Rozart

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Rozart (Rosart)

Skład:

substancja czynna: rosuwastatyna;

1 tabletka powlekana zawiera rosuwastatyny 5 mg lub 10 mg, lub 20 mg, lub 40 mg w postaci 5,21 mg lub 10,42 mg, lub 20,84 mg, lub 41,68 mg wapnia rosuwastatyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospowidon, wapnia wodorofosforan dwuwodny, laktoza jednowodna, stearynian magnezu;

otoczka:

tabletki 5 mg: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna;

tabletki 10 mg: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, karmin (E 120);

tabletki 20 mg: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, karmin (E 120);

tabletki 40 mg: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza jednowodna, makrogol 3350, triacetyna, karmin (E 120).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: białe, okrągłe, o średnicy 5,5 mm, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „ST 1” po jednej stronie;

tabletki 10 mg: różowe, okrągłe, o średnicy 7 mm, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „ST 2” po jednej stronie;

tabletki 20 mg: różowe, okrągłe, o średnicy 9 mm, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „ST 3” po jednej stronie;

tabletki 40 mg: różowe, owalne, o wymiarach 16 mm × 8 mm, dwuwypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem tłoczonym „ST 4” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki obniżające poziom lipidów. Inhibitory HMG-CoA-reduktazy.

Kod ATC C10AA07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Rozart – to selektywny i konkurencyjny inhibitor HMG-CoA reduktazy, enzymu decydującego o szybkości reakcji przekształcającej 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzym A w mevalonat, prekursor cholesterolu. Głównym miejscem działania rozartu jest wątroba, organ docelowy dla obniżenia poziomu cholesterolu.

Rozart zwiększa liczbę receptorów LDL na powierzchni komórek wątrobowych, nasilając wychwyt i katabolizm LDL oraz hamuje wątrobową syntezę VLDL, co prowadzi do zmniejszenia całkowitej liczby cząstek VLDL i LDL.

Wpływ farmakodynamiczny

Rozart obniża podwyższony poziom cholesterolu LDL, całkowitego cholesterolu oraz trójglicerydów i zwiększa poziom cholesterolu HDL. Ponadto zmniejsza poziomy apoB, cholesterolu nie-HDL, cholesterolu VLDL, trójglicerydów VLDL oraz zwiększa poziom apoA-I (tabela 1). Rozart zmniejsza również stosunek cholesterolu LDL do cholesterolu HDL, całkowitego cholesterolu do cholesterolu HDL, cholesterolu nie-HDL do cholesterolu HDL oraz apoB do apoA-I.

Tabela 1

Odpowiedź dawkowa u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa oraz IIb

(skorygowana średnia procentowa zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym)

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia stosowania leku, 90 % maksymalnego efektu – po 2 tygodniach. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i utrzymuje się dalej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Maksymalne stężenie rosuwastatyny w osoczu osiągane jest około 5 godzin po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna wynosi około 20 %.

Rozkład

Rozuwastatyna jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu oraz klirensu LDL-C. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. około 90 % rosuwastatyny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Metabolizm

Rozuwastatyna ulega niewielkiemu metabolizmowi (około 10 %). Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuwastatyna jest słabym substratem dla metabolizmu opartego na enzymach cytochromu P450. Głównym zaangażowanym izoenzymem jest CYP2C9, mniejszą rolę odgrywają CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP2D6. Główne zidentyfikowane metabolity to metabolit N-dewmetylowy oraz metabolit laktonowy. Metabolit N-dewmetylowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, metabolit laktonowy uznawany jest za klinicznie nieaktywny. Na rosuwastatynę przypada więcej niż 90 % aktywności krążącego inhibitora HMG-CoA-reduktazy.

Eliminacja

Około 90 % dawki rosuwastatyny wydalane jest w niezmienionej formie z kałem (wchłonięta oraz nie wchłonięta substancja czynna), reszta wydalana jest z moczem. Oколо 5 % wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półtrwania z osocza wynosi około 19 godzin i nie wydłuża się przy zwiększaniu dawki. Średnia geometryczna wartość klirensu leku z osocza wynosi około 50 l/h (współczynnik wariacji – 21,7 %). Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, wychwyt rosuwastatyny przez wątrobę odbywa się za pośrednictwem transportera błonowego OATP-C, który odgrywa ważną rolę w wątrobowej eliminacji rosuwastatyny.

