Remedia

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Remedia (remedia)

SkÅ ad:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera levofloxacynÄ (w postaci levofloxacynÄ hemihydretu) 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, povidon K-30, crospovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, laurylosiarczan sodu, glikol propylenowy, powłoka Protectab HP-1: hydroksypropyloceluloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletka powłokowe.

Główne fizykochemiczne właściwości: wydłużone, dwuwypukłe tabletki żółte, powłokowe, z ryflowanĆ liniĆ z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działает na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (względnie minimalnego stężenia podłogowego) (MIC (MPC)).

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla levofloksacyny

Zalecane przez CLSI (Instytut Standaryzacji Klinicznych i Laboratoryjnych, dawniej NCCLS) wartości progowe MIC dla lewofloksacyny, oddzielające organizmy wrażliwe od organizmów o pośredniej wrażliwości oraz organizmy o pośredniej wrażliwości od opornych, przedstawiono w tabeli 4 dla testu MIC (µg/ml) lub metody dyfuzyjnej z użyciem krążków (średnica strefy [mm] z krążkiem lewofloksacyny 5 µg).

Tabela 2

Zalecane przez CLSI wartości progowe MIC i metody dyfuzyjnej z użyciem krążków dla lewofloksacyny (M100-S17, 2007)

Wrażliwe na działanie antybakteryjne gatunki

Odporność na leki może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie. Należy uzyskać lokalne dane dotyczące oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalna częstość występowania oporności może ograniczać przydatność leku przynajmniej w niektórych typach infekcji.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae*, Streptococcus pyogenes*

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Burkholderia cepacia**, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae*, Haemophilus para-influenzae*, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae*, Moraxella catarrhalis*, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae*, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila*, Mycoplasma pneumoniae*, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis*, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii*, Citrobacter freundii*, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae*, Escherichia coli*, Morganella morganii*, Proteus mirabilis*, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa*, Serratia marcescens*

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus**, Bacteroides thetaiotaomicron**, Bacteroides vulgatus**, Clostridium difficile**

* Skuteczność kliniczna została wykazana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

** Naturalna wrażliwość pośrednia.

Inne dane

Zakażenia szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać leczenia skojarzonego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Levofloksacyna po doustnym podaniu szybko i niemal całkowicie wchłania się, osiągając maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny. Biodostępność absolutna wynosi około 100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie levofloksacyny.

Rozkład

Około 30–40% levofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Kumulacja po wielokrotnym stosowaniu levofloksacyny w dawce 500 mg raz dziennie jest praktycznie nieistotna. Pojawia się niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po podawaniu dawek 500 mg dwa razy dziennie. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Przenikanie do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego i tkanek płuc (BSPT)

Maksymalne stężenia levofloksacyny w błonie śluzowej oskrzeli i sekrecie oskrzelowym po podaniu doustnym 500 mg wynosiły odpowiednio 8,3 μg/g i 10,8 μg/ml. Osiągane były one w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanek płuc

Maksymalne stężenia levofloksacyny w tkankach płuc po podaniu doustnym 500 mg wynosiły około 11,3 μg/g i osiągane były 4–6 godzin po podaniu leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherza moczowego

Maksymalne stężenia levofloksacyny w zawartości pęcherza moczowego w zakresie 4,0–6,7 μg/ml osiągane były 2–4 godziny po podaniu leku w trakcie 3-dniowego stosowania dawek 500 mg 1–2 razy dziennie.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego

Levofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanek prostaty

Po podaniu 500 mg levofloksacyny raz dziennie przez 3 dni średnie stężenia w tkance prostaty wynosiły odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2,0 μg/g po 2, 6 i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wynosił 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie w moczu 8–12 godzin po jednorazowym doustnym podaniu dawki 150 mg, 300 mg lub 500 mg levofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biotransformacja

Levofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji. Metabolitami są dimetylolevofloksacyna i N-tlenek levofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Levofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym levofloksacyna jest powoli wydalana z osocza krwi (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce levofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienną stosowalność tych dróg podania.

Liniowość

Levofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę levofloksacyny. W przypadku obniżonej czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a wydłuża się okres półtrwania, jak pokazano w tabeli 3.

Tabela 3

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Remedia wskazany jest w leczeniu u dorosłych następujących infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenia zatok;
• zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza;

(Preparat należy stosować tylko wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako pierwsza linia leczenia tych infekcji)

• skomplikowane infekcje dróg moczowych oraz ostre zapalenie nerek;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie.

Remedia w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu dokończenia leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik preparatu; epilepsja; dolegliwości związane z działaniami niepożądanymi ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów; wiek dziecięcy; okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na preparat

Sole żelaza, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy podaje się ją jednocześnie z solami żelaza, lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub didanozyną (tylko formy zawierające buforowe czynniki glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po podaniu doustnym. Zaleca się nie stosować leków zawierających jony dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, czy didanozynę (dotyczy to wyłącznie form lekarskich didanozyny zawierających buforowe czynniki glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu tabletek lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie lewofloksacyny po podaniu doustnym.

Sukralofa

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralofą. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralofę, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralofę 2 godziny po podaniu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen oraz inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklosporyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerek z lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklosporyny i o 34% w obecności probenecydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby istotne statystycznie różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu węglanu wapnia, digoksyny, gliBenklamidu, ranitydyny na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ preparatu na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Zgłaszano zwiększenie czasu protrombiny (INR – międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone, przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną). Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe i makrolidy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” (Wydlużenie odstępu QT)).

