Rozustatyna-Teva

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Rozustatyna-Teva (Rosuvastatin-Teva)

Skład:

substancja czynna: rosuvastatyna (w postaci wapnia rosuvastynianu);

1 tabletka powlekana zawiera rosuvastatyny 5 mg lub 10 mg, lub 20 mg w postaci wapnia rosuvastynianu odpowiednio 5,21 mg lub 10,42 mg, lub 20,83 mg.

substancje pomocnicze:

jądro: celuloza mikrokryształowa (typ 102), laktoza jednowodna, crospovidon (typ B), hydroksypropyloceluloza, wodorowęglan sodu, stearynian magnezu;

powłoka filmowa:

tabletki 5 mg: laktoza jednowodna, hipromeloza 2910/6cP, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 10 mg, 20 mg: laktoza jednowodna, hipromeloza 2910/6cP, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki żółte, powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem tłoczonym „5” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

tabletki 10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki różowe, powlekane powłoką filmową, z ryflowaną linią po jednej stronie i oznaczeniem tłoczonym „10” po drugiej stronie;

tabletki 20 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki różowe, powlekane powłoką filmową, z ryflowaną linią po jednej stronie i oznaczeniem tłoczonym „20” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki obniżające stężenie lipidów. Inhibitory HMG-CoA reduktazy.

Kod ATC C10AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rozustatyna to selektywny i konkurencyjny inhibitor
HMG-CoA reduktazy, enzymu decydującego o szybkości reakcji i przekształcającego
3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzym A w mewalonian, prekursor cholesterolu (Ch). Głównym miejscem działania rozustatyny jest wątroba, organ docelowy dla obniżenia stężenia Ch.

Rozustatyna zwiększa liczbę receptorów LDL na powierzchni komórek wątrobowych, zwiększając wychwyt i katabolizm LDL oraz hamując wątrobową syntezę LDL, co prowadzi do zmniejszenia całkowitej liczby cząstek LDL i VLDL.

Działanie farmakodynamiczne. Rozustatyna obniża podwyższone stężenie cholesterolu w lipoproteinach o niskiej gęstości (LDL-Ch), ogólnego cholesterolu oraz trójglicerydów (TG) i zwiększa stężenie cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości (HDL-Ch). Ponadto zmniejsza stężenia apoB, cholesterolu nie-HDL, cholesterolu w lipoproteinach o bardzo niskiej gęstości (VLDL-Ch), trójglicerydów w VLDL (TG-VLDL) oraz zwiększa stężenie apoA-I (tabela 1). Rozustatyna zmniejsza również stosunek cholesterolu LDL/cholesterolu HDL, ogólnego cholesterolu/cholesterolu HDL, cholesterolu nie-HDL/cholesterolu HDL oraz apoB/apoA-I.

Tabela 1

Odpowiedź na dawkę u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemia typu IIa i IIb

(skorygowana średnia procentowa zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym)

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia stosowania leku, 90 % maksymalnego efektu — po 2 tygodniach. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i utrzymuje się dalej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Maksymalne stężenie rosuvastatyny w osoczu osiągane jest około 5 godzin po podaniu doustnym. Bezwzględna biodostępność wynosi około 20 %.

Rozkład. Rosuvastatyna jest w znacznym stopniu wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu (CH) oraz klirensu CH-LPPNŻ. Objętość rozkładu rosuvastatyny wynosi około 134 l. około 90 % rosuvastatyny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Metabolizm. Rosuvastatyna ulega niewielkiemu metabolizmowi (około 10 %). Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuvastatyna jest słabym substratem metabolizmu opartego na enzymach cytochromu P450. Głównym zaangażowanym izoenzymem jest CYP2C9, mniejszą rolę odgrywają CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP2D6. Głównymi zidentyfikowanymi metabolitami są metabolit N-demetilowy oraz metabolit laktonowy. Metabolit N-demetilowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuvastatyna, metabolit laktonowy uznawany jest za klinicznie nieaktywny. Na rosuvastatynę przypada więcej niż 90 % aktywności krążącego inhibitora HMG-CoA-reduktazy.

