Ramipryl-Darnytsia

INSTRUKCJA stosowania leku RAMIPRYL-DARNITSA (RAMIPRYL-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: ramipril;

1 tabletka zawiera 5 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, skrobia prażelatynizowana, celuloza mikrokryształowa, stearylofumaran sodu, tlenek żelaza czerwony;

1 tabletka zawiera 10 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, skrobia prażelatynizowana, celuloza mikrokryształowa, stearylofumaran sodu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym, z rowkiem i ścięciem, jasnoróżowego koloru. Na powierzchni tabletek dopuszczalne są nieznaczne wtrącenia różowego koloru o różnym nasyceniu;

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym, z rowkiem i ścięciem, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). inhibitory ACE jednoskładnikowe. Ramipril. Kod ATC C09A A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ramiprylat, aktywny metabolit prolek – ramiprylu, jest inhibitorem enzymu dipeptydylkarboksypeptydazy I (synonimy: enzym konwertujący angiotensynę; kinaza II). W osoczu i tkankach enzym ten katalizuje przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II (aktywną substancję zwężającą naczynia) oraz rozkład aktywnego wazodylatacyjnego bradykininy. Zmniejszenie powstawania angiotensyny II i hamowanie rozkładu bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń. Ponieważ angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu, ramiprylat powoduje zmniejszenie sekrecji aldosteronu. Reakcja na monoterapię inhibitorami ACE była średnio mniej wyrażona u pacjentów rasy nieczarnoskórej (pochodzenia afro-karaibskiego) z nadciśnieniem tętniczym (populacja charakteryzująca się niskim poziomem reniny przy nadciśnieniu tętniczym) niż u pacjentów innych ras.

Właściwości przeciw nadciśnieniowe. Stosowanie ramiprylu prowadzi do istotnego zmniejszenia obwodowego oporu tętniczego. Zazwyczaj nie występują istotne zmiany przepływu osoczowego przez nerki ani szybkości filtracji kłębuszkowej. Podawanie ramiprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji poziomej, jak i pionowej, bez towarzyszącego kompensacyjnego wzrostu częstości skurczów serca.

U większości pacjentów efekt przeciw nadciśnieniowy pojawia się w ciągu 1–2 godzin po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku. Maksymalny efekt po doustnym przyjęciu jednorazowej dawki występuje zazwyczaj po 3–6 godzinach. Efekt przeciw nadciśnieniowy po przyjęciu jednorazowej dawki utrzymuje się zazwyczaj przez 24 godziny.

Podczas długotrwałego leczenia ramiprylem maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy rozwija się po 3–4 tygodniach. Udowodniono, że podczas długotrwałej terapii efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się przez 2 lata.

Nagłe przerwanie przyjmowania ramiprylu nie powoduje szybkiego i nadmiernego wzrostu ciśnienia tętniczego (fenomen odbicia).

Niewydolność serca. Udowodniono, że ramipryl stosowany jako uzupełnienie tradycyjnej terapii diuretykami oraz, jeśli konieczne, glikozydami nasercowymi, jest skuteczny u pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV według kryteriów New York Heart Association (NYHA). Lek wykazuje korzystny wpływ na hemodynamikę serca (obniżenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca, ogólnego obwodowego oporu naczyniowego, zwiększenie frakcji wyrzutowej serca i poprawę wskaźnika sercowego). Redukuje również aktywację układu neuroendokrynnego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych/nefroprotekcja.

Przeprowadzono badanie zapobiegawcze z kontrolą placebo (badanie HOPE) z udziałem ponad 9 200 pacjentów, którzy oprócz standardowej terapii otrzymywali ramipryl. W badaniu uczestniczyli pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej po przebytym chorobie sercowo-naczyniowej aterotrombotycznej (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych) lub pacjenci z cukrzycą, którzy mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka (udokumentowana mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu ogólnego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości lub palenie tytoniu).

Badanie to wykazało, że ramipryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania zawału mięśnia sercowego, śmierci sercowo-naczyniowej oraz udaru mózgu zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu (pierwotny złożony punkt końcowy).

