Redistatin

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Redistatin (Redistatin)

Skład:

substancja czynna: rosuvastatin;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera wapń rozuwastatynianu odpowiadający 10 mg lub 20 mg rozuwastatynie;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; krospowidon; meglumina; stearynian magnezu; Opadry II Pink 32 K540017 (tlenek tytanu (E 171), karmazyna AC (E 129), indygokarmin (E 132), żółć FCF (E 110)).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: dwuwypukłe tabletki od jasnoróżowego do różowego koloru, o kształcie okrągłym, powleczone powłoką filmową, z oznaczeniem „10” po jednej stronie i „symbolem logo firmy” po drugiej stronie;

tabletki 20 mg: dwuwypukłe tabletki od jasnoróżowego do różowego koloru, o kształcie okrągłym, powleczone powłoką filmową, z oznaczeniem „20” po jednej stronie i „symbolem logo firmy” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipolipidemiczne. Inhibitory HMG-CoA reduktazy.

Kod ATC C10A A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Rosuwastatyna jest selektywnym i konkurencyjnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy – enzymu ograniczającego szybkość reakcji i przekształcającego 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzym A w mewalonat, który jest prekursorem cholesterolu. Głównym miejscem działania rosuwastatyny jest wątroba – narząd docelowy dla obniżenia poziomu cholesterolu.

Rosuwastatyna zwiększa liczbę wątrobowych receptorów lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) na powierzchni komórek, zwiększając wychwyt i katabolizm LDL, co z kolei prowadzi do hamowania syntezy lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL), obniżając tym samym całkowitą ilość LDL i VLDL.

Rosuwastatyna zmniejsza podwyższony poziom cholesterolu we frakcji LDL (Ch-LDL), całkowitego cholesterolu, trójglicerydów oraz zwiększa poziom cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości (Ch-HDL). Ponadto zmniejsza stężenie apolipoproteiny B (ApoB), cholesterolu w frakcji nie-HDL (Ch-nie-HDL), Ch-VLDL, trójglicerydów we frakcji VLDL (TG-VLDL) oraz zwiększa poziom apolipoproteiny A-I (ApoA-I) (tabela 1). Rosuwastatyna obniża również stosunek Ch-LDL / cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości (Ch-HDL), całkowitego cholesterolu do Ch-HDL, cholesterolu nie-LDL (Ch-nie-LDL) do Ch-HDL oraz stosunek ApoB/ApoA-I.

Tabela 1

Odpowiedź na dawkę u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa i IIb

(skorygowana średnia procentowa zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym)

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia terapii, a po 2 tygodniach leczenia efekt osiąga 90 % maksymalnie możliwej wartości. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i po tym czasie utrzymuje się stabilnie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu maksymalne stężenie rosuwastatyny w osoczu osiągane jest po około 5 godzinach. Biologiczna dostępność absolutna wynosi około 20 %.

Rozkład

Rozuwastatyna gromadzi się w wątrobie, która jest miejscem pierwotnej syntezy cholesterolu i klirensu LDL-C. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. Rozuwastatyna wiąże się z białkami osocza w około 90 %, głównie z albuminą.

Przemiana metaboliczna

Rozuwastatyna podlega ograniczonej biotransformacji (około 10 %). Badania przemiany metabolicznej in vitro z zastosowaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuwastatyna jest substratem nieprofilowym dla izoenzymów układu cytochromu P450. Głównym izoenzymem biorącym udział w przemianie metabolicznej rosuwastatyny jest enzym CYP2C9, podczas gdy izoenzymy 2C19, 3A4 i 2D6 biorą udział w mniejszym stopniu. Głównymi wykrytymi metabolitami rosuwastatyny są metabolit N-dew-metylowy i metabolit laktonowy. Metabolit N-dew-metylowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, metabolit laktonowy uznawany jest za klinicznie nieaktywny. Rozuwastatyna zapewnia inhibicję ponad 90 % krążącej HMG-CoA-reduktazy.

Wydalanie

Około 90 % dawki rosuwastatyny wydalone jest w niezmienionej formie z kałem (w postaci zaabsorbowanej i niezaabsorbowanej substancji czynnej), reszta wydalana jest z moczem. Oколо 5 % wydalone jest w niezmienionej formie z moczem. Okres półtrwania z osocza wynosi około 19 godzin. Czas półtrwania nie zmienia się przy zwiększaniu dawki. Geometryczna średnia wartość klirensu osocza wynosi około 50 l/h (współczynnik zmienności 21,7 %). Jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, do procesu przenikania rosuwastatyny do wątroby zaangażowany jest transporter błonowy OATP-C. Ten transporter odgrywa ważną rolę w wątrobowej eliminacji rosuwastatyny.