Wydalanie. około 90 % dawki rosuvastatyny wydalane jest w postaci niezmienionej z kałem (łącznie wchłonięta i niewchłonięta substancja czynna), reszta — z moczem. około 5 % wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półtrwania wydalania z osocza wynosi około 19 godzin i nie wydłuża się przy zwiększaniu dawki. Średnia geometryczna wartość klirensu leku z osocza wynosi około 50 l/h (współczynnik zmienności — 21,7 %). Wychwytanie rosuvastatyny przez wątrobę, podobnie jak innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, odbywa się przy udziale białka transportowego błonowego OATP-C, które odgrywa ważną rolę w wątrobowej eliminacji rosuvastatyny.

Liniowość. Narażenie systemowe na rosuvastatynę wzrasta proporcjonalnie do dawki. Przy wielokrotnym, codziennym stosowaniu parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się.

Wiek i płeć. Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu wieku lub płci na farmakokinetykę rosuvastatyny u dorosłych. Farmakokinetyka rosuvastatyny u dzieci i nastolatków z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna do farmakokinetyki u dorosłych ochotników.

Pochodzenie rasowe. Badania farmakokinetyczne wykazały, że u pacjentów rasy mongoloidalnej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) medianowe wartości AUC oraz Cmax są około dwukrotnie wyższe niż u Europejczyków; u Indian (Indusów) medianowe wartości AUC oraz Cmax są podwyższone o około 1,3 raza. Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała klinicznie istotnych różnic między pacjentami rasy europejskiej i czarnoskórej.

Zaburzenia funkcji nerek. W badaniu u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie stwierdzono zmian stężeń rosuvastatyny lub metabolitu N-demetilowego w osoczu u osób z niewydolnością nerek łagodną lub umiarkowaną. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stężenia rosuvastatyny w osoczu były trzykrotnie, a poziomy metabolitu N-demetilowego dziewięciokrotnie wyższe niż u zdrowych ochotników. Stężenia równowagowe rosuvastatyny w osoczu u pacjentów poddawanych hemodializie były o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby. W badaniu pacjentów z różnymi stopniami zaburzeń funkcji wątroby nie stwierdzono objawów zwiększonego narażenia na rosuvastatynę u pacjentów, których stan oceniano na 7 lub mniej punktów według skali Childa–Pugha. Jednak u dwóch pacjentów, u których stan wątroby oceniano na 8 i 9 punktów według skali Childa–Pugha, narażenie systemowe było co najmniej dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z niższymi wynikami. Brak doświadczenia w stosowaniu rosuvastatyny u pacjentów, których stan oceniany jest na więcej niż 9 punktów według skali Childa–Pugha.

Polimorfizm genetyczny. Rozkład inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym rosuvastatyny, odbywa się przy udziale białek transportowych OATP1B1 oraz BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genetycznym SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonego narażenia na rosuvastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC oraz ABCG2 c.421AA narażenie na rosuvastatynę (AUC) jest podwyższone w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest przewidziane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku.

Dzieci. Dwa badania farmakokinetyki rosuvastatyny (tabletek) u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat lub od 6 do 17 lat (łącznie 214 pacjentów) wykazały, że narażenie na lek u dzieci jest niższe lub podobne do narażenia u dorosłych pacjentów. Narażenie na rosuvastatynę było przewidywalne w odniesieniu do dawki i czasu przyjmowania przez ponad 2 lata obserwacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w szczególności z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy przestrzeganie diety i stosowanie innych środków nielikujących (np. aktywności fizycznej, redukcji masy ciała) jest niewystarczające.

