INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ROTAZAR (ROTAZAR)

Skład:

substancja czynna: irbesartan;

1 tabletka powlekana zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg irbesartanu;

substancje pomocnicze: sodu croscarmellosa; laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształowa; skrobia prażelatynizowana 1500; stearynian magnezu; poloksymer 188; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny;

powłoka filmowa Opadry® II White 85F18422 (alkohol polowinylowy; makrogol; dwutlenek tytanu (E 171); talk).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagoniści receptorów angiotensyny II (nie połączone). Kod ATC C09C A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Irbesartan to silny, czynny po doustnym przyjęciu, selektywny antagonist receptorów angiotensyny II (typu AT1). Może blokować wszystkie efekty angiotensyny II pośredniczone przez receptor AT1, niezależnie od źródła lub sposobu syntezy angiotensyny II. Selektywny antagonizm receptorów angiotensyny II (AT1) powoduje wzrost stężenia reniny i angiotensyny II we krwi oraz zmniejszenie stężenia aldosteronu we krwi. Irbesartan w zalecanych dawkach nie wywiera istotnego wpływu na stężenie potasu w osoczu. Irbesartan nie hamuje ACE (kinazy II) – enzymu katalizującego tworzenie angiotensyny II i degradację bradykininy do metabolitów nieaktywnych. Irbesartan jest czynny bez aktywacji metabolicznej.

Skuteczność kliniczna

Hipertensja tętnicza

Irbesartan obniża ciśnienie tętnicze, minimalnie wpływając na częstość skurczów serca. Obniżenie ciśnienia tętniczego jest zależne od dawki, z tendencją do osiągnięcia plateau przy dawkach powyżej 300 mg. Po zastosowaniu dawek 150–300 mg raz dziennie średnie ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej lub siedzącej w momencie minimalnej skuteczności irbesartanu (czyli po 24 godzinach od przyjęcia dawki) jest średnio o
8–13/5–8 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) niższe niż po zastosowaniu placebo.

Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego występuje w ciągu 3–6 godzin po przyjęciu irbesartanu, a efekt obniżania ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Po zastosowaniu zalecanych dawek obniżenie ciśnienia tętniczego po 24 godzinach od przyjęcia dawki wynosi 60–70 % odpowiednio maksymalnej reakcji rozkurczowej i skurczowej. Przyjmowanie irbesartanu w dawce 150 mg raz dziennie zapewnia minimalny efekt i średni efekt dobowy podobny do obserwowanego przy przyjmowaniu irbesartanu dwa razy dziennie w tej samej całkowitej dawce dobowej.

Efekt obniżania ciśnienia tętniczego po zastosowaniu irbesartanu rozwija się w ciągu 1–2 tygodni, przy czym maksymalny efekt osiąga się po 4–6 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Ten efekt antyhipertensyjny utrzymuje się w trakcie długoterminowej terapii. Po odstawieniu irbesartanu ciśnienie tętnicze powoli wraca do poziomu wyjściowego. Nie obserwowano hipertensji odbiciowej.

Efekt obniżania ciśnienia tętniczego po zastosowaniu irbesartanu i diuretyków tiazydowych jest addytywny. U pacjentów, u których monoterapia irbesartanem nie zapewniała odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego, dodanie niskiej dawki hydrochlorotiazydu (12,5 mg) raz dziennie powodowało dodatkowe obniżenie (skorygowane o efekt placebo) ciśnienia tętniczego o 7–10/3–6 mmHg (skurczowe/rozkurczowe) w momencie minimalnej skuteczności irbesartanu.

Skuteczność irbesartanu nie zależy od wieku ani płci pacjenta. Jak również przy stosowaniu innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna, u pacjentów rasy nieeuropejskiej z hipertensją tętniczą stwierdza się znacznie mniejszą odpowiedź na monoterapię irbesartanem. Jeśli irbesartan stosuje się jednoczesnie z niską dawką hydrochlorotiazydu (np. 12,5 mg dziennie), antyhipertensyjna odpowiedź tych pacjentów zbliża się do odpowiedzi pacjentów rasy europejskiej.

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu irbesartanu na poziom kwasu moczowego we krwi lub wydzielanie kwasu moczowego z moczem.