Liniowość

Wskaźniki wpływu systemowego rosuwastatyny zwiększają się proporcjonalnie do dawki. Przy wielokrotnym, codziennym przyjmowaniu leku nie występują zmiany parametrów farmakokinetycznych.

Osobliwe populacje pacjentów

Wiek i płeć

Nie wykazano klinicznie istotnego wpływu wieku i płci pacjentów na parametry farmakokinetyczne rosuwastatyny u dorosłych. Eksposycja na rosuwastatynę u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna lub niższa niż u dorosłych pacjentów z dyslipidemią (patrz sekcja „Dzieci”).

Rasa

Badania farmakokinetyki wykazały, że u pacjentów rasy mongoloidalnej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) medianowe wartości AUC i Cmax są około dwukrotnie wyższe niż u Europejczyków; u Indian ok. 1,3 raza wyższe. Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała klinicznie istotnych różnic między pacjentami rasy europejskiej a pacjentami o ciemnej skórze.

Niewydolność nerek

Dane z badań z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek różnego stopnia nasilenia wskazują, że choroba nerek od niskiego do umiarkowanego stopnia nasilenia nie wpływa na stężenia rosuwastatyny i jej metabolitu N-dew-metylu w osoczu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stężenie rosuwastatyny w osoczu jest 3 razy wyższe, a stężenie metabolitu N-dew-metylu 9 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Stężenie rosuwastatyny w stanie równowagi dynamicznej w osoczu pacjentów poddawanych hemodializie jest o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby

Dane z badań z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby różnego stopnia nasilenia wskazują na brak zwiększenia wskaźników wpływu rosuwastatyny u pacjentów, u których stopień nasilenia choroby oceniono na nie więcej niż 7 punktów według skali Childa-Puga. Jednak u dwóch pacjentów z niewydolnością wątroby na poziomie 8 i 9 punktów według skali Childa-Puga zaobserwowano co najmniej dwukrotne zwiększenie wskaźników wpływu rosuwastatyny w porównaniu z pacjentami o niższym stopniu nasilenia choroby. Doświadczenie z zastosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby na poziomie 9 punktów i więcej według skali Childa-Puga jest nieistniejące.

Polimorfizm genetyczny

Rozkład inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym rosuwastatyny, odbywa się przy udziale białek transportowych OATP1B1 i BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genetycznym SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC i ABCG2 c.421AA ekspozycja na rosuwastatynę (AUC) jest zwiększona w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest przewidziane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku.

Dzieci

Dwa badania farmakokinetyki rosuwastatyny (w postaci tabletek) u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat lub od 6 do 17 lat (łącznie 214 pacjentów) wykazały, że ekspozycja na lek u dzieci była niższa lub podobna do ekspozycji u dorosłych pacjentów. Eksposycja na rosuwastatynę była przewidywalna w zależności od dawki i długości przyjmowania w trakcie ponad 2 lat obserwacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym i dzieciom od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy przestrzeganie diety i stosowanie innych nielików (np. aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) jest niewystarczające.

Dorosłym i dzieciom od 6. roku życia z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną jako uzupełnienie diety i innych leków obniżających poziom lipidów (np. afereza LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niemożliwe.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

Zapobieganie poważnym zaburzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”) jako uzupełnienie korekcji innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

Redistatin jest przeciwwskazany:

• pacjentom z podwyższoną wrażliwością na rosuwastatynę lub którymkolwiek ze składników pomocniczych leku;
• pacjentom z aktywną chorobą wątroby, w tym trwałymi podwyższeniami transaminaz surowicy o nieznanej etiologii oraz przy każdym podwyższeniu poziomu transaminaz we krwi przekraczającym 3-krotnie górny limit normy (GLN);
• pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentom z miopatią;
• pacjentom jednoczesnie przyjmującym kombinację sofosbuvir / velpatasvir / voxilaprevir (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• pacjentom jednoczesnie przyjmującym cyklosporynę;
• w okresie ciąży lub karmienia piersią, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z czynnikami sprzyjającymi rozwojowi miopatii/ rabdomiolizy. Do czynników ryzyka należą:

• umiarkowane zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• hipotyreozę;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśniowych dziedzicznych;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności spowodowanej przez inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy lub fibraty;
• nadużywanie alkoholu;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku w osoczu;
• przynależność pacjenta do rasy mongoloidalnej;
• jednoczesne stosowanie fibratów.

(Patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakokinetyka”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współlekujących leków na rosuwastatynę

Inhibitory białek transportowych

Rosuwastatyna jest substytutem niektórych białek transportowych, w tym hepaticznego białka transportującego OATP1B1 oraz efluksu BCRP. Jednoczesne stosowanie leku Redistatin z lekami hamującymi te białka transportowe może prowadzić do podwyższenia stężenia rosuwastatyny w osoczu i zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2).

Cyklosporyna. Podczas jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i cyklosporyny wartość AUC (pole pod krzywą) rosuwastatyny była średnio 7 razy wyższa niż u zdrowych ochotników (patrz tabela 2). Lek jest przeciwwskazany pacjentom jednoczesnie przyjmującym cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stężenie cyklosporyny w osoczu krwi nie ulegało zmianie.

Inhibitory proteazy. Choć dokładny mechanizm interakcji nie jest znany, przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitorów proteazy możliwe jest istotne zwiększenie wskaźników działania rosuwastatyny (patrz tabela 2). Według danych z badania farmakokinetycznego, przy jednoczesnym przyjmowaniu rosuwastatyny w dawce 10 mg oraz leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru / 100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników obserwowano wzrost AUC i Cmax rosuwastatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki leku Redistatin, biorąc pod uwagę oczekiwane zwiększenie ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 2).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające poziom lipidów. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i gemfibrozylu prowadzi do podwojenia wartości Cmax i AUC rosuwastatyny (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgodnie z danymi badań specyficznych interakcji z lekami, nie przewiduje się istotnej farmakokinetycznej interakcji z fenofibratem, jednak nie wyklucza się interakcji farmakodynamicznej. Gemfibrozyl, fenofibrat, inne fibraty oraz niacyna (kwas nikotynowy) w dawkach stosowanych w celu obniżenia poziomu lipidów (≥ 1 g/dobę) zwiększają ryzyko rozwoju miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, prawdopodobnie dlatego, że te leki same mogą powodować miopatię, gdy są stosowane oddzielnie. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Takim pacjentom należy również rozpocząć przyjmowanie leku od dawki 5* mg.

Ezetymiba. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny w dawce 10 mg i ezetymiby 10 mg u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rosuwastatyny o 1,2 raza (tabela 2). Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rosuwastatyną a ezetymibą, która może prowadzić do wystąpienia niepożądanych zjawisk.

Antacida. Jednoczesne przyjmowanie rosuwastatyny i zawiesiny antacynowej zawierającej wodorotlenek glinu i wodorotlenek magnezu prowadziło do obniżenia stężenia rosuwastatyny w osoczu o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy antacidy były stosowane 2 godziny po przyjęciu rosuwastatyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało zbadane.

Erytromycyna. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i erytromycyny prowadziło do obniżenia wartości AUC rosuwastatyny o 20%, a Cmax – o 30%. Taka interakcja może być spowodowana zwiększoną perystaltyką jelita wywołaną działaniem erytromycyny.

Tikagrelor

Tikagrelor może powodować niewydolność nerek i wpływać na wydalanie rosuwastatyny przez nerki, zwiększając ryzyko jej kumulacji. W niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie tikagreloru i rosuwastatyny prowadziło do pogorszenia funkcji nerek, podwyższenia poziomu CK i rabdomiolizy. Przy jednoczesnym stosowaniu tikagreloru i rosuwastatyny zaleca się kontrolę funkcji nerek i poziomu CK.

Enzymy cytochromu P450. Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rosuwastatyna nie wywiera wpływu hamującego ani stymulującego na izoenzymy układu cytochromu P450. Ponadto rosuwastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. W związku z tym nie oczekuje się interakcji z lekami wynikających z metabolizmu pośredniczonego przez P450. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji między rosuwastatyną a flukenazolem (inhibitorem enzymów CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem enzymów CYP2A6 i CYP3A4).

Interakcje wymagające korekty dawki rosuwastatyny (patrz także tabela 2). W razie potrzeby stosowania leku Redistatin z innymi lekami, które mogą zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę, należy skorygować dawkę leku Redistatin. Jeżeli oczekuje się, że ekspozycja na lek (AUC) wzrośnie około 2 lub więcej razy, stosowanie Redistatinu należy rozpocząć od dawki 5* mg raz dziennie. Maksymalną dobową dawkę leku Redistatin należy skorygować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rosuwastatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących z lekiem; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka Redistatinu będzie wynosić 20 mg (zwiększenie ekspozycji 1,9 raza), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (zwiększenie 3,1 raza).

