Siophor® 1000

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Siophor® 1000 (SIOFOR® 1000)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek metforminy;

1 tabletka powlekana zawiera chlorowodorku metforminy 1000 mg, co odpowiada 780 mg metforminy;

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza (15000 mPa·s i 5 mPa·s), povidon (K 25), stearynian magnezu, polietylenoglikol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: długie tabletki powlekane białego koloru, z wgłębieniem typu „snap-tab” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające cukrzycy. Środki obniżające stężenie glukozy we krwi, z wyłączeniem insuliny. Biguanidy. Kod ATX A10BA02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Metformina to biguanid o działaniu antyhiperglikemicznym zarówno na hiperglikemię podstawową, jak i pokarmową. Nie stymuluje wydzielania insuliny i dlatego nie powoduje hipoglikemii.

Metformina obniża podstawową hiperinsulinemię, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Działanie antyhiperglikemiczne metforminy wynika z kilku mechanizmów.

Metformina zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie.

Metformina ułatwia obwodowe wchłanianie i wykorzystanie glukozy, częściowo poprzez wzmocnienie działania insuliny. Metformina wpływa na krążenie glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa wychwyt z krwiobiegu i zmniejsza wchłanianie z pożywienia. Do dodatkowych mechanizmów związanych z przewodem pokarmowym należy zwiększone uwalnianie peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) oraz zmniejszona resorpcja kwasów żółciowych. Metformina wpływa na mikrobiom jelitowy.

Metformina może poprawiać profil lipidowy u osób z hiperlipidemią.

W badaniach klinicznych stosowanie metforminy wiązało się albo ze stabilną masą ciała, albo z umiarkowaną utratą wagi.

Metformina aktywuje kinazę białek aktywowaną przez adenozynomonofosforan (AMPK) oraz zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych obecnie typów błonowych transporterów glukozy (GLUT).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

W ramach prospektywnego, randomizowanego badania (UKPDS) potwierdzono długotrwałą korzyść regularnej kontroli poziomu glukozy we krwi u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2.

Analiza danych uzyskanych u pacjentów z nadmierną masą ciała, u których stosowanie chlorowodorku metforminy rozpoczęto po nieskuteczności leczenia dietetycznego, wykazała:

• istotne statystycznie zmniejszenie absolutnego ryzyka wystąpienia powikłań cukrzycowych u pacjentów stosujących chlorowodorek metforminy (29,8 przypadków/1000 pacjentów-roku) w porównaniu z samym leczeniem dietetycznym (43,3 przypadków/1000 pacjentów-roku), p = 0,0023, oraz w porównaniu z łącznymi wynikami pacjentów stosujących monoterapię pochodnimi sulfonilomocznika i insuliną (40,1 przypadków/1000 pacjentów-roku), p = 0,0034;

• istotne statystycznie zmniejszenie absolutnego ryzyka śmiertelności związanej z cukrzycą: chlorowodorek metforminy – 7,5 przypadków/1000 pacjentów-roku; samodzielne leczenie dietetyczne – 12,7 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,017);

• istotne statystycznie zmniejszenie absolutnego ryzyka śmiertelności z wszelkich przyczyn: u pacjentów stosujących chlorowodorek metforminy – 13,5 przypadków/1000 pacjentów-roku w porównaniu z samym leczeniem dietetycznym – 20,6 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,011), oraz w porównaniu z łącznymi wynikami pacjentów stosujących monoterapię pochodnimi sulfonilomocznika i insuliną – 18,9 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,021);

• istotne statystycznie zmniejszenie absolutnego ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego: chlorowodorek metforminy – 11 przypadków/1000 pacjentów-roku; samodzielne leczenie dietetyczne – 18 przypadków/1000 pacjentów-roku (p = 0,01).

Nie potwierdzono przewagi chlorowodorku metforminy stosowanego jako lek drugiego wyboru w połączeniu z pochodnimi sulfonilomocznika pod względem wyników klinicznych.

U niektórych pacjentów z cukrzycą typu 1 chlorowodorek metforminy stosowano w połączeniu z insuliną, jednak oficjalnie nie potwierdzono klinicznej przewagi takiej terapii skojarzonej.

