne tlenowe) – Legionella spp., Stenotrophomonas maltophilia.

Tabela 1

Minimalne stężenia hamujące (MIC)

* Poziom zaobserwowanej oporności może się różnić w zależności od różnych stref geograficznych oraz w różnych okresach czasu dla poszczególnych gatunków.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Średnie stężenia piperycyliny i tazobaktamu w osoczu w stanie stacjonarnym przedstawiono w tabelach 2–3. Maksymalne stężenia piperycyliny i tazobaktamu w osoczu osiągane są bezpośrednio po zakończeniu wstrzykiwania dożylnego. Stężenia piperycyliny podanej w kombinacji z tazobaktamem są podobne do stężeń uzyskiwanych po podaniu piperycyliny w monoterapii w dawce równoważnej.

Stężenia w osoczu u dorosłych po 5-minutowym wstrzyknięciu dożylnym piperycyliny i tazobaktamu przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Stężenie piperycyliny w osoczu krwi (µg/ml)

Stężenie tazobaktamu w osoczu krwi (µg/ml)

*Zakończenie 5-minutowego wstrzykiwania.

Stężenie w osoczu u dorosłych po 30-minutowym dożylnej podaniu piperycyliny i tazobaktamu przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

Stężenie piperycyliny w osoczu krwi (µg/ml)

Stężenie tazobaktamu w osoczu krwi (µg/ml)

* Koniec 30-minutowej infuzji.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza zarówno piperycyliny, jak i tazobaktamu wynosi około 30%; obecność tazobaktamu nie wpływa na wiązanie piperycyliny, a obecność piperycyliny – na wiązanie tazobaktamu. Piperycylinę/tazobaktam szeroko rozprowadza się w tkankach i płynach organizmu, w tym w błonie śluzowej jelit, pęcherzu żółciowym, płucach, żółci, narządach rozrodczych kobiety (macicy, jajnikach i trąbkach jajnikowych) oraz kościach. Średnie stężenia w tkankach wynoszą od 50 do 100% stężenia w osoczu krwi. Brak danych na temat przenikania przez barierę krew-mózg.

Biogtransfomacja. W wyniku metabolizmu piperycylinę przekształca się w pochodną dezetylową o niskiej aktywności; tazobaktam – w metabolit nieaktywny.

Wydalanie. Piperycylinę i tazobaktam wydala się przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Piperycylinę szybko wydala się w postaci niezmienionej, 68% podanej dawki wykrywa się w moczu. Tazobaktam i jego metabolity szybko wydala się drogą wydzielania nerkowego, 80% podanej dawki wykrywa się w postaci niezmienionej, a pozostała część – w postaci metabolitów. Dalsze wydalanie piperycyliny, tazobaktamu i dezetylpiperycyliny z żółcią jest nieznaczne.

Po podaniu pojedynczej i powtarzanych dawek leku Tazpen u zdrowych ochotników okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu w osoczu krwi wahał się od 0,7 godziny do 1,2 godziny i nie zależał od dawki ani czasu trwania infuzji. W przypadku obniżenia klaransu kreatyniny okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłuża się.

Zaburzenia funkcji nerek. W przypadku obniżenia klaransu kreatyniny okresy półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłużają się. Gdy klarans kreatyniny spada poniżej 20 ml/min, okresy półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wzrastają odpowiednio 2 i 4 razy w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Podczas hemodializy wydala się od 30 do 50% podanej dawki piperycyliny oraz 5% tazobaktamu w formie metabolitu. W przypadku dializy opłucnowej wydala się odpowiednio około 6% i 21% piperycyliny i tazobaktamu, przy czym 18% tazobaktamu wydala się w formie jego metabolitu.

Zaburzenia funkcji wątroby. Chociaż u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okresy półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłużają się, nie jest wymagana korekta dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, tlenowe i beztlenowe, wrażliwe na piperacylinę lub piperacylinę/tazobaktam.

U dorosłych i u pacjentów w podeszłym wieku:

• zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc szpitalne);
• skomplikowane zakażenia dróg moczowych (w tym niefryt);
• skomplikowane zakażenia skóry i tkanek miękkich (absces, zainfekowane owrzodzenia troficzne);
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• sepsa bakteryjna;
• w połączeniu z aminoglikozydami stosuje się w leczeniu pacjentów z gorączką występującą na tle neutropenii.