Jeśli lek zwiększa AUC rosuwastatyny mniej niż 2 razy, nie trzeba zmniejszać dawki początkowej, jednak należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku Redistatin powyżej 20 mg.

*Stosować lek w odpowiednim dawkowaniu.

Tabela 2

Wpływ współlekujących leków na ekspozycję na rosuwastatynę (AUC; w kolejności malejącej wartości) na podstawie opublikowanych wyników badań klinicznych

Leki / kombinacje, które nie wykazywały klinicznie istotnego wpływu na stosunek AUC rosuwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu: aleglitazar 0,3 mg przez 7 dni; fenofibryna 67 mg przez 7 dni 3 razy na dobę; flukenazol 200 mg przez 11 dni 1 raz na dobę; fosamprynawir 700 mg / rytonawir 100 mg przez 8 dni 2 razy na dobę; ketokonazol 200 mg przez 7 dni 2 razy na dobę; ryfampicyna 450 mg przez 7 dni 1 raz na dobę; sylimaryna 140 mg przez 5 dni 3 razy na dobę.

Wpływ rosuwastatyny na inne leki

Antagoniści witaminy K. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, na początku stosowania leku Redistatin lub przy zwiększeniu jego dawki u pacjentów otrzymujących jednocześnie antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn) może wystąpić wzrost Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR). Przestanie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jego dawki może prowadzić do obniżenia wartości INR. W takich przypadkach zalecane jest odpowiednie monitorowanie wartości INR.

Tabletki antykoncepcyjne / terapia hormonalna zastępcza (THZ). Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i tabletek antykoncepcyjnych prowadziło do wzrostu wartości AUC etyniloestradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%. Takie zwiększenie stężenia w osoczu należy uwzględnić przy doborze dawki tabletek antykoncepcyjnych. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania rosuwastatyny na tle terapii hormonalnej zastępczej (THZ), dlatego podobny wpływ nie jest wykluczony. Jednakże taka kombinacja była szeroko stosowana u kobiet w ramach badań klinicznych i dobrze tolerowana.

Inne leki

Digoksyna. Na podstawie danych z badań specyficznych interakcji lekowych, nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z digoksyną.

Kwas fuzydowy. Badania interakcji lekowej między rosuwastatyną a kwasem fuzydowym nie były przeprowadzane. Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć w wyniku jednoczesnego stosowania kwasu fuzydowego w formie doustnej lub dożylnej z inhibitory HMG-CoA reduktazy. Mechanizm tej interakcji (czy jest farmakodynamiczny, farmakokinetyczny, czy realizuje się obiema drogami) nie został jeszcze wyjaśniony. Opisano przypadki rabdomiolizy (w tym zakończone śmiertelnie) u pacjentów otrzymujących tę kombinację.

Jeśli konieczne jest stosowanie kwasu fuzydowego w formie systemowej, należy wstrzymać leczenie rosuwastatyną na cały okres terapii kwasem fuzydowym.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Stopień interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Wpływ na nerki

Proteinuria pochodzenia kanalikowego, stwierdzona w badaniu paskiem testowym, występowała podczas stosowania rosuwastatyny w wysokich dawkach, w szczególności 40 mg, choć w większości przypadków zaburzenia miały charakter tymczasowy lub przerywany. Proteinuria nie była zapowiedzią ostrej lub postępującej choroby nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Częstość doniesień o poważnych zjawiskach ze strony nerek w badaniach pozarejestracyjnych była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia oraz rzadko rabdomioliza, obserwowano u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, najczęściej przy dawkach > 20 mg. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu ezetymibu i inhibitorów HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością.

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstość doniesień o przypadkach rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy dawce 40 mg.

Oznaczenie stężenia kinazy kreatynowej

Oznaczenie stężenia kinazy kreatynowej (KK) nie powinno być wykonywane bezpośrednio po intensywnym wysiłku fizycznym lub w obecności innych możliwych przyczyn podwyższenia stężenia KK, które mogą utrudniać interpretację wyników. W przypadku istotnego wzrostu stężenia KK przed rozpoczęciem terapii (> 5 razy powyżej GGN), w ciągu 5–7 dni należy wykonać ponowne badanie w celu potwierdzenia wyników. Jeżeli wyniki ponownego badania potwierdzą, że wyjściowe stężenie KK przekracza więcej niż 5 razy GGN, nie należy rozpoczynać leczenia.

