INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU RENOTOR (RENOTOR)

Skład:

substancja czynna: eplerenon;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształowa; sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy; hipromeloza; sodowy laurylosulfonian; stearynian magnezu; talk; dwutlenek tytanu (E 171); polietylenoglikol 6000 (makrogol 6000).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki dwuwypukłe, okrągłe, białe lub prawie białe, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Diuretyki. Diuretyki oszczędzające potas. Antagoniści aldosteronu. Eplerenon.

Kod ATC C03D A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Eplerenon wykazuje względną selektywność wiązania się z ludzkimi receptorem mineralokortykoidowym w porównaniu z jego oddziaływaniem na ludzkie receptory glukokortykoidowe, progesteronowe oraz androgenowe. Eplerenon przeszkadza w wiązaniu się aldosteronu z jego receptorem – ważnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), który bierze udział w regulacji ciśnienia tętniczego i odgrywa rolę w patofizjologicznych mechanizmach rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego.

Skutki farmakodynamiczne

Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe zwiększenie stężenia reniny w osoczu oraz stężenia aldosteronu w surowicy, co odpowiada hamowaniu negatywnej sprzężenia zwrotnego aldosteronu na wydzielanie reniny. Jednakże wzrost aktywności reniny w osoczu i stężenia aldosteronu w surowicy nie prowadzi do osłabienia działania eplerenonu.

W badaniach zakresu dawek u chorych z przewlekłą niewydolnością serca (klasy II–IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)) dodanie eplerenonu do standardowego leczenia prowadziło do oczekiwanego, zależnego od dawki wzrostu stężenia aldosteronu. Podobnie w badaniu podgrupowym kardiologiczno-nefrologicznym EPHESUS (badanie skuteczności i śmiertelności przy stosowaniu eplerenonu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym zaburzeniem funkcji lewej komory i niewydolnością serca) leczenie eplerenonem prowadziło do istotnego wzrostu stężenia aldosteronu. Uzyskane wyniki potwierdzają blokadę receptorów mineralokortykoidowych w tej populacji. W badaniu EPHESUS eplerenon zmniejszał ryzyko śmiertelności z dowolnej przyczyny o 15% w porównaniu z placebo, głównie dzięki zmniejszeniu śmiertelności z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko śmiertelności lub hospitalizacji z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu eplerenonu było zmniejszone o 13%. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 2,3% dla punktu końcowego takiego jak całkowita śmiertelność oraz 3,3% dla punktu końcowego takiego jak śmiertelność lub hospitalizacja z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Skuteczność kliniczną eplerenonu wykazano przede wszystkim u pacjentów w wieku do 75 lat. Korzyści z leczenia u pacjentów w wieku powyżej 75 lat nie zostały wystarczająco przebadane. Poprawę lub stabilizację wskaźników funkcjonalnej klasyfikacji NYHA obserwowano u istotnie większego odsetka pacjentów stosujących eplerenon w porównaniu z grupą placebo. Częstość wystąpienia hiperkaliemii wynosiła 3,4% w grupie eplerenonu i 2% w grupie placebo. Częstość wystąpienia hipokaliemii wynosiła 0,5% w grupie eplerenonu i 1,5% w grupie placebo.

Podczas badania 147 zdrowych ochotników w celu wykrycia zmian na EKG w trakcie badań farmakokinetycznych nie stwierdzono trwałego wpływu eplerenonu na częstość skurczów serca, trwałość kompleksu QRS ani odcinków PR i QT.

W badaniu EMPHASIS-HF (badanie częstości hospitalizacji i śmiertelności przy stosowaniu eplerenonu u pacjentów z niewydolnością serca i objawami łagodnego stopnia) oceniano skuteczność eplerenonu dodanego do standardowego leczenia na wyniki kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca o charakterze skurczowym i objawami łagodnego stopnia (funkcjonalna klasa II według klasyfikacji NYHA). Główny punkt końcowy (śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca) wystąpił u 249 pacjentów (18,3%) w grupie eplerenonu i u 356 pacjentów (25,9%) w grupie placebo. Wpływ eplerenonu na wyniki głównego punktu końcowego był stabilny we wszystkich wcześniej określonych podgrupach. Drugorzędny punkt końcowy (całkowita śmiertelność) wystąpił u 171 pacjentów (12,5%) w grupie eplerenonu i u 213 pacjentów (15,5%) w grupie placebo. Śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych odnotowano u 147 pacjentów (10,8%) w grupie eplerenonu i u 185 pacjentów (13,5%) w grupie placebo. W trakcie badania hiperkaliemia (stężenie potasu w surowicy > 5,5 mmol/l) wystąpiła u 158 pacjentów (11,8%) w grupie eplerenonu i u 96 pacjentów (7,2%) w grupie placebo. Hipokaliemia (stężenie potasu w surowicy < 4 mmol/l) w grupie eplerenonu występowała z istotnie niższą częstością niż w grupie placebo (38,9% w grupie eplerenonu i 48,4% w grupie placebo).

Dzieci

Zastosowanie eplerenonu u dzieci z niewydolnością serca nie było badane.

W 10-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci z nadciśnieniem (w wieku 4–16 lat, n=304), stosowanie eplerenonu w dawkach 25–100 mg na dobę, prowadzące do ekspozycji podobnej jak u dorosłych, nie wykazało efektywnego obniżenia ciśnienia tętniczego. W tym badaniu oraz w badaniu bezpieczeństwa trwającym 1 rok z udziałem 149 dzieci w wieku 5–17 lat profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego u dorosłych. Zastosowanie eplerenonu u dzieci poniżej 4. roku życia z nadciśnieniem nie było badane, ponieważ badania z udziałem starszych dzieci wykazały brak skuteczności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie przeprowadzono badań długotrwałego wpływu na stan hormonalny dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Bezwzględna biodostępność eplerenonu po podaniu dawki 100 mg doustnie wynosi 69%.

Maksymalne stężenie eplerenonu w osoczu osiągane jest po około 1,5–2 godziny. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmieniają się proporcjonalnie do dawki w zakresie 10–100 mg i mniej niż proporcjonalnie przy dawkach powyżej 100 mg. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia. Pokarm nie wpływa na wchłanianie eplerenonu.