U dzieci w wieku od 2 do 12 lat:

• w połączeniu z aminoglikozydami stosuje się w leczeniu pacjentów z gorączką występującą na tle neutropenii;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym skomplikowane postacie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego z rozlitym zapaleniem otrzewnej; z infiltrowaniem wyrostka robaczkowego związanym z ropniowaceniem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona indywidualna wrażliwość na substancje czynne oraz na inne antybiotyki z grupy penicylin. Ciężka reakcja alergiczna na inny antybiotyk z grupy beta-laktamowych (np. cefalosporyna, monobaktam lub karbapenem) w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aminoglikozydy.

Piperacylina, również w połączeniu z tazobaktamem, nie wykazywała istotnego wpływu na farmakokinetykę tobramycyny zarówno u pacjentów z zachowaną funkcją nerek, jak i u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem zaburzeń czynności nerek. Farmakokinetyka piperacyliny, tazobaktamu i metabolitów również nie ulegała istotnym zmianom po podaniu tobramycyny.

U pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek obserwowano inaktywację tobramycyny i gentamycyny w wyniku stosowania piperacyliny.

Z uwagi na inaktywację in vitro aminoglikozydów przez piperacylinę w jednym roztworze, Tazpen i aminoglikozydy należy podawać oddzielnie. W przypadku przepisywania terapii wspomagającej z aminoglikozydami, leki zawierające piperacylinę i aminoglikozydy należy rekonstytuować, rozcieńczać i podawać oddzielnie. Do podania należy używać wyłącznie kaniuli typu Y. Przy zachowaniu wszystkich powyższych warunków Tazpen można podawać za pomocą kaniuli typu Y wyłącznie z aminoglikozydami wymienionymi w tabeli 4.

Tabela 4

*Długość podawania patrz w instrukcji lekarskiego stosowania leku.

Dawka aminoglikozydu zależy od masy ciała, charakteru infekcji (poważna lub zagrażająca życiu) oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny).

Przy współbieżnym dożylnej podawaniu personelowi medycznemu należy spełnić szereg wymagań, a mianowicie:

• przestrzegać warunków jałowych, stosować zestaw do dożylnego podawania przez 24 godziny;
• oznaczać pojemnik: nazwisko pacjenta, czas i data podania;
• okresowo sprawdzać stan roztworu: przejrzystość, kolor, obecność cząstek obcych widocznych gołym okiem.

Zgodność Tazpen z innymi aminoglikozydami nie została ustalona.

Tazpen jest niezgodny z tobramycyną do jednoczesnej infuzji przez kaniulę typu Y.

Probencydyna.

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków penicylinowych, jednoczesne podawanie probencydyny i leku Tazpen wydłuża okres półtrwania oraz zmniejsza klirens nerkowy zarówno piperycyliny (o 21%), jak i tazobaktamu (o 71%). Jednak stężenia szczytowe obu leków w osoczu krwi nie ulegają zmianie.

Probencydyny nie należy stosować razem z lekiem Tazpen, chyba że korzyści przewyższają ryzyko.

Wankomycyna.

Nie wykazano interakcji farmakokinetycznych między piperycyliną/tazobaktamem a wankomycyną.

Jednak przy ograniczonej liczbie badań stwierdzono zwiększenie przypadków ostrej niewydolności nerek u pacjentów, którym jednocześnie podawano piperycylinę/tazobaktam i wankomycynę, w porównaniu z monoterapią wankomycyną.

Przy jednoczesnym stosowaniu piperycyliny/tazobaktamu i wankomycyny konieczna jest kontrola funkcji nerek.

Antykoagulancy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z heparyną, doustnymi antykoagulantami oraz innymi środkami wpływającymi na układ krzepnięcia krwi, w tym na funkcję płytek krwi, należy częściej przeprowadzać badania układu krzepnięcia krwi w dynamice.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie.