Dzieci i młodzież

Na podstawie kontrolowanych badań klinicznych, w których lek stosowano przez okres 1 roku u niewielkiej liczby dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 16 lat, skuteczność leku w kontroli poziomu glukozy we krwi była zbliżona do tej obserwowanej u dorosłych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu chlorowodorku metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) w osoczu krwi wynosi 2,5 godziny. Bezpośrednia biodostępność chlorowodorku metforminy w postaci tabletek 500 mg i 850 mg u zdrowych ochotników wynosi 50–60%. Nieabsorbowana frakcja wydalana z kałem po doustnym podaniu wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie chlorowodorku metforminy ma charakter nasycenia i niepełnego. Przyjmuje się, że farmakokinetyka jego wchłaniania jest nieliniowa.

Przy zalecanych dawkach i schematach podawania chlorowodorku metforminy stężenie równowagowe w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i zazwyczaj nie przekracza 1 μg/ml. W przeprowadzonych badaniach średnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi nie przekraczało nawet przy maksymalnych dawkach 4 μg/ml. Pokarm zmniejsza stopień i nieco – szybkość wchłaniania metforminy. Po doustnym przyjęciu tabletki chlorowodorku metforminy 850 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi zmniejszało się o 40%, pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmniejszało się o 25%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi wydłużał się o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych efektów nie zostało ustalone.

Rozkład

Łączenie metforminy z białkami osocza krwi jest niewielkie.

Chlorowodorek metforminy przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie leku we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu krwi, ale osiągane jest w przybliżeniu w tym samym czasie.

Prawdopodobnie erytrocyty stanowią drugą fazę rozkładu.

Średni objętość rozkładu (Vd) waha się od 63 do 276 l.

Biotransformacja

Metformina wydalana jest z moczem w niezmienionej postaci. Metabolity metforminy w organizmie człowieka nie zostały wykryte.

Wydalanie

Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min, co wskazuje na jej wydalanie poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Okres półtrwania po doustnym podaniu wynosi około 6,5 godziny.

W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, co wydłuża okres półtrwania i prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi.

Dzieci i młodzież

Badania z pojedynczą dawką: u dzieci i młodzieży, którym podano jednorazowo chlorowodorek metforminy w dawce 500 mg, parametry farmakokinetyczne były podobne do tych u zdrowych dorosłych.

Badania z wielokrotnym podawaniem: dane są ograniczone tylko do jednego badania. Po wielokrotnym podawaniu chlorowodorku metforminy dzieciom i młodzieży w dawce 500 mg 2 razy dziennie przez 7 dni zaobserwowano zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) i całkowitego wpływu (AUC0-t) odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą, którzy stosowali lek w dawce 500 mg 2 razy dziennie przez 14 dni. Ponieważ dawkowanie leku dobiera się indywidualnie na podstawie stężenia glukozy we krwi, kliniczne znaczenie tych danych jest ograniczone.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu II, gdy dieta i aktywność fizyczna nie przynoszą oczekiwanych efektów, szczególnie u pacjentów z nadwagą;

• jako monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insulina w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub terapia skojarzona z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia i młodzieży.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycowych u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Każdy rodzaj ostrego kwasocięgu metabolicznego (kwasica mleczanowa, ketoza cukrzycowa), przedkomę cukrzycową.

Ostra niewydolność nerek (stopień ciężki) (filtracja kłębuszkowa (eGFR) < 30 ml/min).

Stany ostre mogące negatywnie wpływać na funkcję nerek, np. odwodnienie, ciężkie infekcje, wstrząs.

Choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie choroby ostre lub zaostrzenie choroby przewlekłej): niedostateczność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs.

Niewydolność wątroby, ostra zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane.

Etanol.

W przypadku ostrego zatrucia alkoholem zwiększa się ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Należy unikać spożycia alkoholu oraz stosowania leków zawierających etanol.

Substancje kontrastowe zawierające jod.

