Rekovel

ULĘCZENIE dla zastosowania medycznego leku Rekovel

Skład:

substancja czynna: folitropina delta;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33,3 µg folitropiny delta,

1 wstępnie napełniona dawka strzykawki-pensety zawiera:

12 µg folitropiny delta w 0,36 ml roztworu do wstrzykiwań albo

36 µg folitropiny delta w 1,08 ml roztworu do wstrzykiwań albo

72 µg folitropiny delta w 2,16 ml roztworu do wstrzykiwań;

substancje pomocnicze: fenol; polisorbat 20; L-metionina; siarczan sodu, dekahydrat; fosforan sodu, dwunastohydrat; kwas fosforowy stężony; wodorotlenek sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór praktycznie wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ moczowo-płciowy i hormony płciowe. Hormony gonad i leki stosowane w patologii sfery płciowej. Gonadotropiny i inne stymulatory owulacji. Gonadotropiny. Folitropina delta. Kod ATC G03G A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Follitropina delta jest rekombinowanym ludzkim hormonem folitropowym (FSH), produkowanym w linii komórkowej ludzi PER.C6 metodą rekombinowanego DNA. Sekwencje aminokwasów obu podjednostek FSH w follitropinie delta są identyczne z sekwencjami endogennego ludzkiego FSH. Ponieważ follitropina delta jest produkowana w linii komórkowej ludzi PER.C6, profil glikozylacji różni się od profilu follitropiny alfa i follitropiny beta.

Mechanizm działania

Najważniejszym efektem osiąganym po podaniu pozawiennym FSH jest rozwój wielu dojrzałych pęcherzyków Graafa.

Właściwości farmakodynamiczne

Po codziennym podawaniu równych dawek leku Rekovel i follitropiny alfa wyrażonych w j.m., zgodnie z definicją w analizie biologicznym in vivo na szczurach (test Steelmana-Pohleya), obserwowano silniejszą reakcję jajników (według poziomów estradiolu, inhibiny B oraz objętości pęcherzyków) po podaniu leku Rekovel niż po podaniu follitropiny alfa. Ponieważ analiza biologiczna na szczurach może nie w pełni odzwierciedlać siłę działania FSH zawartego w leku Rekovel u ludzi, lek Rekovel jest dawkowany w µg, a nie w j.m. Dane badania klinicznego wskazują, że dobowe dawkowanie leku Rekovel w dawce 10,0 µg (95 % przedział ufności 9,2; 10,8) zapewnia u większości pacjentek odpowiedź jajników podobną do tej, którą uzyskuje się po zastosowaniu 150 j.m/dzień follitropiny alfa.

Liczba oocytów nadających się do pobrać wzrasta wraz z dawką leku Rekovel oraz stężeniem surowiczym hormonu anty-Müllera (AMH). Z kolei wzrost masy ciała prowadzi do zmniejszenia liczby oocytów nadających się do pobrać (ma to znaczenie kliniczne tylko przy dawkach leku Rekovel mniejszych niż 12 µg). Skuteczny schemat dawkowania leku Rekovel przedstawiono w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badanie ESTHER-1 było randomizowanym, ślepym dla badacza, kontrolowanym badaniem z udziałem 1326 pacjentek poddawanych zapłodnieniu in vitro (in vitro fertilization, IVF)/intra cytoplasmic sperm injection (ICSI). W tym badaniu porównano indywidualny schemat dawkowania leku Rekovel z ustaleniem dawki dobowej dla każdej pacjentki i jej ustaleniem na cały okres stymulacji bez korekty (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) z schematem dawkowania follitropiny alfa według masy ciała, z dawką początkową 11 µg (150 j.m.) przez pierwsze pięć dni, a następnie korektą od 6. dnia stymulacji w zależności od rozwoju pęcherzyków według protokołu antagonisty gonadotropiny uwalniającej hormon (GnRH). Wiek pacjentek wynosił do 40 lat włącznie, pacjentki miały regularne cykle menstruacyjne uznawane za owulacyjne. Przeszczepienie jednej blastocysty w 5. dniu był obowiązkowe, z wyjątkiem pacjentek w wieku 38–40 lat, u których przeszczepiono dwie blastocyty w przypadku braku blastocysty odpowiedniej jakości. Dwie wspólne punkty końcowe to częstotliwość ciąży trwałej oraz częstotliwość implantacji trwalej w nowym cyklu, określone jako co najmniej jeden żywotny zarodek w macicy po 10–11 tygodniach od przeszczepienia oraz liczba żywotnych zarodków w macicy po 10–11 tygodniach od przeszczepienia podzielona przez liczbę przeszczepionych blastocyst, odpowiednio.

Badanie wykazało, że lek Rekovel wykazywał co najmniej taką samą skuteczność jak follitropina alfa pod względem częstotliwości ciąży trwałej i częstotliwości implantacji trwalej (patrz tabela 1).

Tabela 1. Częstotliwość ciąży trwałej i częstotliwość implantacji trwalej w badaniu ESTHER-1

Populacja: wszyscy pacjenci losowi, którzy otrzymywali leczenie.

Wpływ dawkowania leku Rekovel na poziom AMH był również oceniany w punktach końcowych wtórnych, takich jak odpowiedź jajników i kontrola ryzyka zespołu hiperstymulacji jajników (ZHH).

W populacji ogólnej badania średnia liczba oocytów nadających się do pobrać wynosiła 10,0 ± 5,6 po zastosowaniu leku Rekovel (N = 636) w indywidualnym schemacie dawkowania oraz 10,4 ± 6,5 po zastosowaniu foltropiny alfa (N = 643) w dawce początkowej 150 JМ z późniejszą korektą dawki.

U pacjentek z poziomem AMH ≥ 15 pmol/l odpowiedź jajników po zastosowaniu leku Rekovel (N = 355) i foltropiny alfa (N = 353) była następująca: średnia liczba oocytów nadających się do pobrać wynosiła odpowiednio 11,6 ± 5,9 i 13,3 ± 6,9, odsetek pacjentek z ≥ 20 oocytami wynosił 10,1 % (36/355) i 15,6 % (55/353).