Liniowość

Eksponencja systemowa rosuwastatyny zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Przy wielokrotnym, codziennym stosowaniu parametry farmakokinetyczne nie ulegają zmianie.

Osobne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu wieku lub płci na farmakokinetykę rosuwastatyny u dorosłych. Farmakokinetyka rosuwastatyny u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna do farmakokinetyki u dorosłych ochotników (patrz sekcja „Dzieci”).

Przynależność rasowa

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u pacjentów rasy mongolskiej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) wartości medianowe AUC oraz Cmax były około dwukrotnie wyższe niż u Europejczyków; u Indian wartości medianowe AUC oraz Cmax były podwyższone o około 1,3 raza. Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała klinicznie istotnych różnic między pacjentami rasy europejskiej i negroidalnej.

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie zaobserwowano zmian stężeń rosuwastatyny lub metabolitu N-dewmetylowego u osób z niewydolnością nerek o lekkim lub umiarkowanym nasileniu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stężenia rosuwastatyny w osoczu były 3 razy, a poziomy metabolitu N-dewmetylowego – 9 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Stężenia równowagowe rosuwastatyny w osoczu u pacjentów poddawanych hemodializie były o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji wątroby nie zaobserwowano objawów zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę u pacjentów ocenianych na 7 lub mniej punktów według skali Childa–Pucha. Jednak u dwóch pacjentów, którzy uzyskali 8 i 9 punktów według skali Childa–Pucha, ekspozycja systemowa była co najmniej dwukrotnie wyższa niż u pacjentów z niższymi wynikami. Brak doświadczenia w stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów ocenianych na więcej niż 9 punktów według skali Childa–Pucha.

Polimorfizm genetyczny

Rozkład inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym rosuwastatyny, odbywa się za pośrednictwem białek transportujących OATP1B1 oraz BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genetycznym SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC oraz ABCG2 c.421AA ekspozycja na rosuwastatynę (AUC) jest zwiększona w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest zalecane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie niższej dawki dobowej leku.

Dzieci

Dwa badania farmakokinetyki rosuwastatyny (w postaci tabletek) u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat lub od 6 do 17 lat (łącznie 214 pacjentów) wykazały, że ekspozycja na lek u dzieci była niższa lub podobna do ekspozycji u dorosłych pacjentów. Ekspozycja na rosuwastatynę była przewidywalna w zależności od dawki i długości przyjmowania przez ponad 2 lata obserwacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy przestrzeganie diety oraz inne metody nielikowe (np. aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) są niewystarczające.

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną jako uzupełnienie diety oraz innych leków obniżających poziom lipidów (np. aferezy LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niemożliwe.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

Zapobieganie poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”), jako uzupełnienie korekty innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

Lek Rozart jest przeciwwskazany:

• u pacjentów z nadwrażliwością na rosuwastatynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• u pacjentów z aktywną chorobą wątroby, w tym nieznanej etiologii, ze stałym podwyższeniem transaminaz osoczowych oraz przy każdym podwyższeniu poziomu transaminaz we krwi ponad trzykrotność górnej granicy normy (GGN);
• u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• u pacjentów z miopatią;
• u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę;
• u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali kombinację sofosbuvir/wepaclavisvir/woxilaprevir (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• w okresie ciąży lub karmienia piersią, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z predyspozycją do miopatii/ rabdomiolizy. Do czynników takiego ryzyka należą:

• umiarkowane zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• hipotyreozę;
• osobisty lub rodzinny wywiad chorób mięśniowych dziedzicznych;
• wywiad miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku w osoczu krwi;
• przynależność do rasy mongoloidalnej;
• jednoczesne stosowanie fibratów.

(Patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakokinetyka”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współlekujących leków na rosuwastatynę

Inhibitory białek transportujących

Rozuwastatyna jest substratem niektórych białek transportujących, w szczególności transporterów wątrobowych OATP1B1 oraz transporterów efluksem BCRP. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z lekami, które hamują te białka transportujące, może prowadzić do podwyższenia stężenia rosuwastatyny w osoczu krwi oraz zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2, „Szczególne wskazania”, „Sposób stosowania i dawki”).

