Sintorix

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Sintorix (SINToRIx)

Skład:

substancja czynna: lewotyroksyna sodowa;

1 tabletka zawiera lewotyroksynę sodową w przeliczeniu na 100 % substancji: 25 μg, lub 50 μg, lub 75 μg, lub 100 μg, lub 125 μg, lub 150 μg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, żelatyna, sodowa sól krospolwinylowego kwasu karboksylowego, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki od białego do białego z żółtawym odcieniem, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi brzegami i podziałką

Grupa farmakoterapeutyczna. Preparaty hormonów stosowane ogólnie (poza hormonami płciowymi i insuliną). Preparaty stosowane w chorobach tarczycy. Preparaty tarczycy. Lewotyroksyna sodowa. Kod ATX H03A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Syntetyczny lewotyroksyna zawarta w leku Sintorix wykazuje działanie identyczne do działania hormonu wydzielanego przez tarczycę. Przekształca się w T3 (trójjodotyroninę) w organach obwodowych i, podobnie jak hormon endogenny, oddziałuje na receptory T3. Nie ma różnicy między działaniem hormonu endogennego a lewotyroksyną egzogenną.

Farmakokinetyka. Po podaniu doustnym lewotyroksyna jest wchłaniana niemal całkowicie w górnym odcinku jelita cienkiego. W zależności od formy galenowej leku wchłania się do 80 % dawki. Maksymalne stężenie (Tmax) osiągane jest około 5–6 godzin po podaniu.

Działanie kliniczne leku pojawia się po 3–5 dniach od podania doustnego. Lewotyroksyna szybko wiąże się z odpowiednimi białkami przenośnikowymi we krwi (do 99,97 %). Wiązanie z białkami nie jest kowalencyjne, dlatego hormon związany obecny we krwi może szybko i stale wymieniać się z frakcjami hormonu wolnego.

Dzięki wysokiemu stopniowi wiązania z białkami lewotyroksyna nie ulega eliminacji podczas hemodializy ani hemoperfuzji.

Okres półtrwania leku wynosi 7 dni. W przypadku nadczynności tarczycy ten okres skraca się do 3–4 dni, a w przypadku niedoczynności tarczycy wydłuża się do 9–10 dni. Objętość rozłożenia wynosi 10–12 l. W wątrobie gromadzi się około 1/3 całkowitej podanej ilości lewotyroksyny, która szybko wchodzi we wzajemne oddziaływanie z lewotyroksyną obecną w surowicy krwi. Hormony tarczycy metabolizują się głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Metabolity wydalane są z moczem i kałem. Całkowity klirens metabolizmu lewotyroksyny wynosi około 1,2 l osocza/dobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sintorix 25–200 µg

• Leczenie łagodnego eutyreoidealnego wola.
• Zapobieganie nawrotom po leczeniu operacyjnym eutyreoidealnego wola, w zależności od poziomu hormonu w okresie popooperacyjnym.
• Terapia zastępcza w niedoczynności tarczycy.
• Terapia supresyjna w raku tarczycy.

Sintorix 25–100 µg

• Jako lek wspomagający podczas prowadzenia terapii przeciwtarczycowej w nadczynności tarczycy.

Sintorix 100/150/200 µg

• Jako środek diagnostyczny podczas przeprowadzania testu supresji tarczycy.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona indywidualna wrażliwość na którykolwiek składnik leku.
• Niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki mózgowej, tarczycyca, które nie zostały wyleczone.
• Ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zapalenie mięśnia sercowego, ostry zapalenie osierdzia.
• Leczenie skojarzone lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi w czasie ciąży nie jest stosowane (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Środki obniżające poziom glukozy. Lewotyroksyna może obniżać skuteczność leków obniżających poziom glukozy. Zaleca się częste monitorowanie poziomu glukozy we krwi na początku leczenia hormonami tarczycy oraz w razie potrzeby korygowanie dawki leków obniżających poziom glukozy.

Pochodne kumaryny. Lewotyroksyna nasila działanie leków przeciwkrzepnących, wypierając je z wiązań z białkami osocza krwi, co zwiększa ryzyko krwawień, np. do mózgu i rdzenia kręgowego lub krwawienia przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych. Dlatego należy regularnie prowadzić laboratoryjny monitoring wskaźników krzepnięcia krwi na początku i w trakcie terapii skojarzonej oraz w razie potrzeby korygować dawkę leków przeciwkrzepnących.