Przed rozpoczęciem terapii

Rosuwastatynę, tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do miopatii / rabdomiolizy. Czynnikami ryzyka rozwoju miopatii/rabdomiolizy są:

• zaburzenia funkcji nerek;
• hipotyreozę;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśni o podłożu dziedzicznym;
• obecność w wywiadzie przypadków toksyczności mięśniowej po stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;
• sytuacje, w których możliwe jest zwiększenie stężenia leku w osoczu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakokinetyka”);
• jednoczesne stosowanie fibratów.

Przepisując lek tym pacjentom, należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka wynikającego z terapii do możliwej korzyści; zalecany jest stały monitoring kliniczny. Jeżeli wyjściowe stężenie KK jest znacznie podwyższone (>5 razy powyżej GGN), nie należy rozpoczynać leczenia.

W trakcie terapii

Pacjenci powinni niezwłocznie powiadomić lekarza o wystąpieniu nieuzasadnionego bólu mięśni, osłabienia mięśni lub skurczów, szczególnie jeśli towarzyszą im niedowolność lub gorączka. W takich przypadkach konieczna jest kontrola stężenia KK. Terapię należy przerwać przy istotnym wzroście stężenia KK (> 5 × GGN) lub przy wysokim nasileniu objawów ze strony mięśni, które są przyczyną dyskomfortu (nawet przy stężeniu KK ≤ 5 × GGN). Po ustąpieniu objawów i powrocie stężenia KK do normy można rozważyć możliwość wznowienia terapii rosuwastatyną lub innym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy w najniższej dawce i przy odpowiednim monitorowaniu stanu pacjenta. Stały monitoring stężenia KK w przypadku braku objawów nie jest wymagany.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki immunozależnej miopatii nekrotyzującej (IMN) podczas lub po terapii sterynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych oraz podwyższone stężenie kinazy kreatynowej w surowicy, które utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

Zgłaszano, że niektóre steryny mogą powodować lub nasilać istniejącą miastenię wiotką lub miastenię oczną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku nasilenia się objawów należy przerwać stosowanie leku Redistatin. Zgłaszano nawroty po pierwszym lub powtórnym stosowaniu tej samej lub innej statyny.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na zwiększone działanie na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących Redistatin i leki współdziałające.

Zauważono zwiększoną częstość występowania miączaków i miopatii u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrynowego, w tym gemfibrozylem, cyklosporyną, preparatami kwasu nikotynowego, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, inhibitorami proteazy i antybiotykami makrolidowymi. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Dlatego jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i gemfibrozylu nie jest zalecane. Należy dokładnie rozważyć celowość jednoczesnego przyjmowania rosuwastatyny i fibratów lub niacyny ze względu na potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem takich kombinacji. Dawka 40 mg przy jednoczesnym przyjmowaniu fibratów jest przeciwwskazana (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Działania niepożądane”).

Rosuwastatyny nie należy stosować jednocześnie z lekami kwasu fusydowego do stosowania ogólnoustrojowego ani w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów, u których stosowanie kwasu fusydowego jest absolutnie konieczne, należy odstawić statynę na cały czas leczenia kwasem fusydowym. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy (w tym zakończone śmiercią) u pacjentów przyjmujących kwas fusydowy jednocześnie ze statynami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Takich pacjentów należy uprzedzić o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej, jeśli wystąpią u nich takie objawy jak osłabienie mięśni, ból mięśni lub bolesność mięśni przy dotyku. Terapii statynami nie można wznowić wcześniej niż po 7 dniach od przyjęcia ostatniej dawki kwasu fusydowego. W wyjątkowych sytuacjach, gdy konieczne jest długotrwałe leczenie ogólnoustrojowe kwasem fusydowym, np. w celu leczenia ciężkich infekcji, dopuszcza się rozważenie celowości współwystępowania rosuwastatyny i kwasu fusydowego, ale tylko indywidualnie i przy warunku starannego monitorowania medycznego pacjenta.

