Sabril

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ czynnego stosowania leku SABRIL

SkÅ ad:

substancja czynna: wirabatryn;

1 saszetka zawiera wirabatryn 500 mg

substancje pomocnicze: powidon K30 (E1201).

PostaÄ lekarska. Granulki do roztworu doustnego.

GÅ wne fizyko-chemiczne wÅ aÅ ciwoÅ ci:

Saszetka zawierajÄ ca drobnoziarnisty proszek w postaci granulek biaÅ y lub prawie biaÅ y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A G04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Wigabatryn jest lekiem przeciwpadaczkowym o wyraźnie zdefiniowanym mechanizmie działania. Leczenie wigabatryną prowadzi do zwiększenia stężenia GABA (kwasu γ-aminomasłowego) – ważnego neuroprzekaźnika o działaniu hamującym w mózgu. Dzieje się tak, ponieważ wigabatryn został celowo opracowany jako selektywny, niereversible inhibitor GABA-transaminazy – enzymu odpowiedzialnego za rozkład GABA.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zrandomizowane i długoterminowe badania kliniczne wykazały, że wigabatryn jest skutecznym lekiem przeciwpadaczkowym stosowanym jako terapia uzupełniająca u pacjentów z padaczką, której nie można skutecznie kontrolować standardową terapią. Skuteczność ta była szczególnie widoczna u pacjentów z napadami częściowymi.

Epidemiologię defektów pola widzenia (DPZ) u pacjentów z oporną częściową padaczką obserwowano w otwartym, wieloośrodkowym, porównawczym badaniu obserwacyjnym w fazie IV z równoległymi grupami, w którym wzięło udział 734 pacjentów w wieku co najmniej 8 lat, z oporną częściową padaczką trwającą co najmniej rok.

Pacjentów podzielono na trzy grupy leczenia: pacjentów aktualnie leczonych wigabatryną (grupa I), pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali wigabatryn (grupa II), oraz pacjentów, którzy nigdy nie przyjmowali wigabatryny (grupa III). W poniższej tabeli przedstawiono podstawowe wyniki w momencie włączenia oraz pierwsze i ostatnie oceny podsumowujące w populacji ocenianej (n = 524):

1 Średnia długość leczenia: 44,4 miesiąca, średnia dawka dzienna 1,48 g.

2 Średnia długość leczenia: 20,6 miesiąca, średnia dawka dzienna 1,39 g.

3 Średnia długość leczenia: 48,8 miesiąca, średnia dawka dzienna 2,10 g.

4 Średnia długość leczenia: 23,0 miesiąca, średnia dawka dzienna 2,18 g.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Wigabatryn to lek dobrze rozpuszczalny w wodzie, który jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania wigabatrynu. Czas osiągnięcia maksymalnych stężeń w osoczu (tmax) wynosi około 1 godziny.

Rozkład

Wigabatryn szeroko rozkłada się z teoretycznym objętością rozkładu nieco większą niż całkowita objętość wody w organizmie. Stężenia we krwi oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym są liniowo powiązane z dawką w zalecanym zakresie dawkowania.

Biotransformacja

Wigabatryn nie ulega znaczącemu metabolizmowi. W osoczu nie wykryto żadnych metabolitów.

Wydalanie

Wigabatryn jest wydalany z organizmu drogą nerkową, z końcowym okresem półwydalania wynoszącym 5–8 godzin. Klirens po doustnym podaniu wigabatrynu (Cl/F) wynosi około 7 l/h (czyli 0,1 l/h/kg). W ciągu pierwszych 24 godzin po podaniu około 70% jednorazowej doustnej dawki wykryto w moczu w postaci niezmienionego leku.

