Rileptid®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Rejestrowego RILEPTID® (RILEPTID®)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera 1 mg lub 2 mg lub 3 mg lub 4 mg rysperydonu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodu laurylosiarczynian;

skład powłoki:

tabletki 1 mg: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400;

tabletki 2 mg: Opadry 03B220015 (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, żółć chinolinowa (E 104));

tabletki 3 mg i 4 mg: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, indygokarmin (E 132), żółć chinolinowa (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 1 mg – długie, dwuwypukłe tabletki białe lub prawie białe, powlekane, z wygrawerowanym kodem „751” oraz stylistyczną literą „E” po jednej stronie i kreseczką po drugiej, bez zapachu lub prawie bez zapachu;

tabletki 2 mg – długie, dwuwypukłe tabletki żółte, powlekane, z wygrawerowanym kodem „752” oraz stylistyczną literą „E” po jednej stronie i kreseczką po drugiej, bez zapachu lub prawie bez zapachu;

tabletki 3 mg – długie, dwuwypukłe tabletki jasnozielone, powlekane, z wygrawerowanym kodem „753” oraz stylistyczną literą „E” po jednej stronie i kreseczką po drugiej, bez zapachu lub prawie bez zapachu;

tabletki 4 mg – długie, dwuwypukłe tabletki zielone, powlekane, z wygrawerowanym kodem „754” oraz stylistyczną literą „E” po jednej stronie i kreseczką po drugiej, bez zapachu lub prawie bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziaurzowe. Kod ATC N05AX08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Risperidon to selektywny antagonist monoaminowy o unikalnych właściwościach. Wykazuje wysoką afinity do serotonergicznych receptorów 5-HT2 i dopaminergicznych receptorów D2. Risperidon wiąże się również z receptorami α1-adrenergicznymi oraz w mniejszym stopniu z receptorami histaminergicznymi H1 i α2-adrenergicznymi. Risperidon nie wykazuje afiności do receptorów cholinergicznych. Choć risperidon jest silnym antagonistą D2, co wiąże się z jego skutecznością wobec objawów pozytywnych schizofrenii, nie powoduje znacznego zahamowania aktywności ruchowej i w mniejszym stopniu indukuje katalapsję w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami.

Zrównoważony centralny antagonizm wobec serotoniny i dopaminy zmniejsza skłonność do występowania objawów pozapiramidowych i poszerza wpływ terapeutyczny leku, obejmując objawy negatywne i afektywne schizofrenii.

Farmakokinetyka.

Risperidon w postaci tabletów rozpuszczalnych w jamie ustnej oraz roztworu do doustnego stosowania jest bioekwiwalentny do tabletów powlekanych.

Risperidon ulega metabolizmowi do 9-hydroksyrisperidonu, który wywiera podobne działanie farmakologiczne jak risperidon.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu risperidon jest całkowicie wchłaniany i osiąga szczytowe stężenia w osoczu w ciągu 1–2 godzin, u pacjentów w wieku podeszłym – w ciągu 2–3 godzin. Bezpośrednia biodostępność po doustnym podaniu risperidonu wynosi 70 % (CV = 25 %). Pożywienie nie wpływa na wchłanianie leku, dlatego risperidon można przyjmować niezależnie od posiłków. Bezpośrednia biodostępność wynosi 66 % u szybkich metabolizatorów i 82 % – u wolnych metabolizatorów.

Rozkład.

Risperidon szybko rozkłada się w organizmie. Objętość rozkładu wynosi 1–2 l/kg. W osoczu krwi risperidon wiąże się z albuminą i kwasowym α1-glikoproteiną. Risperidon wiąże się z białkami osocza w 90 %, 9-hydroksyrisperidon – w 77 %. Stężenie równowagowe risperidonu w organizmie większości pacjentów osiągane jest w ciągu 1 dnia. Stężenie równowagowe 9-hydroksyrisperidonu osiągane jest w ciągu 4–5 dni.

Biotransformacja i wydalanie.

Risperidon metabolizowany jest przez cytochrom CYP2D6 do 9-hydroksyrisperidonu, który wywiera działanie farmakologiczne analogiczne do risperidonu. Risperidon i 9-hydroksyrisperidon tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną.

Cytochrom CYP2D6 podlega polimorfizmowi genetycznemu. U szybkich metabolizatorów CYP2D6 risperidon szybko przekształca się w 9-hydroksyrisperidon, natomiast u wolnych metabolizatorów przekształca się znacznie wolniej. Choć stężenia risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu u szybkich metabolizatorów są niższe niż u wolnych metabolizatorów, farmakokinetyka risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu łącznie (tj. aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej) po dawkach pojedynczych i wielokrotnych u szybkich i wolnych metabolizatorów cytochromu CYP2D6 jest podobna.

Inną drogą metabolizmu risperidonu jest N-dezalkilacja. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wykazały, że risperidon w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje w sposób istotny metabolizmu leków, które metabolizowane są przez izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP1A2, CYP2A6, CYP2C8/9/10, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 oraz CYP3A5. Tydzień po podaniu leku 70 % dawki wydala się z moczem, 14 % – z kałem. Stężenie risperidonu i 9-hydroksyrisperidonu w moczu wynosi 35–45 % podanej dawki. Resztę stanowią metabolity nieaktywne. Po doustnym przyjęciu u chorych na psychozy okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Okres półtrwania 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej wynosi do 24 godzin, a u pacjentów w wieku podeszłym – 34 godziny.

Liniowość.

Stężenia risperidonu w osoczu krwi są proporcjonalne do dawki leku (w zakresie dawek terapeutycznych).

Pacjenci w wieku podeszłym oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby.

W trakcie badań farmakokinetycznych po pojedynczej dawce u pacjentów w wieku podeszłym wykazano, że u tych pacjentów stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej jest wyższe o 43 %, okres półtrwania jest dłuższy o 38 %, a klirens aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej obniżony o 30 %.

