Singulair®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ a stosowania leku SINGULAIR® (SINGULAIR®)

SkÅ ad:

substancja czynna: montelukast;

1 żywaczka zawiera 4,16 mg montelukastu sodu (równoważnik montelukastu 4 mg);

substancje pomocnicze: manitol (E 421), celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), sodowa króskarbokseluloza, aromat wiśniowy, aspartam (E 951), stearynian magnezu.

Postać leku. Żywaczki.

Główne fizykochemiczne właściwości: żywaczki 4 mg: żywaczki o barwie różowej, owalne, podwójnie wypukłe, z wytłoczonym napisem «SINGULAIR» z jednej strony i «MSD 711» z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane doustnie w chorobach obturacyjnych układu oddechowego. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to potężne eikozanoidy zapalne, uwalniane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylleukotrienowymi (CysLT) obecnymi w drogach oddechowych człowieka i wywołują reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, nasilenie przepuszczalności naczyń oraz zwiększenie liczby eozynofili.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywną substancją, która z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Zgodnie z badaniami klinicznymi montelukast hamuje skurcz oskrzeli wywołany inhalacją LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołanego stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo istotnie zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie pomiarów w plwocinie). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawia kliniczną kontrolę astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotną poprawę wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), poranną prędkość szczytowego wydechu (PPSW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów astmy dziennych i nocnych zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania z udziałem dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełnienia efektu klinicznego kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z montelukastem w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie spacerowe) montelukast wykazał szybszą wczesną odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon wywołał bardziej wyraźny średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonisty β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tzn. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat montelukast w dawce 4 mg raz dziennie poprawiał wskaźniki kontroli astmy w porównaniu z placebo, niezależnie od towarzyszącej terapii kontrolnej (kortykosteroidy do inhalacji/w nebulizatorze, kromoglikan sodu do inhalacji/w nebulizatorze). 60 % pacjentów nie otrzymywało innej terapii kontrolnej. Montelukast poprawiał objawy dzienne (w tym kaszel, świsty, duszność i ograniczenie aktywności) oraz objawy nocne w porównaniu z placebo. Montelukast również zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby i nagłego stosowania kortykosteroidów przy nasileniu objawów astmy w porównaniu z placebo. Pacjenci stosujący montelukast mieli większą liczbę dni bez objawów astmy niż pacjenci otrzymujący placebo. Efekt terapeutyczny osiągano już po przyjęciu pierwszej dawki.

W 12-miesięcznym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat z astmą lekkiego stopnia i epizodycznymi nasileniami montelukast w dawce 4 mg raz dziennie istotnie (p ≤ 0,001) zmniejszał roczne nasilenie epizodów astmy (EN) w porównaniu z placebo (1,60 EN i 2,34 EN odpowiednio) [EN zdefiniowane jako ≥ 3 kolejne dni z objawami dziennymi wymagającymi stosowania agonistów β lub kortykosteroidów (doustnych lub inhalacyjnych), lub hospitalizacją z powodu astmy]. Procentowy spadek rocznego wskaźnika EN wyniósł 31,9 %, z 95 % przedziałem ufności (PU) 16,9, 44,1.

W trakcie placebo-kontrolowanego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przerywną (ale nie utrzymującą się) leczenie montelukastem trwało przez 12 miesięcy w schemacie 4 mg raz dziennie lub 12-dniowych cyklach rozpoczynanych przy wystąpieniu epizodu przerywanych objawów. Nie zaobserwowano istotnej różnicy u pacjentów leczonych montelukastem w dawce 4 mg i tych, którzy otrzymywali placebo, pod względem liczby epizodów astmy przechodzących w napad astmy (zdefiniowany jako epizod astmy wymagający nieplanowanej wizyty u lekarza, punktu pomocy doraźnej lub szpitala; lub leczenia z zastosowaniem kortykosteroidów doustnych, dożylnych lub domięśniowych).