Rozkład

Eplerenon wiąże się z białkami osocza w około 50% i głównie z α-1-kwasowymi glikoproteinami. Przybliżony objętość rozkładu eplerenonu w stanie równowagi szacuje się na 42–90 l. Eplerenon nie ma tendencji do wiązania się z erytrocytami.

Biologiczna transformacja

Metabolizm eplerenonu odbywa się głównie za pomocą enzymu CYP3A4. W osoczu człowieka nie wykryto żadnych aktywnych metabolitów eplerenonu.

Wydalanie

Mniej niż 5% dawki eplerenonu wydzielane jest z moczem i kałem w niezmienionej formie. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki radioaktywnie znakowanego eplerenonu około 32% dawki wydano z kałem i około 67% wydano z moczem. Okres półtrwania eplerenonu wynosi około 3–6 godzin. Przybliżony klirens z osocza wynosi około 10 l/h.

Specyficzne populacje

Wiek, płeć i rasa

Badania farmakokinetyki eplerenonu po dawce 100 mg raz dziennie przeprowadzono u takich grup pacjentów jak osoby starsze (65 lat i więcej), mężczyźni, kobiety oraz osoby nieczarnoskóre. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce eplerenonu w zależności od płci. U pacjentów starszych w stanie równowagi zaobserwowano wzrost stężenia Cmax (o 22%) i AUC (o 45%) w porównaniu z młodszy pacjentami (18–45 lat). U pacjentów nieczarnoskórych w stanie równowagi Cmax była niższa o 19%, a AUC o 26% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Za pomocą populacyjnego modelu farmakokinetycznego opartego na stężeniach eplerenonu z dwóch badań z udziałem 51 pacjentów w wieku 4–16 lat stwierdzono, że masa ciała pacjenta ma istotny wpływ statystyczny na objętość rozkładu eplerenonu, ale nie na jego klirens. Przewiduje się, że objętość rozkładu eplerenonu i szczytowa ekspozycja u dzieci o większej masie ciała będą podobne do tych obserwowanych u dorosłych o podobnej masie ciała. U pacjentów o masie ciała 45 kg objętość rozkładu jest o około 40% niższa i przewiduje się, że szczytowa ekspozycja będzie wyższa niż zwykle obserwowana u dorosłych. Dzieciom podawano początkową dawkę eplerenonu 25 mg raz dziennie; po 2 tygodniach dawkę zwiększono do 25 mg dwa razy dziennie, a w razie potrzeby klinicznej do 50 mg dwa razy dziennie. Przy stosowaniu takich dawek najwyższe stężenia eplerenonu u dzieci nie były istotnie wyższe niż u dorosłych przy początkowej dawce 50 mg raz dziennie.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetykę eplerenonu oceniano u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek AUC i Cmax w stanie równowagi były zwiększone odpowiednio o 38% i 24% w porównaniu z grupą kontrolną. U pacjentów poddawanych hemodializie te wskaźniki były zmniejszone odpowiednio o 26% i 3% w porównaniu z kontrolną grupą pacjentów. Nie stwierdzono korelacji między kliresem eplerenonu z osocza a kliresem kreatyniny. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (klasa B według klasyfikacji Childa-Puga) i porównywano wyniki z wynikami u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby. Cmax i AUC eplerenonu w stanie równowagi były zwiększone odpowiednio o 3,6% i 42% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponieważ nie przeprowadzono badań stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, zastosowanie eplerenonu u tych pacjentów jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca (klasy II–IV według klasyfikacji NYHA) przeprowadzono badanie farmakokinetyki eplerenonu w dawce 50 mg. Wartości Cmax i AUC w stanie równowagi u pacjentów z niewydolnością serca były odpowiednio o 38% i 30% wyższe niż u zdrowych ochotników odpowiedniego wieku, masy ciała i płci. Zgodnie z tymi wynikami analiza populacyjna farmakokinetyki eplerenonu przeprowadzona w podgrupie pacjentów z badania EPHESUS wskazuje, że klirens eplerenonu u pacjentów z niewydolnością serca nie różni się od klirensu tego leku u zdrowych ochotników starszych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie wspomagające standardową terapię z użyciem β-blokatorów w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u stabilnych pacjentów z dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40 %) i objawami niewydolności serca po niedawnym zawałach mięśnia sercowego.

Leczenie wspomagające standardową optymalną terapię w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA i dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 30 %) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku;
pacjenci z poziomem potasu w surowicy > 5 mmol/l w momencie rozpoczęcia leczenia;
pacjenci z niewydolnością nerek w zaawansowanym stopniu (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²);
pacjenci z niewydolnością wątroby w zaawansowanym stopniu (klasa C według klasyfikacji Childa-Pugha);
pacjenci przyjmujący moczopędne oszczędzające potas lub silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”);
jednoczesne stosowanie eplerenonu w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptorów angiotensyny.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Oddziaływania farmakodynamiczne

Kluczujące potas moczopędy i suplementy potasu

Nie należy stosować eplerenonu u pacjentów przyjmujących inne kluczujące potas moczopędy i suplementy potasu ze względu na zwiększony ryzyko hiperkaliemii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Pod wpływem kluczujących potas moczopędów może również nasilać się działanie hipotensyjne i innych leków moczopędnych.

Inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny

Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptorów angiotensyny może zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się staranne monitorowanie stężenia potasu w surowicy i wskaźników funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, np. u osób starszych. Nie należy stosować eplerenonu jednoczesne w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptorów angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lit

Nie przeprowadzono badań nad interakcją eplerenonu z litem. Jednakże u pacjentów przyjmujących lit w połączeniu z inhibitorami ACE i moczopędami opisano przypadki toksycznego działania litu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i leków litu. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy monitorować stężenie litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna, takrolimus

Cyklosporyna i takrolimus mogą powodować zaburzenia funkcji nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub takrolimusu. W przypadku konieczności podania cyklosporyny lub takrolimusu w trakcie leczenia eplerenonem zaleca się staranne monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NSAID)

Ze względu na bezpośredni wpływ na filtrację kłębuszkową leczenie NSAID może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem (osoby starsze i/lub odwodnione, osoby przyjmujące moczopędy, osoby z zaburzeniami funkcji nerek) z powodu zmniejszenia filtracji kłębuszkowej (hamowanie naczyniorozkurczowych prostaglandyn przez leki przeciwzapalne niesteroidowe). Ten wpływ jest zazwyczaj odwracalny. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego. Pacjentom przyjmującym eplerenon i NSAID przed rozpoczęciem leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz monitorować funkcję nerek na początku leczenia i regularnie w trakcie terapii skojarzonej (patrz sekcje „Sposób podania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Trimetoprym

Jednoczesne stosowanie trimetoprymu i eplerenonu zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy i wskaźniki funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

α1-blokery (np. prazozyna, alfuzozyna)

W połączeniu α1-blokerów i eplerenonu istnieje możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i/lub rozwoju hipotensji ortostatycznej. W trakcie jednoczesnego stosowania α1-blokerów należy monitorować stan kliniczny pacjentów pod kątem hipotensji ortostatycznej.

Trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki, amifostyna, baklofen

Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może potencjalnie nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej.

Glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd

W przypadku jednoczesnego przepisywania tych leków i eplerenonu istnieje możliwość osłabienia działania hipotensyjnego z powodu zatrzymania płynu i sodu.

Oddziaływania farmakokinetyczne

Badania in vitro wskazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6 ani CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem białka glikoproteiny P.

Digoksyna

Poziom ekspozycji systemowej (AUC) digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu z eplerenonem wzrasta o 16 % (90 % CI 4–30 %). Należy ostrożnie przepisywać digoksynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Warfaryna

Nie opisano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Należy ostrożnie przepisywać warfarynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Substraty CYP3A4

Wyniki badań farmakokinetycznych z substytutami CYP3A4 (czyli midazolam i cyzapryd) nie wykazały objawów wyraźnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu tych leków i eplerenonu.

Inhibitory CYP3A4:

Silne inhibitory CYP3A4

Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków hamujących aktywność enzymu CYP3A4 możliwe jest rozwinięcie się wyraźnych interakcji farmakokinetycznych. Pod wpływem silnego inhibitora CYP3A4 (ketoconazol 200 mg 2 razy dziennie) wskaźnik AUC eplerenonu zwiększał się o 441 % (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4 (ketoconazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4

Stosowanie w połączeniu z erytromycyną, saquinawirem, amiodaronem, dyltiazemem, werapamilem lub fluconazolem prowadziło do wyraźnych interakcji farmakokinetycznych z podniesieniem poziomów AUC o 98–187 %. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg dziennie (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Induktorzy CYP3A4

Jednoczesne stosowanie eplerenonu i dziurawca (silny induktor CYP3A4) prowadziło do zmniejszenia AUC eplerenonu o 30 %. Stosowanie silniejszych induktorów CYP3A4 (ryfampycyna) może prowadzić do bardziej wyraźnego zmniejszenia AUC eplerenonu. Ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu nie zaleca się jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 (ryfampycyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antacida

Ze względu na wyniki klinicznego badania farmakokinetycznego przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków antacydowych nie przewiduje się wyraźnych interakcji.

Szczególne środki ostrożności.

Hiperkaliemia

W trakcie leczenia eplerenonem, zgodnie z jego mechanizmem działania, możliwe jest wystąpienie hiperkaliemii. U wszystkich pacjentów na początku leczenia oraz w trakcie zmiany dawki leku należy kontrolować stężenie potasu we krwi. W dalszym etapie zaleca się okresowe monitorowanie, szczególnie u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia hiperkaliemii (takich jak osoby starsze, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) oraz z cukrzycą). Po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie zaleca się stosowania suplementów potasu ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii. Wykazano, że zmniejszenie dawki eplerenonu prowadzi do obniżenia stężenia potasu we krwi. W jednym z badań wykazano, że dodatkowe podawanie hydrochlorotiazydu w trakcie leczenia eplerenonem kompensowało wzrost stężenia potasu we krwi.

Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptorów angiotensyny może zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Eplerenonu nie należy stosować jednocześnie z inhibitorem ACE i blokerem receptorów angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z mikroalbuminurią cukrzycową) należy regularnie kontrolować poziom potasu. Obniżenie funkcji nerek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii. Choć wyniki badania EPHESUS przeprowadzonego u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią są ograniczone, zaobserwowano u nich zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii. W związku z tym leczenie tych pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Eplerenon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Puga) nie obserwowano wzrostu stężenia potasu we krwi powyżej 5,5 mmol/l. Pacjenci ci wymagają kontroli poziomu elektrolitów.

Badania stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie były prowadzone, dlatego eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Induktory CYP3A4

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania eplerenonu z silnymi induktorami CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Lit, cyklosporyna, takerolimus

Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny i takerolimusu w trakcie leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Substancje pomocnicze

Preparat leczniczy Renotor zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzony niedobór laktozy typu Lapp lub zespół zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w ciąży. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionu i płodu, poród oraz rozwój poporodowy. Eplerenonu należy przepisywać kobietom w ciąży z ostrożnością.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka matki po podaniu doustnym. Jednak dane badań przedklinicznych wskazują na obecność eplerenonu i/lub jego metabolitów w mleku szczurów oraz na normalny rozwój potomstwa narażonego na działanie eplerenonu w ten sposób. Ze względu na brak danych dotyczących potencjalnego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią lub przerwanie stosowania eplerenonu, biorąc pod uwagę istotność leczenia dla matki.

Niepłodność

Brak informacji dotyczących wpływu eplerenonu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani zaburzeń funkcji poznawczych, jednak przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w związku z zastosowaniem leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Lek Renotor jest dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg, co umożliwia dobór indywidualnej dawki. Maksymalna dobową dawką leku Renotor jest 50 mg na dobę.

Lek można stosować niezależnie od przyjęcia pokarmu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawałcie mięśnia sercowego

Zalecana dawka utrzymania eplerenonu wynosi 50 mg raz dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w osoczu (patrz tabela 1).