U dorosłych pacjentów z zaburzonymi funkcjami nerek wartość klirensu aktywnej frakcji wynosiła ~ 48 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. U dorosłych pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wartość klirensu wynosiła ~ 31 % wartości u dorosłych bez zaburzeń funkcji nerek. Okres półtrwania aktywnej frakcji wynosił 16,7 godziny u młodych dorosłych pacjentów, 24,9 godziny u dorosłych z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli ok. 1,5 raza dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów) oraz 28,8 godziny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (czyli ok. 1,7 raza dłuższy niż u młodych dorosłych pacjentów). U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwowano normalne stężenia risperidonu w osoczu, ale średnia wartość frakcji wolnej risperidonu w osoczu była zwiększona o 37,1 %.

Po doustnym podaniu wartości klirensu i okresu półtrwania risperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby istotnie nie różniły się od wartości u młodych zdrowych ochotników.

Dzieci.

Farmakokinetyka risperidonu, 9-hydroksyrisperidonu oraz aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej u dzieci jest podobna do tej u dorosłych.

Płeć, pochodzenie rasowe oraz palenie tytoniu.

Analiza populacyjna farmakokinetyki nie wykazała widocznego wpływu płci, wieku ani nawyku palenia tytoniu na farmakokinetykę risperidonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii;
• leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniach dwubiegunowych;
• krótkoterminowe leczenie (do 6 tygodni) nasilonej agresji u pacjentów z demencją Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia, gdy istnieje zagrożenie dla siebie lub innych i nie uzyskano odpowiedzi na nielikowe metody leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• krótkoterminowe leczenie objawowe (do 6 tygodni) nasilonej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia oraz u młodzieży z opóźnionym rozwojem umysłowym lub upośledzeniem umysłowym, zdiagnozowanym zgodnie z kryteriami DSM-IV, w przypadkach, gdy nasilenie zachowania agresywnego lub innego zachowania destrukcyjnego wymaga leczenia farmakologicznego. Leczenie farmakologiczne powinno być integralną częścią kompleksowego programu terapeutycznego obejmującego wsparcie psychologiczne i wychowawcze działania.

Zaleca się, aby Rileptid® był przepisywany przez specjalistę w dziedzinie neurologii dziecięcej, psychiatrii dziecięcej i młodzieńczej lub lekarza z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku.

Demencja oraz objawy choroby Parkinsona (sztywność, bradykinezja i zaburzenia postawy parkinsonowskiej).

Demencja oraz podejrzenie demencji z ciałami Lewiego (oprócz objawów demencji, co najmniej dwa z następujących objawów: parkinsonizm, wizualne halucynacje, niestabilny chód).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Leki wydłużające odcinek QT.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy stosowaniu rysperydonu z lekami wydłużającymi odcinek QT, np. z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, dysopyramid, prokainamid, propafenon, amiodaron, sotalol), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi (amitryptylina), tetracyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi (maprotylin), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, innymi lekami przeciwpsychotycznymi, niektórymi lekami przeciwmalarialnymi (chinina, meflochina) oraz z lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardię lub lekami hamującymi wątrobowy metabolizm rysperydonu. Powyższa lista jest orientacyjna i nie jest kompletna.

Leki działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz alkohol.

Ryrysperydon należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi substancjami działającymi na ośrodek, w tym alkoholem, opioidami, lekami przeciwhistaminowymi i benzodiazepinami, ze względu na zwiększony ryzyko sedacji.

Levodopa i agonisty dopaminy.

Rileptid® może wykazywać działanie antagonistyczne wobec lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli takie połączenie jest konieczne, szczególnie w terminalnym stadium choroby Parkinsona, należy stosować najniższe skuteczne dawki każdego z leków.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze.

W okresie po wprowadzeniu na rynek obserwowano przypadki klinicznie istotnej hipotensji przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i leków przeciw nadciśnieniu.

Psychostymulanty.

Stosowanie rysperydonu w połączeniu z psychostymulantami (np. metylfenydatem) może powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych po skorygowaniu dawki jednego lub obu leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Paliperidon.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania doustnego Rileptidu® z paliperidonom, ponieważ paliperidon jest aktywnym metabolitem rysperydonu, a ich kombinacja może prowadzić do dodatkowego wpływu aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Interakcje farmakokinetyczne.

Żywność nie wpływa na wchłanianie Rileptidu®.

Rileptid® jest głównie metabolizowany przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu przez CYP3A4. Rileptid® oraz jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon są substratami białka P-glikoproteinowego (P-gp). Substancje modyfikujące aktywność CYP2D6 lub silne inhibitory lub induktory aktywności CYP3A4 i/lub P-gp mogą wpływać na farmakokinetykę aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Silne inhibitory CYP2D6.

Przy jednoczesnym stosowaniu Rileptidu® z silnym inhibitorem CYP2D6 może wzrosnąć stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Wyższe dawki silnego inhibitora CYP2D6 (np. paroksetyny, patrz niżej) mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Oczekuje się, że inne inhibitory CYP2D6, takie jak chinidyna, mogą wpływać na stężenie rysperydonu we krwi podobnie. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia paroksetyny, chinidyny lub innego silnego inhibitora CYP2D6, szczególnie w dużych dawkach, lekarz powinien przejrzeć dawkę Rileptidu®.

Inhibitory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Rileptidu® z silnymi inhibitorami CYP3A4 i/lub P-gp może istotnie zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku jednoczesnego stosowania, a także w przypadku odstawienia itrakonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 i/lub białka P-glikoproteinowego, lekarz powinien przejrzeć dawkę Rileptidu®.

Induktory CYP3A4 i P-gp.