Przewlekłe choroby nerek u pacjentów z hipertensją tętniczą i cukrzycą typu 2

W podwójnym ślepej próbie kontrolowanej oceniano długoterminowe efekty (średni czas obserwacji wynosił 2,6 roku) irbesartanu na postęp choroby nerek i śmiertelność z przyczyn wszystkich. Dawkę irbesartanu od 75 mg do 300 mg (dawka utrzymująca), amlodypiny od 2,5 mg do 10 mg lub placebo dostosowywano w zależności od tolerancji. Pacjenci we wszystkich grupach leczenia zazwyczaj otrzymywali od 2 do 4 leków przeciwhipertensyjnych. Wyniki badań nie wykazały wpływu leczenia irbesartanem na śmiertelność z przyczyn wszystkich, jednak zaobserwowano pozytywną tendencję do zmniejszenia ryzyka rozwoju ostatecznego stadium choroby nerek i statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka podwojenia stężenia kreatyniny w osoczu. Wskazuje to na spowolnienie postępu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i wyraźną proteinurią.

Efekt leczenia oceniano w podgrupach pacjentów według płci, przynależności rasowej, wieku, czasu trwania cukrzycy, wyjściowego ciśnienia tętniczego, stężenia kreatyniny w osoczu i szybkości wydzielania albumin z moczem. W podgrupach kobiet i pacjentów rasy nieeuropejskiej, które stanowiły odpowiednio 32 % i 26 % ogólnej populacji uczestników badania, korzyści z leczenia irbesartanem dla funkcji nerek nie zostały wykryte.

W placebo-kontrolowanym podwójnym ślepej próbie długoterminowych efektów (czas obserwacji wynosił 2 lata) irbesartanu na mikroalbuminurię u pacjentów z hipertensją tętniczą i cukrzycą typu 2 wykazano, że stosowanie irbesartanu w dawce 300 mg u pacjentów z mikroalbuminurią spowalnia postęp dysfunkcji nerek do jawnej proteinurii (szybkość wydzielania albumin z moczem (SWEA) > 300 mg/dobę i wzrost SWEA o co najmniej 30 % od poziomu wyjściowego).

Spowolnienie postępu dysfunkcji nerek do klinicznej proteinurii było widoczne już po 3 miesiącach leczenia i utrzymywało się przez 2-letni okres badania. Przypadki regresu do normoalbuminurii (<30 mg/dobę) w grupie przyjmującej irbesartan występowały częściej (34 %) niż w grupie przyjmującej placebo (21 %).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wyniki dwóch randomizowanych kontrolowanych badań stosowania kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptorów angiotensyny II wskazują na brak jakichkolwiek statystycznie istotnych korzyści terapii skojarzonej tymi lekami w odniesieniu do nerkowych i/lub sercowo-naczyniowych skutków klinicznych i śmiertelności, podczas gdy stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Biorąc pod uwagę podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, wyniki te mają również zastosowanie do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II. Z tego powodu inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

W badaniu efektu dodania aliskireny do standardowej terapii inhibitorem ACE lub antagonistą receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi lub obiema patologiami stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji tętniczej i dysfunkcji nerek, a także zwiększoną częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów mózgu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym przyjęciu irbesartan jest dobrze wchłaniany, biodostępność wynosi około 60–80 %. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wywiera istotnego wpływu na biodostępność irbesartanu.

Rozkład

Wiązanie irbesartanu z białkami osocza wynosi około 96 %, a wiązanie z komórkowymi składnikami krwi jest nieistotne. Objętość rozkładu irbesartanu wynosi 53–93 litry.

Metabolizm

Po doustnym lub dożylnym podaniu 14C-irbesartanu 80–85 % radioaktywności krążącej w osoczu krwi dotyczy niezmienionego irbesartanu. Irbesartan jest metabolizowany w wątrobie poprzez koniugację z glukuronidami i utlenianie. Głównym krążącym metabolitem irbesartanu jest glukuronid (około 6 %). Badania in vitro wskazują, że irbesartan jest utleniany głównie przez enzym CYP2C9 cytochromu P450; izoenzym CYP3A4 bierze nieistotny udział w jego metabolizmie.

Eliminacja

Irbesartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym i dożylnym podaniu 14C-irbesartanu około 20 % radioaktywności wydalało się z moczem, a reszta – z kałem. Mniej niż 2 % dawki wydalało się z moczem w niezmienionej formie irbesartanu.