Stosowanie metforminy należy przerwać w trakcie procedury lub przed jej wykonaniem i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od jej zakończenia, pod warunkiem, że przeprowadzono kontrolę funkcji nerek, która potwierdziła ich stabilność (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”, „Szczególne wskazania”).

Wewnątrzżylne podawanie jodowych środków kontrastowych stosowanych w rentgenologii może prowadzić do niewydolności nerek, a w konsekwencji do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej.

Stosowanie jednoczesne wymagające szczególnej ostrożności.

Niektóre leki mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co może zwiększyć ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX-2), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe. Na początku oraz w trakcie leczenia takimi lekami w połączeniu z metforminą konieczna jest staranne monitorowanie funkcji nerek.

Leki mogące powodować hiper glikemię (np. glikokortykosteroidy (stosowanie systemowe i miejscowe) i sympatykomimetyki. Może zaistnieć konieczność częstszego kontroli stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W razie potrzeby dawkę leku przeciwdziałającego cukrzycy należy dostosować w okresie stosowania tych leków oraz po ich odstawieniu.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Jednoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamilem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyną) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;

− inhibitorami OCT2 (np. cymetydyną, dolutegravirowem, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy z nerek, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu;

• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy z nerek.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ponieważ stężenia metforminy w osoczu mogą wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Kwasica mleczanowa

Kwasica mleczanowa – rzadkie, lecz poważne zaburzenie metabolizmu, najczęściej występujące na tle ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby kardiopłucnej lub sepsy. Nagromadzenie metforminy występuje w przebiegu ostrego uszkodzenia funkcji nerek i zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (silny biegunki lub wymioty, gorączka lub ograniczone przyjmowanie płynów) leczenie metforminą należy tymczasowo przerwać i zaleca się skonsultować się z lekarzem.

Leczenie pacjentów przyjmujących metforminę lekami, które mogą gwałtownie pogorszyć funkcję nerek (np. leki przeciwnadciśnieniowe, diuretyki lub leki przeciwwąpczne niesteroidowe (NSAID)), należy rozpoczynać z ostrożnością. Innymi czynnikami ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej są nadużywanie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostateczna kontrola cukrzycy, ketozo, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą wywoływać kwasicę mleczanową (patrz sekcje „Preciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Diagnoza

Pacjenci i/lub osoby opiekujące się pacjentami powinni być poinformowani o ryzyku rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się oddechem typu Kussmaula, bólem brzucha, skurczami mięśni, astenią i hipotermią, które mogą przejść w śpiączkę. W przypadku wystąpienia podejrzanych objawów pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i bezzwłocznie udać się na pomoc medyczną. Podstawą potwierdzenia diagnozy są takie zmiany w badaniach laboratoryjnych jak obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu we krwi (> 5 mmol/l), zwiększenie odstępu anionowego oraz stosunku mleczan/pyruwian.

Lekarze powinni uprzedzić pacjentów o ryzyku rozwoju oraz objawach kwasicy mleczanowej.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mleczanową i epizodami przypominającymi udar (zespołem MELAS (mitochondrial encephalomyopathy, lactic acidosis, and stroke-like episodes)) oraz mitochondrialnie dziedziczoną cukrzycą i głuchotą matki (maternal inherited diabetes and deafness (MIDD)), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek

Ponieważ metformina wydalana jest przez nerki, należy określić wartość GFR przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie monitorować ten parametr po rozpoczęciu terapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”):

• nie rzadziej niż raz w roku u pacjentów z prawidłową funkcją nerek,
• nie rzadziej niż 2–4 razy w roku u pacjentów z klirensem kreatyniny na dolnej granicy normy oraz u pacjentów w wieku podeszłym.

Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z GFR < 30 ml/min; leczenie lekiem należy tymczasowo przerwać w przypadku wystąpienia stanów, które mogą wpływać na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Upośledzenie funkcji nerek u pacjentów w wieku podeszłym rozwija się często i przebiega bezobjawowo. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadkach, gdy istnieje ryzyko zaburzenia funkcji nerek, np. przy stosowaniu leków przeciwciśnieniowych lub moczopędnych oraz na początku stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID). W takich przypadkach zaleca się również sprawdzenie funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia metforminą.