U pacjentek owulujących z jajnikami wielokystycznymi, które poddawano cyklowi leczenia antagonistami GnRH, częstość występowania wczesnego ZHH średniego lub ciężkiego stopnia oraz/lub interwencji profilaktycznych z powodu wczesnego rozwoju ZHH wynosiła 7,7 % po zastosowaniu leku Rekovel i 26,7 % po zastosowaniu foltropiny alfa.

W badaniu kontrolowanym oceniającym odpowiedź jajników przy indywidualnym dawkowaniu leku Rekovel u pacjentek z AMH ≤ 35 pmol/l średnia liczba oocytów wynosiła 11,1 ± 5,9 w cyklu z agonistami GnRH (N = 202) w porównaniu do 9,6 ± 5,5 w cyklu z antagonistami GnRH (N = 204), a średnia długość stymulacji lekiem Rekovel wynosiła 10,4 ± 1,9 dnia w cyklu z agonistami GnRH w porównaniu do 8,8 ± 1,8 dnia w cyklu z antagonistami GnRH.

Bezpieczeństwo/immunogenność

Przeciwciała przeciwko FSH oznaczano przed leczeniem i po leczeniu u pacjentek, które otrzymywały do trzech powtórzonych cykli terapii lekiem Rekovel (665 pacjentek w cyklu 1 oraz 252 pacjentki w cyklu 2 w badaniu ESTHER-1 i 95 pacjentek w cyklu 3 w badaniu ESTHER-2). Częstość występowania przeciwciał przeciwko FSH po terapii lekiem Rekovel wynosiła 1,1 % w cyklu 1, 0,8 % w cyklu 2 i 1,1 % w cyklu 3. Te wskaźniki częstości były podobne do wskaźnika częstości przeciwciał przeciwko FSH oznaczanego przed rozpoczęciem terapii lekiem Rekovel w cyklu 1, który wynosił 1,4 %, oraz porównywalne do wskaźników częstości występowania przeciwciał przeciwko FSH po leczeniu foltropiną alfa. U wszystkich pacjentek z przeciwciałami przeciwko FSH miano niskie miana poniżej progu wrażliwości lub bardzo niskie miana i brak zdolności neutralizujących. Powtórzona terapia lekiem Rekovel u pacjentek z istniejącymi lub wywołanymi leczeniem przeciwciałami przeciwko FSH nie zwiększała miana przeciwciał, nie była związana ze zmniejszoną odpowiedzią jajników i nie powodowała zjawisk niepożądanych pośrednich immunologicznie.

Brak doświadczenia z zastosowaniem leku Rekovel w badaniach klinicznych według protokołu długotrwałego podawania agonisty GnRH.

Farmakokinetyka

Profil farmakokinetyczny foltropiny delta badano u zdrowych kobiet oraz u pacjentek poddawanych kontrolowanej stymulacji jajników w ramach EKRO/cyklu ICSI. Po powtarzanych codziennych podskórnych wstrzyknięciach leku Rekovel stan równowagi osiągany jest w ciągu 6–7 dni z stężeniem przekraczającym trzykrotnie stężenie po podaniu pierwszej dawki. Cirkulujące poziomy foltropiny delta są odwrotnie proporcjonalne do masy ciała, co uzasadnia indywidualne dawkowanie według masy ciała. Foltropina delta charakteryzuje się silniejszym działaniem terapeutycznym niż foltropina alfa.

Wchłanianie

Przy codziennym podanym podskórnym leku Rekovel maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 10 godzinach. Biodostępność absolutna wynosi około 64 %.

Rozkład

Widoczny objętość rozkładu po podaniu podskórnym wynosi około 25 l, a objętość rozkładu w stanie równowagi po podaniu dożylnej – 9 l. W zakresie dawek terapeutycznych ekspozycja na foltropinę delta wzrasta proporcjonalnie do dawki.

Eliminacja

Po podaniu podskórnym i dożylnej widoczny klirens foltropiny delta wynosi odpowiednio 0,6 l/godz. i 0,3 l/godz. Okres półtrwania terminalnego po pojedynczym i wielokrotnym podaniu podskórnym wynosi odpowiednio 40 godzin i 28 godzin. Widoczny klirens foltropiny delta jest niski, 0,6 l/godz. po wielokrotnych podaniach podskórnych, co zapewnia silne działanie terapeutyczne. Foltropina delta jest przewidywalnie wydalana z organizmu podobnie jak inne foltropiny, tj. głównie przez nerki. W niezmienionej formie z moczem wydala się około 9 % foltropiny delta.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Kontrolowana stymulacja jajników w celu rozwoju wielu pęcherzyków u kobiet w ramach procedur wspomaganego rozrodu (ART), takich jak zapłodnienie pozaustrojowe (IVF) lub cykl iniekcji wewnątrzcytoplazmatycznych nasienia (ICSI).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”;
• nowotwory podwzgorza lub przysadki mózgowej;
• powiększenie jajników lub torbielowatość niezwiązane z zespołem policystycznych jajników;
• krwawienia ginekologiczne o nieustalonej etiologii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• raka jajników, macicy lub gruczołu piersiowego (patz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan, które uniemożliwiają osiągnięcie celu leczenia lekiem Rekovel:

• pierwotna niewydolność jajników;
• wrodzone wady narządów płciowych niekompatybilne z ciążą;
• mięsaki macicy niekompatybilne z ciążą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji z lekiem Rekovel nie były prowadzone. W przypadku desensytyzacji przysadki mózgowej spowodowanej agonistą GnRH (GnRH), do osiągnięcia odpowiedniej odpowiedzi pęcherzykowej może być potrzebna dłuższa stymulacja i tym samym wyższa dawka całkowita leku Rekovel. Nie zgłaszano klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami podczas terapii lekiem Rekovel, takie interakcje nie są oczekiwane.