Jednoczesne stosowanie Rileptidu® z silnymi induktorami CYP3A4 i/lub P-gp może obniżyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Na początku terapii, a także w przypadku odstawienia karbamazepiny lub innych silnych induktorów CYP3A4/P-glikoproteinu, lekarz powinien przejrzeć dawkę Rileptidu®. Efekt stosowania induktorów CYP3A4 zależy od czasu, maksymalny wpływ może wystąpić najwcześniej po co najmniej 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym, po zakończeniu stosowania, indukcja CYP3A4 może trwać co najmniej 2 tygodnie.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza.

Przy stosowaniu rysperydonu razem z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza nie obserwowano klinicznie wyraźnego wypierania żadnego z leków z frakcji białkowej. Przy jednoczesnym stosowaniu z takim lekiem należy zapoznać się z instrukcją do niego dotyczącą dróg metabolizmu i konieczności korekty dawki.

Dzieci.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach. Nie wiadomo, czy uzyskane wyniki mogą być stosowane u dzieci.

Jednoczesne stosowanie psychostymulantów (np. metylfenydatu) z Rileptidem® u dzieci nie wpływało na farmakokinetykę i skuteczność Rileptidu®.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę rysperydonu.

Leki przeciwbakteryjne

• Erytromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, nie zmienia farmakokinetyki rysperydonu ani aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Ryfampicyna, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, obniża stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Inhibitory cholinesterazy

• Donepezyl i galantamina, substraty CYP2D6 i CYP3A4, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwpadaczkowe

• Karbamazepina, silny induktor CYP3A4 i induktor P-gp, wykazuje wpływ obniżający stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu we krwi. Podobny efekt może występować przy stosowaniu fenytoiny i fenobarbitalu, które są również induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4 i P-glikoproteinu.
• Topiramate umiarkowanie obniża biodostępność rysperydonu i nie wpływa na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Mało prawdopodobne, że ta interakcja może spowodować klinicznie istotny efekt.

Leki przeciwgrzybicze

• Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi o około 70% przy jednoczesnym stosowaniu z rysperydonem w dawkach od 2 do 8 mg na dobę.
• Ketoconazol, silny inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, w dawce 200 mg na dobę zwiększa stężenie rysperydonu i obniża stężenie 9-hydroksyrysperydonu we krwi.

Leki przeciwpsychotyczne

• Fenotiazyny mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Leki przeciwwirusowe

• Inhibitory proteazy: dane badań są niedostępne; ponieważ rytonawir jest silnym inhibitorem CYP3A4 i słabym inhibitorem CYP2D6, rytonawir oraz inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Blokery beta-adrenergiczne

• Niektóre blokery beta-adrenergiczne mogą zwiększać stężenie rysperydonu, ale nie wpływają na stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Blokery kanałów wapniowych

• Werapamil, umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor P-gp, zwiększa stężenie rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej we krwi.

Leki stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego

• Antagoniści receptora H2: cyklotydyna i ranitydyna, słabe inhibitory CYP2D6 i CYP3A4, zwiększają biodostępność rysperydonu i minimalnie wpływają na biodostępność aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne

• Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa stężenie rysperydonu we krwi, ale (w dawce do 20 mg na dobę) mniej niż stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Jednak wyższe dawki paroksetyny mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi, ale nie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej. Amitryptylina nie wpływa na farmakokinetykę rysperydonu i aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej.
• Sertalina, słaby inhibitor CYP2D6, oraz fluwoksamina, słaby inhibitor CYP3A4, w dawkach do 100 mg na dobę nie powodują klinicznie istotnych zmian stężenia aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu. Jednak dawki sertaliny lub fluwoksaminy przekraczające 100 mg na dobę mogą zwiększyć stężenie aktywnej frakcji przeciwpsychotycznej rysperydonu.

Wpływ rysperydonu na farmakokinetykę innych leków.

Leki przeciwpadaczkowe

• Rileptid® nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę walproianu ani topiramatu.

Leki przeciwpsychotyczne

• Arypiprazol, substrat CYP2D6 i CYP3A4: doustne lub formy wstrzykowe rysperydonu nie wpływają na farmakokinetykę aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu.

Glikozydy naparstnicy

• Rileptid® nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę digoksyny.

Lit

• Rileptid® nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę litu.

Jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem.

Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” dotyczącą zwiększonej śmiertelności u pacjentów starszych z demencją przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją

Zwiększony poziom śmiertelności.

W metaanalizie 17 kontrolowanych badań dotyczących atypowych leków przeciwwszczolnych, w tym rysperydonu, u pacjentów w podeszłym wieku z demencją obserwowano zwiększoną śmiertelność w porównaniu z grupą placebo.

W badaniu placebo-kontrolowanym z zastosowaniem rysperydonu u pacjentów tej kategorii częstość zgonów wyniosła 4,0% w porównaniu do 3,1% w grupie placebo. Średni wiek pacjentów, którzy zmarli, wynosił 86 lat (zakres – 67–100 lat).

Dane z dwóch dużych badań obserwacyjnych wskazują, że u osób w podeszłym wieku z demencją leczonych typowymi (klasycznymi) lekami przeciwwszczolnymi ryzyko śmiertelności było nieco wyższe niż u pacjentów nie przyjmujących leków przeciwwszczolnych. Na podstawie dostępnych danych nie można dokładnie określić poziomu tego ryzyka, a przyczyna jego zwiększenia jest nieznana.

Stosowanie równoczesne z furosemidem.

W trakcie badania placebo-kontrolowanego u pacjentów w podeszłym wieku z demencją obserwowano zwiększoną śmiertelność przy jednoczesnym stosowaniu furosemidu z rysperydonem (7,3%; średni wiek – 89 lat, zakres – 75***–97 lat) w porównaniu z pacjentami leczonymi wyłącznie rysperydonem (3,1%; średni wiek – 84 lat, zakres – 70–96 lat) lub wyłącznie furosemidem (4,1%; średni wiek – 80 lat, zakres – 67–***90 lat). Zwiększenie śmiertelności u pacjentów leczonych furosemidem w połączeniu z rysperydonem obserwowano w dwóch spośród czterech badań klinicznych.