Funkcja serca

Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podanie kontrastowych środków jodowych.

Wewnątrzżylne stosowanie środków kontrastowych rentgenowskich może prowadzić do nefropatii spowodowanej środkiem kontrastowym, co może skutkować nagromadzeniem metforminy w organizmie i zwiększeniem ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej. Stosowanie metforminy należy przerwać na czas procedury lub przed jej wykonaniem i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od jej zakończenia, pod warunkiem, że przeprowadzono kontrolę funkcji nerek, która potwierdziła jej stabilność (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Stosowanie chlorku metforminy należy przerwać na czas operacji pod znieczuleniem ogólnym lub znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzopajęczynówkowym. Leczenie można wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od zabiegu chirurgicznego i pod warunkiem, że przeprowadzono kontrolę funkcji nerek, która potwierdziła jej stabilność.

Inne środki ostrożności

Wszyscy pacjenci powinni przestrzegać diety z równomiernym rozłożeniem węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni przestrzegać diety o obniżonej kaloryczności. Standardowe badania laboratoryjne dla pacjentów z cukrzycą powinny być wykonywane regularnie. Monoterapia chlorkiem metforminy nie powoduje hipoglikemii, jednak zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku z insuliną i innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodnymi sulfonowe mocznika lub meglitynidami).

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, długością leczenia oraz/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka, które jak wiadomo prowadzą do niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy monitorować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjentom z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być konieczna okresowa kontrola poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować, dopóki lek jest dobrze tolerowany i nie ma przeciwwskazań, a odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Populacja pediatryczna

Przed zastosowaniem chlorku metforminy należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu II. Chlorek metforminy nie zastępuje diety i codziennych ćwiczeń fizycznych, które należy wykonywać zgodnie z zaleceniami. W jednorocznych kontrolowanych badaniach klinicznych nie obserwowano wpływu metforminy na wzrost i rozwój oraz dojrzewanie płciowe, jednak brakuje danych dotyczących tych parametrów przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ich staranne monitorowanie u dzieci otrzymujących chlorek metforminy, szczególnie w okresie dojrzewania.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dzieci było łącznie 15 dzieci w wieku 10–12 lat. Pomimo że stosowanie chlorku metforminy u tych dzieci nie różniło się skutecznością i bezpieczeństwem od stosowania u osób starszych, przepisywanie chlorku metforminy dzieciom w wieku od 10 do 12 lat należy prowadzić z szczególną ostrożnością.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Niekontrolowana cukrzyca w czasie ciąży (ciążowa lub trwała) zwiększa ryzyko rozwoju wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania metforminy u kobiet w ciąży, które nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny, poród i rozwój poporodowy. W przypadku planowania ciąży, a także w momencie jej zajścia, należy przerwać terapię metforminą, poinformować lekarza i rozpocząć leczenie insuliną w celu utrzymania poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy, na ile to możliwe, aby zmniejszyć ryzyko wad rozwojowych płodu.

Okres karmienia piersią

Metformina przenika do mleka matki. U noworodków/maluchów karmionych piersią przez matki przyjmujące lek nie obserwowano działań niepożądanych. Jednakże, ponieważ dane dotyczące stosowania leku w takich przypadkach są ograniczone, kobietom przyjmującym metforminę nie zaleca się karmienia piersią. Decyzję o konieczności odstawienia karmienia piersią należy podejmować, biorąc pod uwagę zarówno korzyści płynące z karmienia piersią, jak i potencjalne ryzyko działania niepożądanego leku na dziecko.

Płodność

Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawce 600 mg/kg/dzień, co jest prawie 3-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dobową dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Monoterapia chlorkiem metforminy nie powoduje hipoglikemii, dlatego nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jednak pacjent powinien być poinformowany, że stany hipoglikemii mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu chlorku metforminy z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, pochodne sulfonowe mocznika, meglitynidy).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥90 ml/min).