Przy jednoczesnym podawaniu piperycyliny i wekuronium piperycylinę sprzyjała przedłużeniu blokady przekazywania nerwowo-mięśniowego przez wekuronium. Prawdopodobnie ze względu na ich podobny mechanizm działania blokada przekazywania nerwowo-mięśniowego spowodowana przez dowolny lek depolaryzujący może być przedłużana w obecności piperycyliny. Należy oczekiwać możliwości jednoczesnego stosowania dowolnego z niedepolaryzujących leków rozkurczających mięśnie z piperycyliną. Konieczna jest kontrola działań niepożądanych przy blokadzie nerwowo-mięśniowej.

Metylotreksat.

Piperycylinę może opóźniać wydalanie metylotrekstatu, zatem w celu zapobiegania efektowi toksycznemu konieczne jest monitorowanie poziomu metylotrekstatu w surowicy krwi u pacjentów.

Wpływ na parametry laboratoryjne.

Tak jak w przypadku stosowania innych penicylin, donoszono o fałszywie dodatnich wynikach oznaczania patogenów z rodzaju Aspergillus u pacjentów, którzy otrzymywali wstrzykiwania kombinacji piperycyliny/tazobaktam. Dodatnie wyniki takich badań należy interpretować ostrożnie i potwierdzać innymi metodami diagnostycznymi.

Podczas terapii lekiem Tazpen możliwy jest fałszywie dodatni wynik próby na glukozę w moczu przy stosowaniu metody opartej na redukcji jonów miedzi. Dlatego zaleca się przeprowadzenie próby opartej na enzymatycznym utlenianiu glukozy.

Zgodność farmaceutyczna z innymi lekami.

Tazpen nie należy mieszać w jednej strzykawce ani kroplówce z innymi lekami, z wyjątkiem wskazanych powyżej rozcieńczalników, ponieważ brakuje danych dotyczących zgodności.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Tazpen należy dokładnie zapoznać się z wywiadem pacjenta dotyczącym reakcji nadwrażliwości na penicyliny i cefalosporyny, a także na inne alergeny.

Podczas stosowania leków z grupy penicylin opisywano ciężkie, a rzadko – śmiertelne reakcje nadwrażliwości (anafilaksję) u pacjentów leczonych penicylinami. Ciężkie reakcje alergiczne mogą wymagać przerwania podawania antybiotyku, podania adrenaliny oraz innych środków ratunkowych.

Antybiotykiem wywołany kolit pseudobłoniasty może objawiać się ciężką, trwającą biegunką, stanem zagrożującym życie pacjenta. Kolit pseudobłoniasty może wystąpić podczas lub po zakończeniu leczenia antybakteryjnego. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku.

Podczas terapii lekiem Tazpen może rozwinąć się oporność mikroorganizmów, co może prowadzić do nadinfekcji.

U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali antybiotyki beta-laktamowe, wystąpiły krwawienia.

Czasem reakcje te towarzyszyły zmiany w parametrach laboratoryjnych krzepnięcia krwi, takich jak czas krzepnięcia krwi, agregacja płytek krwi i czas protrombinowy; częściej występowały u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku wystąpienia objawów krwawienia należy przerwać antybiotykoterapię i zastosować odpowiednie leczenie.

Podczas terapii lekiem Tazpen możliwe jest uzyskanie fałszywie dodatniego wyniku próby na glukozę w moczu przy użyciu metody opartej na redukcji jonów miedzi. Dlatego zaleca się przeprowadzenie próby opartej na enzymatycznym utlenianiu glukozy.

Zawartość sodu w fiolce leku Tazpen, 4 g/0,5 g, wynosi 217 mg (9,44 mmol), co może zwiększać całkowitą zawartość sodu w organizmie pacjenta. U pacjentów z niskim stężeniem potasu lub u tych, którzy równocześnie przyjmują leki obniżające poziom potasu, może rozwinąć się hipokaliemia; u takich pacjentów należy okresowo kontrolować poziom elektrolitów we krwi.

Podczas długotrwałego leczenia możliwe jest rozwinięcie się leukopenii i neutropenii, dlatego należy okresowo kontrolować stan hematologiczny pacjenta.

W przypadku ciężkich infekcji można rozpocząć leczenie empiryczne lekiem Tazpen przed uzyskaniem wyników badania wrażliwości na antybiotyki.

