Superviga 25

INSTRUKCJA dotycz|ąca stosowania|u leku leczniczego Superwiga 25, Superwiga 50, Superwiga 100

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera cytrynian sildenafilu w przeliczeniu na sildenafil 25 mg lub 50 mg, lub 100 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; wodorofosforan wapnia; wodorotlenek glinu; sodowa croscarmeloza; powidon; stearynian magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; sucha mieszanina „Opadry II white” zawierająca dwutlenek tytanu (E 171), talk, polietyloglikol (makrogiol), alkohol polowinylowy; indygokarmiina (E 132); kandurin „Srebrny Błysk”.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, od niebieskawego do niebieskiego koloru z perłowym odcieniem, o kształcie okrągłym (dawka 25 mg, 50 mg lub 100 mg) lub rombowym (dawka 50 mg lub 100 mg), z powierzchnią dwuwypukłą. Dopuszczalna jest marmurkowatość. Na powierzchnię tabletek rombowych można nanosić znak handlowy przedsiębiorstwa „ZT” lub z jednej strony dawkowanie „50” lub „100” – z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w zaburzeniach czynności erektylnej. Sildenafil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sildenafil jest lekiem do stosowania doustnego przeznaczonym do leczenia dysfunkcji erektilnej. W warunkach podniecenia seksualnego lek przywraca obniżoną funkcję erektilną poprzez zwiększenie przepływu krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas podniecenia seksualnego. Uwalnianie tlenku azotu aktywuje enzym guanyloциклazę, co stymuluje wzrost stężenia cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając dopływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznego enzymu fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozkład cGMP. Działania sildenafilu na erekcję mają charakter obwodowy. Sildenafil nie wykazuje bezpośredniego działania rozkurczowego na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmaga działanie rozkurczowe NO na ten typ tkanki. W przypadku aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie przez sildenafil PDE5 prowadzi do wzrostu stężenia cGMP w ciałach jamistych. W związku z tym, aby sildenafil wywołał pożądany efekt farmakologiczny, konieczne jest podniecenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Sildenafil charakteryzuje się selektywnością wobec PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Działanie sildenafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne znane fosfodiesterazy. Działanie to jest 10-krotnie silniejsze niż działanie na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. Po podaniu maksymalnych zalecanych dawek, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 80-krotnie wyższa niż wobec PDE1, 700-krotnie wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafilu wobec PDE5 przewyższa jego selektywność wobec PDE3 – izoformy cAMP-specyficznej fosfodiesterazy uczestniczącej w regulacji kurczliwości mięśnia sercowego – aż 4000-krotnie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po podaniu doustnym wynosi 41 % (w zakresie od 25 do 63 %). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) wartości AUC oraz Cmax sildenafilu wzrastają proporcjonalnie do dawki po jego doustnym podaniu.

Podczas przyjmowania sildenafilu wraz z posiłkiem stopień wchłaniania jest obniżony, przy średnim wydłużeniu Tmax do 60 minut oraz średnim obniżeniu Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie ogólnopłazmatyczne sildenafilu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ze względu na to, że wiązanie sildenafilu oraz jego głównego metabolitu N-detylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie maksymalne stężenie wolnego sildenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od całkowitych stężeń sildenafilu.

U osób, które jednorazowo przyjęły sildenafil w dawce 100 mg, po 90 minutach w nasieniu wykrywano mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki.

Biotransformacja. Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie za pośrednictwem mikrosomalnych izoenzymów wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga drugorzędna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku N-detylowania sildenafilu. Selektywność metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a jego aktywność wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenia tego metabolitu w osoczu wynoszą około 40 % stężeń sildenafilu w osoczu krwi. Metabolit N-detylowany ulega dalszej biotransformacji, a jego T½ wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/godz., co determinuje T½ trwające 3–5 godzin. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafilu w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej dawki doustnej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej dawki doustnej).

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym. U osób w wieku podeszłym (65 lat i więcej) obserwowano obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężeń ogólnopłazmatycznych sildenafilu oraz jego aktywnego metabolitu N-detylowanego o około 90 % w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u osób młodszych (18–45 lat). Z uwagi na wiekowe różnice w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek. U osób z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu po jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg pozostawała niezmieniona. Średnie wartości AUC oraz Cmax metabolitu N-detylowanego wzrastały odpowiednio o 126 % i 73 % w porównaniu z wartościami u osób w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej indywidualnej zmienności, różnice te nie były statystycznie istotne. U osób z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax odpowiednio o 100 % i 88 % w porównaniu z osobami w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC oraz Cmax metabolitu N-detylowanego istotnie wzrastały odpowiednio o 79 % i 200 %.

