Revmalgin

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Revmalgin (Revmalgin)

SkÅ ad:

substancja czynna: meloxicam;

1 ml roztworu zawiera meloxicamu 10 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glicyna, poloksymer 188, glikofurol, chloroek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzutów.

PostaÄ c leku. Roztwór do wstrzutów.

GŠŠwne wŠasciwoŠci fizykochemiczne: przezroczysty roztwór zielonkawoŠzóŠcego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Revmalgin – to niesteroidowy lek przeciwwądlowy (NLPZ) z grupy oksykamów, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną w standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Istnieje jednak wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu domięśniowym. Względna biodostępność w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki podczas przejścia z drogi domięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu domięśniowym lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11% do 32%.

Biota transformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również wydzielany jest w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzym CYP 3A4 przyczynia się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, domięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osobne grupy chorych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U pacjentek w wieku podeszłym płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrej fazy reumatoidalnego zapalenia stawów i spondylitis ankylopoetica, gdy inne drogi podania nie mogą być zastosowane.

Revmalgin, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, wskazany jest w leczeniu dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 roku życia;
• nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikamu nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca przewlekła choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej niezależnych potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepliwości krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepnących (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyko związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEA), antagonistów receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równocześnie z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glikokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnących, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie domięśniowe roztwór do wstrzykiwań meloksikamu jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepnącymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Moczopędne, inhibitory ACE i antagonistów angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Podobnie jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do osłabienia działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirok.

Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroku może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia skojarzonego należy kontrolować parametry badania krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrastać podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i przez 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie meloksikamu z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest niemal całkowicie eliminowany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki z grupy pochodnych sulfoniliomocznika lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrzążowymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Skutki uboczne mogą być zminimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani nie należy stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania leku należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne leczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie obserwować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi stanami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegawczych lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię łączoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie starszym pacjentom, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Zaburzenia wątroby.

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może dojść do podwyższenia jednego lub więcej parametrów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostawać niezmienne lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne podwyższenie ALAT lub ASAT (około trzykrotne lub więcej powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto, podczas badań klinicznych z NLPZ zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z końcem śmiertelnym.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub u których zaobserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-krążenia.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne dane pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ, w tym meloksikamu (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu), może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palaczy).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Reakcje skórne.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamu. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta występują objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym związany jest lepszy rokowania w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz w wyniku stosowania meloksikamu, nie można ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikamu.

Nie należy ponownie przepisywać meloksikamu pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksikamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z trójdniem aspirynowym. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano rinit z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny napad oskrzelowego skurczu po przyjęciu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu aminotransferaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu moczanego w surowicy, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń stosowanie meloksikamu należy przerwać i przeprowadzić kontrolne badania.

Funkcjonalna niewydolność nerek.

NLPZ, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• hipowolemia (każdego pochodzenia);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeń;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę nie trzeba zmniejszać (stopień klirensu kreatyniny – powyżej 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków hipotensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Skutki uboczne są często gorzej tolerowane przez starszych pacjentów, osłabionych lub wrażliwych pacjentów, którzy wymagają starannego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u starszych pacjentów, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Starsi pacjenci mają wyższe ryzyko wystąpienia skutków ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśnia innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może pojawić się ropień lub martwica.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamu, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano meloksikam i u których mogą wystąpić skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci przyjmujący leki przeciwkrzepiące.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie stosować u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością leczenia. U zwierząt ustalono, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto, u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku niewydolności nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto, zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego u płodu po leczeniu w II trymestrze, z których większość znikała po przerwaniu leczenia. Z tego powodu meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta, która próbuje zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku wykrycia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego, należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzeń funkcji nerek (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w późnych okresach ciąży dla matki i noworodka:

• możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków ubocznych, meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma niewielki wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosowanie do wewnątrzmięśniowe.

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, z maksymalnym okresem trwania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną i doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególnej kategorii.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek.

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. u pacjentów z kliresem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest konieczne zmniejszanie dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Do stosowania do wewnątrzmięśniowego.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml podaje się w postaci głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki aseptycznej. W przypadku ponownego podania zaleca się naprzemienną iniekcję do lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniuszek igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladk.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy preparatu meloksikam (tabletki).

Dzieci.

Revmalgin, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się środki objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu doustnym cholestryraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Efekty uboczne.

Opis ogólny

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolii naczyniowej (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Większość efektów ubocznych ma charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiące, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Cruona (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z rzadszych przypadków odnotowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość niepożądanych reakcji wymienionych poniżej oparta jest na zgłoszeniach o efektach ubocznych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksykam doustnie w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Dołączone są również niepożądane reakcje wykryte na podstawie zgłoszeń uzyskanych w okresie po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania niepożądanych reakcji leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:

rzadko – anemia;

niezbyt często – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobliwe poważne i/lub częste reakcje niepożądane”).

Zaburzenia układu immunologicznego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilaktycznokształtnych;

nieznane – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznokształtna, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

niezbyt często – zmiana nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia narządu wzroku:

niezbyt często – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

niezbyt często – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

niezbyt często – uczucie kołatania serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną ze stosowaniem NSAID.

Zaburzenia naczyń:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napoty cieplne.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej:

niezbyt często – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID;

nieznane – infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

niezbyt często – zapalenie jelita grubego, wrzód żołądkowo-jelitowy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego.

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

niezbyt często – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka;

bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zakaźna czerwienica;

nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry egzfoliatywne, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostre niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

nieznane – objawy grypopodobne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobliwe poważne i/lub częste reakcje niepożądane.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksykam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje niepożądane, które nie były związane ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek międzykomórkowych, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczyniowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Ampułki: 3 lata.

Falkony: 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1,5 ml w falkonie; 5 falkonów w opakowaniu konturowym blisterowym; 1 opakowanie konturowe blisterowe w pudełku.

1,5 ml w ampułce; 5 ampułek w blisterze; 1 blister w pudełku.

1,5 ml w ampułce; 5 ampułek w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.

(Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)