Inhibitory proteazy (np. rytonawir, indynawir, lopinawir) mogą wpływać na działanie lewotyroksyny. Wymagany jest dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.

Fenytoina może wpływać na działanie lewotyroksyny, wypierając ją z wiązań z białkami osocza krwi, w wyniku czego wzrasta poziom frakcji wolnego tyroksyny (fT4) i wolnego trójiodotyroniny (fT3). Z drugiej strony fenytoina zwiększa metabolizm wątrobowy lewotyroksyny. Zaleca się dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy.

Cholestyramina, kolestypol. Przyjmowanie takich żywic jonowymiennych, jak cholestyramina i kolestypol, hamuje wchłanianie sodu lewotyroksyny. Dlatego sodu lewotyroksynę należy przyjmować 4–5 godzin przed przyjęciem tych leków.

Leki zawierające glinę, żelazo i sole wapnia. Według danych zamieszczonych w odpowiednich źródłach literaturowych leki zawierające glinę (np. środki przeciwwskazowe, sukralfat) potencjalnie mogą obniżać skuteczność lewotyroksyny. Dlatego lewotyroksynę należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed zastosowaniem leków zawierających glinę. Dotyczy to również leków zawierających żelazo i sole wapnia.

Salicylany, dikumarol, furosemid w wysokich dawkach (250 mg), klofibrat oraz inne substancje mogą wypierać sodu lewotyroksynę z wiązań z białkami osocza krwi, co prowadzi do wzrostu frakcji fT4.

Inhibitory pompy protonowej (IPP): jednoczesne stosowanie z IPP może prowadzić do obniżenia wchłaniania hormonów tarczycy z powodu zwiększenia pH w żołądku wywołanego przez IPP.

Zaleca się regularny monitoring funkcji tarczycy oraz monitorowanie kliniczne z możliwością zwiększenia dawki hormonów tarczycy. Należy również zachować ostrożność, gdy leczenie IPP zostaje zakończone.

Orlistat. Stosowanie orlistatu w połączeniu z lewotyroksyną może prowadzić do rozwoju hipotyreoidyzmu i/lub pogorszenia kontroli hipotyreoidyzmu. Może to być spowodowane obniżeniem wchłaniania soli jodu i/lub lewotyroksyny.

Sevelamer może zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny. W związku z tym zaleca się kontrolę zmian wskaźników funkcji tarczycy na początku i na końcu leczenia skojarzonego. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.

Inhibitory tyrozynokinazy (np. imatynib, sunitynib) mogą obniżać skuteczność lewotyroksyny. W związku z tym zaleca się kontrolę zmian wskaźników funkcji tarczycy na początku i na końcu leczenia skojarzonego. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.

Propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, beta-adrenolityki, amiodaron i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodowe przekształcanie T4 w T3. Ze względu na wysoki zawartość jodu amiodaron może sprzyjać rozwojowi zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy. Lek należy przepisywać z dużą ostrożnością chorym z wolem węzłowym nieokreślonej etiologii.

Sertalina, chlorochina/proguanil obniżają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają poziom laboratoryjnych wskaźników TSH w surowicy krwi.

Wpływ leków indukujących cytochrom P-450: leki indukujące enzymy, takie jak barbiturany, karbamazepina, produkty zawierające dziurawiec (Hypericum perforatum L.), mogą zwiększać wątrobowy klirens lewotyroksyny, co prowadzi do obniżenia stężenia hormonu tarczycy w surowicy krwi. W związku z tym pacjentom otrzymującym terapię zastępczą tarczycy może być konieczne zwiększenie dawki hormonów tarczycy, jeśli te leki są stosowane jednocześnie.

Estrogeny. Kobiety przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, a także kobiety w okresie menopauzy przyjmujące hormonalną terapię zastępczą, mogą wymagać wyższych dawek lewotyroksyny.