Szczególne środki ostrożności.

Śledzenie

W celu poprawienia śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotowywać nazwę i numer serii stosowanego leku w dokumentacji medycznej pacjenta.

Lek Rekovel zawiera substancję czynną o silnym działaniu gonadotropowym, która może powodować działania niepożądane od łagodnego do ciężkiego stopnia, dlatego lek ten powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy dobrze obeznanych z problemami niepłodności i metodami jej leczenia.

Terapia gonadotropinami wymaga znaczącego nakładu czasu ze strony lekarzy i innego personelu medycznego oraz odpowiednich środków kontroli. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Rekovel wymagają regularnego monitorowania odpowiedzi jajników, przy użyciu wyłącznie ultrasonografii lub w połączeniu z oznaczaniem poziomu estradiolu we krwi. Dawkę leku Rekovel należy dobierać indywidualnie dla każdej pacjentki w celu osiągnięcia odpowiedzi jajników z korzystnym profilem bezpieczeństwo/skuteczność. Może występować różnorodność indywidualnych odpowiedzi na podawanie FSH – od słabej odpowiedzi u niektórych pacjentek po nadmierną u innych.

Przed rozpoczęciem leczenia niepłodne pary należy dokładnie przebadać w celu wykrycia istniejących i potencjalnych przeciwwskazań do zajścia w ciążę. W szczególności pacjentki należy przebadać pod kątem hipotyreozę i hiperprolaktynemii oraz w razie potrzeby przepisać odpowiednie specyficzne leczenie.

W celu doboru dawki leku Rekovel zaleca się wykorzystanie wyników oznaczenia AMH metodą immunologiczną za pomocą systemów ELECSYS AMH Plus firmy Roche, ACCESS AMH Advanced firmy Beckman Coulter oraz LUMIPULSE G AMH firmy Fujirebio, ponieważ obecnie nie istnieją ujednolicone metody oznaczania AMH.

U pacjentek poddawanych stymulacji wzrostu pęcherzyków jajnikowych możliwe jest powiększenie jajników oraz istnieje ryzyko rozwoju zespołu nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS). Ścisłe przestrzeganie dawki i schematu podawania leku Rekovel oraz staranne monitorowanie terapii zmniejszą częstość występowania takich zjawisk.

Zespół nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS)

Pewne zwiększenie rozmiarów jajników jest oczekiwanym skutkiem kontrolowanej stymulacji jajników. To zjawisko występuje najczęściej u pacjentek z zespołem policystycznych jajników i zazwyczaj ustępuje bez specjalnego leczenia. W przeciwieństwie do niepowikłanego powiększenia jajników, OHSS jest stanem, który może występować w stopniu od łagodnego do ciężkiego. Obejmuje on znaczne powiększenie jajników, wysokie stężenia hormonów sterydowych we krwi oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej, opłucnej i rzadziej w osierdziu.

Bardzo ważnym czynnikiem zmniejszającym ryzyko OHSS jest staranne i częste monitorowanie rozwoju pęcherzyków. W ciężkich przypadkach OHSS mogą występować takie objawy jak: ból, dyskomfort i uczucie napięcia w jamie brzusznej, znaczne powiększenie jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty i biegunka. Podczas badania klinicznego mogą być stwierdzone hipowolemia, zagęszczenie krwi, zaburzenia elektrolitowe, wodobrzusze, hemoperitoneum, wypływ do opłucnej, wodopłucie lub ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. Bardzo rzadko ciężki OHSS może być powikłany skręceniem jajnika lub zjawiskami tromboembolicznymi, takimi jak zakrzepica tętnicy płucnej, udar niedokrwienny oraz zawał mięśnia sercowego.

Jeśli nie stosuje się ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG) w celu stymulacji ostatecznego dojrzewania pęcherzyków, nadmierna reakcja jajników na leczenie gonadotropiną rzadko nasila się do OHSS. Ponadto zespół może mieć cięższy i dłuższy przebieg po zajściu w ciążę. Dlatego w przypadku oznak nadmiernego pobudzenia jajników zaleca się odroczenie podania hCG oraz doradzenie pacjentce unikania stosunków płciowych lub stosowania barierowych środków antykoncepcyjnych przez co najmniej 4 dni. OHSS może szybko postępować (w ciągu od 24 godzin do kilku dni) i stawać się poważnym stanem medycznym. Wczesny OHSS może wystąpić w ciągu 9 dni po stymulacji ostatecznego dojrzewania pęcherzyka. Późny OHSS może rozwinąć się jako konsekwencja zmian hormonalnych podczas ciąży, po 10 lub więcej dniach od stymulacji ostatecznego dojrzewania pęcherzyka. Ze względu na ryzyko rozwoju OHSS należy obserwować stan pacjentek przez co najmniej dwa tygodnie po podaniu hCG.

Zjawiska tromboemboliczne

U kobiet z niedawnym lub istniejącym schorzeniem tromboembolicznym lub u kobiet z ogólnie przyjętymi czynnikami ryzyka zjawisk tromboembolicznych, takimi jak wywiad osobisty lub rodzinny, otyłość (BMI > 30 kg/m²) lub trombofilia, może występować zwiększony ryzyko zdarzeń żylno- i tętniczo-tromboembolicznych podczas lub po leczeniu gonadotropinami. Leczenie gonadotropinami może prowadzić do dalszego wzrostu ryzyka nasilenia lub pojawienia się powyższych zjawisk. U takich kobiet należy ocenić korzyści z zastosowania gonadotropiny w porównaniu z ryzykiem. Należy jednak zaznaczyć, że sama ciąża, jak również OHSS, również zwiększają ryzyko rozwoju zjawisk tromboembolicznych.