Tabela 1

Badanie HOPE: główne wyniki

W trakcie badania MICRO-HOPE, zaplanowanego wcześniej jako część badania HOPE, oceniano działanie dodania ramiprylu w dawce 10 mg do istniejącej terapii w porównaniu z placebo u 3577 pacjentów w wieku od 55 lat (bez górnego limitu wieku) z normotensją lub nadciśnieniem tętniczym, z których większość cierpiała na cukrzycę typu II (i miała co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego).

Wyniki analizy pierwotnej wykazały, że u 117 (6,5 %) uczestników badania otrzymujących ramipryl oraz u 149 (8,4 %) otrzymujących placebo rozwinęła się wyraźna niefropatia, co odpowiada względnemu zmniejszeniu ryzyka o 24 %; 95 % CI [3–40], p = 0,027.

Badanie REIN, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, prowadzone w grupach równoległych, miało na celu ocenę wpływu leczenia ramiprylem na tempo spadku szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) u 352 pacjentów z normotensją lub nadciśnieniem tętniczym (w wieku 18–70 lat), u których występująca lekka (średnie wydalanie białka z moczem > 1 i < 3 g/dobę) lub ciężka proteinuria (≥ 3 g/dobę) była spowodowana przewlekłą niefropatią niezwiązaną z cukrzycą. Obie podgrupy były prospektywnie strefikowane.

Wyniki analizy głównego stanu pacjentów z najcięższą proteinurią (podgrupa, której udział w badaniu został przedwcześnie zakończony, ponieważ wykazano korzyść z leczenia w grupie ramiprylu) wykazały, że średnie tempo spadku eGFR było niższe przy stosowaniu ramiprylu niż przy placebo: −0,54 (0,66) w porównaniu z −0,88 (1,03) ml/min/miesiąc, p = 0,038. Różnica międzygrupowa wynosiła zatem 0,34 [0,03–0,65] ml/min/miesiąc, co odpowiada około 4 ml/min/rok; 23,1 % pacjentów w grupie ramiprylu osiągnęło złożony wtórny punkt końcowy – podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu i/lub zaawansowaną niewydolność nerek (konieczność przeprowadzenia hemodializy lub przeszczepienia nerki) – w porównaniu z 45,5 % w grupie placebo (p = 0,02).

Blokada podwójna układu renina-angiotensyna-alosteron (RAAS). W dwóch dużych randomizowanych badaniach kontrolowanych [ONTARGET (badanie wpływu telmisartanu jako monoterapii i w kombinacji z ramiprylem na ogólny punkt końcowy) i VA NEPHRON-D (badanie niefropatii cukrzycowej u weteranów)] oceniano stosowanie kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET prowadzono wśród pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub mózgowo-naczyniowymi w wywiadzie lub z cukrzycą typu II i współistniejącymi objawami uszkodzenia narządów docelowych. W badaniu VA NEPHRON-D wzięli udział pacjenci z cukrzycą typu II i niefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnych korzyści z terapii kombinowanej w zakresie nerek i/lub skutków sercowo-naczyniowych oraz śmiertelności, natomiast stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, wyniki te dotyczą również innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

W związku z tym inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie pacjentom z niefropatią cukrzycową.

Badanie ALTITUDE (badanie wpływu aliskirenu na stan pacjentów z cukrzycą typu II z wykorzystaniem sercowo-naczyniowych i nerkowych punktów końcowych) oceniało korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema patologiami. Badanie to zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków klinicznych. W grupie przyjmującej aliskiren stwierdzono większą częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów mózgu oraz zwiększoną częstość poważnych niepożądanych zdarzeń, stanowiących szczególną troskę (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia funkcji nerek).

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego. W badaniu AIRE wzięło udział ponad 2000 pacjentów z objawami niewydolności serca o charakterze przemijającym/stałym po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Leczenie ramiprylem rozpoczynano 3–10 dni po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego. Badanie to wykazało, że po zakończeniu okresu dalszej obserwacji, który wynosił średnio 15 miesięcy, śmiertelność w grupie otrzymującej ramipryl wynosiła 16,9 %, a w grupie placebo – 22,6 %. Oznacza to bezwzględne zmniejszenie śmiertelności o 5,7 % oraz względne zmniejszenie ryzyka o 27 % (95 % CI [11–40 %]).