Związki farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

Nie stwierdzono bezpośredniej korelacji między stężeniem w osoczu a skutecznością leku. Czas działania zależy od szybkości resyntezy GABA-transaminazy.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne wigabatrynu badano w grupach składających się z sześciu noworodków (w wieku 15–26 dni), sześciu niemowląt (w wieku 5–22 miesiące) oraz sześciu dzieci (w wieku 4,6–14,2 roku) z oporną padaczką. Po podaniu jednorazowej dawki 37–50 mg/kg doustnego roztworu wigabatrynu, wartość tmax wynosiła około 2,5 godziny u noworodków, 5,7 godziny u niemowląt i 5,5 godziny u dzieci. Średnia wartość Cl/F aktywnego S-enancjomeru wigabatrynu u niemowląt i dzieci wynosiła odpowiednio 0,591 l/h/kg i 0,446 l/h/kg.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Badania bezpieczeństwa przeprowadzone na szczurach, myszach, psach i małpach wykazały, że wigabatryn nie wywiera istotnego negatywnego wpływu na wątrobę, nerki, płuca, serce ani przewód pokarmowy.

W mózgu szczurów, myszy i psów obserwowano mikrowakuolizację substancji białej przy dawkach od 30 do 50 mg/kg/dobę. U małp zmiany te były minimalne lub niepewne. Zjawisko to spowodowane jest odwarstwieniem się zewnętrznej warstwy mielinowych włókien, co odpowiada charakterystycznemu obrzękowi wewnątrzmielinowemu. U szczurów i psów obrzęk wewnątrzmielinowy był odwracalny po zakończeniu leczenia wigabatrynem, a nawet podczas kontynuacji terapii obserwowano histologiczną regresję zmian.

Jednak u gryzoniów obserwowano niewielkie zmiany resztkowe, takie jak obrzęk aksonów (eozynofilne sferoidy) lub mineralizację peroksysom. Wyniki badań elektrofizjologicznych u psów wskazują, że obrzęk wewnątrzmielinowy wiąże się ze zwiększeniem latencji wywołanego potencjału czuciowego, co jest odwracalne po zakończeniu leczenia.

Retinotoksyczność związaną z wigabatrynem obserwowano wyłącznie u szczurów albinosów, a nie u szczurów barwnych, psów ani małp. Zmiany siatkówki u szczurów albinosów charakteryzowały się ogniskowym lub wieloośrodkowym uszkodzeniem zewnętrznego warstwy jądrowej z przesunięciem jąder w strefie komórek czopkowych i pręcikowych. Inne warstwy siatkówki nie były dotknięte. Te zmiany obserwowano u 80–100% zwierząt po podaniu doustnej dawki 300 mg/kg/dobę.

Stwierdzono, że obraz histologiczny tych zmian jest porównywalny z uszkodzeniami u szczurów albinosów po nadmiernym narażeniu na światło. Jednak zmiany siatkówki mogą również wynikać z bezpośredniego działania leku.

Badania na zwierzętach wykazały, że wigabatryn nie wywiera szkodliwego wpływu na płodność ani rozwój potomstwa. U szczurów otrzymujących dawki do 150 mg/kg (3-krotnie wyższe niż dawka u ludzi) oraz u królików otrzymujących dawki do 100 mg/kg nie zaobserwowano żadnych efektów teratogennych. Jednak u królików zaobserwowano nieznaczny wzrost częstości rozszczepu podniebienia przy dawkach od 150 do 200 mg/kg.

Badania z zastosowaniem wigabatrynu nie wykazały żadnych dowodów wpływu mutagennego ani rakotwórczego.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi w leczeniu pacjentów z oporną padaczką częściową z drugorzędną uogólnieniem lub bez niego, gdy inne odpowiednie kombinacje leków są nieskuteczne lub słabo tolerowane.

Stosować jako monoterapię w drgawkach niemowlęcych (zespołu Westa).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na wirgabatrynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ wirgabatryna nie jest metabolizowana, nie wiąże się z białkami osocza i nie jest induktorem cytochromu P450, interakcje z innymi lekami są mało prawdopodobne. Jednak w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych obserwowano stopniowe zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16–33%. Dokładny mechanizm tej interakcji nie jest obecnie znany, jednak w większości przypadków jej znaczenie terapeutyczne jest mało prawdopodobne.