Leczenie monoterapią oraz w połączeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Dawkę początkową stanowi 1 tabletka powlekana o zawartości 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy 2–3 razy na dobę, którą należy przyjmować podczas lub po posiłku. Po upływie

10–15 dni dawkę należy dostosować w zależności od wyników stężenia glukozy we krwi. Stopniowe zwiększanie dawki pozytywnie wpływa na tolerancję leku przez przewód pokarmowy. Pacjentom stosującym wysokie dawki chlorowodorku metforminy (2 lub 3 g na dobę) można zastąpić stosowanie 2 tabletek powlekanych po 500 mg chlorowodorku metforminy jedną tabletką powlekaną Siophor®1000.

Maksymalna zalecana dawka chlorowodorku metforminy wynosi 3 g, podzielone na

3 dawki. W przypadku przejścia z innego doustnego leku przeciwcukrzycowego na chlorowodorek metforminy należy odstawić poprzedni lek, a następnie rozpocząć terapię w wyżej wymienionych dawkach.

Połączenie z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zazwyczaj dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać odpowiednio do wyników pomiarów stężenia glukozy we krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Ze względu na możliwą zaburzoną funkcję nerek u pacjentów w wieku podeszłym dawkę leku należy ustalać na podstawie badań czynności nerek. Wymagana jest regularna kontrola czynności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niewydolność nerek

Należy określić szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę, a także nie rzadziej niż raz w roku po rozpoczęciu terapii. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem pogorszenia się niewydolności nerek, a także u pacjentów w wieku podeszłym, czynność nerek należy kontrolować częściej, co 3–6 miesięcy.

Dzieci

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną.

Preparat Siophor® 1000 można stosować dzieciom od 10. roku życia.

Zwykła początkowa dawka dobową wynosi 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy 1 raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować na podstawie wyników stężenia glukozy we krwi. Stopniowe zwiększanie dawki poprawia tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka chlorowodorku metforminy wynosi 2 g na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Instrukcja stosowania. Tablet powlekany można podzielić na pół dwoma rękami lub układając go na płaskiej powierzchni szerokim, klinowatym wgłębieniem do dołu i naciskając kciukiem.

Dzieci.

Chlorowodorek metforminy można stosować w leczeniu dzieci od 10. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy stosowaniu chlorowodorku metforminy w dawkach do 85 g nie zaobserwowano hipoglikemii, ale rozwijał się kwasica mlekowa. Pacjenci z objawami kwasicy mlekowej wymagają natychmiastowej pomocy medycznej w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania laktytu i metforminy jest hemodializa.

Niepożądane działania.

Podczas analizy niepożądanych skutków przyjęto następujące wartości częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznane (dostępne informacje nie pozwalają oszacować częstości występowania tego działania).

Zaburzenia metabolizmu.

Często: Obniżenie poziomu / niedobór witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: Zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu. Objawy te pojawiają się na początku leczenia i w większości przypadków ustępują samorzutnie. W celu zapobiegania tym objawom dawkę metforminy należy podzielić na 2–3 dawki i przyjmować podczas lub po posiłku. Powolne zwiększanie dawki poprawia tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenia wątroby, które mają odwracalny charakter po odstawieniu chlorku metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo rzadko: reakcje skórne, np. zaczerwienienie, świąd, pokrzywka.

Dzieci i młodzież

Zgodnie z opublikowanymi danymi, doświadczeniem z okresu pospiesrejestracyjnego oraz wynikami kontrolowanych badań klinicznych, w których ograniczoną grupie dzieci i młodzieży w wieku 10–16 lat stosowano lek przez okres jednego roku, działania niepożądane w tej grupie pod względem rodzaju i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie możliwych niepożądanych działań

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Lekarze, pracownicy farmacji, pacjenci oraz ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem https://aisf.dec.gov.ua lub poprzez stronę internetową firmy https://www.berlin-chemie.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 15 tabletów powlekanych powłoką filmową w blisterze; 2 lub 4 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Berlin-Chemie AG/Menarini-von Heyden GmbH.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy / Leipziger Strasse 7-13, 01097 Dresden, Niemcy.

Wnioskodawca.

Laboratori Guidotti S.p.A.

Siedziba wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Via Livornese, 897, 56122 La Vettaia (Piza), Włochy.