Populacja pediatryczna. W trakcie randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania klinicznego z udziałem 244 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (u 73 % z nich pierwotne nadciśnienie tętnicze) w wieku 6–16 lat uczestnicy otrzymywali niskie, średnie lub wysokie dawki ramiprylu w celu osiągnięcia stężeń ramiprylatu w osoczu odpowiadających zakresowi dawek dla dorosłych 1,25 mg; 5 mg i 20 mg, dostosowanych do masy ciała. Po zakończeniu 4-tygodniowego okresu wykazano, że ramipryl był nieskuteczny w odniesieniu do punktu końcowego – obniżenia ciśnienia tętniczego skurczowego, jednak obniżał ciśnienie rozkurczowe przy stosowaniu najwyższej dawki z badanego zakresu. Wykazano, że zarówno średnie, jak i wysokie dawki ramiprylu obniżają ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe o wartość istotną statystycznie u dzieci z potwierdzonym nadciśnieniem tętniczym.

Takiego efektu nie zaobserwowano w trakcie 4-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego badania z zwiększaniem dawki, w którym oceniano efekt odstawienia leku i w którym wzięło udział 218 pacjentów pediatrycznych w wieku 6–16 lat (u 75 % z nich pierwotne nadciśnienie tętnicze). W trakcie tego badania po odstawieniu leku zaobserwowano umiarkowane odbiciowe zwiększenie zarówno ciśnienia rozkurczowego, jak i skurczowego, jednak nie było ono istotne statystycznie dla powrotu ciśnienia do początkowego poziomu we wszystkich grupach dawkowania z badanego zakresu ramiprylu [niskie dawki (0,625 mg – 2,5 mg), średnie dawki (2,5 mg – 10 mg) lub wysokie dawki (5 mg–20 mg)] dostosowane do masy ciała. W badanej populacji pediatrycznej ramipryl nie wykazywał liniowego zależnego od dawki efektu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu ramipryl jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Ze względu na ilość substancji wykrytej w moczu, stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56 % i nie jest istotnie wpływany przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu po doustnym podaniu ramiprylu w dawce 2,5 mg i 5 mg wynosi 45 %.

Maksymalne stężenie ramiprylatu we krwi osiąga się 2–4 godziny po przyjęciu ramiprylu, jedynego aktywnego metabolitu ramiprylu. Po podawaniu standardowych dawek ramiprylu raz dziennie stężenie równowagowe ramiprylatu we krwi osiąga się około 4. dnia leczenia.

Rozkład. Wiązanie ramiprylu z białkami osocza wynosi około 73 %, a ramiprylatu – 56 %.

Metabolizm. Ramipryl jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprylatu, diketopiperazynowego esteru, diketopiperazynowego kwasu oraz glukuronidów ramiprylu i ramiprylatu.

Wydalanie. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Spadek stężenia ramiprylatu we krwi osiąga wiele faz. Ze względu na silne nasycenie wiązania z ACE i powolną dysocjację z enzymem ramiprylat ma przedłużoną fazę eliminacji przy bardzo niskich stężeniach we krwi osocza.

Po podawaniu powtarzanych dawek ramiprylu raz dziennie efektywny okres półtrwania wynosi 13–17 godzin dla dawek 5–10 mg i więcej dla niższych dawek (1,25–2,5 mg). Różnica ta wynika z faktu, że zdolność enzymu do wiązania z ramiprylatem jest nasycalna.

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki leku ani ramipryl, ani jego metabolit nie były wykrywane w mleku matki. Jednak nie wiadomo, jaki jest efekt przyjmowania powtarzanych dawek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek wydalanie ramiprylatu z moczem jest obniżone, a klirens nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Powoduje to zwiększenie stężenia ramiprylatu we krwi osocza, które maleje wolniej niż u osób z prawidłową funkcją nerek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu był spowolniony z powodu obniżonej aktywności wątrobowych esteraz, a stężenia ramiprylu we krwi osocza u tych pacjentów były podwyższone. Jednak maksymalne stężenia ramiprylatu u tych pacjentów nie różniły się od stężeń u osób z prawidłową funkcją wątroby.

Karmienie piersią. Po podaniu pojedynczej dawki ramiprylu doustnie stężenia ramiprylu w mleku matki były poniżej granicy wykrywalności. Jednak efekt przy wielokrotnym stosowaniu jest nieznany.