Skręcenie jajnika

Podczas cykli wspomaganego rozrodu (ART) zgłaszano przypadki skręcenia jajnika. Może to być związane z innymi czynnikami ryzyka, takimi jak OHSS, ciąża, wcześniejsze zabiegi operacyjne na narządach jamy brzusznej, skręcenie jajnika w wywiadzie, obecne lub wcześniejsze torbiele jajników lub jajniki policystyczne. Uszkodzenie jajnika spowodowane pogorszeniem ukrwienia można zminimalizować dzięki wczesnej diagnostyce i natychmiastowemu usunięciu skręcenia.

Ciąża wielopłodowa

Ciąża wielopłodowa wiąże się z zwiększonego ryzykiem niekorzystnych skutków dla matki i w okresie okołoporodowym. U pacjentek poddawanych procedurom ART ryzyko ciąży wielopłodowej jest głównie związane z liczbą przeszczepionych embrionów, ich jakością oraz wiekiem pacjentki, jednak rzadko może dojść do ciąży dwoma płodami po przeszczepieniu jednego embrionu. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentki należy poinformować o potencjalnym ryzyku ciąży wielopłodowej.

Przerwanie ciąży

U pacjentek poddawanych kontrolowanej stymulacji jajników w ramach ART częstość przypadków przerwania ciąży w wyniku poronienia lub aborcji jest wyższa niż po zapłodnieniu naturalnym.

Ciąża ektopowa

U kobiet z chorobą jajowodów w wywiadzie istnieje ryzyko ciąży ektopowej niezależnie od tego, czy ciąża powstała w wyniku zapłodnienia spontanicznego, czy po leczeniu niepłodności. Po przeprowadzeniu ART zgłoszono wyższe występowanie ciąży ektopowej niż w populacji ogólnej.

Nowotwory układu rozrodczego

Zarejestrowano przypadki zarówno nowotworów łagodnych, jak i złośliwych jajników i innych narządów układu rozrodczego u kobiet, którym stosowano wiele trybów leczenia niepłodności. Nie ustalono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa ryzyko rozwoju takich nowotworów u niepłodnych kobiet.

Wady wrodzone

Występowanie wad wrodzonych po przeprowadzeniu ART może być nieco wyższe niż po zapłodnieniu spontanicznym. Uważa się, że jest to skutkiem różnic w charakterystyce rodziców (np. wiek matki, jakość nasienia) oraz ciąży wielopłodowej.

Inne stany medyczne

Stany medyczne, które są przeciwwskazaniem do zajścia w ciążę, należy również ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekiem Rekovel.

Upośledzenie funkcji nerek i wątroby

Nie badano stosowania leku Rekovel u pacjentek z umiarkowanym/ciężkim upośledzeniem funkcji nerek lub wątroby.

Zawartość sodu

Lek Rekovel zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej dawce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Rekovel jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Po klinicznym stosowaniu gonadotropin do kontrolowanej stymulacji jajników nie zgłaszano ryzyka teratogennego. Brak danych dotyczących przypadkowego stosowania leku Rekovel u ciężarnych kobiet. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną leku Rekovel w dawkach przekraczających zalecaną maksymalną dawkę dla człowieka. Znaczenie tych danych dla klinicznego stosowania leku Rekovel jest ograniczone.

Karmienie piersią

Rekovel jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią.

Funkcja rozrodcza

Rekovel jest wskazany w przypadku niepłodności (patrz sekcja „Wskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Rekovel nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosowanie leku należy rozpoczynać pod opieką lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń funkcji rozrodczych.

Dozowanie

Dawkowanie leku Rekovel jest indywidualne dla każdej pacjentki i ma na celu osiągnięcie odpowiedzi jajników ze sprzyjającym profilem bezpieczeństwa i skuteczności, tj. osiągnięcie rozwoju wystarczającej liczby komórek jajowych nadających się do pobrania oraz zmniejszenie liczby interwencji mających na celu zapobieganie zespołowi hiperstimulacji jajników (ZHY). Rekovel dawkowany jest w mikrogramach (mkg) (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Schemat dawkowania jest specyficzny dla leku Rekovel, a dawka w mikrogramach (mkg) nie może być stosowana dla innych gonadotropin.

Dla pierwszego cyklu leczenia indywidualną dawkę dzienną należy ustalać na podstawie stężenia AMH w surowicy i masy ciała pacjentki. Dawka powinna być obliczana na podstawie niedawno określonego poziomu AMH (tj. w ciągu ostatnich 12 miesięcy) za pomocą następujących testów diagnostycznych: testu immunoenzymatycznego ELECSYS AMH Plus firmy Roche (test używany w badaniach klinicznych) lub alternatywnie ACCESS AMH Advanced firmy Beckman Coulter, lub LUMIPULSE G AMH firmy Fujirebio (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Indywidualną dawkę dzienną należy stosować przez cały okres stymulacji. U kobiet z poziomem AMH < 15 pmol/l dawka dzienna wynosi 12 mkg niezależnie od masy ciała. U kobiet z poziomem AMH ≥ 15 pmol/l dawka dzienna maleje od 0,19 do 0,10 mkg/kg wraz ze wzrostem stężenia AMH (patrz tabela 2). Dawka powinna być zaokrąglona do wartości wielokrotnej 0,33 mkg, aby odpowiadała skali dawkowania na strzykawce-pensetu. Maksymalna dawka dzienna dla pierwszego cyklu leczenia wynosi 12 mkg.

Do obliczenia dawki leku Rekovel masę ciała należy zmierzyć bezpośrednio przed rozpoczęciem stymulacji. Podczas pomiaru masy ciała pacjentka powinna zdjąć buty i odzież zewnętrzną.

Tabela 2. Schemat dawkowania

Uwagi: µg – mikrogramy.

Stężenie AMH wyrażane jest w pmol/l i powinno być zaokrąglane do najbliższej liczby całkowitej. Jeśli stężenie AMH wyrażone jest w ng/ml, przed ustaleniem dawki należy przeliczyć tę wartość na pmol/l, mnożąc przez 7,14 (ng/ml × 7,14 = pmol/l).