Leki zawierające soję mogą hamować jelitową absorpcję lewotyroksyny. W związku z tym dawkę leku Sintorix należy skorygować, szczególnie na początku i po zakończeniu przyjmowania suplementów zawierających soję.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Biotyna może wpływać na wyniki immunologicznych badań tarczycy opartych na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników testu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem leczenia hormonami tarczycy lub przeprowadzeniem testów supresji tarczycy należy wykluczyć lub wcześniej leczyć następujące choroby: niedokrwistość wieńcową, chorobę wieńcową, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki. Należy również wykluczyć lub wcześniej leczyć autonomię czynnościową tarczycy przed rozpoczęciem terapii hormonami tarczycy.

W przypadku dysfunkcji kory nadnerczy przed rozpoczęciem leczenia lewotyroksyną należy przeprowadzić odpowiednie leczenie zastępcze w celu zapobieżenia ostrej niewydolności nadnerczy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Terapię lewotyroksyną u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zaburzeń psychicznych należy rozpoczynać od niskich dawek leku, stopniowo zwiększając dawkowanie na początku leczenia. Zaleca się obserwację stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia zaburzeń psychicznych należy rozważyć możliwość dostosowania dawki lewotyroksyny.

Należy unikać nawet niewielkich objawów hiperfunkcji tarczycy spowodowanych stosowaniem leku u pacjentów z chorobą wieńcową, niewydolnością serca, tachyarytmią. U takich pacjentów należy regularnie kontrolować poziom hormonów tarczycy.

W przypadku wystąpienia wtórnej niedoczynności tarczycy należy ustalić przyczynę przed przepisaniem terapii zastępczej. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie zastępcze w celu skompensowania niedoczynności kory nadnerczy.

W przypadku podejrzenia autonomii czynnościowej tarczycy należy określić poziom TSH lub przeprowadzić scyntygrafię tarczycy przed rozpoczęciem leczenia lekiem.

Gdy terapię lewotyroksyną rozpoczyna się u przedwczesnie urodzonych noworodków z bardzo niską masą ciała, należy kontrolować parametry hemodynamiczne, ponieważ zaburzenia krążenia mogą wystąpić z powodu niedojrzałej funkcji nadnerczy.

U kobiet w okresie menopauzy, które cierpią na niedoczynność tarczycy i są narażone na zwiększony ryzyko osteoporozy, należy unikać bardzo wysokiego stężenia lewotyroksyny w surowicy krwi, przekraczającego poziom fizjologiczny. Dlatego konieczne jest staranne monitorowanie laboratoryjnych wskaźników funkcji tarczycy.

Nie należy przepisywać lewotyroksyny pacjentom z nadczynnością tarczycy, gdy prowadzi się terapię lekami przeciwtarczycowymi w celu leczenia nadczynności tarczycy.

Nie można stosować hormonów tarczycy w celu redukcji masy ciała. Stosowanie lewotyroksyny w dawkach terapeutycznych nie prowadzi do redukcji masy ciała u pacjentów z eutyreoza. Wyższe dawki mogą powodować poważne lub nawet zagrożone dla życia działania niepożądane. Nie należy łączyć stosowania lewotyroksyny w wysokich dawkach z lekami przeciwwagowymi (np. sympatykomimetykami) (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

W razie potrzeby zmiany z jednego leku zawierającego lewotyroksynę na inny, należy przeprowadzić staranne monitorowanie, w tym monitorowanie kliniczne i biologiczne w okresie przejściowym, ze względu na potencjalne ryzyko zaburzenia funkcji tarczycy. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dostosowania dawki.

Stosowanie orlistatu i lewotyroksyny może prowadzić do rozwoju niedoczynności tarczycy i/lub pogorszenia kontroli niedoczynności tarczycy (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjenci przyjmujący lewotyroksynę powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem, przerwaniem lub zmianą leczenia orlistatem, ponieważ orlistat i lewotyroksynę należy przyjmować w różnych godzinach, a także może być konieczna korekta dawki lewotyroksyny. W dalszym ciągu zaleca się monitorowanie poziomu hormonów w surowicy krwi pacjentów.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z cukrzycą oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Biotyna może wpływać na wyniki badań tarczycy opartych na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników testu. Ryzyko interferencji rośnie wraz z wyższymi dawkami biotyny.