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną jako uzupełnienie diety oraz innych leczniczych środków obniżających poziom lipidów (np. aferezy LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niestosowne.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

Zapobieganie istotnym zaburzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”), jako uzupełnienie korekcji innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

Lek Rozustatyna-Teva jest przeciwwskazany:

• pacjentom z podwyższoną wrażliwością na rozustatynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• pacjentom z aktywnym schorzeniem wątroby, w tym nieznanego pochodzenia, trwałymi podwyższeniami transaminaz w surowicy oraz jakimikolwiek podwyższeniami transaminaz we krwi przekraczającymi trzykrotnie górny limit normy (GLN);
• pacjentom z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentom z miopatią;
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują kombinację sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir;
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę;
• w okresie ciąży lub karmienia piersią, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy. Do czynników ryzyka należą: umiarkowane zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min), niedoczynność tarczycy, obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśniowych dziedzicznych, wywiad miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy lub fibratów, nadużywanie alkoholu, sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku w osoczu, przynależność do rasy mongoloidalnej, jednoczesne stosowanie fibratów.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współistniejących leków na rozustatynę

Inhibitory białek transportowych. Rozustatyna jest substratem niektórych białek transportowych, w szczególności transporterów wątrobowych OATP1B1 oraz transporterów efliuksowych BCRP. Jednoczesne stosowanie rozustatyny z lekami, które hamują te białka transportowe, może prowadzić do podwyższenia stężenia rozustatyny w osoczu i zwiększenia ryzyka miopatii.

Podczas jednoczesnego stosowania rozustatyny i cyklosporyny wartości AUC rozustatyny były średnio około 7 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Rozustatyna jest przeciwwskazana pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę. Współistniejące stosowanie nie wpływało na stężenia cyklosporyny w osoczu.

Chociaż dokładny mechanizm interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacząco zwiększać ekspozycję na rozustatynę. Na przykład, w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie 10 mg rozustatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rozustatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rozustatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki rozustatyny, biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost jej ekspozycji.

Gemfibrozyl i inne leki obniżające poziom lipidów. Jednoczesne stosowanie rozustatyny i gemfibrozylu prowadziło do podwojenia AUC i Cmax rozustatyny. Biorąc pod uwagę dane z badań specjalistycznych, nie przewiduje się farmakokinetycznie istotnej interakcji z fenofibratem, jednak możliwa jest interakcja farmakodynamiczna. Gemfibrozyl, fenofibrat, inne fibraty oraz lecznicze dawki (≥ 1 g/dobę) niazyny (kwasu nikotynowego) zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami HMG-CoA, prawdopodobnie dlatego, że mogą powodować miopatię, gdy stosowane są samodzielnie.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów. Takim pacjentom należy również rozpocząć terapię od dawki 5 mg.

Jednoczesne stosowanie 10 mg rozustatyny i 10 mg ezetymibu u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rozustatyny o 1,2 razy. Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rozustatyną a ezetymibem, która może prowadzić do działań niepożądanych.

Jednoczesne stosowanie rozustatyny z zawiesinami leków przeciwwskazowych zawierających wodorotlenek glinu lub magnezu obniża stężenia rozustatyny w osoczu o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy leki przeciwwskazowe były przyjmowane 2 godziny po rozustatynie. Klinicznej istotności tej interakcji nie badano.

Jednoczesne stosowanie rozustatyny i erytromycyny obniża AUC rozustatyny o 20%, a Cmax — o 30%. Ta interakcja może wynikać z nasilonej perystaltyki jelit spowodowanej działaniem erytromycyny.

Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rozustatyna nie hamuje ani nie stymuluje izofermentów cytochromu P450. Ponadto rozustatyna jest słabym substratem tych izofermentów. W związku z tym nie przewiduje się interakcji z lekami wynikającej z metabolizmu pośredniczonego przez P450. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji między rozustatyną a fluconazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Tikagrelor może wpływać na wydalanie rozustatyny przez nerki, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. Chociaż dokładny mechanizm jest nieznany, w niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie tikagreloru i rozustatyny prowadziło do pogorszenia czynności nerek, podwyższenia poziomu kinazy kreatynowej i rabdomiolizy.