Niewydolność nerek

Ze względu na potencjalną nefrotoksyczność tazobaktamu należy stosować go ostrożnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, a także u pacjentów poddawanych hemodializie. Dawkę dożylną oraz odstępy między podaniami należy dostosować w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek.

W analizie wtórnej z wykorzystaniem danych z dużego, wieloośrodkowego, randomizowanego badania dotyczącego szybkości filtracji kłębuszkowej po podaniu często stosowanych antybiotyków w leczeniu pacjentów w ciężkim stanie, zastosowanie kombinacji piperacyliny/tazobaktamu wiązano z niższą szybkością filtracji kłębuszkowej w porównaniu do innych antybiotyków. Wyniki tej analizy wtórnej wskazują, że zastosowanie kombinacji piperacyliny/tazobaktamu może być przyczyną opóźnienia regeneracji funkcji nerek u tych pacjentów.

Hemofagocytowy limfogranulomatoza (HLH)

Opisywano przypadki HLH u pacjentów otrzymujących piperacylinę/tazobaktam (piperacillin/tazobactam), piperacylinę, często po leczeniu trwającym dłużej niż 10 dni. HLH to stan zagrożenia życia, będący zespołem patologicznej aktywacji immunologicznej, charakteryzujący się objawami klinicznymi i objawami nadmiernej aktywacji układu immunologicznego (np. gorączka, hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia, wysoki poziom ferrytyny w surowicy, cytopenia i hemofagocytoza). Pacjentów, u których wystąpią wczesne objawy patologicznej aktywacji immunologicznej, należy natychmiast przebadać. W przypadku potwierdzenia rozpoznania HLH należy przerwać leczenie piperacyliną/tazobaktamem (piperacillin/tazobactam), piperacyliną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Obecnie nie ma wystarczających i dobrze kontrolowanych badań dotyczących kombinacji piperacyliny/tazobaktamu, piperacyliny lub tazobaktamu stosowanych osobno u kobiet w ciąży. Lek Tazpen przenika przez łożysko. Leku można stosować jedynie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią. Piperacylina w niewielkich stężeniach wydostaje się do mleka matki, stężenie tazobaktamu w mleku matki nie zostało zbadane. Dlatego lek można stosować w okresie karmienia piersią jedynie wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla kobiety i płodu.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych przeprowadzonych na szczurach po wewnątrzbrzusznym podaniu tazobaktamu lub kombinacji piperacylina/tazobaktam nie stwierdzono objawów niekorzystnego wpływu na płodność i rozmnażanie.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Brak danych.

Podczas leczenia należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy, drgawek, które mogą wpływać na szybkość reakcji psychoruchowych.

Sposób stosowania i dawki

Tazpen należy podawać dożylnie kroplowo przez około 20–30 minut lub dożylnie bolusowo powoli co najmniej przez 3–5 minut.

U pacjentów z neutropenią gorączka najczęściej jest objawem infekcji. W takim przypadku można rozpocząć terapię empiryczną lekiem Tazpen przed uzyskaniem wyników badania wrażliwości na antybiotyki.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia z prawidłową funkcją nerek.

Zalecana dawka dobową wynosi 12 g piperycyliny/1,5 g tazobaktamu, czyli 4 g/500 mg leku Tazpen co 8 godzin (3 razy na dobę). Całkowita dawka dobową leku Tazpen zależy od ciężkości i rozległości infekcji i może wahać się od 2 g/250 mg (2 g piperycyliny/250 mg tazobaktamu) do 4 g/500 mg (4 g piperycyliny/500 mg tazobaktamu) co 6–8 godzin (3–4 razy na dobę).

Dla pacjentów z gorączką występującą na tle neutropenii zalecana dawka wynosi 4 g/500 mg leku Tazpen (4 g piperycyliny/500 mg tazobaktamu) co 6 godzin (4 razy na dobę) w połączeniu z aminoglikozydami.

Pacjentom starszym z prawidłową funkcją nerek zalecaną dawkę dobową leku Tazpen można stosować taką samą jak u dorosłych (z wyjątkiem przypadków zaburzeń funkcji wątroby).

Pacjenci (dorośli, osoby starsze oraz dzieci powyżej 12. roku życia) z niewydolnością nerek.