Nie zaobserwowano zwiększonego poziomu śmiertelności u pacjentów, którzy jednocześnie stosowali rysperydon z innymi diuretykami (głównie tiazydowymi, stosowanymi w niskich dawkach).

Nie ustalono patofizjologicznych mechanizmów wyjaśniających ten fakt. Przyczyna zgonów również nie była jednolita. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku w takich przypadkach oraz należy ocenić ryzyko i korzyści wynikające z tej kombinacji lub kombinacji z innymi potencjalnymi diuretykami przed przepisaniem leku. U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali rysperydon z innymi diuretykami, nie zaobserwowano zwiększenia poziomu śmiertelności. Nieważne, czy stosowano leczenie, odwodnienie było wspólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i należy go dokładnie kontrolować u pacjentów z demencją.

Cerebrowaskularne działania niepożądane (CVAE).

W trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z demencją leczonych rysperydonem obserwowano wyższy poziom cerebrowaskularnych działań niepożądanych (udarów i przemijających ataków niedokrwiennych) z letalnym skutkiem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (średni wiek – 85 lat; zakres wieku – 73–97 lat).

Połączone dane sześciu badań placebo-kontrolowanych u pacjentów w podeszłym wieku z demencją (w wieku od 65 lat) wykazały wystąpienie zaburzeń cerebrowaskularnych u 3,3% (33/989) pacjentów leczonych rysperydonem w porównaniu do 1,2% (8/693) pacjentów przyjmujących placebo. Stosunek między grupami Rileptidu® a placebo [stosunek szans; 95% przedział ufności (CI)] wyniósł 2,96 (1,34; 7,50).

Mechanizm takiego zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka rozwoju CVAE dla innych leków przeciwwszczolnych lub innych grup pacjentów. Rileptid® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Ryzyko cerebrowaskularnych działań niepożądanych jest znacznie wyższe u pacjentów z demencją mieszaną lub naczyniową w porównaniu z demencją Alzheimera. Dlatego pacjentom z innymi typami demencji niż demencja Alzheimera nie należy przepisywać leczenia rysperydonem.

Należy dokładnie rozważyć wszystkie ryzyka i korzyści związane z przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z demencją, szczególnie ryzyko udaru. Należy poinstruować pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi, aby natychmiast zgłaszały objawy możliwych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takie jak nagła słabość, odrętwienie twarzy, rąk lub nóg, zaburzenia mowy i wzroku. Należy niezwłocznie rozważyć wszystkie możliwe opcje leczenia, w tym przerwanie terapii rysperydonem.

W przypadku trwałą agresji u pacjentów z chorobą Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia Rileptid® należy przepisywać wyłącznie jako krótkoterminowe leczenie wspomagające środki nielikwidacyjne, które okazały się mało skuteczne lub wcale nieskuteczne, pod warunkiem braku potencjalnego ryzyka zranienia siebie lub innych.

Podczas leczenia należy regularnie oceniać stan pacjentów i przeglądać konieczność dalszej terapii.

Hipotonia ortostatyczna.

Z powodu aktywności α1-adrenergicznej rysperydonu, szczególnie na początku leczenia, może występować hipotonia ortostatyczna. W okresie postmarketingowym obserwowano klinicznie istotną hipotensję przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z lekami przeciwhypotensyjnymi. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienie, hipowolemia lub choroby naczyniowe mózgu). W tych przypadkach dawkę należy stopniowo zwiększać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki w przypadku wystąpienia hipotensji.

Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Podczas stosowania leków przeciwwszczolnych, w tym rysperydonu, obserwowano przypadki leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. Agranulocytoza występowała bardzo rzadko (<1/10000 pacjentów).

Pacjentów z istotnym zmniejszeniem liczby białych krwinek w wywiadzie lub z lekami indukowaną leukopenią/neutropenią należy dokładnie monitorować przez pierwsze kilka miesięcy leczenia i przerwać stosowanie rysperydonu, gdy pojawią się objawy istotnego zmniejszenia liczby białych krwinek i nie ma innych przyczyn tego zjawiska.

Pacjentów z klinicznie istotną neutropenią należy monitorować pod kątem wystąpienia gorączki i innych objawów infekcji oraz leczyć odpowiednio po wykryciu objawów. W przypadku ciężkiej neutropenii (<1×10⁹/l) leczenie rysperydonem należy przerwać i monitorować liczbę leukocytów aż do jej przywrócenia.

Pląsawica późna / objawy ekstrapiramidowe.

Podczas stosowania leków o właściwościach antagonistów receptorów dopaminowych obserwowano występowanie późnej pląsawicy, charakteryzującej się mimowolnymi ruchami rytmicznymi (głównie języka i/lub twarzy). Występowanie objawów ekstrapiramidowych jest czynnikiem ryzyka rozwoju późnej pląsawicy. Jeśli wystąpią objawy i objawy późnej pląsawicy, należy rozważyć odstawienie wszystkich leków przeciwwszczolnych.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylfenydatu) i rysperydonu, ponieważ przy korekcie dawki jednego lub obu leków mogą wystąpić objawy ekstrapiramidowe. Zalecane jest stopniowe odstawienie leczenia psychostymulantami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Podczas stosowania klasycznych leków neuroleptycznych obserwowano przypadki wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością funkcji autonomicznych, zaburzeniami świadomości i podwyższeniem poziomu kreatynofosfokinazy. Dodatkowe objawy obejmują mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. W przypadku rozwoju zespołu neuroleptycznego należy odstawić wszystkie leki przeciwwszczolne, w tym Rileptid®.