Czas rozpoczęcia terapii lekiem Rekovel zależy od rodzaju protokołu:

• w protokole z wykorzystaniem antagonisty gonadotropiny wyzwalającej hormon uwalniający (GnRH) leczenie należy rozpocząć w 2. lub 3. dzień od początku krwawienia miesięcznego;
• w protokole obejmującym supresję z wykorzystaniem agonisty GnRH leczenie należy rozpocząć około 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia agonistą.

Leczenie powinno trwać do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju folikuli (≥ 3 folikule ≥ 17 mm), co średnio ma miejsce w 9. lub 10. dniu leczenia (zakres 5–20 dni). Jednorazową dawkę 250 µg rekombinowanego hCG lub 5 000 j.m. hCG należy podać w celu stymulacji ostatecznego dojrzewania folikuli. Leczenie lekiem Rekovel należy przerwać i nie należy wykonywać stymulacji ostatecznego dojrzewania folikuli za pomocą hCG u pacjentek z nadmiernym rozwojem folikuli (≥ 25 folikuli ≥ 12 mm).

W kolejnych cyklach leczenia dawkę dobową leku Rekovel należy pozostawić bez zmian lub dostosować, kierując się odpowiedzią jajników pacjentki w poprzednim cyklu. Jeśli w poprzednim cyklu osiągnięto odpowiednią reakcję jajników bez rozwoju zespołu hiperstimulacji jajników (OHSS), należy stosować taką samą dawkę dobową. W przypadku niewystarczającej reakcji jajników w poprzednim cyklu dawkę dobową w kolejnym cyklu należy zwiększyć o 25% lub 50% w zależności od stopnia zaobserwowanej reakcji. W przypadku nadmiernej reakcji jajników w poprzednim cyklu dawkę dobową w kolejnym cyklu należy zmniejszyć o 20% lub 33% w zależności od stopnia zaobserwowanej reakcji. Pacjentkom, u których w poprzednim cyklu rozwinął się OHSS lub istniało ryzyko jego rozwoju, dawkę dobową w kolejnym cyklu należy zmniejszyć o 33% w porównaniu z dawką, przy której wystąpił OHSS lub ryzyko jego wystąpienia. Maksymalna dawka dobowa wynosi 24 µg.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby

Bezpieczeństwo, skuteczność i farmakokinetyka leku Rekovel u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie były celowo badane w badaniach klinicznych. Ograniczone dane nie wskazują na potrzebę stosowania innego schematu dawkowania leku Rekovel w tej populacji pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Pacjentki z zespołem policystycznych jajników z zaburzeniami anowulacyjnymi

Stosowanie leku u kobiet z anowulacją i zespołem policystycznych jajników nie było badane. Badania kliniczne prowadzono u pacjentek z owulacją i zespołem policystycznych jajników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjentki z AMH > 35 pmol/l

Pacjentki z potencjalnie wysoką odpowiedzią (poziom AMH >35 pmol/l) nie były badane w protokole obejmującym supresję z wykorzystaniem agonisty GnRH.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma odpowiednich wskazań do stosowania leku Rekovel u pacjentów w podeszłym wieku.

Sposób podania

Rekovel przeznaczony jest do podania podskórnie, głównie w okolicy ściany brzusznej. Pierwszą iniekcję należy wykonać pod bezpośrednią opieką personelu medycznego. Pacjentki powinny zostać przeszkolone w zakresie właściwego użytkowania strzykawki-penów Rekovel i wykonywania iniekcji. Samodzielne podawanie leku mogą wykonywać wyłącznie dobrze zmotywowane i odpowiednio przeszkolone pacjentki, które w razie potrzeby mają możliwość skonsultowania się z lekarzem.

INSTRUKCJA

dotycząca użytkowania wstępnie napełnionej strzykawki-pena Rekovel

Zanim wykonasz pierwszą iniekcję, personel medyczny powinien pokazać Ci, jak poprawnie przygotować i podać lek Rekovel.

Nie próbuj samodzielnie wykonywać iniekcji, dopóki personel medyczny nie pokaże Ci, jak to poprawnie zrobić.

Przed użyciem wstępnie napełnionej strzykawki-pena Rekovel oraz za każdym razem przed rozpoczęciem stosowania nowej strzykawki-pena należy dokładnie przeczytać niniejszą instrukcję. Może ona zawierać nowe informacje. Należy dokładnie przestrzegać niniejżej instrukcji, nawet jeśli wcześniej stosowałeś/-aś podobną strzykawkę-pen. Nieprawidłowe użycie tej strzykawki-pena może prowadzić do podania niewłaściwej dawki leku.

Skontaktuj się z personel medycznym, jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące wykonywania iniekcji leku Rekovel.

Wstępnie napełniona strzykawka-pen Rekovel to jednorazowa strzykawka-pen z dawką precyzyjną, która może być stosowana do podania więcej niż jednej dawki leku Rekovel. Strzykawka ta dostępna jest w trzech różnych dawkach:

• 12 µg/0,36 ml;
• 36 µg/1,08 ml;
• 72 µg/2,16 ml.

Budowa wstępnie napełnionej strzykawki-pena Rekovel

Ważna informacja

• Wstępnie napełniona strzykawka-pen Rekovel oraz igły przeznaczone są do użytku wyłącznie przez jedną osobę, nie należy ich przekazywać innym osobom.
• Należy stosować tę strzykawkę-pen wyłącznie zgodnie z wskazaniami medycznymi i ściśle przestrzegać wskazówek udzielonych przez personel medyczny.
• Jeśli masz całkowitą lub częściową utratę wzroku i nie możesz odczytać skali dawki na strzykawce-penie, nie należy używać tej strzykawki-pena bez pomocy innej osoby. Podanie może być wykonane przy pomocy osoby, która dobrze widzi i została przeszkolona w zakresie stosowania tej strzykawki-pena.
• Jeśli masz jakiekolwiek pytania, zanim zaczniesz podawać Rekovel, skontaktuj się z personel medycznym.