Leczenie eplerenonem należy zazwyczaj rozpocząć w ciągu 3–14 dni po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA

Leczenie pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA należy rozpocząć od dawki 25 mg raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w osoczu (patrz tabela 1 oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjentom, u których stężenie potasu w osoczu przekracza 5 mmol/l, nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stężenie potasu w osoczu należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w pierwszym tygodniu terapii oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po dostosowaniu dawki. W razie potrzeby należy dalej okresowo monitorować stężenie potasu w osoczu podczas trwania leczenia.

Po rozpoczęciu leczenia dawkę leku należy dostosować zgodnie ze stężeniem potasu w osoczu, jak wskazano poniżej w tabeli 1.

Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia

Tabela 1

Stężenie potasu w osoczu krwi (mmol/l)	Działanie	Korekta dawki
< 5,0	Podwyższenie	Z 25 mg 1 raz na 2 dni do 25 mg 1 raz na dobę Z 25 mg 1 raz na dobę do 50 mg 1 raz na dobę
5,0–5,4	Bez zmian	Dawkę nie zmieniać
5,5–5,9	Obniżenie	Z 50 mg 1 raz na dobę do 25 mg 1 raz na dobę Z 25 mg 1 raz na dobę do 25 mg 1 raz na 2 dni Z 25 mg 1 raz na 2 dni do tymczasowego odstawienia
≥ 6,0	Tymczasowe odstawienie

Po tymczasowym odstawieniu eplerenonu z powodu wzrostu stężenia potasu do ≥ 6 mmol/l, ponowne włączenie leczenia jest możliwe w dawce 25 mg co drugi dzień po obniżeniu stężenia potasu poniżej 5 mmol/l.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby dostosowywania dawki początkowej eplerenonu. Z powodu wiekowego obniżenia czynności nerek ryzyko wystąpienia hiperkaliemii u pacjentów w podeszłym wieku jest zwiększone. Ryzyko to może być dodatkowo zwiększone w przypadku współistniejących chorób, które prowadzą do wzrostu ekspozycji systemowej na lek, w szczególności zaburzeń czynności wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia czynności nerek

Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie wymagają dostosowania dawki początkowej. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi oraz dostosowanie dawki leku zgodnie z Tabelą 1.

Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) należy rozpocząć leczenie od dawki 25 mg co drugi dzień i dostosować dawkę leku w zależności od stężenia potasu (patrz Tabela 1). Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min i niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. U takich pacjentów eplerenon należy stosować z ostrożnością. Nie badano stosowania dawek przekraczających 25 mg dziennie u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min.

Eplerenon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Eplerenon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy.

Zaburzenia czynności wątroby

Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby nie wymagają dostosowania dawki początkowej. Z powodu zwiększonej ekspozycji systemowej na eplerenon u tej grupy pacjentów, a szczególnie u osób w podeszłym wieku, zaleca się częste i regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie łączone

W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (np. amiodaron, dyltiazem, werapamil) leczenie eplerenonem można rozpocząć od dawki początkowej 25 mg raz dziennie. Dawka leku nie powinna przekraczać 25 mg raz dziennie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania eplerenonu u dzieci. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Właściwości farmakologiczne”.

Przedawkowanie

Nie otrzymano doniesień o skutkach ubocznych związanych z przedawkowaniem eplerenonu u ludzi. Najprawdopodobniej wystąpią hipotensja tętnicza lub hiperkaliemia. Eplerenonu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Wykazano, że eplerenon skutecznie wiąże się z węglem aktywnym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy rozpocząć leczenie wspierające. W przypadku rozwoju hiperkaliemii należy rozpocząć leczenie zgodnie z obowiązującymi standardami.

Działania niepożądane.

W dwóch badaniach (EPHESUS i EMPHASIS-HF) wykazano, że ogólna częstość występowania działań niepożądanych przy stosowaniu eplerenonu i placebo była taka sama.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, które mogą być związane ze stosowaniem eplerenonu i które występowały częściej podczas leczenia niż przy stosowaniu placebo, albo poważne działania niepożądane, które występowały częściej podczas leczenia niż przy stosowaniu placebo, albo te opisane podczas obserwacji pozarejestrowej.

Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie ze słownikiem standaryzowanej terminologii medycznej MedDRA według układów organizmu z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie nerek, infekcje, zapalenie gardła.

Ze strony układu krwi i układu chłonnego: rzadko – eozynofilia.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – niedoczynność tarczycy.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania: często – hiperkaliemia (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); rzadko – hiponatremia, odwodnienie, hipertriglicerydemia.

Ze strony psychiki: często – bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – omdlenia, zawroty głowy, ból głowy; rzadko – hipestezja.

Ze strony serca: często – niewydolność lewej komory, migotanie przedsionków; rzadko – tachykardia.

Ze strony naczyń: często – hipotensja; rzadko – zakrzepica tętnic kończyn, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza: często – kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, nudności, zaparcia, wymioty; rzadko – wzdęcia brzucha.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka, świąd; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, nadmierna potliwość.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni, ból pleców; rzadko – ból w układzie mięśniowym i kostnym.

Ze strony nerek i układu moczowego: często – zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: rzadko – zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: często – osłabienie; rzadko – niedoból.

Badania laboratoryjne: często – podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny; rzadko – obniżenie liczby receptorów czynnika wzrostu nabłonka, podwyższenie poziomu glukozy we krwi.

W badaniu EPHESUS w grupie pacjentów w wieku ≥ 75 lat odnotowano liczbowo większą liczbę przypadków udaru mózgu. Jednakże nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w częstości udarów między grupą eplerenonu (30) a grupą placebo (22). W badaniu EMPHASIS-HF liczba przypadków udaru mózgu u pacjentów w wieku ≥ 75 lat wynosiła 9 w grupie leczonej eplerenonem i 8 w grupie placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z lokalnymi wymogami.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistry w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM”

(odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii)

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budindustrii, 5.