Choroba Parkinsona i demencja z ciałami Lewego.

Lekarze powinni rozważyć ryzyko i korzyści związane z przepisaniem leków przeciwwszczolnych, w tym rysperydonu, pacjentom z chorobą Parkinsona lub demencją z ciałami Lewego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie rysperydonu może pogorszyć przebieg choroby Parkinsona. Pacjenci z którąkolwiek z tych chorób mogą mieć zwiększone ryzyko zespołu neuroleptycznego złośliwego oraz zwiększoną wrażliwość na leki przeciwwszczolne (np. dezorientację, stępienie wrażliwości bólowej i niestabilność postawy z częstymi upadkami w dodatku do objawów ekstrapiramidowych).

Hiperglikemia i cukrzyca.

Zgłaszano przypadki hiperglikemii, cukrzycy lub nasilenia istniejącej cukrzycy podczas leczenia lekiem Rileptid®. W niektórych przypadkach zgłaszano wcześniejszą nadmierną masę ciała, która mogła być czynnikiem wywołującym. W związku z tym bardzo rzadko zgłaszano przypadki kwasicy ketonowej i rzadko rozwój śpiączki cukrzycowej. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zasadami stosowania leków przeciwwszczolnych. Pacjentów przyjmujących jakiejkolwiek atypowe leki przeciwwszczolne, w tym Rileptid®, należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (takich jak np. polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą należy regularnie badać pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy.

Zwiększenie masy ciała.

Podczas stosowania leku Rileptid® zgłaszano przypadki istotnego przyrostu masy ciała. Zalecany jest monitoring masy ciała.

Hiperglikemia.

Hiperglikemia jest częstym działaniem niepożądany podczas leczenia rysperydonem. Pacjentom z objawami niepożądany, które mogą zależeć od poziomu prolaktyny w osoczu (np. ginekomastia, zaburzenia menstruacyjne, anowulacja, zaburzenia płodności, obniżenie libidum, dysfunkcja erekcyjna i galaktorea), zalecany jest monitoring poziomu prolaktyny. Badania na kulturach tkankowych wskazują, że wzrost komórek w guzach piersi może być stymulowany przez prolaktynę. Chociaż dotychczas nie wykazano jednoznacznego związku między stosowaniem leków przeciwwszczolnych a klinicznymi i epidemiologicznymi badaniami, zaleca się przepisywanie rysperydonu z ostrożnością pacjentom z odpowiednią patologią w wywiadzie. Rileptid® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącą hiperglikemią oraz u pacjentów z guzami zależnymi od prolaktyny.

Wydłużenie odcinka QT.

W okresie postmarketingowym wydłużenie odcinka QT obserwowano bardzo rzadko. Podobnie jak inne leki przeciwwszczolne, rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, wydłużeniem odcinka QT w wywiadzie rodzinnym, bradykardią lub zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wpływu arytmogennego. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu z innymi lekami, które wydłużają odcinek QT.

Drżenie.

Należy przepisywać Rileptid® z ostrożnością pacjentom z drżeniem lub innymi stanami, które potencjalnie obniżają próg drgawkowy, w wywiadzie.

Przepizm.

Istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia przepizmu podczas leczenia rysperydonem z powodu jego blokującego działania na receptory α-adrenergiczne.

Regulacja temperatury ciała.

Leki przeciwwszczolne mogą zaburzać zdolność organizmu do obniżania podstawowej temperatury ciała. Zaleca się odpowiednią opiekę nad pacjentami, którym przepisano rysperydon, jeśli będą narażeni na warunki, które mogą powodować podwyższenie podstawowej temperatury ciała, takie jak intensywne ćwiczenia fizyczne, wpływ wysokich temperatur otoczenia, terapia towarzysząca lekami o działaniu antycholinergicznym lub wpływ odwodnienia.

Działanie przeciwwymiotne.

W badaniach przedklinicznych właściwości rysperydonu zaobserwowano działanie przeciwwymiotne. Ta właściwość może maskować objawy przedawkowania niektórych leków lub takich stanów jak obturacja jelit, zespół Reya czy guzy mózgu.

Zaburzenia funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek obniżona jest zdolność wydalenia aktywnej frakcji przeciwwszczolnej w porównaniu z dorosłymi pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia wolnej frakcji rysperydonu w osoczu krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna.

Opisano przypadki zatorowości płucnej podczas stosowania leków przeciwwszczolnych. Ponieważ pacjenci leczeni lekami przeciwwszczolnymi często mają nabyte czynniki ryzyka zatorowości żylnej, wszystkie możliwe czynniki rozwoju zatorowości należy zidentyfikować przed i podczas leczenia rysperydonem oraz podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Intraoperacyjny zespół atonii tęczówki (ISAT).

Podczas operacji usuwania zaćmy obserwowano intraoperacyjny zespół atonii tęczówki u pacjentów leczonych antagonistami receptorów α1-adrenergicznych, w tym rysperydonem.

ISAT zwiększa ryzyko powikłań operacji oka podczas i po zabiegu chirurgicznym. Należy poinformować okulisty o wcześniejszym lub bieżącym stosowaniu leków przeciwwszczolnych. Potencjalne korzyści wynikające z odstawienia leków z działaniem blokującym α1 przed operacją nie są ustalone – należy rozważyć ryzyko odstawienia leczenia lekami przeciwwszczolnymi.

Dzieci.

Przed przepisaniem Rileptidu® dzieciom lub nastolatkom z zaburzeniami zachowania należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, ocenić przyczyny fizyczne i społeczne zachowania agresywnego, takie jak bodźce bólowe lub nieodpowiednia reakcja na środowisko.

Działanie uspokajające rysperydonu należy dokładnie kontrolować u pacjentów pediatrycznych ze względu na możliwy wpływ na zdolność do nauki.