Interakcje wymagające korekty dawki rozustatyny

W razie konieczności stosowania rozustatyny z innymi lekami zdolnymi do zwiększania ekspozycji na rozustatynę, należy skorygować jej dawkę. Jeśli oczekuje się, że ekspozycja na lek (AUC) wzrośnie około 2 lub więcej razy, leczenie rozustatyną należy rozpocząć od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dobową dawkę rozustatyny należy dostosować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rozustatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rozustatyny wyniesie 20 mg (wzrost ekspozycji 1,9 razy), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru — 10 mg (wzrost 3,1 razy).

Jeśli lek zwiększa AUC rozustatyny mniej niż 2 razy, początkową dawkę nie trzeba zmniejszać, należy jednak zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki rozustatyny powyżej 20 mg.

Tabela 2

Wpływ współistniejących leków na ekspozycję rozustatyny

(AUC; w kolejności malejącej wartości) na podstawie opublikowanych danych badań klinicznych

* Dane przedstawione jako zmiana w x-krotności są stosunkiem zastosowania rosuwastatyny w kombinacji do zastosowania rosuwastatyny oddzielnie. Dane przedstawione jako zmiana w % reprezentują różnicę procentową w stosunku do wartości przy zastosowaniu rosuwastatyny oddzielnie.

Zwiększenie oznaczone jest znakiem ↑, zmniejszenie — ↓.

** Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Leki/końbinacje, które nie wykazywały klinicznie istotnego wpływu na stosunek AUC rosuwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu: aleglitazar 0,3 mg przez 7 dni; fenofibryna 67 mg przez 7 dni 3 razy dziennie; flukenazol 200 mg przez 11 dni 1 raz dziennie; fosamprenawir 700 mg/rytonawir 100 mg przez 8 dni 2 razy dziennie; ketokonazol 200 mg przez 7 dni 2 razy dziennie; ryfampicyna 450 mg przez 7 dni 1 raz dziennie; silimarin 140 mg przez 5 dni 3 razy dziennie.

Wpływ rosuwastatyny na współlekowane leki

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, na początku leczenia rosuwastatyną lub przy zwiększaniu jej dawki u pacjentów jednoczesne stosujących antagonisty witaminy K (np. warkarynę lub inne doustne antykoagulantsy z grupy kumaryn) może dojść do wzrostu międzynarodowego znormalizowanego współczynnika (INR). Przestanie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jej dawki może prowadzić do obniżenia INR.
W takich przypadkach zalecany jest odpowiedni monitoring INR.

Doustne środki antykoncepcyjne/terapia hormonalna zastępcza (HRT). Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadziło do wzrostu AUC etyniloestradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%. Takie zwiększenie stężenia leków we krwi należy uwzględnić przy doborze dawki doustnych środków antykoncepcyjnych. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących leków u pacjentów jednoczesnie stosujących rosuwastatynę i HRT, dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Jednakże kombinacja była szeroko stosowana kobietom w ramach badań klinicznych i dobrze znoszona.

Inne leki

Na podstawie danych z badań specjalnych interakcji, klinicznie istotnej interakcji z digozyną się nie spodziewa.

Badania interakcji rosuwastatyny z kwasem fuzydowym nie były przeprowadzane. Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu systemowym kwasu fuzydowego z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny lub farmakokinetyczny, lub oba) nie jest znany. Opisywano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów otrzymujących taką kombinację. Jeśli konieczne jest leczenie systemowe kwasem fuzydowym, należy przerwać stosowanie rosuwastatyny na cały okres leczenia kwasem fuzydowym.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Stopień interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wpływ na nerki. Proteinuria (wykryta w badaniu paskiem testowym) głównie tubulogenna, najczęściej tymczasowa lub przerywana, obserwowano u pacjentów przyjmujących wysokie dawki rosuwastatyny, w szczególności 40 mg. Proteinuria nie była markerem rozwoju ostrej lub postępującej choroby nerek. Częstość donoszenia o poważnych zaburzeniach ze strony nerek w badaniach pozarejestracyjnych była wyższa przy dawce 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Zaburzenia mięśni szkieletowych (np. mialgia, miopatia i rzadko rabdomioliza) obserwowano u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, szczególnie powyżej 20 mg. Bardzo rzadko przypadki rabdomiolizy odnotowano przy stosowaniu ezetymibu w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć możliwości farmakodynamicznego działania wzajemnego, dlatego takie połączenie należy stosować z ostrożnością.