Informacja dotycząca wstępnie napełnionej strzykawki-pena Rekovel

Na tej strzykawce-penie można odmierzyć dawkę od 0,33 µg do 20 µg leku Rekovel, z podziałkami co 0,33 µg. Patrz „Przykłady odmierzania dawki”.

• Skala dawki tej strzykawki-pena jest ponumerowana od 0 do 20 µg.
• Każda liczba jest oddzielona dwiema podziałkami. Każda podziałka odpowiada zwiększeniu odmierzonej dawki o 0,33 µg.
• Podczas obracania regulatora dawki słychać kliknięcie i odczuwalny opór przy każdym zwiększeniu dawki, co umożliwia precyzyjne odmierzenie dawki.

Czyszczenie

• Jeśli konieczne, zewnętrzną powierzchnię strzykawki-pena można wyczyścić tkaniną zwilżoną wodą.
• Nie wolno wkładać tej strzykawki-pena do wody ani żadnej innej cieczy.

Przechowywanie

• Należy zawsze przechowywać tę strzykawkę-pen z założonym kapturkiem strzykawki-pena i odłączoną igłą.
• Nie należy stosować tej strzykawki-pena po upływie terminu ważności („Ważne do”), podanego na etykiecie strzykawki-pena.
• Nie należy przechowywać strzykawki-pena w warunkach oddziaływania skrajnych temperatur, bezpośredniego światła słonecznego lub bardzo niskich temperatur, np. w samochodzie lub zamrażarce.
• Należy przechowywać strzykawkę-pen w miejscu niedostępnym dla dzieci i każdej osoby, która nie została przeszkolona w zakresie użytkowania tej strzykawki-pena.

Przed zastosowaniem:

• Przechowywać strzykawkę-pen w lodówce w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.
• Przechowywanie strzykawki-pena poza lodówką (w temperaturze od 2 do 25 °C) może trwać do 3 miesięcy, wliczając okres stosowania. Wyrzucić (utylizować) strzykawkę-pen po 3 miesiącach, jeśli nie została wykorzystana.

Po pierwszym zastosowaniu (okres stosowania):

• Strzykawkę-pen można przechowywać przez okres do 28 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Materiały niezbędne do wykonania iniekcji leku Rekovel

Przed zastosowaniem (krok 1)

Krok 1:

• Umyć ręce.
• Sprawdzić strzykawkę-pen pod kątem uszkodzeń. Nie należy używać strzykawki-pena, jeśli jest uszkodzona.
• Sprawdzić strzykawkę-pen (kartridż), upewnić się, że lek jest klarowny i nie zawiera cząstek. Nie należy używać strzykawki-pena, jeśli lek w kartridżu zawiera cząstki lub nie jest klarowny.
• Upewnić się, że posiadasz odpowiednią strzykawkę-pen z odpowiednią dawką.
• Sprawdzić datę ważności na etykiecie strzykawki-pena.

Podłączenie igły (kroki od 2 do 6)

Ważne:

• Zawsze należy używać nowej igły do każdej iniekcji.
• Należy używać wyłącznie jednorazowych igieł dostarczanych ze strzykawką-penem.

Krok 2:

• Zdjąć kapturzek strzykawki-pena.

Krok 3:

• Zdjąć ochronną folię z igły.

Krok 4:

• Podłączyć igłę.
• Oznaką bezpiecznego podłączenia igły jest dźwięk kliknięcia.
• Można również dokręcić igłę. Odczuwalne lekkie opór świadczy o bezpiecznym podłączeniu igły.

Krok 5:

• Zdjąć zewnętrzny kapturzek igły.
• Nie wyrzucać zewnętrznego kapturka igły. Będzie on potrzebny do utylizacji igły po iniekcji leku.

Krok 6:

• Zdjąć wewnętrzny kapturzek igły i wyrzucić go.

Wstępne napełnienie (kroki od 7 do 9)

• Przed pierwszym zastosowaniem strzykawki-pena należy usunąć pęcherzyki powietrza z kartridża (wykonać wstępne napełnienie), co jest konieczne do uzyskania właściwej dawki leku.
• Wstępne napełnienie wykonuje się tylko przed pierwszym użyciem strzykawki-pena.
• Należy wykonać kroki od 7 do 9, nawet jeśli nie widać pęcherzyków powietrza.
• Jeśli strzykawka-pen była już stosowana, należy przejść do kroku 10.

Krok 7:

• Obracać regulator dawki zgodnie z ruchem wskazówek zegara, aż wskaźnik dawki wskaże symbol „kropla”.
• Jeśli odmierzono niewłaściwą dawkę do wstępnego napełnienia, można ją skorygować bez utraty leku, obracając regulator dawki w dowolnym kierunku, aż wskaźnik dawki wskaże symbol „kropla”.

Krok 8:

• Trzymać strzykawkę-pen igłą do góry.
• Pociągnąć palcem po uchwycie kartridża, aby pęcherzyki powietrza przemieściły się do góry, do górnej części kartridża.

Krok 9:

• Nadal trzymając strzykawkę-pen igłą do góry (nie w kierunku twarzy), całkowicie nacisnąć przycisk podania dawki, aż wskaźnik dawki wskaże cyfrę „0”.
• Upewnić się, że pojawiła się kropla cieczy na końcu igły.
• Jeśli kropla (krople) się nie pojawiła, powtórzyć kroki od 7 do 9 (wstępne napełnienie), aż pojawi się kropla.
• Jeśli po 5 próbach kropla się nie pojawiła, usunąć igłę (patrz krok 13), podłączyć nową igłę (patrz kroki od 3 do 6) i powtórzyć wstępne napełnienie (patrz kroki od 7 do 9).
• Jeśli kropla nadal się nie pojawiła po użyciu nowej igły, należy użyć nowej strzykawki-pena.

Odmierzanie dawki (krok 10)

Patrz tabela 3. Przykłady odmierzania dawki.