Liniowość/nieliniowość

Irbesartan ma liniowe i proporcjonalne dawkowo właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek od 10 mg do 600 mg. Obserwowano mniejsze niż proporcjonalne zwiększenie jego wchłaniania po doustnym przyjęciu przy dawkach powyżej 600 mg (czyli dwukrotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka); mechanizm tego zjawiska nie został wyjaśniony. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiąga się po 1,5–2 godzinach po doustnym przyjęciu. Klirens ogólny i nerkowy wynoszą odpowiednio 157–176 ml/min i 3–3,5 ml/min. Okres półtrwania końcowego (t1/2) irbesartanu wynosi 11–15 godzin. Stężenia stacjonarne we krwi osiągane są w ciągu 3 dni od rozpoczęcia przyjmowania irbesartanu w trybie raz dziennie. Po wielokrotnym przyjmowaniu raz dziennie obserwuje się ograniczoną kumulację irbesartanu we krwi (<20 %).

W jednym badaniu u pacjentek z hipertensją tętniczą stwierdzono nieco wyższe stężenie irbesartanu we krwi w porównaniu z mężczyznami. Jednak różnice w t1/2 i kumulacji irbesartanu u mężczyzn i kobiet nie zostały wykryte. Pacjentkom nie jest wymagana korekta dawki irbesartanu. Osobne kategorie pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) i Cmax irbesartanu były nieco wyższe u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat) niż u młodszych pacjentów (18–40 lat). Jednak końcowy t1/2 istotnie się nie różnił. Pacjentom w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie parametry farmakokinetyczne irbesartanu istotnie się nie zmieniają. Irbesartan nie jest usuwany podczas hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z marskością wątroby w stopniu lekkim lub średnim parametry farmakokinetyczne irbesartanu istotnie się nie zmieniają. Badania u pacjentów z ciężką dysfunkcją wątroby nie były prowadzone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie pierwotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych.
Leczenie przewlekłego schorzenia nerek u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 (jako część terapii przeciw nadciśnieniowej) (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
Jednoczesne stosowanie leków zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub dysfunkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Ciąża i planowanie ciąży.
Karmienie piersią.
Wiek pediatryczny do 18 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Diuretyki i inne leki przeciw nadciśnieniowe

Przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi możliwe jest nasilenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej, choć irbesartan był bezpiecznie stosowany z niektórymi lekami przeciw nadciśnieniowymi, takimi jak beta-blokerami, blokerami kanałów wapniowych o długim działaniu oraz diuretykami tiazydowymi. Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami diuretyków może również prowadzić do hipowolemii i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej po rozpoczęciu przyjmowania irbesartanu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zawierające aliskiren lub inhibitory ACE

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu RAAS poprzez łączone stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym występowaniem takich reakcji niepożądanych jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia oraz zaburzenia funkcji nerek (w tym rozwój ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na układ RAAS (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Suplementy potasu i diuretyki zatrzymujące potas

Ze względu na doświadczenie z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna, jednoczesne przyjmowanie diuretyków zatrzymujących potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnosić stężenie potasu w osoczu (np. heparyny), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi, dlatego nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym irbesartanu, z lekami zawierającymi lit możliwe jest podniesienie jego stężenia w osoczu krwi oraz nasilenie efektów toksycznych. Stosowanie takiej kombinacji nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W razie konieczności jednoczesnego stosowania należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu krwi.

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NSAID)

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów angiotensyny II, w tym irbesartanu, z NSAID (z selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g/dobę) i nieselektywnymi NSAID) możliwe jest osłabienie efektu przeciw nadciśnieniowego.

Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne przyjmowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może również prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w tym do wystąpienia ostrej niewydolności nerek, oraz do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Zaleca się zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjentom oraz monitorowanie funkcji nerek na początku takiej terapii skojarzonej, a także okresowo w dalszym okresie.

Repaglinid

Irbesartan może hamować transporter OATP1B1. W trakcie badania klinicznego zgłaszano, że stosowanie irbesartanu 1 godzinę przed podaniem repaglinidu zwiększało Cmax i AUC repaglinidu (substratu transportera OATP1B1) odpowiednio 1,8 i 1,3 razy. W ramach innego badania nie odnotowano istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym przyjmowaniu irbesartanu i repaglinidu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może być konieczna korekta dawkowania repaglinidu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dodatkowe informacje o interakcjach irbesartanu

Donoszono, że hydrochlorotiazyd nie zaburza farmakokinetyki irbesartanu.

Irbesartan jest metabolizowany głównie za pomocą enzymu CYP2C9 i w mniejszym stopniu poprzez glukuronidację. Nie obserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych lub farmakodynamicznych przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu z warfaryną (lek, który metabolizuje się za pomocą enzymu CYP2C9).