INSTRUKCJA

do zastosowania medycznego leku

RENOTOR

(RENOTOR)

Skład:

substancja czynna: eplerenon;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikryształowa; sodowa croscarmelozowa; hipromeloza; laurylosiarczan sodu; stearynian magnezu; talk; dwutlenek tytanu (E 171); polietylenoglikol 6000 (makrogol 6000).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: dwuwypukłe, okrągłe tabletki białego lub prawie białego koloru, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Moczopędné. Moczopędné zatrzymujące potas. Antagoniści aldosteronu. Eplerenon.

Kod ATC C03D A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Eplerenon wykazuje względną selektywność wiązania się z rekombinowanymi receptorami ludzkimi dla mineralokortykoidów w porównaniu do jego oddziaływania z rekombinowanymi receptorami ludzkimi dla glukokortykoidów, progesteronu oraz androgenów. Eplerenon przeszkadza w wiązaniu się receptorów z aldosteronem – ważnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), który bierze udział w regulacji ciśnienia tętniczego i jest zaangażowany w patofizjologiczne mechanizmy rozwoju chorób sercowo-naczyniowych.

Skutki farmakodynamiczne

Wykazano, że eplerenon powoduje trwałe podwyższenie stężenia reniny w osoczu i stężenia aldosteronu w surowicy krwi, co odpowiada hamowaniu ścieżki negatywnej sprzężenia zwrotnego aldosteronu na wydzielanie reniny. Jednakże podwyższenie aktywności reniny w osoczu i stężenia aldosteronu w surowicy krwi nie prowadzi do osłabienia działania eplerenonu.

W badaniach zakresu dawek przy przewlekłej niewydolności serca (klasy II–IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)) dodanie eplerenonu do standardowego schematu leczenia prowadziło do oczekiwanego, zależnego od dawki wzrostu stężenia aldosteronu. Podobnie, w badaniu nefrologiczno-kardiologicznym EPHESUS (badanie skuteczności i śmiertelności przy stosowaniu eplerenonu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym zaburzeniem czynności lewej komory i niewydolnością serca) leczenie eplerenonem prowadziło do istotnego wzrostu stężenia aldosteronu. Uzyskane wyniki potwierdzają blokadę receptorów mineralokortykoidowych w tej populacji. W badaniu EPHESUS eplerenon obniżał ryzyko śmiertelności z dowolnej przyczyny o 15% w porównaniu do placebo, głównie dzięki zmniejszeniu śmiertelności z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko śmiertelności lub hospitalizacji z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu eplerenonu było zmniejszone o 13%. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 2,3% dla punktu końcowego ogólnej śmiertelności oraz 3,3% dla punktu końcowego śmiertelność lub hospitalizacja z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Skuteczność kliniczną eplerenonu wykazano przede wszystkim u pacjentów w wieku do 75 roku życia. Korzyści z leczenia u pacjentów w wieku powyżej 75 lat nie zostały wystarczająco przebadane. Poprawę lub stabilizację wskaźników funkcjonalnej klasyfikacji według NYHA obserwowano u istotnie większego odsetka pacjentów stosujących eplerenon w porównaniu z grupą placebo. Częstość występowania hiperkaliemii wynosiła 3,4% w grupie eplerenonu i 2% w grupie placebo. Częstość występowania hipokaliemii wynosiła 0,5% w grupie eplerenonu i 1,5% w grupie placebo.

W badaniu EMPHASIS-HF (badanie częstości hospitalizacji i śmiertelności przy stosowaniu eplerenonu u pacjentów z niewydolnością serca i objawami łagodnego stopnia) oceniano skuteczność wpływu eplerenonu dodanego do standardowego leczenia na wyniki kliniczne pacjentów z niewydolnością serca o charakterze skurczowym i objawami łagodnego stopnia (funkcjonalna klasa II według klasyfikacji NYHA). Pierwotny punkt końcowy (śmiertelność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca) zaobserwowano u 249 pacjentów (18,3%) w grupie eplerenonu i u 356 pacjentów (25,9%) w grupie placebo. Wpływ eplerenonu na wyniki pierwotnego punktu końcowego był stabilny we wszystkich wcześniej określonych podgrupach. Drugorzędny punkt końcowy (ogólna śmiertelność) zaobserwowano u 171 pacjentów (12,5%) w grupie eplerenonu i u 213 pacjentów (15,5%) w grupie placebo. Śmiertelność z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego odnotowano u 147 pacjentów (10,8%) w grupie eplerenonu i u 185 pacjentów (13,5%) w grupie placebo. W trakcie badania hiperkaliemia (stężenie potasu w surowicy krwi > 5,5 mmol/l) występowała u 158 pacjentów (11,8%) w grupie eplerenonu i u 96 pacjentów (7,2%) w grupie placebo. Hipokaliemia (stężenie potasu w surowicy krwi < 4 mmol/l) występowała w grupie eplerenonu z istotnie niższą częstością niż w grupie placebo (38,9% w grupie eplerenonu i 48,4% w grupie placebo).

Dzieci

Zastosowanie eplerenonu u dzieci z niewydolnością serca nie było badane.

W 10-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci z nadciśnieniem (w wieku 4–16 lat, n=304), stosowanie eplerenonu w dawkach 25–100 mg na dobę, prowadzące do ekspozycji podobnej do tej u dorosłych, nie wykazało skutecznego obniżenia ciśnienia tętniczego. W tym badaniu oraz w badaniu bezpieczeństwa trwającym 1 rok z udziałem 149 dzieci w wieku 5–17 lat profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego u dorosłych. Zastosowanie eplerenonu u dzieci poniżej 4 roku życia z nadciśnieniem nie było badane, ponieważ badania z udziałem starszych dzieci wykazały brak skuteczności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie przeprowadzono badań długotrwałego wpływu na stan hormonalny dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność eplerenonu po podaniu doustnej dawki 100 mg wynosi 69%.

Maksymalne stężenie eplerenonu w osoczu krwi osiągane jest w przybliżeniu po 1,5–2 godzinach. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmieniają się proporcjonalnie do dawki w zakresie 10–100 mg i mniej niż proporcjonalnie przy dawkach powyżej 100 mg. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia. Pokarm nie wpływa na wchłanianie eplerenonu.