Krok 10:

• Obracać regulator dawki zgodnie z ruchem wskazówek zegara, aż wskaźnik dawki wskaże przepisaną dawkę w oknie wyświetlania dawki.
• Dawkę można skorygować w kierunku zwiększenia lub zmniejszenia bez utraty leku, obracając regulator dawki w dowolnym kierunku, aż wskaźnik dawki wskaże właściwą dawkę.
• Nie naciskać przycisku podania dawki podczas odmierzania dawki, aby uniknąć utraty leku.

Podanie dawki podzielonej:

• Może być potrzebna więcej niż jedna strzykawka-pen do podania przepisanej dawki.
• Jeśli nie można odmierzyć pełnej dawki, oznacza to, że w strzykawce-penie pozostało zbyt mało leku. Należy podawać dawkę podzieloną lub wyrzucić (utylizować) bieżącą strzykawkę-pen i użyć nowej, aby wykonać iniekcję.

Patrz poniższy rozdział „Podanie dawki podzielonej leku Rekovel” w celu uzyskania przykładów obliczeń i zapisu dawki podzielonej.

Podanie dawki (kroki od 11 do 12)

Ważne:

• Nie należy używać strzykawki-pena, jeśli lek zawiera cząstki lub nie jest klarowny.
• Przed wykonaniem iniekcji zapoznać się z krokami 11 i 12.
• Ten lek należy podawać wyłącznie przez iniekcję podskórną w okolicy brzucha.
• Zmiana miejsca podania przy każdej iniekcji zmniejszy ryzyko reakcji skórnych, takich jak zaczerwienienie i podrażnienie.
• Nie należy wykonywać iniekcji w miejsce bolesne (uczulone), z siniakiem, zaczerwienieniem, zgrubieniem, blizną lub rozstępami.

Kroki 11 i 12:

• Przetrzeć skórę w miejscu iniekcji gazikiem alkoholowym do czyszczenia. Nie dotykać tej części, dopóki nie zostanie wykonana iniekcja.
• Trzymać strzykawkę-pen tak, aby podczas iniekcji było widoczne okno wyświetlania dawki.
• Zaciśnij skórę i wprowadź igłę pod skórę pod kątem prostym, zgodnie z instrukcją personelu medycznego. Nie dotykać przycisku podania dawki.
• Po wprowadzeniu igły umieścić kciuk na przycisku podania dawki.
• Całkowicie nacisnąć przycisk podania dawki i trzymać go wciśnięty.
• Trzymać przycisk podania dawki wciśnięty i po tym, jak wskaźnik dawki wskaże „0”, odczekać 5 sekund (wolno policzyć do 5), aby upewnić się, że podano całą dawkę.
• Po utrzymywaniu przycisku podania dawki wciśniętego przez 5 sekund, puścić go. Następnie powoli usunąć igłę z miejsca iniekcji, wyciągając ją ze skóry pod kątem prostym.
• Jeśli w miejscu iniekcji pojawi się krew, lekko przycisnąć do miejsca iniekcji gazik lub watę.

Uwaga:

• Nie należy nachylać strzykawki-pena podczas iniekcji i usuwania ze skóry.
• Nachylenie strzykawki-pena może prowadzić do zgięcia lub złamania igły.
• Jeśli złamana igła pozostaje w ciele, należy natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną.

Utylizacja igły (krok 13)

Krok 13:

• Ostrożnie założyć na igłę zewnętrzny kapturzek igły, mocno na niego naciskając (A).
• Odkręcić igłę przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, aby odłączyć ją od strzykawki-pena (B+C).
• Ostrożnie utylizować używaną igłę (D).
• Patrz poniższy rozdział „Utylizacja”.

Uwaga:

• Po każdym użyciu należy zawsze utylizować igłę. Te igły przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.
• Nie należy przechowywać strzykawki-pena z podłączoną igłą.

Założenie kapturka strzykawki-pena (krok 14)

Krok 14:

• Starannie założyć kapturzek strzykawki-pena, aby chronić ją między iniekcjami.

Uwaga:

• Kapturka strzykawki-pena nie można założyć ponad igłę.
• Jeśli podawana jest dawka podzielona, pustą strzykawkę-pen należy wyrzucić (utylizować).
• Jeśli stosuje się nową strzykawkę-pen do podania całej przepisanej dawki zamiast podawania dawki podzielonej, należy wyrzucić (utylizować) strzykawkę-pen, w której jest zbyt mało leku do pełnej dawki.
• Jeśli strzykawka-pen nie jest używana, należy założyć na nią kapturzek strzykawki-pena.

Utylizacja

Igły:

Natychmiast po użyciu umieścić igłę w pojemniku odpornym na przebicie, np. w pojemniku na zużyte przedmioty ostrych. Nie wyrzucać (nie utylizować) pojemnika z zużytymi przedmiotami ostrymi z odpadami komunalnymi.

W przypadku braku pojemnika na zużyte przedmioty ostre można użyć pojemnika domowego, który:

• wykonany jest z trwałego plastiku;
• może być szczelnie zamknięty odporną na przebicie pokrywą bez możliwości wypadnięcia ostrych przedmiotów na zewnątrz;
• ma stabilne pionowe położenie podczas użytkowania;
• jest szczelny;
• jest odpowiednio oznakowany jako niebezpieczne odpady w pojemniku.

Gdy pojemnik na zużyte przedmioty ostre będzie prawie pełny, należy go utylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Wstępnie napełnione strzykawki-peny Rekovel:

• wyrzucić (utylizować) używane strzykawki-peny zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Przykłady odmierzania dawki

Przykłady odmierzania dawki z wykorzystaniem wstępnie napełnionej strzykawki-pena Rekovel

W poniższej tabeli (tabela 3) przedstawiono przykłady przepisanych dawek, sposób ich odmierzania oraz wygląd okna wyświetlania przepisanych dawek.