Cyklosporyna

W okresie jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i cyklosporyny wartości AUC rosuwastatyny były średnio około 7 razy wyższe niż te obserwowane u zdrowych ochotników (patrz tabela 2). Rozuwastatyna jest przeciwwskazana pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Współstosowanie nie wpływało na stężenia cyklosporyny w osoczu krwi.

Inhibitory proteazy

Chociaż dokładny mechanizm interakcji nie jest znany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacząco zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę (patrz tabela 2). Na przykład w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie 10 mg rosuwastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rosuwastatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki leku Rozart, biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające poziom lipidów

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i gemfibrozylu prowadziło do podwojenia AUC i Cmax rosuwastatyny (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Ze względu na dane z badań specjalistycznych nie przewiduje się farmakokinetycznie istotnej interakcji z fenofibratem, jednak możliwa jest interakcja farmakodynamiczna. Gemfibrozyl, fenofibryt, inne fibraty oraz leki obniżające poziom lipidów w dawkach (> lub równe 1 g/dobę) kwasu nikotynowego (kwasu nikotynowego) zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami HMG-CoA, prawdopodobnie dlatego, że mogą powodować miopatię, gdy stosowane są oddzielnie. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania”). Takim pacjentom należy również rozpocząć terapię od dawki 5 mg.

Ezetymib

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny w dawce 10 mg i ezetymibu 10 mg u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rosuwastatyny o 1,2 razy (tabela 2). Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rosuwastatyną a ezetymibem, która może prowadzić do niepożądanych zjawisk (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Leki przeciwwskazowe

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z zawiesinami leków przeciwwskazowych zawierających wodorotlenek glinu lub magnezu obniżało stężenie rosuwastatyny w osoczu krwi o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy leki przeciwwskazowe były przyjmowane 2 godziny po rosuwastatynie. Klinicznej istotności tej interakcji nie badano.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i erytromycyny obniżało AUC rosuwastatyny o 20%, a Cmax – o 30%. Ta interakcja może wynikać z nasilonej perystaltyki jelit spowodowanej działaniem erytromycyny.

Enzymy cytochromu P450

Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rosuwastatyna nie hamuje ani nie stymuluje izoenzymów cytochromu P450. Ponadto rosuwastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. W związku z tym nie przewiduje się interakcji z lekami wynikających z metabolizmu pośredniczonego przez P450. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między rosuwastatyną a flukenazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Tikagrelor

Tikagrelor może wpływać na wydalanie rosuwastatyny z nerek, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. Chociaż dokładny mechanizm nie jest znany, w niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie tikagreloru i rosuwastatyny prowadziło do pogorszenia funkcji nerek, podwyższenia poziomu kinazy kreatynowej i rabdomiolizy.

Interakcje wymagające korekty dawki rosuwastatyny

W razie potrzeby stosowania rosuwastatyny z innymi lekami, które mogą zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę, należy skorygować jej dawkę. Jeśli oczekuje się, że ekspozycja na lek (AUC) wzrośnie około dwukrotnie lub więcej, stosowanie rosuwastatyny należy rozpocząć od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dawkę dzienną rosuwastatyny należy skorygować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rosuwastatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rosuwastatyny wyniesie 20 mg (zwiększenie ekspozycji 1,9 razy), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (zwiększenie 3,1 razy).

Jeśli lek zwiększa AUC rosuwastatyny mniej niż dwukrotnie, nie trzeba zmniejszać dawki początkowej, ale należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku Rozart powyżej 20 mg.

Tabela 2

Wpływ współlekujących leków na ekspozycję na rosuwastatynę

(AUC; w kolejności malejącej wielkości) według opublikowanych danych badań klinicznych

* Dane przedstawione jako zmiana w k-krotności to stosunek przyjmowania rosuwastatyny w kombinacji do przyjmowania rosuwastatyny oddzielnie. Dane przedstawione jako % zmiany to % różnica w stosunku do wartości przyjmowania rosuwastatyny oddzielnie.

Zwiększenie oznaczone znakiem ↑, zmniejszenie – ↓.

** Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Leki/kombinacje, które nie wywierały klinicznie istotnego wpływu na stosunek AUC rosuwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu: aleglitazar 0,3 mg przez 7 dni; fenofibrat 67 mg przez 7 dni 3 razy dziennie; fluconazol 200 mg przez 11 dni 1 raz dziennie; fosamprenawir 700 mg / rytonawir 100 mg przez 8 dni 2 razy dziennie; ketokonazol 200 mg przez 7 dni 2 razy dziennie; ryfampicyna 450 mg przez 7 dni 1 raz dziennie; silimarin 140 mg przez 5 dni 3 razy dziennie.

Wpływ rosuwastatyny na współlekowane leki

Antagoniści witaminy K

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, na początku stosowania rosuwastatyny lub przy zwiększeniu jej dawki u pacjentów jednoczesnie przyjmujących antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn) może wystąpić wzrost Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR). Przestanie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jej dawki może prowadzić do obniżenia INR. W takich przypadkach zalecany jest odpowiedni monitoring INR.

Antykoncepcja doustna/hormonalna terapia zastępcza (HTZ)

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadziło do wzrostu AUC etyniloestradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%. Takie zwiększenie stężenia leków we krwi należy uwzględnić przy doborze dawki środków antykoncepcyjnych. Brak danych dotyczących farmakokinetyki leków u pacjentów jednoczesnie przyjmujących rosuwastatynę i HTZ, dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Jednakże kombinację tę szeroko stosowano kobietom w ramach badań klinicznych i była ona dobrze tolerowana.

Inne leki

Digoksyna

Zgodnie z danymi z badań specjalnych interakcji, nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z digoksyną.

Kwas fuzydowy

Badania interakcji rosuwastatyny z kwasem fuzydowym nie przeprowadzono. Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć przy jednoczesnym doustnym lub dożylnym stosowaniu kwasu fuzydowego ze statynami. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny lub farmakokinetyczny, lub oba) pozostaje nieznany. Zarejestrowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów otrzymujących taką kombinację. Jeżeli konieczne jest leczenie systemowe kwasem fuzydowym, należy przerwać stosowanie rosuwastatyny na cały okres leczenia kwasem fuzydowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Zakres interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wpływ na nerki

Proteinuria (stwierdzona w badaniu paskiem testowym), głównie pochodzenia kanalikowego, najczęściej tymczasowa lub przerywana, obserwowano u pacjentów przyjmujących wysokie dawki rosuwastatyny, w szczególności 40 mg. Proteinuria nie była markerem ostrego lub postępującego schorzenia nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Częstość doniesień o poważnych zaburzeniach ze strony nerek w badaniach pozarejestrowych była wyższa przy dawce 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia i rzadko rabdomioliza, obserwowano u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, szczególnie powyżej 20 mg. Bardzo rzadko przypadki rabdomiolizy odnotowano przy stosowaniu ezetymiby w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć możliwości interakcji farmakodynamicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), dlatego takie połączenie należy stosować ostrożnie.

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstość doniesień o przypadkach rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pozarejestrowym była wyższa przy dawce 40 mg.

Poziom kinazy kreatynowej (CK)

Poziom CK nie powinien być oznaczany po znaczącym wysiłku fizycznym ani przy obecności możliwych alternatywnych przyczyn podwyższenia CK, które mogą utrudniać interpretację wyników. Jeśli początkowe poziomy CK są znacząco podwyższone (> 5 razy powyżej GKN), należy powtórzyć badanie po 5–7 dniach, aby potwierdzić wynik. W przypadku, gdy wynik powtórnego badania potwierdza, że początkowa wartość CK przekracza GKN więcej niż 5-krotnie, nie należy rozpoczynać stosowania leku.

Przed rozpoczęciem leczenia

Lek Rozart, podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom skłonnym do miopatii/rabdomiolizy. Do czynników ryzyka należą:

• zaburzenia funkcji nerek;
• niedoczynność tarczycy;
• choroby mięśni o podłożu genetycznym w wywiadzie osobistym lub rodzinnym;
• miotoksyczność w wywiadzie na tle stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku we krwi (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Sposób dawkowania i stosowania”);
• jednoczesne stosowanie fibratów.

U takich pacjentów należy ocenić ryzyko związane z leczeniem w porównaniu z oczekiwaną korzyścią; zaleca się również monitorowanie kliniczne. Jeśli początkowe poziomy CK są znacząco podwyższone (> 5 razy powyżej GKN), nie należy rozpoczynać leczenia.