Populacja pediatryczna. Profil farmakokinetyczny ramiprylu badano u 30 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 2–16 lat z masą ciała >10 kg. Po podaniu dawek od 0,05 do 0,2 mg/kg ramipryl był szybko i w znacznym stopniu metabolizowany do ramiprylatu. Maksymalne stężenie ramiprylatu we krwi osiągano po 2–3 godzinach. Klirens ramiprylatu istotnie korelował z logarytmem masy ciała (p<0,01), a także z dawką leku (p<0,001). Klirens i objętość rozkładu wzrastały wprost proporcjonalnie do wieku dzieci w każdej grupie dawkowania. Po zastosowaniu dawki 0,05 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji porównywalne z ekspozycją u dorosłych przy dawce 5 mg ramiprylu. Po zastosowaniu dawki 0,2 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji wyższe niż przy zastosowaniu maksymalnej zalecanej dawki 10 mg dziennie u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Po doustnym podaniu u gryzoni i psów stwierdzono, że ramipryl nie wywołuje ostrych objawów toksycznych. Badania z długotrwałym doustnym podawaniem leku prowadzono na szczurach, psach i małpach. U wszystkich trzech gatunków zwierząt obserwowano zmiany równowagi elektrolitów i obrazu krwi. U psów i małp otrzymujących lek w dawce 250 mg/kg masy ciała dziennie zaobserwowano istotne zwiększenie aparatu juxtaglomerularnego, będące przejawem farmakodynamicznej aktywności ramiprylu. Szczury, psy i małpy tolerowały dobowe dawki leku wynoszące odpowiednio 2; 2,5 i 8 mg/kg masy ciała. W tym przypadku nie wystąpiły żadne niepożądane efekty.

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone na szczurach, królikach i małpach nie wykazały żadnych właściwości teratogennych leku. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność zarówno u samców, jak i u samic szczurów.

Podawanie ramiprylu samicom szczurów w czasie ciąży i laktacji prowadziło do nieodwracalnego uszkodzenia nerek (rozszerzenie miedniczki nerkowej) u potomstwa przy dawkach 50 mg/kg masy ciała dziennie i wyższych.

Liczne badania mutagenności z zastosowaniem różnych testów nie wykazały mutagennych ani genotoksycznych właściwości ramiprylu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych: zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów z:

• istotnymi chorobami sercowo-naczyniowymi o podłożu aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych);
• cukrzycą, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego.

Leczenie choroby nerek:

• wczesna cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie mikroalbuminurii;
• zaawansowana cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie makroproteinurii, u pacjentów, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego;
• zaawansowana niecukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy występowanie makroproteinurii ≥ 3 g/24 h.

Leczenie niewydolności serca towarzyszącej objawom klinicznym.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego: zmniejszenie śmiertelności w ostrym okresie zawału mięśnia sercowego u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia ponad 48 godzin po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych, wchodzących w skład leku, lub na inne inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę).
• W wywiadzie obrzęk naczynioruchowy (dziedziczny, idiopatyczny lub wcześniej występujący na tle stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II).
• Jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/valsartanem.
• Znaczny dwustronny zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej przy obecności jednej funkcjonującej nerki.
• Ramipryl nie powinien być stosowany u pacjentów z hipotensją tętniczą lub hemodynamicznie niestabilnym stanem.
• Jednoczesne stosowanie leku Ramipryl-Darnytsia z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (przepływ kłębuszkowy (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i metod leczenia ekstrakorpowego prowadzących do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku.
• Ciąża i planowanie ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu RAA (renina-angiotensyna-aldosteron) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością występowania niepożądanych zjawisk, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jedynie jednego leku wpływającego na układ RAA (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Uwagi dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Uwagi dotyczące stosowania”). Leczenie ramiprylem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu. Leczenie sakubitrilem/valsartanem należy rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki ramiprylu.

Metody terapii ekstrakorpowej, w wyniku których dochodzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem pewnych membran o wysokiej intensywności przepływu (np. membrany z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z użyciem dekstranu siarczanu, ze względu na zwiększony ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej membrany dializacyjnej lub zastosowanie leków z innej klasy przeciwnadciśnieniowej.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Sole potasu, heparyna, moczopędne zatrzymujące potas i inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprym i jego stałe kombinacje z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna). Mogą zwiększyć ryzyko hiperkaliemii, dlatego należy starannie monitorować stężenie potasu w osoczu.