Stężenia karbamazepiny, fenylobarbitalu oraz sody walproinianu w osoczu były również monitorowane podczas kontrolowanych badań klinicznych i nie wykazano klinicznie istotnych interakcji.

Wirgabatryna może powodować zmniejszenie mierzonej aktywności alaninotransaminazy (ALT) w osoczu oraz w mniejszym stopniu asparaginianotransaminazy (AST). Wielkość supresji ALT według doniesień wahała się od 30% do 100%. W związku z tym wyniki badań funkcji wątrobowych u pacjentów przyjmujących wirgabatrynę mogą być mylące (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Wirgabatryna może zwiększać ilość aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na rzadkie choroby metaboliczne o podłożu genetycznym (np. alfa-aminoadypianowy aciduria).

Równoczesne stosowanie wirgabatryny i klonazepamu może nasilać działanie sedytywne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne wskazania.

Z wyjątkiem leczenia napadów niemowlęcych, Sabril nie należy stosować jako leczenia monoterapeutycznego.

Wady pola widzenia (WPW)

Dostępne dane wskazują, że wady pola widzenia są zazwyczaj wyrażone jako dwustronne zwężenie koncentryczne pola widzenia, które jest zazwyczaj bardziej nasilone po stronie nosowej niż skroniowej. Często obserwuje się pierścieniowaty defekt w centralnym polu widzenia (w zakresie 30 stopni ekscentryczności). WPW u pacjentów leczonych wirabatryną występowały w różnym stopniu nasilenia – od łagodnego do ciężkiego. Ciężkie przypadki mogą charakteryzować się widzeniem tunelowym. W przypadku ciężkich form WPW zgłaszano również przypadki ślepoty.

Większość pacjentów z odchyleniami potwierdzonymi podczas perymetrii wcześniej nie doświadczała żadnych objawów, w tym w przypadkach, gdy podczas perymetrii wykryto poważne odchylenia. Dostępne dane wskazują, że WPW są nieodwracalne, również po zaprzestaniu leczenia wirabatryną. Nie można wykluczyć nasilenia wad pola widzenia po zaprzestaniu leczenia.

Podsumowanie danych badawczych wskazuje, że jedna trzecia pacjentów leczonych wirabatryną cierpi na WPW. Mężczyźni są bardziej narażeni na rozwój WPW niż kobiety. Częstość występowania WPW określona w otwartym badaniu klinicznym podana jest w sekcji „Farmakodynamika”. W tym badaniu wykazano możliwy związek pomiędzy ryzykiem WPW a nasileniem działania wirabatryny w zależności od dawki dobowej (od 1 g do ponad 3 g) oraz długości trwania leczenia (maksymalnie w pierwszych 3 latach).

Przed rozpoczęciem leczenia wirabatryną wszyscy pacjenci powinni skonsultować się z okulistą w celu badania pola widzenia.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać odpowiednie badanie pola widzenia (perymerię) za pomocą standardowej metody statycznej (Humphrey lub „Ośminóg”) lub kinetycznej (standard Goldmanna), a następnie powtarzać badanie co sześć miesięcy przez cały okres leczenia. Perymetria statyczna jest metodą wykrywania odchyleń pola widzenia związanych z zastosowaniem wirabatryny.

Elektroretynografia może być metodą pomocniczą, ale powinna być przeprowadzana wyłącznie u dorosłych, którzy nie są w stanie współpracować podczas perymetrii. Dostępne dane wskazują, że pierwszy potencjał oscylacyjny oraz odpowiedź na migotanie 30 Hz widoczne na elektroretynogramie korelują z WPW wywołanym przez wirabatrynę. Odpowiedzi te są opóźnione i mają mniejszą amplitudę niż normalnie. Takich zmian nie obserwowano u pacjentów przyjmujących wirabatrynę, którzy nie mieli WPW.