Niewydolność wątroby. U osób z marskością wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu (klasa A i B wg klasyfikacji Childa-Puga) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84 %) oraz Cmax (o 47 %) w porównaniu z osobami w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Preparat zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erektilną, która definiowana jest jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji prącia niezbędnego do pomyślnego współżycia.

Dla skutecznego działania leku wymagane jest podniecenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (np. amylonitryt) lub nitratów w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ wiadomo, że syldenafila wpływa na szlaki metabolizmu tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) i potencjuje działanie hipotensyjne nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym syldenafili) ze stymulatorami guanylanocyklazy, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do objawowej hipotensji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stanów, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w zaawansowanym stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy ta patologia była związana z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5 czy nie.
• Obecność takich chorób jak zaburzenia funkcji wątroby w ciężkim stopniu, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mm Hg), niedawno przebyty udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentowa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo syldenafili nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Efekty innych leków na syldenafila. Metabolizm syldenafili odbywa się głównie za udziałem izoformy 3A4 (główna droga) oraz izoformy 2C9 (droga uboczna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens syldenafili, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens syldenafili.

Istnieją dane o obniżeniu klirensu syldenafili przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, erytromycyną, cyklosporyną). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu syldenafili i inhibitorów CYP3A4 nie obserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej syldenafili 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora CYP, w stanie stężenia równowagowego (500 mg raz dziennie) i syldenafili (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do zwiększenia Cmax syldenafili o 300 % (4-krotnie) oraz zwiększenia AUC plazmatycznej syldenafili o 1000 % (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenia plazmatyczne syldenafili nadal wynosiły około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania syldenafili samodzielnie, co odpowiada znaczącemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów CYP. Syldenafila nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie syldenafili i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); w każdym przypadku maksymalna dawka syldenafili nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagowe (1200 mg trzy razy dziennie) i syldenafili (100 mg pojedyncza dawka) prowadziło do zwiększenia Cmax syldenafili o 140 % oraz wzrostu ekspozycji systemowej (AUC) syldenafili o 210 %. Nie zaobserwowano wpływu syldenafili na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przewiduje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą miały silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu syldenafili (100 mg pojedyncza dawka) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagowym (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej syldenafili o 182 % (AUC). Nie zaobserwowano wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy T½ syldenafili lub jej głównego krążącego metabolitu. Cyklosporyna (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z syldenafila w dawce 50 mg prowadziła do wzrostu stężenia plazmatycznego syldenafili o 56 %.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może prowadzić do umiarkowanego wzrostu stężenia syldenafili we krwi.

Pojedyncze podanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność syldenafili.

Farmakokinetyka syldenafili nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów, pętlowych i zatrzymujących potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP (takich jak ryfampicyna, barbiturany).

Jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowanego induktora CYP3A4, CYP2C9 oraz potencjalnie CYP2C19) w stanie równowagowym (125 mg dwa razy dziennie) i syldenafili w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax syldenafili odpowiednio o 62,6 % i 55,4 %. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4 jak ryfampicyna może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia syldenafili we krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z syldenafila.

Efekty syldenafili na inne leki. Syldenafila – słaby inhibitor izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Ponieważ szczytowe stężenia plazmatyczne syldenafili wynoszą około 1 µmol, wpływ leku na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji syldenafili i takich niespecyficznych inhibitorów fosfodiesterazy jak teofilina i dipyrydamol.

Ponieważ wiadomo, że syldenafila wpływa na metabolizm tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), ustalono, że syldenafila potencjuje działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jej jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Badania kliniczne wykazały, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5 (w tym syldenafila) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie syldenafili i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej występowała w ciągu 4 godzin po podaniu syldenafili (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Przy jednoczesnym stosowaniu blokera α-adrenoreceptorów doksazozyny (4 mg i 8 mg) i syldenafili (25 mg, 50 mg i 100 mg) pacjentom z łagodnym przerostem prostaty, u których osiągnięto stabilizację stanu przy stosowaniu doksazozyny, zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg i 8/4 mm Hg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej odpowiednio o 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg, 4/5 mm Hg. Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafili i doksazozyny u pacjentów, u których osiągnięto stabilizację stanu przy stosowaniu doksazozyny, czasem raportowano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej, tj. przypadki zawrotów głowy i stan przed omdleniem, ale bez omdleń.

Nie zaobserwowano żadnych istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafili (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Syldenafila (50 mg) nie wydłużała czasu krwawienia spowodowanego stosowaniem kwasu acetylosalicylowego (150 mg).