Przy przepisywaniu leku pacjentom z niewydolnością nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę i odstępy między dawkami w zależności od stopnia niewydolności nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zalecane dawki przedstawiono w tabeli 5.

Tabela 5

Dla pacjentów poddawanych hemodializie maksymalna dzienna dawka wynosi 8 g/1 g piperycyliny/tazobaktamu. Ponieważ w ciągu 4 godzin hemodializy usuwa 30–50 % piperycyliny, należy podać dodatkowo 2 g/250 mg piperycyliny/tazobaktamu po każdym sesji dializy. Dawkowanie dla pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby można dobrać na podstawie stężenia leku Tazpen w surowicy krwi.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat z prawidłową czynnością nerek.

Tazpen zaleca się stosować wyłącznie w przypadku neutropenii lub skomplikowanego ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

W przypadku neutropenii. Chorym z gorączką występującą na tle neutropenii, w połączeniu z aminoglikozydami: dzieciom z prawidłową czynnością nerek i masą ciała poniżej 50 kg dawkę ustala się na poziomie 90 mg (80 mg piperycyliny/10 mg tazobaktamu)/kg masy ciała co 6 godzin, w połączeniu z odpowiednią dawką aminoglikozydu, nie przekraczając 4,5 g (4 g piperycyliny/500 mg tazobaktamu) co 6 godzin (4 razy na dobę).

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg stosuje się dawkę dorosłych, podawaną w połączeniu z aminoglikozydem w odpowiedniej dawce.

W przypadku skomplikowanego ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego

Dzieciom o masie ciała do 40 kg i prawidłowej czynności nerek zaleca się dawkę 112,5 mg leku Tazpen (100 mg piperycyliny/12,5 mg tazobaktamu)/kg masy ciała co 8 godzin, nie przekraczając 4,5 g (4 g piperycyliny/500 mg tazobaktamu) co 8 godzin (3 razy na dobę).

Dzieciom o masie ciała powyżej 40 kg i prawidłowej czynności nerek stosuje się dawkę dorosłych.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat z niewydolnością nerek.

Podczas stosowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki oraz odstępu między dawkami w zależności od stopnia niewydolności nerek.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się dawki podane w tabeli 6.

Tabela 6

Zalecana dawka dla dzieci poddawanych hemodializie o masie ciała < 50 kg to 45 mg (40 mg piperycyliny/5 mg tazobaktamu)/kg masy ciała na dobę, podawana co 8 godzin. Powyższe zmiany dawkowania są jedynie przybliżone. Konieczne jest staranne monitorowanie każdego pacjenta w celu wykrycia objawów toksyczności leku. Dawkę i częstotliwość podawania leku należy odpowiednio dostosować.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie trzeba indywidualnie dobrać dawki leku Tazpen.

Czas trwania terapii. U pacjentów z gorączką występującą na tle neutropenii leczenie należy kontynuować co najmniej przez 48 godzin po ustąpieniu objawów klinicznych i objawów infekcji. Dla innych chorób czas trwania terapii zależy od ciężkości procesu infekcyjnego oraz dynamiki objawów klinicznych i bakteriologicznych.

W przypadku powikłanej postaci ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego u dzieci w wieku od 2 do 12 lat zaleca się leczenie przez co najmniej 5 dni i maksymalnie 14 dni.

Zalecenia dotyczące mieszania i rozcieńczania

Tylko do wstrzykiwania dożylnej.

Do dożylnej infuzji strumieniowej zawartość fiolki zawierającej 2 g/250 mg lub 4 g/500 mg leku rozpuszcza się odpowiednio w 10 ml lub 20 ml jednego z roztworów (używa się sterylnej igły i strzykawki, metoda nierozrywająca). Do przygotowania roztworu do wstrzykiwania dożylnego jako rozpuszczalnik stosuje się 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy, wodę do wstrzykiwań. Lek miesza się z rozpuszczalnikiem aż do całkowitego rozpuszczenia. Substancja rozpuszcza się całkowicie, nie pozostawiając nierozpuszczonego osadu; otrzymuje się przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór. Dawka powinna być podana w ciągu 3–5 minut.