Podczas interpretacji wyników badań laboratoryjnych należy uwzględnić możliwą interferencję biotyny, szczególnie gdy brakuje zgodności z obrazem klinicznym.

Pacjentów przyjmujących leki zawierające biotynę należy poinformować, aby powiadomić personel laboratoryjny o najlepszym czasie przeprowadzenia badań funkcji tarczycy. Należy stosować alternatywne testy niewrażliwe na wpływ biotyny, jeśli są dostępne. (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią należy kontynuować leczenie lekiem przepisanym w przypadku niedoczynności tarczycy. W czasie ciąży może pojawić się potrzeba zwiększenia dawki leku. Ponieważ wzrost stężenia TSH w surowicy może wystąpić już w 4. tygodniu ciąży, u ciężarnych kobiet przyjmujących lewotyroksynę należy kontrolować poziom TSH w każdym trymestrze. Poziom TSH w surowicy u ciężarnych kobiet powinien być w granicach odpowiednich dla każdego trymestru. W celu skorygowania podwyższonego stężenia TSH w surowicy krwi należy zwiększyć dawkę lewotyroksyny. Ponieważ stężenia TSH po porodzie odpowiadają wartościom sprzed zajścia w ciążę, natychmiast po porodzie należy skorygować dawkę lewotyroksyny do dawki stosowanej przed zajściem w ciążę. Oczekiwany poziom TSH w surowicy powinien zostać osiągnięty w ciągu 6–8 tygodni po porodzie.

Ciąża

Brak danych dotyczących teratogenności i/lub fetotoksyczności przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych. Stosowanie bardzo wysokich dawek lewotyroksyny w czasie ciąży może negatywnie wpływać na płód i rozwój noworodka.

Kombinowanej terapii lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi w czasie ciąży nie przepisuje się w celu leczenia nadczynności tarczycy, ponieważ ta kombinacja leków wymaga stosowania wyższych dawek leków przeciwtarczycowych, które mogą przenikać przez łożysko i mogą powodować rozwój niedoczynności tarczycy u noworodka. Testu supresji tarczycy nie przeprowadza się w czasie ciąży, ponieważ stosowanie substancji radioaktywnych jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Lewotyroksyna przenika do mleka matki, jednak przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych stężenie leku w mleku matki jest niewystarczające do rozwoju nadczynności tarczycy lub hamowania wydzielania TSH u noworodka.

Możliwość wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Brak danych dotyczących możliwego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie skomplikowanych maszyn. Jednak ponieważ działanie lewotyroksyny jest identyczne z naturalnym hormonem tarczycy, nie oczekuje się wpływu leku Sintorix na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Ze względu na indywidualne potrzeby każdego pacjenta lek Sintorix jest dostępny w postaci tabletek zawierających od 25 μg do 150 μg lewotyroksyny sodowej. Zwykle pacjentom przepisuje się jedną tabletkę dziennie.

Informacje dotyczące dawkowania mają jedynie charakter zaleceń.

Dawkę dobową dobiera się indywidualnie, w zależności od wyników badań laboratoryjnych i obrazu klinicznego choroby.

Ponieważ u części pacjentów w trakcie terapii lewotyroksyną obserwowano wzrost stężenia T4 i fT4, stężenie podstawowe tyreotropiny (TSH) we krwi jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem do dalszej korekty dawki.

Terapię hormonami tarczycy należy rozpoczynać od niskiej dawki i stopniowo zwiększać ją co 2–4 tygodnie do odpowiedniej dawki terapeutycznej.

Pacjentom starszym, z chorobą wieńcową serca oraz pacjentom z ciężkim lub długotrwałym hipotyreozą, należy z dużą ostrożnością rozpoczynać leczenie – od małych dawek (12,5 μg dziennie). Dawkę należy następnie powoli zwiększać do dawki utrzymania (o 12,5 μg co 2 tygodnie), regularnie kontrolując poziom hormonów tarczycy. Należy pamiętać, że stosowanie dawek niższych niż optymalne, które zapewnia pełną terapię zastępczą, nie prowadzi do pełnej korekty poziomu TSH.

Doświadczenie kliniczne wskazuje, że niższe dawki są wystarczające dla pacjentów o niskiej masie ciała oraz dla pacjentów z węzłowym wole o dużych rozmiarach.