Rosuwastatyny nie należy stosować w przypadku wystąpienia ostrego stanu charakterystycznego dla miopatii lub niewydolności nerek spowodowanej rabdomiolizą (np. w sepsie, hipotensji tętniczej, po dużym zabiegu chirurgicznym, urazach, zaburzeniach metabolizmu, zaburzeniach endokrynologicznych, zaburzeniach równowagi elektrolitowej ciężkiego stopnia nasilenia lub niekontrolowanej epilepsji).

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania rosuwastatyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i lekową reakcję z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne. Przy przepisywaniu leku pacjentom należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. Jeśli pojawiają się objawy i symptomy wskazujące na taką reakcję, należy natychmiast przerwać stosowanie rosuwastatyny i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta wystąpiła taka poważna reakcja jak ZSJ lub DRESS podczas stosowania rosuwastatyny, nie można wznowić leczenia tym lekiem.

Zaburzenia ze strony wątroby

Tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, Redistatin należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub z wywiadem chorób wątroby.

Zaleca się wykonanie badań w celu oznaczenia funkcji wątroby przed rozpoczęciem oraz 3 miesiące po rozpoczęciu terapii. Dalsze stosowanie rosuwastatyny należy odstawić lub zmniejszyć dawkę leku w przypadkach, gdy stężenie transaminaz surowicy przekracza więcej niż 3 razy górną granicę normy. Częstość przypadków poważnych zaburzeń ze strony wątroby (głównie podwyższone stężenie transaminaz wątrobowych) w okresie pozarejestracyjnym była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z wtórną hipercholesterolemią spowodowaną hipotyreozą lub zespołem nerczycowym przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną należy przeprowadzić leczenie choroby podstawowej.

Rasa

W badaniach farmakokinetycznych zaobserwowano wzrost ekspozycji u pacjentów rasy mongolskiej w porównaniu z Europejczykami (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Inhibitory proteazy

Zwiększona ekspozycja systemowa na rosuwastatynę obserwowana była u osób stosujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy rozważyć zarówno korzyści wynikające ze zmniejszenia stężenia lipidów za pomocą leku Redistatin u pacjentów z HIV przyjmujących inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny w osoczu na początku terapii i przy zwiększaniu dawki Redistatinu u pacjentów przyjmujących inhibitory proteazy. Jednoczesne stosowanie leku z inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka Redistatinu nie została skorygowana (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nietolerancja laktozy

Lek Redistatin zawiera laktozę. Nie należy przepisywać tego leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp’a lub malabsorpcja glukozy-galaktozy.

Choroba śródmiążowa płuc

Są doniesienia o pojedynczych przypadkach rozwoju choroby śródmiążowej płuc na tle przyjmowania niektórych leków z grupy statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawami choroby mogą być duszność, kaszel nieproduktywny oraz pogorszenie ogólnego stanu zdrowia (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączka). W przypadku podejrzenia rozwoju choroby śródmiążowej płuc należy odstawić terapię statynami.

Cukrzyca

Niektóre fakty wskazują, że statyny zwiększają stężenie glukozy we krwi i u niektórych pacjentów, u których istnieje wysokie ryzyko rozwoju cukrzycy w przyszłości, mogą powodować hiperwentylację na takim poziomie, przy którym konieczne jest odpowiednie leczenie cukrzycy. To zagrożenie jest jednak przeważone przez zmniejszenie ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn, dlatego nie powinno być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (stężenie glukozy na czczo 5,6–6,9 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone stężenie trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Zarejestrowana w badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wyniosła 2,8 % w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3 % – w grupie placebo, głównie u pacjentów ze stężeniem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l.

Dzieci

Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI (indeksu masy ciała) oraz rozwoju cech drugich płci według skali Tannera u dzieci w wieku od 6 do 17 lat podczas przyjmowania rosuwastatyny była ograniczona do okresu 2 lat. Po 2 latach badanego leczenia nie stwierdzono żadnego wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie płciowe.

W badaniu klinicznym u dzieci przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie stężenia KK >10 razy powyżej GGN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje alergiczne

Tabletki Redistatin 10 mg i 20 mg zawierają barwnik żółty FCF, który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie rosuwastatyny w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu są istotne dla rozwoju płodu, potencjalne ryzyko zahamowania HMG-CoA-reduktazy w okresie ciąży przeważa nad korzyściami z terapii. Dane badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone. W przypadku zajścia w ciążę w trakcie stosowania leku należy natychmiast odstawić dalszą terapię.