Leki przeciwnadciśnieniowe (np. diuretyki) i inne substancje mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitraty, trójcykliczne leki przeciwdziołowe, środki znieczyszające, alkohol, baklofen, alfuzozyna, doksazozyna, prazozyna, tamsulozyna, terazozyna). Należy oczekiwać zwiększenia ryzyka hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania” w odniesieniu do diuretyków).

Wazopresyjne sympatomietyki i inne substancje (np. izoprenol, dobutamina, dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe leku Ramipryl-Darnytsia. Zaleca się staranne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki i inne substancje mogące powodować zmiany w obrazie krwi. Zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”).

Sole litu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może prowadzić do zwiększenia jego toksyczności, dlatego należy starannie monitorować stężenie litu.

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina. Może wystąpić reakcja hipoglikemiczna. Zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Oczekiwane jest osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego leku Ramipryl-Darnytsia. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może wiązać się z zwiększonym ryzykiem pogorszenia czynności nerek i podwyższeniem stężenia potasu we krwi.

Sól. Przy nadmiernym spożyciu soli możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego leku.

Specyficzna hiposensybilizacja. Ze względu na hamowanie ACE zwiększa się prawdopodobieństwo i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilakto-idnych na jad owadów. Uważa się, że taki efekt może również dotyczyć innych alergenów.

Inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) lub wilda gliptyna. Możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia obrzęku naczynioruchowego u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki takie jak inhibitory mTOR (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus) lub wilda gliptynę. Rozpoczęcie takiej terapii należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”).

Inhibitory neprylizy. Donoszono o potencjalnym wzroście ryzyka obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i inhibitora NEP (neutralnej endopeptydazy), np. raczekadotrilu (patrz sekcja „Uwagi dotyczące stosowania”).

Sakubitril/valsartan. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko obrzęku naczynioruchowego.

Szczególne środki ostrożności.

Grupy specjalne pacjentów

Ciąża. Leczenie inhibitorem ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II nie powinno być rozpoczynane w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja leczenia inhibitorem ACE/antagonistami receptora angiotensyny II jest absolutnie konieczna. Pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przejść na inne leki przeciw nadciśnieniu tętniczemu, których stosowanie w czasie ciąży uznaje się za bezpieczne. Jak tylko zostanie zdiagnozowana ciąża, leczenie inhibitorem ACE/antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie innym lekiem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu RAA. Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady układu RAA przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Jeśli terapia w postaci takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy ją stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty oraz przy częstym i dokładnym monitorowaniu czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie można jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Pacjenci z zwiększone ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej.

Pacjenci z wyraźnie zwiększoną aktywnością układu RAA. U pacjentów z wyraźnie zwiększoną aktywnością układu RAA istnieje ryzyko nagłego i znacznego spadku ciśnienia tętniczego oraz pogorszenia czynności nerek w wyniku hamowania działania ACE, szczególnie gdy inhibitor ACE lub towarzyszący mu środek moczopędny jest stosowany po raz pierwszy lub po raz pierwszy zwiększono dawkę. Znaczne zwiększenie aktywności układu RAA, wymagające nadzoru medycznego, w tym stałego monitorowania ciśnienia tętniczego, może wystąpić np. u pacjentów:

• z ciężkim nadciśnieniem tętniczym;
• z niewyrównaną niewydolnością serca;
• z hemodynamicznie istotnym przeszkodzeniem dopływu lub odpływu krwi z lewej komory serca (np. z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej);
• z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy obecności drugiej funkcjonującej nerki;
• u których występuje lub może rozwinąć się niedobór płynów lub elektrolitów (w tym u osób przyjmujących środki moczopędne);
• z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem;
• u których przeprowadza się duże zabiegi chirurgiczne lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą.

Ogólnie zaleca się skorygować odwodnienie, hipowolemię lub niedobór elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące należy dokładnie rozważyć pod kątem ryzyka wystąpienia przeciążenia objętością).

Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawałach mięśnia sercowego.

Pacjenci z ryzykiem wystąpienia niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotensji tętniczej. W wczesnej fazie leczenia wymagany jest szczególny nadzór medyczny.