Wpływ induktorów CYP2C9, takich jak ryfampicyna, na farmakokinetykę irbesartanu nie był oceniany.

Przy jednoczesnym stosowaniu irbesartanu z cyklosporyną farmakokinetyka cyklosporyny nie ulegała zmianie.

Szczególne środki ostrożności.

Ryzyko hipowolemii wewnątrznaczyniowej

U pacjentów, u których w wyniku intensywnej terapii moczogonami, ograniczonego spożycia soli w diecie, biegunki lub wymiotów rozwija się hipowolemia i/lub hiponatremia, może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki irbesartanu. Takie stany należy skorygować przed rozpoczęciem leczenia.

Ryzyko nadciśnienia nerek naczyniowych

Podczas stosowania leków działających na OZRS istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy odnoszącej się do jedynego działającego nerki. Podczas stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II możliwe jest również rozwinięcie się podobnych efektów.

Pacjenci z niewydolnością nerek i przeszczepieniem nerki

Podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w osoczu. Brak doświadczenia w stosowaniu irbesartanu u pacjentów, u których przeszczepienie nerki zostało wykonane niedawno.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek

Wyniki badań wykazały, że wpływ irbesartanu zarówno na nerki, jak i na układ sercowo-naczyniowy nie był jednolity. W szczególności jego korzyści okazały się mniej wyraźne u kobiet oraz u osób nie należących do rasy europejskiej.

Ryzyko podwójnej blokady OZRS

Udowodniono, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskiren zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek). W związku z tym podwójna blokada OZRS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeżeli terapia w postaci takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowani jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Ryzyko hiperkaliemii

Tak jak przy stosowaniu innych leków działających na OZRS, podczas leczenia irbesartanem może wystąpić hiperkaliemia, szczególnie na tle dysfunkcji nerek, wyraźnej proteinurii spowodowanej nefropatią cukrzycową i/lub niewydolnością serca. Należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu u pacjentów, którzy są narażeni na rozwój tego powikłania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ryzyko hipoglikemii

Irbesartan może powodować hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. W przypadku stosowania leku u pacjentów przyjmujących insulinę lub leki przeciwcukrzycowe należy rozważyć możliwość odpowiedniego monitorowania stężenia glukozy w osoczu. W razie potrzeby może być wymagana korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lek游戏副本

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do stosowania doustnego.

Leczenie istotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych

Zwykłą zalecaną dawką początkową i utrzymania leku jest 150 mg raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Irbesartan w dawce 150 mg raz na dobę zazwyczaj zapewnia lepszą dobową kontrolę ciśnienia tętniczego niż w dawce 75 mg. Należy jednak rozważyć możliwość rozpoczęcia leczenia od dawki 75 mg, w szczególności u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u osób starszych (powyżej 75 roku życia).

U pacjentów, u których dawka leku 150 mg raz na dobę nie zapewnia wystarczającej kontroli, dawkę można zwiększyć do 300 mg lub dodać inne leki przeciwnadciśnieniowe (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Wykazano w szczególności, że dodatkowe stosowanie diuretyku takiego jak hydrochlorotiazyd ma efekt addytywny wobec działania irbesartanu.

Leczenie przewlekłego uszkodzenia nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2

Zwykłą zalecaną dawką początkową leku jest 150 mg raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Lek należy stopniowo zwiększać do dawki utrzymania 300 mg raz na dobę.

Korzyści irbesartanu w odniesieniu do funkcji nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 zostały wykazane w badaniach, w których irbesartan stosowano dodatkowo do innych leków przeciwnadciśnieniowych, jeśli to było konieczne, w celu osiągnięcia docelowego ciśnienia tętniczego (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Szczególne kategorie pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tych pacjentów.

U pacjentów poddawanych hemodializie należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki początkowej irbesartanu (75 mg) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Brak doświadczenia klinicznego z zastosowaniem irbesartanu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci starsi

Zwykle nie ma potrzeby dostosowywania dawki u tych pacjentów. U pacjentów powyżej 75 roku życia należy rozważyć możliwość rozpoczęcia leczenia lekiem w dawce 75 mg.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania irbesartanu u dzieci poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy.