Rosuwastatyna przenika do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Badania wpływu leku Redistatin na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie przeprowadzano. Jednak ze względu na właściwości farmakodynamiczne leku mało prawdopodobne jest, że Redistatin będzie wpływać na tę zdolność. Przy prowadzeniu pojazdów lub korzystaniu z innych mechanizmów należy uwzględnić możliwość zawrotów głowy w okresie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentowi należy przepisać standardową dietę obniżającą poziom cholesterolu, którą należy przestrzegać również w trakcie terapii. Dawkę należy dobrać indywidualnie, uwzględniając cel terapii i odpowiedź na nią, zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.

Redistatin można przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłków.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg* lub 10 mg doustnie raz na dobę dla pacjentów, którzy wcześniej nie przyjmowali leków z grupy statyn, oraz dla pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali inne inhibitory HMG-CoA reduktazy. Przy doborze dawki początkowej należy uwzględnić poziom cholesterolu u każdego pacjenta, ryzyko wystąpienia zaburzeń sercowo-naczyniowych w przyszłości oraz możliwość wystąpienia niepożądanych reakcji. Dawkę należy korygować, zwiększając ją w razie potrzeby, po upływie 4 tygodni (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Z uwagi na zwiększoną częstość występowania reakcji niepożądanych przy przyjmowaniu leku w dawce pojedynczej 40 mg w porównaniu z niższymi dawkami (patrz sekcja „Działania niepożądane”), zwiększenie dawki pojedynczej do 40 mg zaleca się wyłącznie u pacjentów z hipercholesterolemią wysokiego stopnia nasilenia, przy wysokim ryzyku powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego (w szczególności u chorych z hipercholesterolemią rodzinną), gdy przyjmowanie leku w dawce 20 mg na dobę nie zapewnia pożądanego efektu, przy jednoczesnym regularnym nadzorze lekarskim (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przyjmowanie leku w dawce pojedynczej 40 mg zaleca się prowadzić pod nadzorem specjalisty.

Profilaktyka zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego

W trakcie badania wpływu leku na obniżenie ryzyka powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego stosowano dawkę 20 mg na dobę.

Stosowanie u osób starszych

Dla pacjentów w wieku >70 lat zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg* (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Inna korekta dawki ze względu na wiek nie jest wymagana.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki nie jest wymagana.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) wynosi 5 mg*. Dawkę 40 mg przeciwwskazano pacjentom z umiarkowanym stopniem nasilenia zaburzeń funkcji nerek. Stosowanie rosuvastatynu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane we wszystkich dawkach (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie zaobserwowano zwiększenia wskaźników wpływu systemowego rosuvastatynu u pacjentów z niewydolnością wątroby stopnia 7 wg skali Childa-Puga lub niższego. Jednak u pacjentów z niewydolnością wątroby stopnia 8 i 9 wg skali Childa-Puga obserwowano zwiększenie wskaźników wpływu systemowego rosuvastatynu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). W trakcie leczenia takich pacjentów należy również regularnie kontrolować funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nie ma doświadczeń z zastosowaniem leku u pacjentów z niewydolnością wątroby powyżej stopnia 9 wg skali Childa-Puga. Stosowanie rosuvastatynu u pacjentów z aktywnym schorzeniem wątroby jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przynależność rasowa

U pacjentów rasy mongolskiej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka początkowa dla pacjentów rasy mongolskiej wynosi 5 mg*. Dawkę 40 mg przeciwwskazano tym pacjentom.

Polimorfizm genetyczny

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuvastatyn (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej leku.

Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5 mg* (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Dawkę 40 mg przeciwwskazano niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rosuvastatyn jest substytutem różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) zwiększa się przy jednoczesnym przyjmowaniu leku Redistatin z niektórymi lekami, które mogą zwiększać stężenie rosuvastatynu we krwi poprzez interakcję z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyna i niektóre inhibitory proteazy, w tym kombinacje rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem; patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy rozważyć leczenie alternatywne i, jeśli to konieczne, tymczasowo przerwać leczenie. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z lekiem Redistatin, należy dokładnie rozważyć wszystkie korzyści i ryzyko współbieżnego leczenia oraz odpowiednio skorygować dawkę leku Redistatin (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

*Stosować lek w odpowiedniej dawce.

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (stopień Tanner’a ˂II-V).

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinną

Zwykła dawka początkowa dla dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5* mg na dobę.

• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 6 do 9 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5* mg do 10 mg doustnie raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 10 mg nie zostały zbadane w tej populacji.
• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5* mg do 20 mg doustnie raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 20 mg nie zostały zbadane w tej populacji.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przed rozpoczęciem terapii rosuvastatynem dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Homozigotyczna hipercholesterolemia rodzinną

Zalecana maksymalna dawka dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat z homozigotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 20 mg raz na dobę.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5* mg do 10 mg raz na dobę, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Należy zwiększać dawkę do maksymalnej dawki 20 mg raz na dobę zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przed rozpoczęciem terapii rosuvastatynem dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Doświadczenie leczenia tej populacji w dawkach powyżej 20 mg jest ograniczone.

Tabletek o dawce 40 mg nie należy stosować dzieciom.

Dzieci do 6 roku życia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci do 6 roku życia nie zostały zbadane. W związku z tym nie zaleca się stosowania leku dzieciom do 6 roku życia.

*Stosować lek w odpowiedniej dawce.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy podać leczenie objawowe, jeśli konieczne jest prowadzenie terapii wspierającej. Należy monitorować funkcję wątroby oraz poziomy CK. Skuteczność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne obserwowane podczas stosowania leku są zazwyczaj słabe i przejściowe. Mniej niż 4% pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w kontrolowanych badaniach klinicznych przerwało leczenie z powodu wystąpienia efektów ubocznych.

W poniższej tabeli 3 przedstawiono profil niepożądanych reakcji na rosuwastatynę na podstawie danych z badań klinicznych oraz bogatego doświadczenia zastosowań pozarejestracyjnych. Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania i klas systemowo-organowych (SOC).

Efekty uboczne wymieniono poniżej według częstości występowania: często (od ≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

Efekty uboczne na podstawie danych z badań klinicznych oraz doświadczenia z zastosowań pozarejestracyjnych

Jak i przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstość działań niepożądanych ma tendencję do zależności od dawki leku.

Zaburzenia ze strony nerek: proteinuria wykryta za pomocą pasków testowych i głównie kanalikowego pochodzenia obserwowana była u pacjentów stosujących rosuwastatynę. Zwiększenie zawartości białka w moczu od braku lub niewielkiej ilości do ++ i więcej na różnych etapach terapii obserwowano u < 1 % pacjentów przy dawce 10 i 20 mg oraz u około 3 % pacjentów przy dawce 40 mg. Niewielkie zwiększenie od braku lub niewielkiej ilości do + obserwowano również przy dawce 20 mg. W większości przypadków objawy proteinurii zmniejszały się lub ustępowały samorzutnie przy kontynuowaniu terapii.

Na podstawie danych z badań klinicznych i obserwacji pozarejestracyjnych do chwili obecnej nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego między proteinurią a ostrą lub postępującą chorobą nerek.

W trakcie stosowania leku odnotowano przypadki hematurii; według danych z badań klinicznych częstość była niska.

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych: uszkodzenia mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia (w tym miączakowatość) oraz rzadko rabdomioliza z ostrym niewydolnością nerek lub bez niej, obserwowano u pacjentów stosujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, w szczególności w dawkach > 20 mg.

U pacjentów stosujących rosuwastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie stężenia CK. W większości przypadków zjawisko to miało niski stopień nasilenia, przebiegało bezobjawowo i miało charakter przejściowy. W przypadku zwiększenia stężenia CK (> 5 razy powyżej GGN) należy przerwać dalszą terapię (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony wątroby: jak również przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, obserwowano zależne od dawki zwiększenie aktywności transaminaz u niewielkiej liczby pacjentów stosujących rosuwastatynę. W większości przypadków zjawisko to miało niski stopień nasilenia, przebiegało bezobjawowo i miało charakter przejściowy.

W trakcie stosowania niektórych statyn odnotowano następujące działania niepożądane:

zaburzenia funkcji seksualnej;

pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałej terapii (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Częstość zgłoszeń o rabdomiolizie oraz poważnych zaburzeniach ze strony nerek i wątroby (głównie zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych) była większa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

Dzieci

Zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej >10 razy powyżej GGN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci w porównaniu z dorosłymi (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Profil bezpieczeństwa rosuwastatyny u dzieci był jednak podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie pozarejestracyjnym stosowania leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby sprawujące opiekę zdrowotną są zobowiązane do zgłaszania wszelkich przypadków podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, FTO – II.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Działnica nr 42r, 43, 44r, 45r, 46r, 53, 54, 83, wioska Bachupali, rejon Bachupali, okręg Medchal Malkaigiri – 500090, stan Telangana, Indie.