W trakcie leczenia

Pacjenci powinni niezwłocznie zgłaszać ból mięśni, osłabienie lub skurcze o nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszą im niedyspozycja lub gorączka. U takich pacjentów należy oznaczyć poziom CK. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli poziom CK jest znacząco podwyższony (> 5 razy powyżej GKN) lub jeśli objawy ze strony mięśni są nasilone i powodują codzienny dyskomfort (nawet jeśli poziom CK ≤ 5 × GKN). Po ustąpieniu objawów i powrocie poziomu CK do normy można wznowić terapię rosuwastatyną lub alternatywnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy w najniższej dawce i pod ścisłą kontrolą. Regularne oznaczanie poziomu CK u pacjentów bezobjawowych nie jest konieczne. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki immunoośrodkowej miopatii nekrotycznej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższenie poziomu CK w surowicy krwi, które utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na zwiększone działanie na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę i leki współistniejące. Jednak zwiększenie częstości miopatii i miopatii obserwowano u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrowego, w tym gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, inhibitorami proteazy i antybiotykami z grupy makrolidów. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA. Dlatego nie zaleca się stosowania rosuwastatyny w połączeniu z gemfibrozylem. Korzyść wynikająca z dalszej zmiany poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu z fibratami lub niaciną powinna być dokładnie przeważona wobec potencjalnych ryzyk związanych ze stosowaniem takich kombinacji. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Działania niepożądane”).

Kwas fusydowy

Rosuwastatyny nie należy stosować razem z lekami systemowymi zawierającymi kwas fusydowy ani w ciągu 7 dni po zakończeniu leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów, u których stosowanie kwasu fusydowego jest konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fusydowym. Zarejestrowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów przyjmujących kwas fusydowy i statyny w połączeniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, jeśli odczuwa objawy osłabienia mięśni, bólu lub wrażliwości. Terapię statynami można wznowić 7 dni po ostatniej dawce kwasu fusydowego. W indywidualnych przypadkach, gdy wymagane jest długotrwałe leczenie systemowe kwasem fusydowym, np. w leczeniu ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i kwasu fusydowego należy rozważyć indywidualnie i pod ścisłą kontrolą medyczną.

Rosuwastatyny nie należy stosować pacjentom z ostrymi stanami ciężkimi wskazującymi na miopatię lub możliwość rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (takimi jak sepsa, hipotensja, znaczne zabiegi chirurgiczne, urazy, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i elektrolitowe lub niekontrolowane napady drgawkowe).

Miastenia gravis, miastenia oczna

W kilku przypadkach zgłoszono, że statyny wywołują de novo lub nasilają istniejącą miastenię gravis lub miastenię oczną. W przypadku nasilenia objawów należy przerwać stosowanie leku. Zgłaszano nawroty po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Wpływ na wątrobę

Tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, rosuwastatynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub z wywiadem chorób wątroby.

Zaleca się oznaczenie biochemicznych wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem leczenia i po 3 miesiącach. Stosowanie rosuwastatyny należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, jeśli poziom aminotransferaz w surowicy krwi przekracza trzykrotnie górną granicę normy. Częstość doniesień o poważnych zaburzeniach ze strony wątroby (głównie o podwyższenie poziomu aminotransferaz wątrobowych) w okresie pozarejestrowym była wyższa przy dawce 40 mg.

U pacjentów z wtórną hipercholesterolemią spowodowaną niedoczynnością tarczycy lub zespołem nerczycowym należy najpierw wyleczyć chorobę podstawową przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną.

Przynależność rasowa

Badania farmakokinetyki wskazują na wzrost ekspozycji u pacjentów rasy mongolskiej około dwukrotnie w porównaniu z Europejczykami (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania” i „Sposób dawkowania i stosowania”).