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstotliwość donoszenia o przypadkach rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy dawce 40 mg.

Poziom kreatynokinazy (CK) nie powinien być oznaczany po znaczących obciążeniach fizycznych ani przy obecności możliwych przyczyn alternatywnych podwyższenia CK, które mogą utrudniać interpretację wyników.

Jeśli wyjściowe poziomy CK są znacznie podwyższone (> 5 × ULN), należy wykonać ponowne badanie w ciągu 5–7 dni, aby potwierdzić wynik. Jeśli wynik ponownego badania potwierdza wyjściową wartość CK > 5 × ULN, nie należy rozpoczynać stosowania rosuwastatyny.

Przed rozpoczęciem leczenia. Rosuwastatynę, tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy. Do czynników ryzyka należą: zaburzenia funkcji nerek, hipotyreozę, obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśni dziedzicznych, wywiad o miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów, wiek > 70 lat, nadużywanie alkoholu, sytuacje mogące prowadzić do podwyższenia stężenia leku w osoczu, jednoczesne stosowanie fibratów. U takich pacjentów należy ocenić ryzyko związane z leczeniem w porównaniu z oczekiwaną korzyścią; zaleca się również monitorowanie kliniczne. Jeśli wyjściowe poziomy CK są znacznie podwyższone (> 5 × ULN), nie należy rozpoczynać leczenia.

W trakcie leczenia. Pacjentów należy poinstruować, aby natychmiast zgłaszali bóle mięśni, osłabienie lub skurcze nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszą im niedyspozycja lub gorączka. U takich pacjentów należy oznaczyć poziom CK. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli poziomy CK są znacznie podwyższone (> 5 × ULN) lub jeśli objawy ze strony mięśni są ciężkie i powodują codzienny dyskomfort (nawet jeśli poziomy CK ≤ 5 × ULN). Po ustąpieniu objawów i powrocie poziomu CK do normy można wznowić terapię rosuwastatyną lub alternatywnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy w najniższej dawce i pod ścisłą obserwacją. Nie ma potrzeby regularnego oznaczania poziomu CK u pacjentów bezobjawowych. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki immunoo pośredniczonej miopatii nekrotycznej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższenie poziomu CK w surowicy, które utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na zwiększone działanie na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę i leki współistniejące. Jednak zaobserwowano zwiększoną częstość miopatii i miopatii u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy wraz z pochodnymi kwasu fibrowego, w tym gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, inhibitorami proteazy i antybiotykami makrolidowymi. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA. Dlatego nie zaleca się stosowania rosuwastatyny w połączeniu z gemfibrozylem. Korzyści płynące z dalszej zmiany poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu z fibratami lub niaciną należy dokładnie ważyć w porównaniu z potencjalnymi ryzykami związanymi z takimi kombinacjami. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów.

Rosuwastatyny nie należy stosować razem z lekami systemowymi kwasu fusydowego ani w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fusydanym. U pacjentów, u których stosowanie kwasu fusydanego systemowego jest konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fusydanym. Zarejestrowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów otrzymujących kwas fusydowy i statyny w połączeniu. Pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli odczuje jakiekolwiek objawy osłabienia mięśni, bólu lub wrażliwości. Terapię statynami można wznowić 7 dni po ostatniej dawce kwasu fusydanego. W indywidualnych przypadkach, gdy wymagane jest długotrwałe leczenie systemowe kwasem fusydanym, np. w leczeniu ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i kwasu fusydanego należy rozważać indywidualnie i pod ścisłą obserwacją medyczną.

Rosuwastatyny nie należy stosować u pacjentów z ostrymi, ciężkimi stanami wskazującymi na miopatię lub możliwość rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (takimi jak sepsa, hipotensja, znaczne zabiegi chirurgiczne, urazy, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i elektrolitowe lub niekontrolowane napady).