Zmiana czasu podawania rysperydonu może poprawić wpływ uspokajenia na zdolność dzieci i nastolatków do koncentracji uwagi.

Stosowanie rysperydonu wiąże się z niewielkim zwiększeniem masy ciała i wskaźnika masy ciała (BMI). Zaleca się pomiar masy ciała przed leczeniem i monitorowanie masy ciała w trakcie leczenia. Zmiany wzrostu w długoterminowych, otwartych badaniach rozszerzonych były w granicach oczekiwanych norm dla wieku. Wpływ długoterminowego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany.

Ze względu na potencjalny wpływ długotrwałej hiperglikemii na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci należy rozważyć konieczność regularnego klinicznego monitorowania stanu endokrynnego pacjenta, w tym pomiaru wzrostu, masy ciała, kontroli dojrzewania płciowego, cyklu menstruacyjnego i innych zjawisk zależnych od prolaktyny.

Wyniki małego badania postmarketingowego obserwacyjnego wykazały, że pacjenci w wieku 8*–16 lat, którzy otrzymywali rysperydon, byli średnio o 3,0–*4,8 cm wyżsi niż ci, którzy otrzymywali inne leki przeciwwszczolne. Dane z tego badania są niewystarczające, aby określić, czy rysperydon wpływa na ostateczny wzrost w dorosłości lub czy wyniki pomiarów bezpośrednio zależą od wpływu rysperydonu na wzrost kości, czy choroba ma wpływ na wzrost kości, czy w wyniku lepszego kontroli choroby odnotowuje się większy wzrost.

Podczas leczenia rysperydonem należy regularnie monitorować występowanie objawów ekstrapiramidowych i innych zaburzeń ruchu.

Wskazówki dotyczące dawkowania dla dzieci – patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Składniki pomocnicze.

Tabletki Rileptid®, powlekane, zawierają laktozę. Pacjenci z wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem niewchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować leku Rileptid®, tabletek powlekanych. Pacjentom z nadwrażliwością na składniki pomocnicze i inhibitory syntezy prostaglandyn Rileptid®, tabletki powlekane, należy stosować z ostrożnością.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Chociaż podczas badań na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu teratogennego, obserwowano inne objawy toksyczności reprodukcyjnej. Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane.

U noworodków, których matki stosowały leki przeciwwszczolne (w tym rysperydon) w trzecim trymestrze ciąży, istnieje ryzyko wystąpienia odwracalnych objawów ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku. Objawy te obejmują niepokój, nietypowo podwyższony lub obniżony napięcie mięśniowe, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub problemy z karmieniem. Te powikłania mogą mieć różny stopień ciężkości. Dlatego należy dokładnie monitorować stan noworodków.

Rileptid® nie jest zalecany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków konieczności życiowej. Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia Rileptidem® w czasie ciąży, nie należy tego robić nagle.

Karmienie piersią.

W badaniach na zwierzętach rysperydon i 9-hydroksyrysperydon wydzielane są z mlekiem matki. Istnieją obserwacje, że rysperydon i 9-hydroksyrysperydon mogą również wydzielać się z mlekiem matki człowieka. Brak danych dotyczących działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy rozważyć korzyści z karmienia piersią i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Fertylność (zdolność rozrodcza).

Tak jak w przypadku innych leków będących antagonistami receptorów dopaminy D2, rysperydon zwiększa poziom prolaktyny.

Hiperglikemia może zmniejszyć wydzielanie hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) przez podwzgórze, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania gonadotropin przez przysadkę. Może to negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą zarówno u kobiet, jak i mężczyzn z powodu zaburzeń sterydogenezy gonadalnej. W badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano odpowiednich efektów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Rileptid® może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów z powodu potencjalnego wpływu na układ nerwowy i narządy wzroku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Schizofrenia

Odmorzli

Rileptid® można stosować jeden lub dwa razy na dobę.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg Rileptidu® na dobę, dawkę tę można zwiększyć do 4 mg w drugim dniu. Następnie dawkę można utrzymywać bez zmian lub, w razie potrzeby, kontynuować indywidualną korektę dawki.

Dla większości pacjentów zalecana dawka wynosi 4**–**6 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać stopniowego zwiększenia dawki lub obniżonej dawki początkowej i utrzymującej.

Dawki przekraczające 10 mg rysperydonu na dobę nie wykazały wyższej skuteczności w porównaniu z niższymi dawkami, mogą jednak powodować wystąpienie objawów ekstrapiramidowych.

Bezpieczeństwo dawek przekraczających 16 mg na dobę nie zostało zbadane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1**–**2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Epizody maniakalne w zaburzeniach dwubiegunowych

Odmorzli

Zalecana dawka początkowa Rileptidu® to 2 mg jeden raz na dobę. Dawkę można indywidualnie zwiększać o 1 mg/ dobę nie częściej niż co 24 godziny. Zalecany zakres dawek to od 1 do 6 mg na dobę. Stosowanie rysperydonu w dawce przekraczającej 6 mg na dobę u pacjentów z epizodami maniakalnymi nie zostało zbadane.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie Rileptidu® należy okresowo przeglądać i dostosowywać w trakcie całej terapii.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Zalecana dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 1**–**2 mg dwa razy na dobę, zwiększając o 0,5 mg dwa razy na dobę. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu u pacjentów w wieku podeszłym, zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia).

Krótkoterminowa terapia wyraźnej agresji lub ciężkich objawów psychicznych u pacjentów z demencją typu Alzheimera

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać o 0,25 mg dwa razy na dobę nie częściej niż co drugi dzień. Dla większości pacjentów optymalna dawka to 0,5 mg dwa razy na dobę. Jednakże u niektórych pacjentów skuteczną dawkę można zwiększyć do 1 mg dwa razy na dobę. Rileptid® nie powinien być stosowany dłużej niż przez 6 tygodni u pacjentów z wyraźną agresją w przebiegu choroby Alzheimera. Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, stosowanie Rileptidu® należy okresowo przeglądać i dostosowywać w trakcie całej terapii.