Inhibitory proteazy

Zwiększono ekspozycję systemową rosuwastatyny u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy wziąć pod uwagę zarówno korzyści wynikające ze zmniejszenia poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów zakażonych HIV przyjmujących inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny we krwi na początku terapii i podczas dozowania rosuwastatyny. Jednoczesne stosowanie leku z niektórymi inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka rosuwastatyny nie została skorygowana (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nietolerancja laktozy

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Choroba płuc międzykomórkowych

Podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, zgłaszano wyjątkowe przypadki choroby płuc międzykomórkowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy mogą obejmować duszność, nieproduktywny kaszel i ogólny zły stan (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączka). W przypadku podejrzenia choroby płuc międzykomórkowych należy przerwać stosowanie statyn.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że statyny jako klasa leków zwiększają poziom glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy mogą powodować hiperglikemię na tyle nasiloną, że wymaga leczenia. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (poziom glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, wskaźnik masy ciała (BMI) > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z zaleceniami krajowymi.

W badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wyniosła 2,8% w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3% w grupie placebo, głównie u pacjentów z poziomem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania rosuwastatyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci. Przy przepisywaniu rosuwastatyny pacjentom należy informować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie rosuwastatyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania rosuwastatyny rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS lub DRESS, leczenia rosuwastatyną u tego pacjenta nie należy nigdy wznowić.

Dzieci

Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI i wtórnych cech dojrzewania płciowego wg Tannera u dzieci w wieku od 6 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu 2 lat. Po 2 latach leczenia nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie płciowe (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

W badaniu klinicznym u dzieci i młodzieży przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie, podwyższenie poziomu CK > 10 razy powyżej GKN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej niż u dorosłych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu odgrywają istotną rolę w rozwoju płodu, potencjalne ryzywo związane z hamowaniem HMG-CoA-reduktazy przewyższa korzyści z zastosowania leku w czasie ciąży. Dane badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Rosuwastatyna przenika do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ rosuwastatyny na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Jednak ze względu na właściwości farmakodynamiczne mało prawdopodobne jest, aby rosuwastatyna wpływała na tę zdolność. Podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w trakcie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien otrzymać standardową dietę hipocholensterynową, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia. Dawkę należy dobierać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi pacjenta na leczenie, kierując się zaleceniami obowiązujących ogólnie uznanych wytycznych.

Lek Rozart można przyjmować w dowolnym czasie dnia, niezależnie od posiłków.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 lub 10 mg doustnie raz dziennie, zarówno dla pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali statyn, jak i dla pacjentów przełączanych na lek z innego inhibitora HMG-CoA reduktazy. Przy doborze dawki początkowej należy uwzględnić poziom cholesterolu u każdego pacjenta, ryzyko przyszłych zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych reakcji. W razie potrzeby dawkę można zwiększać do następnego poziomu po upływie 4 tygodni (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Ze względu na to, że przy dawce 40 mg leku częściej występują niepożądane reakcje niż przy niższych dawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”), dawkę końcową 40 mg należy stosować wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych (w szczególności u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto celu terapii przy dawce 20 mg i którzy będą poddawani regularnej kontroli (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Na początku stosowania leku w dawce 40 mg zalecana jest kontrola przez specjalistę.

Profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych

W badaniu zmniejszającym ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych lek stosowano w dawce 20 mg dziennie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w wieku powyżej 70 lat wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Innej korekty dawki ze względu na wiek nie wymaga się.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) wynosi 5 mg. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie rosuwastatyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane we wszystkich dawkach (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby ocenianymi na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Pugha nie obserwowano wzrostu ekspozycji systemowej na rosuwastatynę. Jednak u osób z zaburzeniami ocenianymi na 8 i 9 punktów według skali Childa-Pugha ekspozycja systemowa wzrastała (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). U tych pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów, którzy uzyskali więcej niż 9 punktów według skali Childa-Pugha, jest brakujące. Rosuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z aktywnymi chorobami wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przynależność rasowa

U pacjentów rasy mongoloidalnej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zalecana dawka początkowa dla pacjentów pochodzenia azjatyckiego wynosi 5 mg; dawka 40 mg jest im przeciwwskazana.

Polimorfizm genetyczny

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku Rozart.

Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rosuwastatyna jest substytutem różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) wzrasta przy współbieżnym stosowaniu rosuwastatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu krwi w wyniku oddziaływania z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyną i niektórymi inhibitorami proteazy, w tym kombinacjami rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem; patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy rozważyć możliwość zastosowania leków alternatywnych i, w razie potrzeby, tymczasowe przerwanie terapii rosuwastatyną. Jeśli nie można uniknąć współbieżnego stosowania tych leków z rosuwastatyną, należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyko oraz starannie dobrać dawkę rosuwastatyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Stosowanie leku dzieciom powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (faza Tanner’a < II–V)

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zwykła dawka początkowa dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5 mg dziennie.

• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 6 do 9 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 10 mg doustnie raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 10 mg w tej populacji nie były badane.
• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 20 mg doustnie raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 20 mg w tej populacji nie były badane.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholensterynową, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Homozigotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zalecana maksymalna dawka dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat z homozigotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 20 mg raz dziennie.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5 mg do 10 mg raz dziennie, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Dawkę należy zwiększać do maksymalnej dawki 20 mg raz dziennie zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholensterynową, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Doświadczenie w leczeniu tej populacji w dawkach powyżej 20 mg jest ograniczone.

Tabletki 40 mg nie stosuje się dzieciom.

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku do 6 lat nie były badane. W związku z tym lek Rozart nie jest zalecany u dzieci w wieku do 6 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy leczyć pacjenta objawowo oraz podjąć środki wspierające, jeśli to konieczne. Należy monitorować funkcje wątroby oraz poziomy CK. Efektywność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Niepożądane działania.

Niepożądane zjawiska występujące podczas stosowania rosuwastatyny są zazwyczaj łagodne i przejściowe.

W kontrolowanych badaniach klinicznych mniej niż 4 % pacjentów stosujących rosuwastatynę wycofało się z badania z powodu niepożądanych reakcji.

W poniższej tabeli przedstawiono profil niepożądanych reakcji na rosuwastatynę na podstawie danych z badań klinicznych oraz bogatego doświadczenia zastosowań po rejestracji. Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania i klas systemowo-organowych.

Według częstości występowania niepożądane reakcje sklasyfikowano następująco: często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

Niepożądane działania na podstawie danych z badań klinicznych oraz doświadczenia zastosowań po rejestracji

1 Częstotliwość zależy od obecności czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m2, podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA, częstotliwość niepożądanych reakcji ma tendencję do zależności od dawki.

Wpływ na nerki

Stwierdzono występowanie białkomoczu wykrytego za pomocą pasków testowych i mającego głównie pochodzenie kanalikowe u pacjentów stosujących rosuvastatynę. Zmiany zawartości białka w moczu od braku lub śladów do wartości ++ lub więcej obserwowano u < 1 % pacjentów stosujących lek w dawkach 10 i 20 mg oraz u około 3 % przy dawce 40 mg. Niewielki wzrost częstości zmiany zawartości od braku lub śladów do wartości + obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków białkomocz zmniejszał się lub ustępował spontanicznie przy kontynuacji terapii. Dane z badań klinicznych i obserwacji po wprowadzeniu na rynek nie wykazały związku przyczynowo-skutkowego między białkomoczem a ostrą lub postępującą chorobą nerek.

W trakcie stosowania rosuvastatyny odnotowano przypadki krwiomoczu; dostępne dane wskazują na rzadkie występowanie tego zjawiska.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Uszkodzenia mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia (w tym miocyty) oraz rzadziej rabdomioliza z ostrą niewydolnością nerek lub bez niej, odnotowano przy stosowaniu dowolnych dawek rosuvastatyny, szczególnie przy dawkach > 20 mg.

U pacjentów przyjmujących rosuvastatynę obserwowano zależne od dawki wzrosty poziomów CK; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe. W przypadku podwyższenia poziomów CK (> 5 razy powyżej GPN) leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Wpływ na wątrobę

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuvastatynę stwierdzono zależne od dawki zwiększenie poziomu transaminaz; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe.

W trakcie stosowania niektórych statyn odnotowano zaburzenia funkcji seksualnych oraz pojedyncze przypadki choroby płuc typu interpacjentalnego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Częstotliwość donoszenia o rabdomiolizie, poważnych zaburzeniach ze strony nerek i wątroby (głównie zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych) jest wyższa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

Dzieci

Wzrost poziomu CK > 10 razy powyżej GPN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej występowały częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Jednak profil bezpieczeństwa rosuvastatyny u dzieci i nastolatków był podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. O wszystkich przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku należy zgłaszać pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Actavis LTD.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

VLB015, VLB 016 Bułebel Industrial Building, miasto Zajtun ZTN 3000, Malta.