Pacjenci w podeszłym wieku. Patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Zabiegi chirurgiczne. Jeśli to możliwe, leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, takimi jak ramipryl, należy przerwać jeden dzień przed przeprowadzeniem zabiegu chirurgicznego.

Kontrola czynności nerek. Czynność nerek należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i podczas jego trwania oraz dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Szczególnie dokładna kontrola jest wymagana u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, po przeszczepieniu nerki, a także w przypadku uszkodzenia naczyń nerkowych, w tym u pacjentów z hemodynamicznie istotnym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Obrzęk naczynioruchowy. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym ramipryl, obserwowano występowanie obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego zwiększa się u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki mogące wywołać obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, everolimus, sirolimus) lub wildafliptyna lub inhibitory neprylizyny (NEP) (np. racecadotryl).

Kombinacja ramiprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku rozwoju obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Ramipryl-Darnytsia. Należy natychmiast rozpocząć leczenie nagłe. Pacjent powinien pozostawać pod nadzorem medycznym przez co najmniej 12–24 godziny i może zostać wypisany dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym Ramipryl-Darnytsia, obserwowano przypadki obrzęku jelitowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Pacjenci skarżyli się na ból brzucha (z nudnościami/wymiotami lub bez nich).

Reakcje anafilaktyczne podczas dezynsensybilizacji. Stosowanie inhibitorów ACE zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia i nasilenie reakcji anafilaktycznych i anafilaktoidealnych na jad owadów i inne alergeny. Przed przeprowadzeniem dezynsensybilizacji należy tymczasowo przerwać przyjmowanie leku Ramipryl-Darnytsia.

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lek Ramipryl-Darnytsia, obserwowano wystąpienie hiperkaliemii. Do grupy ryzyka hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą, pacjenci przyjmujący sole potasu, środki moczopędne zatrzymujące potas, a także inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu, lub pacjenci z takimi stanami jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków jest uznawane za wskazane, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w osoczu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiponatremia. U niektórych pacjentów przyjmujących ramipryl obserwowano zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH) z późniejszym rozwojem hiponatremii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u osób w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów z ryzykiem rozwoju hiponatremii.

Neutropenia/agranulocytoza. Rzadko obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, a także trombocytopenii i anemii. Zgłaszano również osłabienie funkcji szpiku kostnego. W celu wykrycia możliwej leukopenii zaleca się kontrolować liczbę leukocytów we krwi. Częstsze badania zaleca się na początku leczenia oraz u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, współistniejącym kolagenozą (np. toczeniem układowym lub twardziną) lub przyjmujących inne leki mogące powodować zmiany w obrazie krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Efekty uboczne”).

Różnice etniczne. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, działanie przeciwciśnieniowe ramiprylu może być mniej wyrażone u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z przedstawicielami innych ras. Może to wynikać z częstszego występowania nadciśnienia tętniczego o niskiej aktywności reniny u pacjentów rasy czarnej.

Kaszel. Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Typowy kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po przerwaniu terapii. W trakcie różnicowania diagnostycznego kaszlu należy pamiętać o możliwości jego wystąpienia w wyniku stosowania inhibitorów ACE.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera stearylofumaran sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona w trakcie leczenia, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i w razie potrzeby zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Karmienie piersią. Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania ramiprylu w czasie karmienia piersią, nie zaleca się przepisywania tego leku kobietom karmiącym piersią, a zaleca się preferowanie innych leków, których stosowanie w okresie laktacji jest bezpieczniejsze, szczególnie podczas karmienia niemowląt noworodkowych lub przedwcześnie urodzonych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Niektóre efekty uboczne (np. objawy obniżenia ciśnienia tętniczego, takie jak zawroty głowy) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i spowalniać jego reakcje, co stanowi zagrożenie w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Zjawisko to zazwyczaj występuje na początku leczenia lub podczas przejścia z terapii innymi lekami na leczenie lekiem Ramipryl-Darnytsia. Po przyjęciu pierwszej dawki lub kolejnego zwiększenia dawki nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami przez kilka godzin.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania doustnego.

Zaleca się przyjmowanie Ramiprylu-Darnytsia codziennie o tej samej porze. Lek można przyjmować przed, podczas lub po posiłku, ponieważ przyjmowanie posiłku nie wpływa na biodostępność leku. Tabletki Ramipryl-Darnytsia należy połykać całkowicie, popijając wodą. Nie wolno je żuć ani miażdżyć.