Miażdżystość (miastenia gravis), miażdżystość oczna. W kilku przypadkach donoszono, że statyny powodują de novo lub nasilają istniejącą miażdżystość lub miażdżystość oczną. W przypadku nasilenia objawów należy przerwać stosowanie leku. Zgłaszano nawroty po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Wpływ na wątrobę. Tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, rosuwastatynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub z wywiadem choroby wątroby. Zaleca się sprawdzenie biochemicznych wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem leczenia i po 3 miesiącach. Stosowanie rosuwastatyny należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, jeśli poziom transaminaz w surowicy przekracza trzykrotnie ULN. Częstość donoszenia o poważnych zaburzeniach ze strony wątroby (głównie o podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych) w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z hipercholesterolemią wtórną spowodowaną hipotyreozą lub zespołem nerczycowym należy najpierw wyleczyć chorobę podstawową, zanim rozpocznie się terapię rosuwastatyną.

Przynależność rasowa. Badania farmakokinetyki wskazują na wzrost ekspozycji u pacjentów rasy mongolskiej około dwukrotnie w porównaniu z Europejczykami.

Inhibitory proteazy. Obserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej rosuwastatyny u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę współistotnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy wziąć pod uwagę zarówno korzyści płynące ze zmniejszenia poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów zakażonych HIV, którzy przyjmują inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny w osoczu na początku terapii i przy doborze dawki rosuwastatyny. Jednoczesne stosowanie leku z inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka rosuwastatyny nie została skorygowana.

Choroba śródmiążacza płuc. Podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, donoszono o rzadkich przypadkach choroby śródmiążacza płuc. Objawy mogą obejmować duszność, kaszel nieproduktywny i ogólny zły stan (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączkę). W przypadku podejrzenia choroby śródmiążacza płuc należy przerwać stosowanie statyn.

Cukrzyca. Pewne dane wskazują, że statyny jako klasa leków zwiększają poziom glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy w przyszłości mogą powodować hiperwentylację na poziomie wymagającym odpowiedniego leczenia cukrzycy. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (poziom glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, BMI (indeks masy ciała) > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z krajowymi wytycznymi.

W badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wyniosła 2,8% w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3% w grupie placebo, głównie u pacjentów z poziomem glukozy na czczo w zakresie 5,6–6,9 mmol/l.

Ciężkie reakcje skórne. Podczas stosowania rosuwastatyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci. Przy przepisywaniu rosuwastatyny pacjentom należy informować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie rosuwastatyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania rosuwastatyny rozwinęła się taka poważna reakcja, jak SJS lub DRESS, leczenia rosuwastatyną u tego pacjenta nie należy nigdy wznowić.

Dzieci. Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI i wtórnych cech dojrzewania płciowego wg Tannera u dzieci w wieku od 6 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu 2 lat. Po 2 latach leczenia badawczego nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie płciowe.

W badaniu klinicznym u dzieci i młodzieży przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie poziomu CK ponad 10-krotnie wyższe niż ULN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi.

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę powlekaną, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Rozustatyna-Teva jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu odgrywają istotną rolę w rozwoju płodu, potencjalne ryzyko związane z hamowaniem HMG-CoA-reduktazy przewyższa korzyści z zastosowania leku w czasie ciąży. Dane badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w czasie stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Rosuwastatyna wydzielana jest do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu rosuwastatyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Biorąc pod uwagę właściwości farmakodynamiczne, mało prawdopodobne jest, że rosuwastatyna będzie wpływać na tę zdolność. Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w czasie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentowi należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której powinien przestrzegać przez cały okres leczenia. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi pacjenta na leczenie, kierując się zaleceniami obowiązujących ogólnie uznanych wytycznych.

Lek Rozustatyna-Teva można przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależnie od spożycia posiłków.