Pacjent oraz osoba opiekująca się nim powinni zostać w pełni poinformowani o częstości i konsekwencjach rozwoju WPW podczas leczenia wirabatryną. Pacjenci powinni być informowani o wszelkich nowych problemach ze wzrokiem lub objawach, które mogą być związane ze zwężeniem pola widzenia. W przypadku pojawienia się objawów wzrokowych pacjent powinien zostać skierowany do okulisty.

Jeśli podczas obserwacji stwierdzono zwężenie pola widzenia, należy rozważyć możliwość stopniowego zaprzestania leczenia wirabatryną. Jeśli konieczne jest kontynuowanie leczenia, może być wymagane częstsze badanie (perymeria) w celu wykrycia postępującego zwężenia lub pojawienia się defektu wzroku.

Wirabatryny nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami retinotoksycznymi.

Dzieci

Perymetria nie jest zalecana u dzieci poniżej 9. roku życia. Należy bardzo starannie rozważyć ryzyko związane z leczeniem u dzieci i oczekiwaną korzyść. Obecnie nie istnieje zatwierdzona metoda diagnostyki lub wykluczenia wad pola widzenia u dzieci, u których nie można przeprowadzić standardowej perymetrii.

Obecność widzenia peryferyjnego nie wyklucza jednak możliwości wystąpienia WPW.

Elektroretynografia może być metodą pomocniczą, ale powinna być przeprowadzana wyłącznie u dzieci poniżej 3. roku życia.

Ostrzegłość widzenia

Częstość występowania obniżonej ostrości widzenia u pacjentów leczonych wirabatryną jest nieznana.

Choroby siatkówki, zamglenie widzenia, atrofia nerwu wzrokowego lub zapalenie nerwu wzrokowego mogą prowadzić do obniżenia ostrości widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ostrość widzenia należy oceniać podczas konsultacji okulistycznych przed rozpoczęciem leczenia wirabatryną, a następnie co 6 miesięcy podczas leczenia.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne

Ze względu na wyniki badań bezpieczeństwa przeprowadzonych na zwierzętach, należy dokładnie monitorować możliwe neurologiczne działania niepożądane u pacjentów przyjmujących wirabatrynę.

Rzadko obserwowano objawy encefalopatii, takie jak nasilona sedyacja, stupor lub dezorientacja, związane z niespecyficzną obecnością fal wolnych w zapisie EEG, krótko po rozpoczęciu leczenia wirabatryną. Czynnikami ryzyka rozwoju tych reakcji są m.in. dawka początkowa przekraczająca zalecaną dawkę, szybsze zwiększanie dawki i/lub zwiększanie dawki o krok większy niż zalecany, lub obecność niewydolności nerek. Wskazane reakcje były odwracalne po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu przyjmowania wirabatryny (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zgłaszano przypadki zmian w mózgu w badaniu MRI, szczególnie u niemowląt / małych dzieci leczonych niemowlęcymi skurczami spastycznymi wysokimi dawkami wirabatryny. Kliniczne znaczenie tych zmian jest obecnie nieznane. Ponadto znane są przypadki obrzęku wewnątrzmielinowego (OM), szczególnie u niemowląt / małych dzieci leczonych niemowlęcymi skurczami spastycznymi (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). OM był odwracalny po zaprzestaniu leczenia, dlatego zaleca się stopniowe zaprzestanie stosowania wirabatryny w przypadku wykrycia OM.

Zgłaszano niepokojące ruchy, w tym dystonię, dyskinezę i nadmierny napięcie mięśniowe, u pacjentów leczonych niemowlęcymi skurczami spastycznymi. Należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przyjmowania wirabatryny indywidualnie dla każdego pacjenta. W przypadku pojawienia się nowych niepokojących ruchów podczas leczenia wirabatryną należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego zaprzestania leczenia.

U niektórych pacjentów przyjmujących wirabatrynę może występować zwiększone nasilenie napadów drgawkowych lub rozwój nowych typów napadów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zjawiska te mogą również wynikać z przedawkowania, obniżenia stężenia współpodawanych leków przeciwpadaczkowych we krwi lub efektu paradoksalnego.