Syldenafila (50 mg) nie potencjowała działania hipotensyjnego alkoholu przy średnich maksymalnych stężeniach etanolu we krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących syldenafila nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leki przeciwciśnieniowe (rozszerzające naczynia i działające centralnie), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych oraz blokery α-adrenoreceptorów. Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafili (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mm Hg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego wyniosło 7 mm Hg. Wielkością te dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego było porównywalne do obserwowanego przy stosowaniu samej syldenafili.

Syldenafila w dawce 100 mg nie wpływała na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

Stosowanie syldenafili w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) odpowiednio o 49,8 % i 42 %.

Dodanie pojedynczej dawki syldenafili do sakubitrylu/walsartanu w stanie równowagowym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu ze stosowaniem samego sakubitrylu/walsartanu. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie syldenafili u pacjentów otrzymujących sakubitryl/walsartan.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu zdiagnozowania dysfunkcji erektylnej oraz ustalenia jej możliwych przyczyn.

Współczynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem dla serca, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia dysfunkcji erektylnej lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Syldefanil wykazuje działanie naczyniorozkurczające, które objawia się łagodnym i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego. Przed przepisaniem syldefanilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może niekorzystnie wpłynąć na pacjentów z określonymi chorobami podstawowymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie leków rozszerzających naczynia należą osoby z obturacją drogu odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) oraz pacjenci z rzadkim zespołem atrofii wieloukładowej, którego przejawem jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy współczulny.

Preparat nasila działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwawienia do mózgu, przejściowy napad niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze i nadmierny spadek ciśnienia tętniczego, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem syldefanilu. U większości, choć nie u wszystkich pacjentów, istniały czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Większość takich działań niepożądanych wystąpiła podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka przypadków miało miejsce krótko po zażyciu syldefanilu bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich pojawienie się jest spowodowane innymi czynnikami.

Pripizm. Leki stosowane w leczeniu dysfunkcji erektylnej, w tym syldefanil, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wadami anatomicznymi prącia (takimi jak giętkość, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) oraz pacjentom z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priapizm może prowadzić do uszkodzenia tkanek prącia i trwałej utracie potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania syldefanilu z innymi inhibitorami PDE5 lub lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego płucnego zawierającymi syldefanil, a także z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej, nie były badane. Dlatego nie zaleca się stosowania takich kombinacji.

Wpływ na wzrok. Spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku pojawiały się w czasie stosowania syldefanilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Spontaniczne doniesienia oraz doniesienia asocjacyjne dotyczyły przypadków niezwytniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, w czasie stosowania syldefanilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldefanilu i rytonawiru (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenoreceptorów. Pacjentom stosującym blokery α-adrenoreceptorów należy stosować syldefanil z ostrożnością, ponieważ ta kombinacja może prowadzić do hipotensji symptomatycznej u niektórych wrażliwych pacjentów. Symptomatyczna hipotensja występuje zazwyczaj w ciągu 4 godzin po podaniu syldefanilu. W celu zminimalizowania ryzyka rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy najpierw ustabilizować ich stan za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania syldefanilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto pacjentów należy poinstruować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. In vitro syldefanil nasila działanie przeciwagregacyjne srebra nitroprusyku. Nie ma żadnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania syldefanilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodem żołądka. W związku z tym stosowanie syldefanilu u pacjentów z takimi schorzeniami jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Po podaniu dawki 100 mg nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników.

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom przerwanie stosowania inhibitorów PDE5, w tym syldefanilu, i natychmiastową konsultację medyczną w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w czasie stosowania inhibitorów PDE5, w tym syldefanilu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami hipotensyjnymi. Syldefanil wywiera działanie naczyniorozkurczające i może dalszemu obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów stosujących leki obniżające ciśnienie. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i syldefanilu (100 mg) doustnie zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinstruowania pacjentów o konieczności stosowania odpowiednich środków zapobiegawczych przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Preparat nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Ponieważ podczas stosowania syldefanilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami mechanicznymi powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dorośli. Zalecana dawka leku wynosi 50 mg i stosuje się ją w razie potrzeby około godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Częstotliwość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to 1 raz na dobę. W przypadku stosowania leku podczas posiłku działanie leku może wystąpić później niż przy stosowaniu na czczo.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak podana powyżej w punkcie „Dorośli”.

Ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z powodu marskości) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeżeli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W celu zminimalizowania możliwego rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, ich stan należy ustabilizować za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Dzieci. Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie. Podczas stosowania jednorazowej dawki syldenafilu do 800 mg reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu syldenafilu w niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia reakcji niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, rumień, zaburzenia trawienne, kongescja nosa, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania w razie potrzeby należy podjąć standardowe działania wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu podczas hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak wydalania syldenafilu z moczem.