• Leczenie hipercholesterolemii *

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 lub 10 mg doustnie 1 raz na dobę zarówno dla pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali statyn, jak i dla pacjentów przestawionych na lek z innego inhibitora HMG-CoA reduktazy. Przy doborze dawki początkowej należy uwzględnić poziomy cholesterolu u każdego pacjenta, ryzyko przyszłych zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych reakcji. W razie potrzeby dawkę można zwiększać do kolejnego poziomu po 4 tygodniach. Ze względu na to, że przy dawce 40 mg leku niepożądane reakcje występują częściej niż przy niższych dawkach, ostateczne dopasowanie dawki do 40 mg należy stosować wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych (w szczególności u chorych z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto celu terapii przy dawce 20 mg i którzy będą poddawani regularnej kontroli. Na początku stosowania leku w dawce 40 mg zalecana jest kontrola przez specjalistów.

• Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych *

W badaniu oceniającym obniżenie ryzyka zaburzeń sercowo-naczyniowych lek stosowano w dawce 20 mg na dobę.

• Pacjenci w podeszłym wieku. * Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w wieku > 70 lat wynosi 5 mg. Innej korekty dawki ze względu na wiek nie należy stosować.

Pacjentom z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki nie jest wymagana. Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) wynosi 5 mg. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie rozustatyny pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane we wszystkich dawkach.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, ocenianymi na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Pugh, nie obserwowano zwiększenia ekspozycji systemowej na rozustatynę. Jednak u osób z zaburzeniami ocenianymi na 8 i 9 punktów według skali Childa-Pugh obserwowano wzrost ekspozycji systemowej. U tych pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh. Rozustatyna jest przeciwwskazana pacjentom z aktywnymi chorobami wątroby.

• Pochodzenie rasowe. * U pacjentów rasy mongolskiej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek. Zalecana dawka początkowa dla pacjentów pochodzących z rasy mongolskiej wynosi 5 mg; dawka 40 mg jest tym pacjentom przeciwwskazana.

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rozustatynę. Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej rozustatyny.

• Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii. * Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5 mg. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

• Stosowanie współbieżne. * Rozustatyna jest substratem różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) wzrasta przy współbieżnym stosowaniu rozustatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu krwi w wyniku interakcji z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyną i niektórymi inhibitorami proteazy, w tym kombinacjami rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem). Należy rozważyć możliwość zastosowania leków alternatywnych i, w razie potrzeby, tymczasowe przerwanie terapii rozustatyną. Jeśli nie można uniknąć współbieżnego stosowania tych leków z rozustatyną, należy rozważyć korzyści i ryzyko wynikające ze współbieżnego stosowania oraz starannie dobrać dawkę rozustatyny.

• Dzieci. *

Stosowanie leku dzieciom powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (stopień Tanner'a ˂ II–V)

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinną

Zwykła dawka początkowa dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5 mg na dobę.

• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 6 do 9 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 10 mg doustnie 1 raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dawek powyżej 10 mg w tej populacji nie były badane.
• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 20 mg doustnie 1 raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dawek powyżej 20 mg w tej populacji nie były badane.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i jego tolerancją, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci. Przed rozpoczęciem terapii rozustatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać przez cały okres leczenia.

Homozigotyczna hipercholesterolemia rodzinną

Zalecana maksymalna dawka dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat z homozigotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 20 mg 1 raz na dobę.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5 mg do 10 mg 1 raz na dobę, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Zwiększać dawkę do maksymalnej dawki 20 mg 1 raz na dobę należy zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci. Przed rozpoczęciem terapii rozustatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać przez cały okres leczenia.

Doświadczenie w leczeniu tej populacji w dawkach powyżej 20 mg jest ograniczone. Tabletek o dawce 40 mg nie stosuje się dzieciom.

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku do 6 lat nie były badane. W związku z tym rozustatyna nie jest zalecana dzieciom w wieku do 6 lat.

Przedawkowanie.