Jak przy stosowaniu każdego leku przeciwpadaczkowego, nagłe zaprzestanie leczenia wirabatryną może prowadzić do wystąpienia napadów drgawkowych. Jeśli pacjent musi zaprzestać leczenia wirabatryną, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 2–4 tygodni.

Wirabatrynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem psychotycznych zaburzeń, depresji lub zaburzeń zachowania. Podczas leczenia wirabatryną zgłaszano działania niepożądane psychiatryczne (np. pobudzenie, depresja, zaburzenia myślenia, reakcje paranoiczne). Zjawiska te występowały zarówno u pacjentów z wywiadem psychiatrycznym, jak i bez niego. Zazwyczaj były odwracalne po zmniejszeniu dawki wirabatryny lub stopniowym zaprzestaniu leczenia.

Pomysły i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe z różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała również nieco zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Przyczyny tego ryzyka są nieznane, a dostępne dane nie wykluczają zwiększonego ryzyka przy stosowaniu wirabatryny. Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych oraz stosować odpowiednie leczenie. Pacjentom (i ich opiekunom) należy zalecić kontakt z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych.

Pacjenci starsi i pacjenci z niewydolnością nerek

Ze względu na to, że wirabatryn jest wydalany przez nerki, należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 60 ml/min oraz u osób starszych. U takich pacjentów należy dokładnie monitorować występowanie działań niepożądanych, takich jak sedyacja lub dezorientacja (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie wirabatryny i klonazepamu

Jednoczesne stosowanie wirabatryny i klonazepamu może nasilać działanie sedyacyjne (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Niezbędność takiego jednoczesnego stosowania powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich ryzyk.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ryzyko związane z padaczką i lekami przeciwpadaczkowymi ogólnie

U dzieci urodzonych przez kobiety leczone lekami przeciwpadaczkowymi częstość wad rozwojowych jest 2–3 razy wyższa niż w populacji ogólnej. Najczęściej zgłaszano wargę wilczą, wady serca i układu krążenia oraz defekty rurki nerwowej. Leczenie wielolekowe może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, dlatego należy, jeśli to możliwe, stosować monoterapię.

Wszystkim pacjentkom w wieku rozrodczym zaleca się konsultację z fachowcem. Potrzebę leczenia przeciwpadaczkowego należy przeanalizować, gdy pacjentka planuje ciążę.

U kobiet leczonych z powodu padaczki, po zajściu w ciążę należy unikać nagłego zaprzestania terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ może to prowadzić do nasilenia napadów i negatywnie wpłynąć zarówno na matkę, jak i na płód.

Ryzyko związane z wirabatryną

Z doniesień spontanicznych dotyczących stosowania wirabatryny w czasie ciąży znane są przypadki wad wrodzonych u dzieci i poronień samoistnych. Nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wirabatrynina powoduje zwiększone ryzyko wad rozwojowych podczas ciąży, ze względu na ograniczoną liczbę danych oraz jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpadaczkowych podczas tych ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Sabril nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia wirabatryną.

Zakres informacji dotyczących możliwego wystąpienia defektu pola widzenia u dzieci, które były narażone na działanie wirabatryny in utero, jest ograniczony.

Karmienie piersią

Wirabatryn wydzielany jest z mlekiem matki. Informacje dotyczące wpływu wirabatryny na noworodki i niemowlęta są ograniczone. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy zaprzestać terapii lekiem Sabril, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Badania funkcji rozrodczej przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu na męską i żeńską funkcję rozrodczą (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Zazwyczaj pacjentom z niekontrolowaną padaczką nie wolno prowadzić pojazdów ani innych potencjalnie niebezpiecznych mechanizmów. Ze względu na fakt, że w trakcie badań klinicznych z lekiem Sabril obserwowano senność, pacjentów należy uprzedzić o takiej możliwości na początku leczenia.