Podczas stosowania irbesartanu u dorosłych w dawkach do 900 mg na dobę przez 8 tygodni nie zaobserwowano żadnych reakcji toksycznych. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania są nadciśnienie tętnicze i tachykardia; możliwe jest również wystąpienie bradykardii.

Leczenie

Należy prowadzić ciągłą kontrolę stanu pacjenta oraz w razie potrzeby stosować leczenie objawowe i wspierające. Zaleca się również wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka oraz zastosowanie środków adsorbujących. Irbesartan nie jest usuwany podczas hemodializy.

Działania niepożądane.

W ramach badań kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania działań niepożądanych w grupach pacjentów przyjmujących irbesartan (56,2%) i placebo (56,5%) nie różniła się. Przerywanie leczenia irbesartanem z powodu jakiegokolwiek działania niepożadanego klinicznego lub laboratoryjnego obserwowano rzadziej w grupie przyjmujących irbesartan (3,3%) niż w grupie przyjmujących placebo (4,5%). Częstość występowania działań niepożądanych nie zależała od dawki (w granicach zalecanego zakresu dawkowania), płci, wieku, rasy pacjentów ani długości trwania leczenia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą z mikroalbuminurią oraz prawidłową funkcją nerek zawroty głowy ortostatyczne i ortostatyczne nadciśnienie tętnicze podczas przyjmowania irbesartanu obserwowano u 0,5% pacjentów (czyli rzadko), ale częściej niż w grupie placebo.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane zarejestrowane w badaniach kontrolowanych placebo, w których irbesartan przyjmowano 1965 pacjentom z nadciśnieniem tętniczym. Terminy oznaczone gwiazdką (*) wskazują na działania niepożądane, o których zgłaszano dodatkowo, obserwowane u >2% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek i wyraźną proteinurią, a których częstość była większa niż w grupie placebo.

Częstość występowania poniżej wymienionych działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); nieczęsto (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane przedstawiono w kolejności zmniejszającej się powagi.

Wymieniono również działania niepożądane dodatkowo zarejestrowane w doświadczeniu po rejestracyjnym stosowaniu irbesartanu. O tych działaniach niepożądanych zgłaszano spontanicznie.

Ze strony układu krwi i chłonnego:

częstość nieznana – anemia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

częstość nieznana – reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

częstość nieznana – hiperkaliemia, hipoglikemia.

Ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy, zawroty głowy ortostatyczne*; częstość nieznana – vertigo, ból głowy.

Ze strony narządów słuchu i równowagi:

częstość nieznana – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – tachykardia.

Ze strony układu krążenia:

często – hipotensja ortostatyczna*; nieczęsto – napoty cieplne.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty; rzadko – biegunka, dyspepsja, zgaga; nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy jelita; częstość nieznana – dysgezja.

Ze strony układu wątrobowo-płciennego:

rzadko – żółtaczka; częstość nieznana – zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

częstość nieznana – zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

często – ból mięśni i kości*; częstość nieznana – artralgia, mialgia (w niektórych przypadkach związana ze zwiększonym poziomem kinazy kreatynowej w osoczu krwi), skurcze mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

częstość nieznana – zaburzenia funkcji nerek, w tym przypadki niewydolności nerek u pacjentów z podwyższonym ryzykiem tego powikłania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – zaburzenia funkcji seksualnej.

Ogólne zaburzenia:

często – zwiększona senność; rzadko – ból w klatce piersiowej.

Wyniki badań:

bardzo często – hiperkaliemia* (u pacjentów z cukrzycą przyjmujących irbesartan występowała częściej niż u pacjentów przyjmujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, mikroalbuminurią i prawidłową funkcją nerek hiperkaliemia (≥ 5,5 mEq/l) obserwowano u 29,4% pacjentów w grupie przyjmujących irbesartan w dawce 300 mg i u 22% pacjentów w grupie przyjmujących placebo. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek i wyraźną proteinurią hiperkaliemia (≥ 5,5 mEq/l) obserwowano u 46,3% pacjentów w grupie przyjmujących irbesartan i u 26,3% pacjentów w grupie przyjmujących placebo); często – podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej w osoczu krwi (1,7%) (żaden przypadek takiego podwyższenia nie był związany z klinicznymi objawami ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, które można było zidentyfikować).

U 1,7% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaawansowaną nefropatią cukrzycową obserwowano obniżenie poziomu hemoglobiny*, które nie było klinicznie istotne.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletek powlekanych otrzewnowo, w blisterze, 2 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

UORLD MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.Ş./
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.

Rotazar