Rozkład

Eplerenon wiąże się z białkami osocza krwi w około 50% i głównie wiąże się z α-1-kwasowymi glikoproteinami. Przypuszczalny objętość rozkładu eplerenonu w stanie równowagi szacuje się na 42–90 l. Eplerenon nie ma tendencji do wiązania się z erytrocytami.

Biologiczna transformacja

Metabolizm eplerenonu odbywa się głównie za pośrednictwem enzymu CYP3A4. W osoczu krwi człowieka nie wykryto żadnych aktywnych metabolitów eplerenonu.

Wydalanie

Mniej niż 5% dawki eplerenonu wydawane jest z moczem i kałem w niezmienionej formie. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki radioaktywnie znaczonego eplerenonu około 32% dawki wydano z kałem i około 67% wydano z moczem. Okres półtrwania eplerenonu wynosi około 3–6 godzin. Przypuszczalny klirens z osocza wynosi około 10 l/h.

Populacje specyficzne

Wiek, płeć i rasa

Badania farmakokinetyki eplerenonu po podaniu dawki 100 mg raz dziennie przeprowadzono u następujących kategorii pacjentów: osoby starsze (65 lat i więcej), mężczyźni, kobiety, osoby afroamerykańskie. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce eplerenonu w zależności od płci. U pacjentów starszych w stanie równowagi obserwowano wzrost stężenia Cmax (o 22%) i AUC (o 45%) w porównaniu z młodszy pacjentami (18–45 lat). U pacjentów afroamerykańskich w stanie równowagi Cmax była niższa o 19%, a AUC o 26% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Za pomocą populacyjnego modelu farmakokinetycznego opartego na stężeniach eplerenonu z dwóch badań z udziałem 51 pacjentów w wieku 4–16 lat stwierdzono, że masa ciała pacjenta ma istotny wpływ statystyczny na objętość rozkładu eplerenonu, ale nie na jego klirens. Przewiduje się, że objętość rozkładu eplerenonu i ekspozycja szczytowa u dzieci o większej masie ciała będą podobne do tych obserwowanych u dorosłych o podobnej masie ciała. U pacjentów o masie ciała 45 kg objętość rozkładu jest o około 40% niższa i przewiduje się, że ekspozycja szczytowa będzie wyższa niż ta obserwowana u dorosłych. Dzieciom podawano początkową dawkę eplerenonu 25 mg raz dziennie; po 2 tygodniach dawkę zwiększono do 25 mg dwa razy dziennie, a w razie potrzeby klinicznej do 50 mg dwa razy dziennie. Przy stosowaniu takich dawek najwyższe stężenia eplerenonu u dzieci nie były istotnie wyższe niż te obserwowane u dorosłych przy początkowej dawce 50 mg raz dziennie.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetykę eplerenonu oceniano u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek AUC i Cmax w stanie równowagi były podwyższone odpowiednio o 38% i 24% w porównaniu z grupą kontrolną. U pacjentów poddawanych hemodializie te wskaźniki były obniżone odpowiednio o 26% i 3% w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów. Nie stwierdzono korelacji między kliresem eplerenonu z osocza krwi a kliresem kreatyniny. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowanymi uszkodzeniami wątroby (klasa B według klasyfikacji Childa-Pugh) i porównywano wyniki z wynikami uzyskanymi u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby. Cmax i AUC eplerenonu w stanie równowagi były podwyższone odpowiednio o 3,6% i 42% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, stosowanie eplerenonu tym pacjentom jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca (klasy II–IV według klasyfikacji NYHA) przeprowadzono badanie farmakokinetyki eplerenonu w dawce 50 mg. Wartości Cmax i AUC w stanie równowagi u pacjentów z niewydolnością serca były odpowiednio o 38% i 30% wyższe niż u zdrowych ochotników odpowiedniego wieku, masy ciała i płci. Zgodnie z tymi wynikami, analiza populacyjna farmakokinetyki eplerenonu przeprowadzona w podgrupie pacjentów z badania EPHESUS wskazuje, że klirens eplerenonu u pacjentów z niewydolnością serca nie różni się od klirensu tego leku u zdrowych ochotników starszego wieku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dopełnienie standardowego leczenia z zastosowaniem blokerów β w celu zmniejszenia ryzyka zachorowań i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u stabilnych pacjentów z dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40 %) i objawami klinicznymi niewydolności serca po niedawno przebytym zawałach mięśnia sercowego.

Dopełnienie standardowego optymalnego leczenia w celu zmniejszenia ryzyka zachorowań i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA i dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 30 %) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
pacjenci z poziomem potasu w surowicy krwi > 5 mmol/l w momencie rozpoczęcia leczenia;
pacjenci z niewydolnością nerek w stopniu ciężkim (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²);
pacjenci z niewydolnością wątroby w stopniu ciężkim (klasa C według klasyfikacji Childa-Puga);
pacjenci stosujący moczopochłonne zatrzymujące potas lub silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
jednoczesne stosowanie eplerenonu w potrójnej kombinacji z inhibytorem ACE i blokerem receptora angiotensyny.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Kluczujące potas moczopochłonne i suplementy potasu

Nie należy podawać eplerenonu pacjentom stosującym inne kluczujące potas moczopochłonne i suplementy potasu ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Pod wpływem kluczących potas moczopochłonnych może również nasilać się działanie hipotensyjne i innych leków moczopochłonnych.

Inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny

W przypadku stosowania eplerenonu w połączeniu z inhibytorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny ryzyko hiperkaliemii może wzrastać. Zaleca się staranne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi i wskaźników funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń funkcji nerek, np. u pacjentów w podeszłym wieku. Nie należy stosować eplerenonu jednoczesne w potrójnej kombinacji z inhibytorem ACE i blokerem receptora angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lity

Badania interakcji eplerenonu z litem nie były prowadzone. Jednakże u pacjentów przyjmujących lity w połączeniu z inhibitorami ACE i moczopochłonnymi opisywano przypadki toksycznego działania lity (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i leków litu. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, konieczne jest monitorowanie poziomu lity w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna, takrolimus

Cyklosporyna i takrolimus mogą powodować zaburzenia funkcji nerek i zwiększać ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu z cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku konieczności podania cyklosporyny lub takrolimusu w trakcie leczenia eplerenonem zaleca się staranne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwnowotworne niesteroidowe (NSAID)

Leczenie lekami NSAID może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem (wiek podeszły i/lub odwodnienie, osoby stosujące moczopochłonne, osoby z zaburzeniami funkcji nerek) poprzez obniżenie filtracji kłębuszkowej (hamowanie działających rozszerzająco na naczynia prostaglandyn przez leki przeciwnowotworne niesteroidowe). Ten wpływ jest zazwyczaj odwracalny. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu antyhipertensyjnego. Pacjentom przyjmującym eplerenon i leki NSAID przed rozpoczęciem leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i monitorować funkcję nerek na początku leczenia oraz regularnie w trakcie terapii skojarzonej (patrz sekcje „Sposób podania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Trimetoprym

Jednoczesne stosowanie trimetoprymu i eplerenonu zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Należy monitorować poziom potasu w surowicy krwi i wskaźniki funkcji nerek, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

α1-blokery (np. prazozyna, alfuzozyna)

Trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki, amifostyna, baklofen

Jednoczesne stosowanie tych leków i eplerenonu może potencjalnie nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd

W przypadku jednoczesnego przepisywania tych leków i eplerenonu istnieje możliwość osłabienia działania hipotensyjnego w wyniku zatrzymania płynu i sodu.

Interakcje farmakokinetyczne

Badania in vitro wskazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6 ani CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem białka P-glikoproteiny.

Digoksyna

Poziom ekspozycji systemowej (AUC) digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu z eplerenonem wzrasta o 16 % (90 % przedział ufności 4–30 %). Należy ostrożnie przepisywać digoksynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Warfaryna

Nie opisano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Należy ostrożnie przepisywać warfarynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Substraty CYP3A4

Wyniki badań farmakokinetycznych z użyciem substratów CYP3A4 (czyli midazolam i cyzapryda) nie wykazały objawów wyraźnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu tych leków i eplerenonu.

Inhibitory CYP3A4:

Silne inhibitory CYP3A4

Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i środków hamujących aktywność enzymu CYP3A4 możliwe jest wystąpienie wyraźnych interakcji farmakokinetycznych. Pod wpływem silnego inhibitora CYP3A4 (ketoconazol 200 mg 2 razy dziennie) wartość AUC eplerenonu wzrastała o 441 % (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4 (ketoconazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4

Stosowanie w połączeniu z erytromycyną, saquinawirem, amiodaronem, diltiazemem, werapamilem lub fluconazolem prowadziło do wyraźnych interakcji farmakokinetycznych z wzrostem poziomów AUC o 98–187 %. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg na dobę (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Induktory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie eplerenonu i dziurawca (silny induktor CYP3A4) prowadziło do obniżenia AUC eplerenonu o 30 %. Stosowanie silniejszych induktorów CYP3A4 (ryfampycyna) może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia AUC eplerenonu. Ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu nie zaleca się jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 (ryfampycyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antacida

Z uwagi na wyniki klinicznego badania farmakokinetycznego, przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków przeciwwstrząsowych nie przewiduje się wyraźnych interakcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Hiperkaliemia

W trakcie leczenia eplerenonem, zgodnie z jego mechanizmem działania, możliwe jest wystąpienie hiperkaliemii. U wszystkich pacjentów na początku leczenia oraz w trakcie zmiany dawki leku należy kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi. W dalszym etapie zalecana jest okresowa kontrola, szczególnie u pacjentów należących do grupy ryzyka wystąpienia hiperkaliemii (takich jak pacjenci w starszym wieku, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”) oraz z cukrzycą). Po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie zaleca się stosowania suplementów potasu ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii. Wykazano, że obniżenie dawki eplerenonu prowadzi do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. W jednym z badań wykazano, że dodatkowe stosowanie hydrochlorotiazydu w trakcie leczenia eplerenonem kompensowało wzrost stężenia potasu w surowicy krwi.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z mikroalbuminurią cukrzycową) należy regularnie kontrolować stężenie potasu. Obniżenie funkcji nerek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii. Chociaż wyniki badania EPHESUS przeprowadzonego u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią są ograniczone, u tych pacjentów obserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii. W związku z tym leczenie takich pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Eplerenon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasy A i B według klasyfikacji Childa-Pugh) nie obserwowano wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi powyżej 5,5 mmol/l. Pacjenci ci powinni być jednak poddawani kontroli poziomu elektrolitów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Induktory CYP3A4

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania eplerenonu z silnymi induktorami CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lity, cyklosporyna, takerolimus

Należy unikać stosowania lityku, cyklosporyny, takerolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Składniki pomocnicze

Preparat leczniczy Renotor zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi, uwarunkowanymi genetycznie zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzona niedostateczność laktozy Lapp’a lub zespół zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania eplerenonu u kobiet w ciąży. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, poród oraz rozwój poporodowy. Eplerenonu należy stosować u kobiet w ciąży z ostrożnością.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka matki po podaniu doustnym. Jednak dane badań przedklinicznych wskazują na obecność eplerenonu i/lub jego metabolitów w mleku szczurów oraz na normalny rozwój potomstwa narażonego na działanie eplerenonu w ten sposób. Ponieważ potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią nie zostało zbadane, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy też przerwać stosowanie eplerenonu, biorąc pod uwagę znaczenie leku dla matki.

Niepłodność

Brak informacji dotyczących wpływu eplerenonu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Eplerenon nie powoduje senności ani zaburzeń funkcji poznawczych, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w związku ze stosowaniem leku podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Dostępne są dawki leku Renotor 25 mg i 50 mg, umożliwiające indywidualne doboru dawki. Maksymalna dzienna dawka leku Renotor wynosi 50 mg na dobę.

Lek można stosować niezależnie od posiłków (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawałcie mięśnia sercowego

Zalecana dawka utrzymania eplerenonu to 50 mg raz dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w surowicy (patrz tabela 1).