Inna istotna informacja

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest substratem markerowym enzymu CYP1A2), co sugeruje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Przyjmowanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Tabletki lewofloksacyny można zatem przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne niepożądane reakcje po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

W przypadku postaci płucnej wąglika zastosowanie leku opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę dokumenty konsensusowe krajowe i/lub międzynarodowe dotyczące leczenia wąglika.

Metycylinooporność S. aureus

U S. aureus opornych na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy uznano za niemożliwe zastosowanie standardowo zalecanych środków przeciwbakteryjnych w leczeniu infekcji MRSA).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrych bakteryjnych zatrzewi i zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, o ile infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględniać lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Długotrwałe, niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niesprzyjających i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem wielokrotne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę, narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą wystąpić już 48 godzin po rozpoczęciu leczenia chinolonami i fluorochinolonami; donoszono o ich występowaniu nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien wzrasta u pacjentów starszych, u pacjentów otrzymujących 1000 mg lewofloksacyny na dobę, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać leczenia towarzyszącego kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesnego obrzęku, stanu zapalnego) należy przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leczenia. Należy zapewnić odpowiednie leczenie dotkniętej kończyny(-y) (np. unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku pojawienia się objawów tendynopatii.

Dawkę dobową należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny. Należy monitorować stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie w przypadkach ciężkich, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lekiem (w tym przez kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Choroba wywołana przez Clostridium difficile może różnić się nasileniem od łagodnego do zagrożonego życia; najcięższą formą jest kolit pseudomembranozny. Z tego powodu ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas leczenia lewofloksacyną lub po nim rozwija się ciężka biegunka. Jeśli pojawiają się podejrzenia o kolit pseudomembranozny, należy natychmiast przerwać stosowanie leku, a pacjentów należy pilnie leczyć środkami wspomagającymi ± terapią specyficzną (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak w przypadku innych chinolonów, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, w szczególności u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami, które zwiększają skłonność do drgawek (obniżają próg drgawkowy), np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforanodwudehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub obecnym defektem aktywności glukoza-6-fosforanodwudehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, a zatem lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny donoszono o ciężkich działaniach niepożądanych ze strony skóry, takich jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych ciężkich reakcji skórnych i zapewnić dokładny nadzór. Jeśli pojawiają się objawy świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się taka poważna reakcja jak SJS, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczęcie leczenia lewofloksacyną u tego pacjenta jest zabronione.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, donoszono o zmianach poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemia). Donoszono o przypadkach śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą należy monitorować poziom cukru we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas przyjmowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na silne promienie słoneczne lub sztuczne promieniowanie UV (np. lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania leku.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia się wyników testów koagulacyjnych (PT/INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować wyniki testów koagulacyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Donoszono o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach takie reakcje postępowały do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy);
• niekorygowany dysbalans elektrolitowy (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wiek starszy;
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia)

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu lewofloksacyny u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” (Pacjenci starsi), „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony donoszono o przypadkach neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej polineuropatii, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Jeśli rozwijają się takie objawy neuropatii jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci otrzymujący leczenie lewofloksacyną powinni powiadomić lekarza przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Donoszono o przypadkach niekrotycznego zapalenia wątroby, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji donoszono o ciężkich działaniach niepożądanych, w tym przypadkach śmiertelnych i konieczności wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po zastosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych możliwych metod leczenia u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy, u pacjentów z już zdiagnozowaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających rozwojowi aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, zdiagnozowany miażdżyca).

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Zaburzenia wzroku

W przypadku zaburzeń wzroku lub innego wpływu na oczy należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych i wzrost mikroorganizmów opornych. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe są fałszywie ujemne wyniki podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Ze względu na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana u ciężarnych i u kobiet karmiących piersią. Jeśli ciąża wystąpi podczas leczenia lekiem, należy poinformować o tym lekarza.

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Informacja dotycząca wydzielania lewofloksacyny w mleko matki jest niewystarczająca, choć inne fluorochinolony są wydzielane w mleko matki. Ze względu na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez fluorochinolony w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyny nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzuch, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zaleca się kontynuowanie leczenia lekiem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenów.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu. Można je przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i w innym czasie.

Środek leczniczy należy stosować najwcześniej 2 godziny przed lub najpóźniej 2 godziny po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko formy zawierające buforowe agenty glinu lub magnezu) oraz sukralfażu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Tabela 4

Stosowanie u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min):

Tabela 5

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż

50 ml/min.

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Jeśli funkcja nerek jest prawidłowa, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 18. roku życia, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania dotyczą układu nerwowego środkowego (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe); objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej. Zgodnie z wynikami badań, przy stosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, obserwowano wydłużenie interwału QT. W przypadkach przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG.

Leczenie: terapia objawowa. W przypadku ostrego przedawkowania stosuje się przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwymiotne.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Niepożądane działania.

Częstotliwość niepożądanych działań wymienionych w tabeli 4 określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od >1/100 do <1/10), rzadko (od >1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszania się nasilenia objawów.

Tabela 6

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne, czasami możliwe nawet po podaniu pierwszej dawki.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych, czasami możliwe nawet po podaniu pierwszej dawki.

* Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów donoszono o bardzo rzadkich przypadkach długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich reakcjach na lek, które czasem wpływały na kilka układów organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), w niektórych przypadkach niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Do innych niepożądanych działań ubocznych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonu należy napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 lub 10 tabletek w blistrze. Po 1 blisterze w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Simpex Pharma Pvt. Ltd.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Biuro: B-4/160, Safdarjung Enclave, Nowe Delhi – 110 029, Indie.

Zakład: C7 do C13 i C59 do C64, Centralny Obszar Rozwoju Sigaddi (SIDCUL), Sigaddi, Kotdwar – 246149, dystrykt Pauri Garhwal, Uttarakhand, Indie.