Leczenie objawowe krótkoterminowe (do 6 tygodni) wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania

Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat

Pacjenci o masie ciała > 50 kg

Zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę należy dostosować, zwiększając o 0,5 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 1 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów do osiągnięcia pozytywnego efektu wystarcza nie więcej niż 0,5 mg jeden raz dziennie, podczas gdy inni mogą wymagać 1,5 mg jeden raz dziennie.

Pacjenci o masie ciała < 50 kg

Zalecana dawka początkowa to 0,25 mg jeden raz dziennie. W razie potrzeby dawkę można dostosować, zwiększając o 0,25 mg jeden raz dziennie nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka dla większości pacjentów to 0,5 mg jeden raz dziennie. Jednakże u niektórych pacjentów wystarcza nie więcej niż 0,25 mg jeden raz na dobę do osiągnięcia pozytywnego efektu, podczas gdy inni mogą wymagać 0,75 mg jeden raz dziennie.

Tak jak w przypadku innych form leczenia objawowego, długotrwałe stosowanie Rileptidu® należy okresowo przeglądać i dostosowywać w trakcie całej terapii.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 5 roku życia.

Pacjenci z chorobami wątroby i nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek aktywna frakcja antypsychotyczna jest wydalana wolniej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stężenie wolnej frakcji rysperydonu we krwi wzrasta.

Niezależnie od leczonego schorzenia, wszystkie dawki początkowe i kolejne dawki rysperydonu należy podzielić na pół. Zwiększanie dawek powinno następować wolniej u tych pacjentów.

Rileptid® należy stosować z ostrożnością u tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania

Rileptid® jest przeznaczony do doustnego stosowania. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie Rileptidu®.

Na zakończenie leczenia zaleca się stopniowe odstawienie leku. Po nagłym zaprzestaniu przyjmowania wysokich dawek leków antypsychotycznych obserwowano pojedyncze przypadki ostrych objawów odstawienia, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność (patrz rozdział „Efekty niepożądane”). Może również dojść do nawrotu objawów psychicznych, a także donoszono o przypadkach wystąpienia mimowolnych ruchów (takich jak akatyzja, dystonia i dyskineza).

Przejście z terapii innymi lekami antypsychotycznymi.

Jeśli jest to klinicznie uzasadnione, zaleca się stopniowe zaprzestanie poprzedniej terapii innymi lekami podczas leczenia rysperydonem. Zamiast kolejnej zaplanowanej iniekcji zaleca się rozpoczęcie leczenia rysperydonem, jeśli pacjent jest przenoszony z terapii lekami antypsychotycznymi w formie „depot”. Należy okresowo oceniać potrzebę kontynuowania terapii lekami przeciwparkinsonowskimi.

Dzieci.

Rileptid® stosuje się w leczeniu wyraźnej agresji w zaburzeniach zachowania u dzieci od 5 roku życia.

Przedawkowanie. Objawy.
Obserwowane objawy i objawy przedawkowania to znane działania niepożądane leku, które pojawiają się w nasilonej formie: senność i uspokojenie, tachykardia i hipotensja tętnicza, a także objawy ekstrapiramidowe. W przypadku przedawkowania donoszono o wydłużeniu interwału QT i napadach drgawek. Donoszono o migotaniu przedsionków związanym z przedawkowaniem rysperydonu w połączeniu z paroksetyną.

W przypadku ostrego przedawkowania należy przeanalizować możliwość interakcji leków wielu leków.

Leczenie.

Należy zapewnić i utrzymać swobodne przewody oddechowe w celu zapewnienia odpowiedniej wentylacji i oksigenacji. Należy rozważyć możliwość przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) oraz podania węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym nie później niż w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku. Wskazane jest monitorowanie układu sercowo-naczyniowego, w tym ciągła rejestracja EKG w celu wykrycia możliwych arytmii.

Rileptid® nie posiada specyficznego przeciwdziałacza. Należy więc podejmować odpowiednie działania wspierające. Hipotensję tętniczą i wstrząs naczyniowy należy leczyć takimi środkami, jak wlewy dożylne i/lub leki sympatomimetyczne. W przypadku wystąpienia ostrych objawów ekstrapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne. Należy kontynuować stałą opiekę medyczną i monitorowanie do momentu, gdy pacjent wyzdrowieje.

Niepożądane reakcje.

Najczęstsze niepożądane reakcje, o których się zgłaszcza (częstość ≥ 10%), to parkinsonizm, osłabienie/senność, ból głowy oraz bezsenność. Parkinsonizm i akatyzja są niepożądanymi reakcjami zależnymi od dawki.

Poniżej wymieniono niepożądane reakcje, o których zgłaszano podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingu. Częstość występowania niepożądanych reakcji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie niepożądane reakcje są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

a Hiperprolaktynemia w niektórych przypadkach może prowadzić do powstawania ginekomastii, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, amenorei, anowulacji, galaktorei, zaburzeń płodności, obniżenia libidum oraz dysfunkcji erektilnej.

b Podczas badań z randomizacją i zastosowaniem placebo o cukrzycy donoszono u 0,18 % pacjentów przyjmujących rysperydon, w porównaniu do 0,11 % w grupie placebo. Całkowita częstość występowania w wszystkich badaniach klinicznych wynosiła 0,43 % u pacjentów przyjmujących rysperydon.

c Nie odnotowano podczas badań klinicznych Rileptidu®, jednak zaobserwowano w okresie po marketingowym.

d Zaburzenia ekstrapiramidowe obejmują: parkinsonizm (nadmierna sekrecja śliny, sztywność mięśni, parkinsonizm, ślinotok, fenomen „zębatego koła”, bradykinezja, hipokinezja, twarz maskowata, napięcie mięśni, akinezja, sztywność mięśni potylicznych, sztywność mięśni, chód parkinsonowski, zaburzenia refleksu migawkowego, drżenie typu parkinsonowskiego), akatyzję (akatyzja, niepokój, hiperkinezja, zespół niespokojnych nóg), drżenie oraz dyskinezę (dyskineza, mimowolne skurcze mięśni, choreoatetoza, atetoz, mioklonus), dystonię.