Tabela 3. Przykłady odmierzania dawki

Wprowadzanie podzielonej dawki leku Rekovel

Jeśli nie można odmierzyć całej przepisanej dawki, oznacza to, że w strzykawce-ручce nie ma wystarczającej ilości leku. Należy wprowadzić część przepisanej dawki, korzystając z bieżącej strzykawki-ручki, a pozostałą część przepisanej dawki – za pomocą nowej strzykawki-ручki (wprowadzanie podzielonej dawki). Można również wyrzucić (zutylizować) bieżącą strzykawkę-ручkę i użyć nowej strzykawki-ручki, aby wprowadzić całą przepisaną dawkę w jednej iniekcji. Jeśli podjęto decyzję o wprowadzaniu podzielonej dawki, należy postępować zgodnie z niniejszymi instrukcjami oraz odnotować wprowadzoną dawkę leku w dzienniku podziału dawki (patrz tabela 4).

• W kolumnie A podano przykłady przepisanych dawek. Należy wpisać swoją przepisaną dawkę w kolumnie A.
• W kolumnie B podano przykłady dawek pozostałych w strzykawce-ручce (odpowiada dawce, którą można odmierzyć).
• Należy wpisać w kolumnie B dawkę pozostałą w strzykawce-ручce. Wykonać iniekcję dawki pozostałej w strzykawce-ручce.
• Przygotować nową strzykawkę-ручkę i przeprowadzić wstępną fazy (kroki od 1 do 9).
• Obliczyć i wpisać w kolumnie C dawkę pozostałą do wprowadzenia, odejmując od wartości w kolumnie A wartość w kolumnie B. W razie potrzeby użyć kalkulatora do sprawdzenia obliczeń.
• W razie potrzeby patrz „Przykłady odmierzania dawki”.
• Dawki należy zaokrąglać do najbliższej wartości możliwej do odmierzenia: X,00, X,33 lub X,66 μg. Na przykład, jeśli wartość w kolumnie C wynosi 5,34, pozostała dawka zaokrągla się do 5,33. Jeśli wartość w kolumnie C wynosi 9,67, pozostała dawka zaokrągla się do 9,66.
• W przypadku pytań dotyczących obliczania podziału dawki należy skonsultować się z pracownikiem medycznym.
• Wprowadzić pozostałą dawkę (wartość w kolumnie C), korzystając z nowej strzykawki-ручki, aby dokończyć wprowadzanie przepisanej dawki.

Tabela 4. Dziennik podziału dawki

Dzieci.

Odpowiednie wskazania do stosowania leku Rekovel u dzieci są nieobecne.

Przedawkowanie.

Efekty przedawkowania są nieznane, jednak istnieje ryzyko rozwoju ZOP (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niepożądane reakcje.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Podczas leczenia lekiem Rekovel najczęściej zgłaszane niepożądane reakcje to ZWR, ból głowy, ból miednicy, nudności, zmęczenie. Częstość tych niepożądanych reakcji może zmniejszać się w kolejnych cyklach leczenia, co obserwowano w badaniach klinicznych.

Wykaz niepożądanych reakcji w formie tabeli

W poniższej tabeli (tabela 5) przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentek otrzymujących terapię lekiem Rekovel według schematu dawkowania opartego na algorytmie.

W każdej grupie według częstości niepożądane reakcje wymieniono w kolejności zmniejszania się nasilenia.

Tabela 5. Niepożądane reakcje w podstawowych badaniach klinicznych

a Nieprzyjemne uczucie w brzuchu obejmuje ból/naprężenie brzucha.

b Ból w miednicy obejmuje dyskomfort w okolicy miednicy oraz ból w przydatkach macicy.

c Dyskomfort w gruczołach mlekowych obejmuje ból w gruczołach mlekowych, napięcie gruczołów mlekowych, wrażliwość gruczołów mlekowych i/lub ból w brodawkach.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zespół hiperstymulacji jajników (OHSS) jest nieodłącznym ryzykiem stymulacji jajników. Znane objawy ze strony przewodu pokarmowego związane z OHSS obejmują ból, dyskomfort i uczucie rozciągania jamy brzusznej, nudności, wymioty i biegunkę. Skręcanie jajników oraz zjawiska tromboemboliczne są rzadkimi powikłaniami stymulacji jajników (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Powstawanie przeciwciał przeciwko FSH jest potencjalnym ryzykiem terapii gonadotropinami (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

3 lata.

Okres ważności po pierwszym użyciu: 28 dni w warunkach przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (2–8 °C). Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przed pierwszym użyciem przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Lek można wyjąć z lodówki i bez ponownego schłodzenia przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C do 3 miesięcy, wliczając okres po pierwszym użyciu.

Po tym czasie lek należy zutylizować.

Opakowanie.

12 μg/0,36 ml roztworu do wstrzykiwań

Szybka wielodawkowa karta o pojemności 3 ml (szkło typu I) z tłokiem z kauczuku bromobutylenowego i aluminiową pokrywą z wkładką z kauczuku, umieszczona w strzykawce-pensylu. Po 1 strzykawce-pensylu w zestawie z 3 jałowe igłami do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) w pudełku kartonowym.

36 μg/1,08 ml roztworu do wstrzykiwań

Szybka wielodawkowa karta o pojemności 3 ml (szkło typu I) z tłokiem z kauczuku bromobutylenowego i aluminiową pokrywą z wkładką z kauczuku, umieszczona w strzykawce-pensylu. Po 1 strzykawce-pensylu w zestawie z 9 jałowe igłami do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) w pudełku kartonowym.

72 μg/2,16 ml roztworu do wstrzykiwań

Szybka wielodawkowa karta o pojemności 3 ml (szkło typu I) z tłokiem z kauczuku bromobutylenowego i aluminiową pokrywą z wkładką z kauczuku, umieszczona w strzykawce-pensylu. Po 1 strzykawce-pensylu w zestawie z 15 jałowe igłami do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Ferring GmbH

(odpowiedzialny za wydanie serii, kontrola jakości (chemiczna oraz dokładność dawkowania)).

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Wittenbergstraße 11, 24109 Kiel, Niemcy.