Często w związku z przyjmowaniem leku Sabril zgłaszano wady pola widzenia, które mogą znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i innych mechanizmów. Pacjentów należy oceniać pod kątem obecności wady pola widzenia, zwracając szczególną uwagę na pacjentów prowadzących pojazdy, inne mechanizmy lub wykonujących inne niebezpieczne zadania (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki.

Terapia lekiem Sabril może być rozpoczynana wyłącznie przez specjalistę w dziedzinie epileptologii, neurologii lub neurologii pediatrycznej. Dalsze leczenie powinno być uzgadniane i prowadzone pod kontrolą specjalisty w dziedzinie epileptologii, neurologii lub neurologii pediatrycznej.

Sabril przeznaczony jest do doustnego stosowania jeden lub dwa razy na dobę i może być przyjmowany przed lub po posiłku.

Zawartość saszetki należy rozpuścić w napoju (woda, sok owocowy lub mleko) bezpośrednio przed przyjęciem.

Jeśli po przeprowadzeniu leczenia wigabatryną nie uzyskuje się klinicznie istotnego poprawienia objawów epilepsji, leczenie to nie powinno być kontynuowane. Stosowanie wigabatryniny należy stopniowo zakańczać pod stałym nadzorem medycznym.

Dorośli

Maksymalna skuteczność jest zazwyczaj obserwowana przy dawkach w zakresie 2–3 g/dobę. Dawka początkowa wynosząca 1 g na dobę powinna być dodana do aktualnego schematu leczenia przeciwpadaczkowego pacjenta. Następnie dawkę dzienną należy stopniowo zwiększać o kroki 0,5 g z tygodniowymi odstępami, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Najwyższa zalecana dawka to 3 g/dobę.

Nie istnieje bezpośrednia korelacja między stężeniem w osoczu a skutecznością. Czas działania leku zależy od szybkości ponownej syntezy GABA-transaminazy, a nie od stężenia leku w osoczu (zobacz także sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Oporowa padaczka częściowa

Zalecana dawka początkowa wigabatryniny u dzieci to 40 mg/kg/dobę.

Zalecane dawki do leczenia podtrzymującego w zależności od masy ciała:

Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki w każdej z tych kategorii.

Monoterapia infantylnych napadów koniczynkowych (zespołu Westa)

Zalecana dawka początkowa to 50 mg/kg/dobę. W razie potrzeby dawkę można korygować w ciągu jednego tygodnia. Zaobserwowano odpowiednią tolerancję przy dawkach do 150 mg/kg/dobę.

Jeśli nie można uzyskać odpowiednich dawek leku Sabril zgodnie z masą ciała, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych leków w monoterapii infantylnych napadów koniczynkowych (zespołu Westa).

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Ze względu na to, że wigabatryn jest wydalany z moczem, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom w podeszłym wieku, a zwłaszcza pacjentom z klirensem kreatyniny poniżej 60 ml/min. Może być konieczna korekta dawki lub częstotliwości podawania. Takie pacjentki mogą reagować na niższą dawkę leku. Należy monitorować stan pacjentów pod kątem działań niepożądanych, takich jak osłabienie lub dezorientacja (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”).

Dzieci

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z wskazaniami, uwzględniając masę ciała, zgodnie z sekcją „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie

Objawy

Zgłaszano przypadki przedawkowania wigabatrynu. W opisanych przypadkach dawki najczęściej wynosiły od 7,5 do 30 g; zgłaszano jednak również przyjęcie dawki do 90 g. W około połowie przypadków stwierdzono przyjęcie kilku leków. Najczęstsze objawy obejmowały senność lub śpiączkę. Inne rzadziej zgłaszane objawy to zawroty głowy, ból głowy, psychoza, niewydolność oddechowa lub apneę, bradykardię, hipotensję, pobudzenie, drażliwość, dezorientację, niepoważne zachowanie oraz zaburzenia mowy. Żaden przypadek przedawkowania nie spowodował śmierci.