Działania niepożądane.

Zakażenia i zakażenia pasożytnicze: katar.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność, hipestezja, udar, przejściowy atak niedokrwienny, drgawki, nawrót drgawek, omdlenia, ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów, niepokój, przejściowa globalna amnezja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: zaburzenia postrzegania kolorów (chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja), zaburzenia widzenia, zaciemnienie widzenia, zaburzenia łzawienia (suchość oczu, zaburzenia łzawienia oraz nadmierne łzawienie), ból oczu, fotofobia, fotopsje, zaczerwienienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek, zamknięcie naczyń siatkówki, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętniczkowa, zaburzenia ze strony siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzrocu, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zacmienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawienie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczne, zaczerwienienie spojówek, podrażnienie oczu, nietypowe odczucia w oczach, obrzęk powiek, wybielenienie twardówki, krwotok do oka, zaćma, suchy stan oczu, tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie oczu, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, obrzęk siatkówki, choroby naczyniowe siatkówki lub krwotoki, odwarstwienie ciała szklistego.

Zgłaszano przypadki niezatorowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej obniżenie wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, które miały miejsce w czasie stosowania inhibitorów PDE5, w tym syldenafilu. Wiele, ale nie wszystkie osoby miały istniejące czynniki anatomiczne lub naczyniowe ryzyka rozwoju niezatorowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się wyłącznie do nich): niski stosunek średnicy wydrążenia do tarczy nerwu wzrokowego (zastój tarczy nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia oraz palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, z istniejącymi czynnikami ryzyka anatomicznymi lub naczyniowymi, z kombinacją tych wszystkich czynników czy z innymi czynnikami.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i układu przedsionkowego: szumy w uszach, głuchota, ból w uszach.

Zgłaszano przypadki nagłego obniżenia lub utraty słuchu, powiązane czasowo ze stosowaniem syldenafilu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju działań niepożądanych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem syldenafilu, z istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Zaburzenia ze strony serca: tachykardia, kołatanie serca, nagła śmierć sercowa, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, dławica piersiowa, blok AV, niedokrwienie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: napływy krwi, napływy krwi do twarzy, napływy gorąca, nadciśnienie, hipotensja, migrena, hipotensja ortostatyczna, zakrzepica naczyń mózgowych.

Zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, mózgowonaczyniowe i naczyniowe, w tym krwotoki mózgowonaczyniowe, krwotok podpajęczynkowy i wewnątrz mózgowy oraz krwotok płucny, powiązane czasowo ze stosowaniem syldenafilu. Większość pacjentów, ale nie wszystkie, miała istniejące czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłaszano, że wiele z tych zdarzeń wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zdarzeń miało miejsce bezpośrednio po zażyciu syldenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zdarzenia wystąpiły w ciągu kilku godzin lub dni po zażyciu syldenafilu i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zjawiska mają bezpośredni związek ze stosowaniem syldenafilu, z aktywnością seksualną, z istniejącymi czynnikami ryzyka lub z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: uczucie zatkania nosa, krwawienie z nosa, uczucie zatkania zatok przynosowych, uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie, astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, nadmierne wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, dyspepsja, choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach, hipestezja jamy ustnej, gloszyca, zapalenie okrężnicy, dysfagia, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelita, zapalenie przełyku, stomatyt, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, pokrzywka, opryszczka, świąd, nadpotliwość, owrzodzenia skóry, zapalenie skóry kontaktowe, odłuszczeniowe zapalenie skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: miastenia, ból kończyn, artretyzm, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgna, ból kości, miastenia, zapalenie mazi.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: krwiomocz, zapalenie pęcherza, nikturia, częstsze oddawanie moczu, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: krwawienie z penisa, priapizm, hematospermia, przedłużona erekcja, powiększenie gruczołów mlekowych, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: anemia, leukopenia.

Zgłaszano rozwój kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji u pacjentów z pierwotną nadciśnieniową hipertensją płucną wtórną do anemii sierpowatej, stosujących syldenafil. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących lek w celu leczenia dysfunkcji erektylnej jest nieznane.

Zaburzenia ze strony metabolizmu i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: ból w klatce piersiowej, zwiększone zmęczenie, uczucie gorąca, podrażnienie, obrzęk twarzy, reakcje fotouczulenia, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy, ból pleców.

Badania: zwiększone tętno.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata (dawka 25 mg). 5 lat (dawka 50 mg lub 100 mg).

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ○C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 1, nr 1x4 w blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.