Nie istnieje specyficzne leczenie przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy leczyć pacjenta objawowo i, w razie potrzeby, podjąć środki wspomagające. Należy monitorować funkcje wątroby oraz poziomy CK. Skuteczność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane występujące podczas stosowania rozustatyny są zazwyczaj łagodne i przejściowe. W kontrolowanych badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów stosujących rozustatynę wycofało się z badania z powodu działań niepożądanych.

Poniżej przedstawiono profil działań niepożądanych rozustatyny na podstawie danych z badań klinicznych oraz bogatego doświadczenia z okresu po rejestracji. Niepożądane reakcje zostały sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządów. Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego. Rzadko: trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia endokrynologiczne. Często: cukrzyca1.

Zaburzenia psychiczne. Częstość nieznana: depresja.

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy. Bardzo rzadko: polineuropatia, utrata pamięci. Częstość nieznana: neuropatia obwodowa, zaburzenia snu (w tym bezsenność i koszmary nocne), miastenia gravis.

Ze strony narządów wzroku. Częstość nieznana: miastenia oczna.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia. Częstość nieznana: kaszel, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaparcia, nudności, ból brzucha. Rzadko: zapalenie trzustki. Częstość nieznana: biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego. Rzadko: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych. Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Nieczęsto: swędzenie, wysypka, pokrzywka. Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, lekowe reakcje z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).

Ze strony mięśni szkieletowych i tkanki łącznej. Często: miastenia. Rzadko: miopatia (w tym miocytoza), rabdomioliza, zespół podobny do tocznia układowego, pęknięcia mięśni. Bardzo rzadko: artralgia. Częstość nieznana: zaburzenia ścięgien, czasem komplikowane pęknięciami, immunozależna miopatia nekrotyzująca.

Ze strony nerek i układu moczowego. Bardzo rzadko: hematuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania. Często: osłabienie. Częstość nieznana: obrzęk.

1 Częstość występowania zależy od obecności czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m2, podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, częstość działań niepożądanych wykazuje tendencję do zależności dawkowej.

Wpływ na nerki. Proteinuria wykryta w badaniu za pomocą pasków testowych, głównie pochodząca z kanalików nerkowych, obserwowano u pacjentów stosujących rozustatynę. Zmiany zawartości białka w moczu od braku lub śladów do wartości ++ lub wyższej obserwowano u < 1% pacjentów stosujących lek w dawkach 10 i 20 mg oraz u około 3% pacjentów przy dawce 40 mg. Niewielki wzrost częstości zmiany zawartości od braku lub śladów do wartości + obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków proteinuria zmniejszała się lub ustępowała spontanicznie mimo kontynuacji leczenia. Dane z badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek nie wykazały dotychczas związku przyczynowo-skutkowego między proteinurią a ostrym lub postępującym schorzeniem nerek. Podczas stosowania rozustatyny obserwowano przypadki hematurii; według dostępnych danych częstość była niska.

Wpływ na mięśnie szkieletowe. Uszkodzenia mięśni szkieletowych, takie jak miastenia, miopatia (w tym miocytoza), oraz rzadziej rabdomioliza z ostrym niewydolnością nerek lub bez niej, odnotowano podczas stosowania dowolnych dawek rozustatyny, szczególnie przy dawkach > 20 mg.

U pacjentów przyjmujących rozustatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie poziomu CK; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe. W przypadku podwyższenia poziomu CK (> 5 × ULN) leczenie należy przerwać.

Wpływ na wątrobę. Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rozustatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie aktywności transaminaz; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe.

Podczas stosowania niektórych statyn zgłaszano zaburzenia funkcji seksualnych oraz pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Częstość zgłoszeń rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń ze strony nerek i wątroby (głównie podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych) jest wyższa przy stosowaniu rozustatyny w dawce 40 mg.

Dzieci. Zwiększenie poziomu CK > 10 × ULN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi. Profil bezpieczeństwa rozustatyny u dzieci i nastolatków był jednak podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku należy zgłaszać za pośrednictwem linku: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Teva Pharma S.L.U.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby przedsiębiorstwa.

Polígono Industrial Malpica s/C nº 4, 50016, Saragossa, Hiszpania.