Leczenie eplerenonem należy zazwyczaj rozpocząć w ciągu 3–14 dni po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA

Leczenie pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA należy rozpocząć od dawki 25 mg raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w surowicy (patrz tabela 1 oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem u pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy przekracza 5 mmol/l (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stężenie potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w pierwszym tygodniu leczenia oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po korekcie dawki. W razie potrzeby należy dalej okresowo oznaczać stężenie potasu w surowicy podczas leczenia.

Po rozpoczęciu leczenia dawkę leku należy korygować w zależności od stężenia potasu w surowicy, zgodnie z poniższą tabelą 1.

Korekta dawki po rozpoczęciu leczenia

Tabela 1

Stężenie potasu w osoczu (mmol/l)	Działanie	Korekta dawki
< 5,0	Zwiększenie	Z 25 mg 1 raz na 2 dni do 25 mg 1 raz na dobę Z 25 mg 1 raz na dobę do 50 mg 1 raz na dobę
5,0–5,4	Bez zmian	Dawkę nie zmieniać
5,5–5,9	Obniżenie	Z 50 mg 1 raz na dobę do 25 mg 1 raz na dobę Z 25 mg 1 raz na dobę do 25 mg 1 raz na 2 dni Z 25 mg 1 raz na 2 dni do tymczasowego odstawienia
≥ 6,0	Tymczasowe odstawienie

Po tymczasowym odstawieniu eplerazonu z powodu wzrostu stężenia potasu do ≥ 6 mmol/l, ponowne wprowadzenie leczenia jest możliwe w dawce 25 mg co drugi dzień po spadku stężenia potasu poniżej 5 mmol/l.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikacji dawki początkowej eplerazonu. Z powodu wieku spowodowanego obniżeniem czynności nerek, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii u pacjentów w podeszłym wieku jest zwiększone. Ryzyko to może dodatkowo wzrosnąć w przypadku współistniejących chorób, które prowadzą do zwiększenia ekspozycji systemowej na lek, w szczególności zaburzeń czynności wątroby o łagodnym i umiarkowanym stopniu nasilenia. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia czynności nerek

Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie wymagają modyfikacji dawki początkowej. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz dostosowanie dawki leku zgodnie z Tabelą 1.

Pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) należy rozpocząć leczenie od dawki 25 mg co drugi dzień i dostosować dawkę leku w zależności od stężenia potasu (patrz Tabela 1). Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z klirens kreatyniny < 50 ml/min i niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. U takich pacjentów eplerazon należy stosować z ostrożnością. Stosowanie dawek przekraczających 25 mg dziennie u pacjentów z klirens kreatyniny < 50 ml/min nie było badane.

Eplerazon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Eplerazon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy.

Zaburzenia czynności wątroby

Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby nie wymagają modyfikacji dawki początkowej. Ze względu na zwiększone stężenie ekspozycji systemowej na eplerazon u tej grupy pacjentów, a zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, zaleca się częste i regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania eplerazonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego eplerazon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie łączone

W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (np. amiodaron, dyltiazem, werapamil) można rozpocząć leczenie eplerazonem w dawce początkowej 25 mg raz dziennie. Dawka leku nie powinna przekraczać 25 mg raz dziennie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania eplerazonu u dzieci nie zostały ustalone. Obecnie dostępne informacje przedstawiono w sekcji „Właściwości farmakologiczne”.

Przedawkowanie

Nie otrzymano doniesień o reakcjach niepożądanych związanych z przedawkowaniem eplerazonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u ludzi mogą być hipotensja tętnicza lub hiperkaliemia. Eplerazon nie może być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy. Wykazano, że eplerazon skutecznie wiąże się z węglem aktywnym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy rozpocząć leczenie wspierające. W przypadku rozwoju hiperkaliemii należy rozpocząć leczenie zgodnie z obowiązującymi standardami.

Efekty uboczne

W dwóch badaniach (EPHESUS i EMPHASIS-HF) wykazano, że ogólna częstość występowania działań niepożądanych podczas stosowania eplerenonu i placebo była taka sama.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które mogą być związane ze stosowaniem eplerenonu i które występowały częściej podczas leczenia niż przy stosowaniu placebo, poważne działania niepożądane występujące częściej podczas leczenia niż przy stosowaniu placebo lub te opisane podczas obserwacji pozarejestrowych.

Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie ze słownikiem standaryzowanej terminologii medycznej MedDRA według układów organizmu z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Infekcje i inwazje: rzadko – zapalenie nerek, infekcje, zapalenie gardła.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego: rzadko – eozynofilia.

Zaburzenia układu endokrynnego: rzadko – niedoczynność tarczycy.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: często – hiperkaliemia (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), hipercholesterolemia; rzadko – hiponatremia, odwodnienie, hipertriglicerydemia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego: często – omdlenia, zawroty głowy, ból głowy; rzadko – hipestezja.

Zaburzenia serca: często – niewydolność lewej komory, migotanie przedsionków; rzadko – tachykardia.

Zaburzenia układu naczyniowego: często – hipotensja; rzadko – zakrzepica tętnic kończyn, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: często – kaszel.

Zaburzenia układu pokarmowego: często – biegunka, nudności, zaparcia, wymioty; rzadko – wzdęcia.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, swędzenie; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, nadmierne pocenie.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni, ból pleców; rzadko – ból w układzie mięśniowo-szkieletowym.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: często – zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania: często – osłabienie; rzadko – niedoból.

W badaniu EPHESUS u grupy pacjentów w wieku ≥ 75 lat odnotowano liczbowo większą liczbę przypadków udaru mózgu. Jednakże nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w częstości udarów między grupą eplerenonu (30) a grupą placebo (22). W badaniu EMPHASIS-HF liczba przypadków udarów u pacjentów w wieku ≥ 75 lat wyniosła 9 w grupie leczonej eplerenonem i 8 w grupie placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych zgodnie z lokalnymi wymogami.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistry w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM”

(operacje produkcyjne)

Siedziba producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 93400, obwód ługański, miasto Siewierodonieck, ul. Przemysłowa 24-w.