Dystonia obejmuje dystonię, hipertonię, skrzywienie szyi, mimowolne skurcze mięśni, kurcze mięśniowe o pochodzeniu miogennym, blefarospazm, ruchy gałek ocznych, porażenie języka, tik (w okolicy twarzy), laryngospazm, miotonię, opistotonus, skurcz gardła i jamy ustnej, plewrotonus, skurcz języka, trismus. Wymieniono szerszy zakres objawów, które niekoniecznie mają pochodzenie ekstrapiramidowe. Bezsenność obejmuje trudności z zaśnięciem, zaburzenia wewnątrzsenne. Drżenia obejmują wielki napad padaczkowy. Zaburzenia menstruacyjne obejmują nieregularne miesiączkowanie, oligomenoreę. Obrzęk obejmuje obrzęk ogólny, obrzęk obwodowy, obrzęk „punktowy”.

Reakcje niepożądane paliperidonu

Paliperidon jest czynnym metabolitem rysperydonu, dlatego profile reakcji niepożądanych tych substancji (w tym formy doustne i wstrzykiwalne) są podobne. Oprócz wymienionych powyżej reakcji niepożądanych, przy stosowaniu paliperidonu obserwowano zespół ortostatycznej tachykardii posturalnej, który może również występować przy stosowaniu Rileptidu®.

Reakcje niepożądane charakterystyczne dla leków przeciwwąchliwych

<u wydłużenie interwału QT

Tak jak w przypadku innych leków przeciwwąchliwych, w okresie po marketingowym donoszono o wydłużeniu interwału QT przy stosowaniu rysperydonu. Ponadto przy stosowaniu leków przeciwwąchliwych zgłaszano inne reakcje niepożądane ze strony serca wydłużające interwał QT, takie jak arytmia komorowa, migotanie komór, tachykardia komorowa, nagła śmierć, zatrzymanie akcji serca, trzepotanie-migotanie.

<u Zespół zakrzepowo-zatorowy żył

Na tle stosowania leków przeciwwąchliwych odnotowano przypadki wystąpienia zespółu zakrzepowo-zatorowego żył, w tym zatorowość płucna i zakrzepica żył głębokich.

Przyrost masy ciała

Porównanie liczby pacjentów przyjmujących rysperydon i pacjentów przyjmujących placebo, u których masa ciała wzrosła o 7 % w badaniach z randomizacją i zastosowaniem placebo trwających od 6 do 8 tygodni, wykazało istotną statystycznie różnicę w częstości przypadków przyrostu masy ciała w grupie pacjentów przyjmujących rysperydon (18 %) w porównaniu z grupą przyjmującą placebo (9 %). W trwających trzy tygodnie badaniach z randomizacją i zastosowaniem placebo u dorosłych pacjentów z ostrą manią częstość przyrostu masy ciała o ≥7 % była zbliżona w grupie przyjmującej rysperydon (2,5 %) i w grupie przyjmującej placebo (2,4 %), natomiast była nieco wyższa w grupie z aktywnym kontrolowaniem (3,5 %).

W populacji dzieci z zaburzeniami zachowania w długotrwałych badaniach masa ciała pacjentów po 12 miesiącach leczenia wzrastała średnio o 7,3 kg. Oczekiwany przyrost masy ciała u dzieci o normalnej masie ciała w wieku 5–12 lat to od 3 do 5 kg rocznie. Począwszy od 12 roku życia przyrost masy ciała u dziewcząt nadal wynosi od 3 do 5 kg rocznie, podczas gdy chłopcy przybierają średnio 5 kg rocznie.

<u Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych kategorii pacjentów

Reakcje niepożądane u starszych pacjentów z demencją lub u dzieci, o których donoszono częściej niż u dorosłych pacjentów, opisano poniżej.

Pacjenci starsi z demencją.

Przejściowe ataki niedokrwienne i zaburzenia naczyniowe mózgu to reakcje niepożądane, o których donoszono w badaniach klinicznych z częstością odpowiednio 1,4 % i 1,5 % u starszych pacjentów z demencją. Ponadto o następujących reakcjach niepożądanych donoszono z częstością ≥ 5 % u starszych pacjentów z demencją oraz co najmniej dwukrotnie wyższą niż w innych kategoriach dorosłych pacjentów: infekcje dróg moczowych, obrzęk obwodowy, letargia i kaszel.

Dzieci

Ogólnie oczekiwane reakcje niepożądane u dzieci są podobne do tych występujących u dorosłych pod względem częstości, rodzaju i nasilenia.

Reakcje niepożądane obserwowane u dzieci (w wieku od 5 do 17 lat) z częstością ≥ 5 % i co najmniej dwukrotnie wyższą niż u dorosłych pacjentów: senność/sedacja, zwiększona zmęczalność, ból głowy, zwiększone poczucie głodu, wymioty, infekcje dróg oddechowych górnych, zatkany nos, ból brzucha, zawroty głowy, kaszel, gorączka, drżenie, biegunka i enureza. Wpływ długotrwałego leczenia rysperydonem na dojrzewanie płciowe i wzrost nie został wystarczająco przebadany (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 lub 2 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Warunki sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

Spółka akcyjna Zakład Farmaceutyczny EGIS.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1165 miasto Budapeszt, ul. Bekényföldi 118-120, Węgry.