W 8-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana wskaźnika porannej PPSW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

W 12-miesięcznym badaniu porównującym skuteczność montelukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z utrzymującą się astmą lekkiego stopnia montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybkiego działania do pomocy doraźnej (główny punkt końcowy). Średnio w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia procentowa liczba dni bez stosowania terapii doraźnej wzrosła z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica między grupami w procentowym wyrażeniu średniego kwadratowego (LS) wzrostu liczby dni bez stosowania leków szybkiego działania do pomocy doraźnej była istotna statystycznie (–2,8 z 95 % PU –4,7, –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nie mniejszej skuteczności.

Montelukast i flutykazon również poprawiali kontrolę astmy pod względem wtórnych zmiennych ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrosło z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Różnica międzygrupowa wskaźnika LS dotycząca wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % PU –0,06, 0,02. Średni procentowy wzrost od wartości wyjściowych właściwego FEV1 wyniósł 0,6 % w grupie leczonej montelukastem i 2,7 % w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych właściwego FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % PU –3,6, –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonisty β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Różnica międzygrupowa wskaźnika LS dotycząca procenta dni ze stosowaniem agonisty β była istotna: 2,7 z 95 % PU 0,9, 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowany jako okres nasilenia objawów astmy wymagający leczenia steroidami doustnymi, nieplanowaną wizytę u lekarza, pomocy doraźnej lub hospitalizację) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik rozbieżności (95 % PU) był istotny: wynosił 1,38 (1,04, 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) kortykosteroidy w okresie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Różnica międzygrupowa wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % PU 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (SWF) wykazano w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % od wyjściowego FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Efekt ten obserwowano przez cały 12-tygodniowy okres badania. Zmniejszenie SWF wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % od wyjściowego FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był widoczny na końcu przedziału po przyjmowaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualną terapię kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1 wyniosła 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane jest po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływa na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletek o powłoce filmowej w dawce 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłków.

Dla tabletek żuwanych w dawce 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany jest po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy podaniu ze standardową dietą.

Po podaniu na czczo tabletek żuwanych w dawce 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągany jest po 2 godzinach po podaniu leku. Średnia wartość Cmax jest o 66 % wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po podaniu tabletek w dawce 10 mg.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew–mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itraconazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmienia farmakokinetyki montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia plazmatyczne montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Clirens montelukastu w osoczu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po podaniu doustnym znakowanego izotopem montelukastu, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjmowaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z astmą przewlekłą o lekkim i umiarkowanym nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki oddechowe zawierające kortykosteroidy, a także w przypadku niewystarczającego klinicznego kontroli astmy za pomocą krótkodziałających agonistów β-adrenoreceptorów stosowanych na żądanie.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów oddechowych u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z lekką przewlekłą astmą, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów oddechowych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest oskrzelowy skurcz wywołany wysiłkiem fizycznym, u pacjentów od 2. roku życia.

Ułatwienie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytem alergicznym może przewyższać korzyści z zastosowania Singulair®, dlatego Singulair® należy stosować jako lek rezerwowy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku. Wiek dziecięcy poniżej 2. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Singulair® można przepisywać razem z innymi lekami stosowanymi zazwyczaj w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniu interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyl estradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów jednoczesne przyjmowanie fenobarbitalu powodowało obniżenie pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dla montelukastu o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest za pomocą CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednoczesnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z klinicznego badania interakcji leków obejmującego montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Podczas badań in vitro stwierdzono, że montelukast jest substratem CYP 2C8, a w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie klinicznego badania interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozyl zwiększył ekspozycję systemową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, lekarz powinien jednak wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie oczekuje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej montelukastu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że lek Singulair® do doustnego stosowania nigdy nie stosuje się do leczenia ostrych napadów astmy oraz że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek na wypadek nagłej pomocy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające agonisty β do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego agonisty β niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych stosowanych w formie inhalacyjnej lub doustnej lekiem Singulair®.

Nie ma danych potwierdzających, że dawkę kortykosteroidów doustnych można zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespołem Churga-Strauss, którego leczenie prowadzi się za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidową. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić możliwości, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być związane z wystąpieniem zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek zapalnych naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwwzapalnych.

Singulair® zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że jedna tabletka żująca o mocy 4 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej 0,674 mg fenyloalaniny na dawkę.

Preparat leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani na rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, w niektórych przypadkach retrospektywny sposób gromadzenia danych oraz niespójne grupy porównawcze.

Singulair® należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydostaje się z mlekiem matki u kobiet.

Singulair® można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych. Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytami nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 tabletę żuczą 4 mg 1 raz na dobę. Aby złagodzić objawy alergicznego nieżytu nosa, czas przyjmowania leku dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat wynosi 1 tabletę żującą (4 mg) na dobę, wieczorem. Singulair® należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy wiekowej. Lek Singulair® w postaci tabletek żujących (4 mg) nie jest zalecany dzieciom poniżej 2 roku życia.

Ogólne zalecenia. Terapeutyczny wpływ leku Singulair® na kontrolę objawów astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku Singulair®, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie dla chłopców i dziewcząt jest takie samo.

Jako alternatywna terapia zamiast niskich dawek doustnych kortykosteroidów w przypadku utrzymującej się lekkiej astmy. Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą przewlekłą. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek doustnych kortykosteroidów u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z lekką astmą przewlekłą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, którzy w ostatnim czasie nie mieli ciężkich napadów astmy wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować doustnych kortykosteroidów (patrz sekcja „Wskazania”). Lekką astmę przewlekłą definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy na miesiąc, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, oraz prawidłową funkcję płuc w okresach między epizodami. Jeśli nie osiągnięto wystarczającego kontroli astmy, należy w dalszej kolejności (zwykle w ciągu 1 miesiąca) określić potrzebę dodatkowej lub innej terapii przeciwzapalnej, opierając się na kolejnym systemie leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest oskrzelowy skurcz wywołany wysiłkiem fizycznym. Singulair® jest zalecany pacjentom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania oskrzelowemu skurczowi wywołanemu wysiłkiem fizycznym, który może być głównym objawem astmy przewlekłej, wymagającej stosowania doustnych kortykosteroidów. Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi, należy rozważyć potrzebę terapii uzupełniającej lub innej terapii.

Stosowanie leku Singulair® w zależności od innej terapii astmy. Gdy lek Singulair® stosuje się jako terapię uzupełniającą do doustnych kortykosteroidów, nie należy nagle zastępować doustnych kortykosteroidów lekiem Singulair® (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dzieci. Stosuje się dzieciom w wieku od 2 do 5 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma żadnych specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku Singulair®. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę dorosłym pacjentom przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku Singulair®. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku Singulair® i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Niepożądane działania

Montelukast stosowano w badaniach klinicznych u pacjentów z astmą przewlekłą: żuwane tabletki w dawce 4 mg podawano 851 dzieciom w wieku od 2 do 5 lat.

Montelukast oceniano w badaniu klinicznym u pacjentów z astmą przerywaną.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano często (w zakresie ≥ 1/100 do < 1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

W trakcie badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie ulegał zmianie.

Ogółem 502 dzieci w wieku od 2 do 5 lat otrzymywało leczenie montelukastem przez co najmniej 3 miesiące, 338 przez 6 miesięcy lub dłużej, 534 przez 12 miesięcy lub dłużej. Przy przedłużeniu leczenia profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie zmienił się.

Okres po wyemitowaniu na rynek

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wyemitowaniu na rynek wymieniono według klas układów narządów i z użyciem specjalistycznych terminów w tabeli 2. Częstotliwość określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów w blisterze. Po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Merck Sharp & Dohme B.V., Holandia.

Organon Heist bv, Belgia.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Waarderweg 39, 2031 BN Haarlem, Holandia.

Industriepark 30, 2220 Heist-op-den-Berg, Belgia.