Do dożylnej infuzji kropelkowej zawartość fiolki – 2 g/250 mg lub 4 g/500 mg leku – rozpuszcza się odpowiednio w 10 ml lub 20 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, następnie otrzymany roztwór można rozcieńczyć do żądanej objętości (np. od 50 ml do 150 ml) jednym z kompatybilnych rozpuszczalników do wstrzykiwania dożylnego.

Tabela 7

Lek z rozpuszczalnikiem należy wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia substancji. Substancja rozpuszcza się całkowicie, bez pozostawiania nierozpuszczalnych pozostałości; otrzymuje się przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór. Dawka powinna być podana w ciągu 30 minut.

Przygotowanie roztworu należy wykonać w warunkach sterylnych.

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Większość niepożądanych objawów obserwowanych przy przedawkowaniu (w tym nudności, wymioty i biegunka) występowała również po podaniu dawek zwykłych. U pacjentów może wystąpić zwiększona pobudzenie nerwowo-mięśniowe lub drgawki po podaniu dawek przekraczających zalecane (szczególnie w przypadku niewydolności nerek). Leczenie jest wspierające i objawowe, w zależności od obrazu klinicznego.

Nadmiarowe stężenia piperacyliny lub tazobaktamu we krwi można zmniejszyć poprzez hemodializę. Po pojedynczej dawce piperacyliny/tazobaktamu 3,375 g procent usunięcia za pomocą hemodializy wynosił odpowiednio około 31% i 39%.

Działania niepożądane.

W większości przypadków działania niepożądane po stosowaniu leku Tazpen nie były ciężkie (biegunka, wymioty, nudności, wysypka) i były dobrze znoszone przez pacjentów, nie wymagając odstawienia leku. Częstość występowania tych działań niepożądanych wynosi (≥ 1/100 – < 1/10).

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości ich występowania. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000).

Tabela 8

W przypadku stosowania w wysokich dawkach może rozwinąć się hipertrzawicowość, drżenie, encefalopatia (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek).

U chorych na mukowiscydozę leczenie piperacyliną zwiększało prawdopodobieństwo wystąpienia gorączki i wysypek.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych.

Podanie leku Tazpen może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu reakcji z solami miedzi, co jest charakterystyczne również dla innych penicylin. Zaleca się stosowanie metod oznaczania glukozy opartych na enzymatycznym utlenianiu glukozy. Szereg chemicznych metod oznaczania białka w moczu może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników. Stosowanie leku nie wpływa na oznaczanie białka w moczu za pomocą pasków testowych diagnostycznych.

Bezpośredni test Coombsa może być fałszywie dodatni.

Zgłaszano o reakcjach krzyżowych z polisacharydami i polifuranozami, które nie są składnikami ściany komórkowej Aspergillus, przy użyciu systemu testowego Bio-Rad Laboratories Platelia Aspergillus EIA.

Dodatnie wyniki testów dla powyższych badań u pacjentów, którym podano Tazpen, powinny być potwierdzone innymi metodami diagnostycznymi.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Świeżo przygotowany roztwór do wstrzykiwania dożylnego nadaje się do stosowania przez 24 godziny pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 48 godzin w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Leku Tazpen nie należy mieszać w jednej strzykawce ani w kroplówce z innymi lekami, z wyjątkiem rozcieńczycieli wymienionych w sekcji „Sposób dawkowania i dawka”, ponieważ brak danych na temat zgodności.

W przypadku stosowania leku Tazpen łącznie z innymi antybiotykami leki należy podawać oddzielnie.

Ze względu na niestabilność chemiczną lek Tazpen nie powinien być stosowany łącznie z roztworami zawierającymi wodorowęglan sodu.

Leku Tazpen nie należy dodawać do leków krwi ani do hydrolizatu albuminy.

Opakowanie.

Po 2 g/0,25 g lub 4 g/0,5 g w fiolce szklanej, zamkniętej butelkowym korkiem gumowym i aluminiową nakrętką zaciskową.

Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Astral SteriTech Private Limited

Astral SteriTech Private Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, G.I.D.C., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie

911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wniosek składający.

M.Biotech Ltd.

M.Biotech Ltd.

Adres wniosku składającego.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom