Sanfozon Plus - 1000

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Sanfozon Plus - 500, Sanfozon Plus - 1000 (Sanfozon Plus - 500, Sanfozon Plus - 1000)

Skład:

substancje czynne: sulbaktam/cefoperazon;

1 fiolka zawiera cefoperazon sodu odpowiadający cefoperazonowi 500 mg, sulbaktam sodu odpowiadający sulbaktamowi 500 mg;

1 fiolka zawiera cefoperazon sodu odpowiadający cefoperazonowi 1000 mg, sulbaktam sodu odpowiadający sulbaktamowi 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od niemal białego do żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Kod ATC J01D D62.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek jest kombinacją sulbaktamu sodowego i cefoperazonu sodowego.

Sulbaktam sodowy jest pochodną podstawowego jądra penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamazy i stosowany wyłącznie dożylnie lub domięśniowo. Chemicznie jest to sód sulfonu penicylinianu. Zawiera 92 mg sodu (4 mEq) na 1 gram. Sulbaktam to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek prawie białej barwy. Masa cząsteczkowa wynosi 255,22.

Cefoperazon sodowy to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji o szerokim spektrum działania, stosowany wyłącznie dożylnie lub domięśniowo. Zawiera 34 mg sodu (1,5 mEq) na 1 gram. Cefoperazon to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek białej barwy. Masa cząsteczkowa wynosi 667,65.

Mechanizm działania.

Składnikiem przeciwbakteryjnym leku w kombinacji sulbaktam/cefoperazon jest cefoperazon – cephalosporyna III generacji, która działa na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej namnażania poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae i Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne przeprowadzone na bezkomórkowych bakteryjnych układach wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cephalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach na żywych mikroorganizmach z wykorzystaniem opornych szczepów, podczas których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cephalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny (PBP), często szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie kombinacji sulbaktam/cefoperazon niż na działanie samego cefoperazonu.

Kombinacja sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywna wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (obniżenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy o około 4 razy w porównaniu do stężeń dla każdego składnika oddzielnie) wobec różnych mikroorganizmów, z największym efektem wobec następujących:

• Haemophilus influenzae,
• gatunki Bacteroides,
• gatunki Staphylococcus,
• Acinetobacter calcoaceticus,
• Enterobacter aerogenes,
• Escherichia coli,
• Proteus mirabilis,
• Klebsiella pneumoniae,
• Morganella morganii,
• Citrobacter freundii,
• Enterobacter cloacae,
• Citrobacter diversus.

Sulbaktam/cefoperazon wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych mikroorganizmów.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus (szczepy produkujące i nieprodukujące penicylinazy), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae (dawniej Diplococcus pneumoniae), Streptococcus pyogenes (β-hemolityczne paciorkowce grupy A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczne paciorkowce grupy B).
• Większość innych szczepów β-hemolitycznych paciorkowców.
• Wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

• Escherichia coli, gatunki Klebsiella, gatunki Enterobacter, gatunki Citrobacter, Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii (dawniej Proteus morganii), Providencia rettgeri (dawniej Proteus rettgeri), gatunki Providencia, gatunki Serratia (w tym S. marcescens), gatunki Salmonella i Shigella, Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre inne gatunki Pseudomonas, Acinetobacter calcoaceticus, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Bordetella pertussis, Yersinia enterocolitica.

Organizmy beztlenowe:

• Bacille Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides i gatunki Fusobacterium), kokki Gram-dodatnie i Gram-ujemne (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus i Veillonella), bacille Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium i Lactobacillus).

Zakres wrażliwości na lek sulbaktam/cefoperazon został ustalony następująco.

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (μg/ml, jako stężenia cefoperazonu):

Wrażliwe ≤ 16

Pośrednie 17–63

Oporne ≥ 64

Średnice stref wrażliwości (mm, test Kirby’ego-Bauera):

Wrażliwe ≥ 21

Pośrednie 16–20

Oporne ≤ 15

Do oznaczenia MIC można stosować metody rozcieńczeń serii sulbaktamu/cefoperazonu w agarze lub bulionie. Zaleca się stosowanie testu wrażliwości z dyskiem zawierającym 30 μg sulbaktamu i 75 μg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że terapia lekiem sulbaktam/cefoperazon będzie prawdopodobnie skuteczna wobec mikroorganizmu wywołującego infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że skuteczność takiego działania jest mało prawdopodobna. Odpowiedź „pośrednia” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na sulbaktam/cefoperazon przy zastosowaniu wyższych dawek lub jeśli infekcja rozwija się w tkankach lub płynach ustrojowych, w których osiągane są wysokie stężenia antybiotyku.

Zalecane limity kontroli jakości dla dysków wrażliwości sulbaktam/cefoperazon 30 μg/75 μg:

Farmakokinetyka.

Po podaniu sulbaktamu/cefoperazonu około 84 % dawki sulbaktamu oraz 25 % dawki cefoperazonu wydalone jest z moczem. Większość pozostałej dawki cefoperazonu wydzielana jest z żółcią. Okres półwylugowania sulbaktamu po podaniu sulbaktamu/cefoperazonu wynosi średnio około 1 godziny, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do dawki. Dane te odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników stosowanych oddzielnie.

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu po 5-minutowym wstrzyknięciu dożylnym pojedynczej dawki 2 g (w stosunku 1 : 1) sulbaktamu/cefoperazonu (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większy objętość rozprowadzenia (Vd) sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu do rozprowadzenia cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Średnie wartości maksymalnych stężeń w osoczu wynosiły odpowiednio 19 i 64,2 μg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu. Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w różnych tkankach i płynach ustrojowych, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i innych.

Nie stwierdzono dowodów na jakiekolwiek oddziaływanie farmakokinetyczne między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich współdziałaniu w postaci kombinacji sulbaktamu/cefoperazonu.

Po wielokrotnym podawaniu leku nie odnotowano istotnych zmian w farmakokinetyce składników sulbaktamu/cefoperazonu ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Zobacz rozdział „Szczególne wskazania i środki ostrożności”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia ciężkości, którym podawano sulbaktam/cefoperazon, całkowity klirens sulbaktamu w organizmie istotnie korelował z wyznaczonym klirensam kreatyniny. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwylugowania sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia okres półwylugowania, całkowity klirens organizmu oraz objętość rozprowadzenia sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Farmakokinetykę sulbaktamu/cefoperazonu badano u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku, sulbaktam i cefoperazon, charakteryzowały się dłuższym okresem półwylugowania, niższym klirensam oraz większą objętością rozprowadzenia w porównaniu z odpowiednimi wartościami u zdrowych ochotników. Dane farmakokinetyczne dla sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek, podczas gdy dane dla cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji wątroby.

Dzieci

Badania przeprowadzone u dzieci wykazały brak istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku w porównaniu z danymi u dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półwylugowania sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w różnych tkankach i płynach ustrojowych, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i innych.

Nie stwierdzono dowodów na jakiekolwiek oddziaływanie farmakokinetyczne między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich współdziałaniu w postaci leku.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych szczepami wrażliwymi na lek:

• infekcje dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• infekcje dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• sepsa;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy małej, endometryt, gonoreja oraz inne infekcje narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne (sulbaktam, cefoperazon), beta-laktamy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terapia kombinowana. Ze względu na szeroki zakres działania leku, w większości przypadków infekcji można stosować go jako monoterapię. Jednak w określonych wskazaniach lek można stosować łącznie z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów należy kontrolować funkcję nerek przez cały okres leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Niezgodność”).

Alkohol. Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia oraz przez 5 dni po zakończeniu stosowania cefoperazonu obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, pocenie się, ból głowy, tachykardia. Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn. Pacjentów należy uprzedzić o możliwych niepożądanych reakcjach, które mogą wystąpić po spożyciu alkoholu podczas leczenia lekiem. Pacjentom wymagającym żywienia wspomaganego (doustnego lub dożylnego) nie należy podawać roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w analizach laboratoryjnych. Przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Felingga może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość. Opisywano przypadki ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwościowych (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów leczonych lekami beta-laktamowymi lub cefalosporynami, w tym sulbaktamem/cefoperazonem. Ryzyko rozwoju takich reakcji jest większe u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów.

Przed rozpoczęciem terapii sulbaktamem/cefoperazonem należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem występowania reakcji nadwrażliwościowych na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Antibiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergią w dowolnej formie, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy przeprowadzić terapię tlenową, podać steroidy dożylnie, zapewnić przepływ powietrza przez drogi oddechowe, w tym intubację (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i odłuszczeniowe zapalenie skóry, u pacjentów stosujących sulbaktam/cefoperazon. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać terapię sulbaktamem/cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Cefoperazon jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu w surowicy krwi jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stwierdza się terapeutyczne stężenia cefoperazonu w żółci, a okres półtrwania wydłuża się jedynie 2–4-krotnie.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń czynności nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym zaburzeniem czynności nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu w surowicy krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. W takich przypadkach bez dokładnego monitorowania stężeń w surowicy krwi dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki ciężkich krwawień, czasem śmiertelnych, podczas stosowania sulbaktamu/cefoperazonu. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, u pacjentów leczonych sulbaktamem/cefoperazonem obserwowano niedobór witaminy K, prowadzący do zaburzeń krzepnięcia krwi. Mechanizm tego zjawiska jest prawdopodobnie związany z hamowaniem flory bakteryjnej jelitowej, która normalnie syntetyzuje ten witamin. Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania oraz pacjenci długotrwale leczeni drogą dożylną. U takich pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe należy monitorować czas protrombinowy (lub międzynarodowe znormalizowane stosunki) w celu wykrycia objawów krwawienia, trombocytopenii i hipoprotrombinemii oraz w razie potrzeby podawać witaminę K. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia, jeśli nie stwierdzono innych przyczyn, należy przerwać stosowanie sulbaktamu/cefoperazonu.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjenta. Podobnie jak przy stosowaniu innych silnie działających leków systemowych, przy długotrwałym stosowaniu leku zaleca się okresowe monitorowanie zaburzeń czynności narządów, w tym czynności nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u noworodków przedwczesnych i innych niemowląt.

O donoszono o występowaniu biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym sulbaktamu sodowego/cefoperazonu sodowego. Ciężkość objawów może wahać się od umiarkowanej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Stosowanie antybiotyków zmienia normalną florę jelitową i prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z C. difficile. Szczepy C. difficile wytwarzające hipertoksyny zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na leczenie antybiotykami i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość tego rozpoznania u wszystkich pacjentów z biegunką rozwijającą się podczas stosowania terapii antybakteryjnej. Konieczna jest dokładna analiza wywiadu, ponieważ opisywano przypadki rozwoju biegunki związanej z C. difficile nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii antybakteryjnej.

Dzieci.

Lek może być skutecznie stosowany u niemowląt, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u noworodków przedwczesnych lub dojrzałych. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia noworodków przedwczesnych lub dojrzałych należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko związanego ze stosowaniem leku.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

1 fiolka zawierająca 1 g leku Sanfozon Plus (500 mg/500 mg) zawiera 2,9 mmol (lub 67,06 mg) sodu. 1 fiolka zawierająca 2 g leku Sanfozon Plus (1000 mg/1000 mg) zawiera 5,8 mmol (lub 134,14 mg) sodu. Należy wziąć pod uwagę te informacje przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone na szczurach w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę stosowaną u ludzi nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, jednak nie przeprowadzono kompleksowych i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Ze względu na to, że wyniki badań wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze są takie same u ludzi, sulbaktam i cefoperazon można stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań.

Okres karmienia piersią. Do mleka matki przenika jedynie niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Lek należy stosować z ostrożnością u kobiet karmiących piersią, mimo że oba składniki leku przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania sulbaktamu/cefoperazonu daje podstawy do stwierdzenia, że wpływ leku na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Lek (kombinacja sulbaktamu sodu/cefoperazonu sodu) jest dostarczany w fiolkach, stosować wyłącznie dożylnie lub domięśniowo.

Kombinacja sulbaktamu sodu/cefoperazonu sodu jest dostępna w postaci suchego proszku do rekonstytucji w stosunku 1 : 1, wyrażonym jako wolny sulbaktam i cefoperazon. Fiolki z proszkiem w stosunku 1 : 1 zawierają odpowiednio 500 mg + 500 mg oraz 1000 mg + 1000 mg sulbaktamu i cefoperazonu.

Dorośli. Zwykła dawka leku dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli od 1 do 2 g cefoperazonu na dobę) podawanych dożylnie lub domięśniowo w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dobową leku można zwiększyć do 8 g (czyli dawka cefoperazonu – 4 g) dożylnie w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dobową dawką sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku).

Zaburzenia funkcji wątroby. Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Zaburzenia funkcji nerek. Schemat dawkowania leku należy dostosować u pacjentów z istotnym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min), w celu kompensacji obniżonego klirensu sulbaktamu. Pacjentom z klirensem kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w dawce nie większej niż 1 g, którą należy wprowadzać co 12 godzin (maksymalna dobową dawką sulbaktamu – 2 g), a pacjentom z klirensem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min należy podawać sulbaktam w dawce nie większej niż 500 mg, którą należy wprowadzać co 12 godzin (maksymalna dobową dawką sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może być konieczne dodatkowe stosowanie cefoperazonu oddzielnie.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas hemodializy.

Okres półtrwania cefoperazonu w surowicy krwi podczas hemodializy jest nieco skrócony. Dlatego schemat dawkowania należy ustalić zgodnie z okresem dializy.

Pacjenci w wieku podeszłym. Zob. rozdział „Farmakokinetyka”.

Dzieci. Zwykła dawka leku dla dzieci wynosi od 40 do 80 mg/kg masy ciała/dobę (czyli 20–40 mg cefoperazonu/kg masy ciała/dobę), równomiernie rozłożona na 2–4 dawki.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę tę można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała/dobę (80 mg cefoperazonu/kg masy ciała/dobę), podzieloną równomiernie na 2–4 dawki (patrz punkt „Szczególne wskazania stosowania”).

Noworodki. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dobowe dawka sulbaktamu u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg masy ciała/dobę (160 mg/kg masy ciała/dobę leku). W przypadkach, gdy konieczna jest dawka cefoperazonu przekraczająca 80 mg/kg masy ciała/dobę, dodatkową dawkę cefoperazonu należy stosować oddzielnie (patrz punkt „Szczególne wskazania stosowania”).

Sposób stosowania.

Podanie dożylnie.

Do infuzji kroplowej zawartość każdej fiolki leku należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5% wodnego roztworu dekstrozy, 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić tym samym roztworem do objętości 20 ml i podawać przez 15–60 minut.

Odtworzenie.

Roztwór Ringera z laktałem jest odpowiednim rozpuszczalnikiem do przeprowadzania wlewu dożylnego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (patrz sekcja „Niezgodność”).

Do wstrzyknięcia dożylnej zawartość każdego fiolki należy rozcieńczyć zgodnie z powyższym opisem i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Wstrzyknięcie domięśniowe.

2% roztwór chlorowodorku lidokainy jest odpowiednim rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzyknięcia domięśniowego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (patrz sekcja „Niezgodność”).

Ustalono, że lek jest zgodny z następującymi rozpuszczalnikami: wodą do wstrzykiwań, 5% roztworem dekstrozy, 0,9% roztworem chlorku sodu, 5% roztworem dekstrozy w 0,225% roztworze chlorku sodu oraz 5% dekstrozą w 0,9% roztworze chlorku sodu. Cefoperazon jest zgodny w stężeniach od 10 mg do 250 mg na 1 ml rozpuszczalnika. Sulbaktam jest zgodny w stężeniach od 5 do 125 mg na 1 ml rozpuszczalnika.

Roztwór Ringera z laktałem. Do odnowienia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz powyższa tabela); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringera z laktałem, aby uzyskać stężenie sulbaktamu 5 mg/ml (do 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu należy dodać odpowiednio 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera z laktałem).

Lidokaina. Do odnowienia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”).

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci (patrz wyżej).

Przedawkowanie.

Brakuje informacji na temat ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi. Oczekuje się, że przedawkowanie leku może powodować objawy będące w zasadzie nasileniem jego działań niepożądanych zgłaszanych podczas stosowania leku. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym drgawki. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są usuwane z krążenia poprzez hemodializę, procedura ta może zwiększyć wydalanie leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Efekty uboczne.

Sulbaktam/cefoperazon jest ogólnie dobrze tolerowany. Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany i przebiega sprzyjająco podczas długotrwałego leczenia.

Zgłaszano poniższe działania niepożądane obserwowane podczas przyjmowania leku. Częstość działań niepożądanych podana jest jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych informacji).

Wszystkie poniżej wymienione działania niepożądane są podane zgodnie z układami narządów MedRA.

Częstotliwość działań niepożądanych zgodnie z klasyfikacją Rady Międzynarodowych Organizacji Naukowo-Medycznych CIOMS III: bardzo często: ≥ 1/10 (≥ 10 %), często: ≥ 1/100 – < 1/10 (≥ 1 % – < 10 %), rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100 (≥ 0,1 % – < 1 %), nieznana częstotliwość: niemożliwe oszacowanie częstotliwości na podstawie dostępnych danych.

* Działania niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym.

† W obliczeniach częstotliwości działań niepożądanych dotyczących odchyleń wyników badań laboratoryjnych od normy uwzględniono wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym wyniki u pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście przyjęto ze względu na brak możliwości różnicowania podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, u których stwierdzono istotne zmiany wyników badań laboratoryjnych związanych z leczeniem, oraz pacjentów, u których takich zmian nie zaobserwowano.

Zaburzenia takich parametrów jak liczba leukocytów, neutrofili, płytek krwi, hemoglobiny i hematokrytu obserwowano wyłącznie w trakcie badań klinicznych. Nie różnicowano wzrostów i spadków poziomów.

§ Zgłoszono doniesienia o skutkach śmiertelnych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmacji, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Aminoglikozydy. Nie należy bezpośrednio mieszać roztworów leku z aminoglikozydami, ponieważ występuje między nimi niezgodność fizyczna. W przypadku potrzeby leczenia skojarzonego lekiem i aminoglikozydami należy stosować ich sekwencyjne, oddzielne dożylne wlewy, używając oddzielnych zestawów do infuzji dożylnej. Między wlewami należy dokładnie przemyć główny zestaw do infuzji dożylnej zatwierdzonym roztworem. Ponadto zaleca się, aby w ciągu doby przedział czasowy między podaniem leku a aminoglikozydami był jak najdłuższy.

Roztwór Hartmanna (laktoanionowy roztwór Ringer'a). Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania roztworem Hartmanna, ponieważ stwierdzono niezgodność tych substancji. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwszym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu roztworem Hartmanna (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina. Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania 2 % roztworem lidokainy, ponieważ substancje te są niezgodne. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwszym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu 2 % roztworem chlorku lidokainy (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 1 lub 25 fiolki w opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratory Pvt. Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

VI/51B, ps. nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.