Leczenie

Nie ma specyficznego antydota. Należy podjąć standardowe środki wspomagające. Można podjąć działania mające na celu usunięcie niezaabsorbowanego leku. W badaniu in vitro węgiel aktywowany wykazał niewielką zdolność do adsorpcji wigabatrynu. Skuteczność hemodializy w leczeniu przedawkowania wigabatrynu jest nieznana. W pojedynczych przypadkach u pacjentów z niewydolnością nerek otrzymujących dawki terapeutyczne wigabatrynu, hemodializa obniżała stężenie wigabatrynu w osoczu o 40–60%.

Działania niepożądane

U pacjentów przyjmujących wirabatryn obserwowano często zarówno łagodne, jak i ciężkie zaburzenia pola widzenia. Ciężkie zaburzenia mogą prowadzić do utraty sprawności. Te defekty zazwyczaj pojawiają się po kilku miesiącach lub nawet latach leczenia wirabatrynem. Podsumowanie danych z badań wskazuje, że u jednej trzeciej pacjentów przyjmujących wirabatryn występują defekty pola widzenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

W kontrolowanych badaniach klinicznych około 50 % pacjentów doświadczyło działań niepożądanych podczas leczenia wirabatrynem. U dorosłych większość działań niepożądanych była związana z układem nerwowym centralnym, w tym osłabienie, senność, zmęczenie i zaburzenia koncentracji uwagi. U dzieci natomiast obserwowano częstsze przypadki pobudzenia lub wzmożonej pobudliwości. Częstotliwość tych działań niepożądanych jest zazwyczaj wyższa na początku leczenia, a następnie stopniowo maleje.

Tak jak przy stosowaniu każdego innego leku przeciwdrgawkowego, u niektórych pacjentów przyjmujących wirabatryn może dochodzić do zwiększenia częstości napadów drgawkowych lub nawet do stanu przedrzutu. Pacjenci, u których występują napady miokloniczne, są szczególnie narażeni na wystąpienie takich efektów. Nowe wystąpienie mioklonii lub nasilenie już istniejącej mioklonii obserwowano w rzadkich przypadkach.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane występujące podczas stosowania wirabatrynu, sklasyfikowane według częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 — < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 — < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 — < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

*Podczas leczenia wirgabatryną zgłaszano reakcje psychiczne. Reakcje te obserwowano zarówno u pacjentów z wywiadem psychiatrycznym, jak i bez niego. Zazwyczaj były one odwracalne po zmniejszeniu dawki lub stopniowym zakończeniu leczenia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Depresja jest reakcją psychiczną, która często występowała w badaniach klinicznych, ale rzadko wymagała przerwania leczenia wirgabatryną.

** Rzadkie przypadki objawów encefalopatii, takich jak nasilona sedymentacja, stupor lub dezorientacja, związane z niespecyficzną obecnością fal powolnych w elektroencefalografii (EEG), obserwowano wkrótce po rozpoczęciu leczenia wirgabatryną. Reakcje te są odwracalne po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu przyjmowania wirgabatrynę (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

*** Wyniki badań laboratoryjnych wskazują, że leczenie wirgabatryną nie powoduje nefrotoksyczności. Obserwowano obniżenie poziomu ALT i AST, co według przypuszczeń jest wynikiem hamowania tych aminotransferaz przez wirgabatrynę.

Reakcje niepożądane obserwowane u dzieci

U dzieci stosowanie wirgabatrynę bardzo często wiązało się z zaburzeniami psychicznymi, a mianowicie: niepokój, pobudzenie.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych ma istotne znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Zażyć natychmiast po rozpuszczeniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Granulki do sporządzenia roztworu doustnego, 50 saszetek w pudełku kartonowym.

Granulki do sporządzenia roztworu doustnego, 50 saszetek w pudełku kartonowym ze stikerem w języku ukraińskim.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

PATHEON FRANCE, Francja / PATHEON FRANCE, France

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40 boulevard de Champaret, BOURGOIN JALLIEU, 38300, Francja / 40 boulevard de Champaret, BOURGOIN JALLIEU, 38300, France.