W przypadku niemożności zastosowania zaleconej dawki należy stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu.

Dorośli.

Pacjenci stosujący diuretyki. Na początku leczenia Ramiprylem-Darnytsia może wystąpić hipotensja tętnicza, której rozwój jest bardziej prawdopodobny u pacjentów jednocześnie przyjmujących diuretyki. W takich przypadkach zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ u tych pacjentów możliwe jest obniżenie OVZ i/lub stężenia elektrolitów.

Jeśli to możliwe, zaleca się zaprzestanie stosowania diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem Ramipryl-Darnytsia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić diuretyku, leczenie lekiem Ramipryl-Darnytsia należy rozpocząć od dawki 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu). Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu we krwi. Dalsze dawkowanie leku Ramipryl-Darnytsia należy dostosować w zależności od docelowego poziomu ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od cech stanu pacjenta (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”) oraz wyników kontrolnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Lek można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi klasami leków przeciwhypertensyjnych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Dawka początkowa. Leczenie Ramiprylem-Darnytsia należy rozpoczynać stopniowo, począwszy od zalecanej dawki początkowej 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) na dobę.

U pacjentów z wyraźną aktywacją RAAS po przyjęciu dawki początkowej może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. U takich pacjentów zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu), a ich leczenie należy rozpocząć pod nadzorem medycznym (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. Dawkę można podwajać co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia docelowego poziomu ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka leku Ramipryl-Darnytsia wynosi 10 mg na dobę. Zwykle lek należy przyjmować 1 raz na dobę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl-Darnytsia wynosi 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Zaleca się podwojenie dawki po 1–2 tygodniach leczenia, a następnie – po kolejnych 2–3 tygodniach – zwiększenie jej do docelowej dawki utrzymaniowej 10 mg 1 raz na dobę.

Leczenie choroby nerek.

Pacjenci z cukrzycą i mikroalbuminurią.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl-Darnytsia wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę należy zwiększać. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie jednorazowej dawki dobowej do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu), a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia do 5 mg.

Pacjenci z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl-Darnytsia wynosi 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę należy zwiększać. Po 1–2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki dobowej leku do 5 mg, a następnie po kolejnych 2–3 tygodniach leczenia do 10 mg. Docelowa dawka dobowa wynosi 10 mg.

Pacjenci z nefropatią niecukrzycową, o czym świadczy obecność makroproteinurii ≥ 3 g/na dobę.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa leku Ramipryl-Darnytsia wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. W zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta lek w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 2 tygodniach leczenia jednorazową dawkę dobową zaleca się podwoić do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu), a następnie po kolejnych 2 tygodniach leczenia do 5 mg.

Niewydolność serca z objawami klinicznymi.

Dawka początkowa. U pacjentów, których stan ustabilizował się po leczeniu diuretykami, zalecaną dawką początkową jest 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) na dobę.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. Dawkę leku Ramipryl-Darnytsia należy dozować poprzez jej podwajanie co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki dobowej 10 mg. Zaleca się podzielenie dawki na 2 dawki.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Dawka początkowa. 48 godzin po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego pacjentom, których stan jest klinicznie i hemodynamicznie stabilny, należy przyznać dawkę początkową 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę przez 3 dni. Jeśli dawka początkowa 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) jest źle tolerowana, należy stosować dawkę 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę przez 2 dni, a następnie zwiększyć do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) i 5 mg 2 razy na dobę. Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić.

Dozowanie dawki i dawka utrzymaniowa. Następnie dawkę dobową należy zwiększać poprzez jej podwajanie w odstępach 1–3 dni aż do osiągnięcia docelowej dawki utrzymaniowej 5 mg 2 razy na dobę.

Jeśli to możliwe, dawkę utrzymaniową należy podzielić na 2 dawki.

Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa czynnościowa IV według kryteriów New York Heart Association (NYHA) bezpośrednio po zawałcie mięśnia sercowego jest wciąż niewystarczające. Jeśli jednak podjęto decyzję o leczeniu takich pacjentów tym lekiem, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę, a każde zwiększenie dawki należy prowadzić z nadzwyczajną ostrożnością.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Dawkę dobową u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować w zależności od wartości klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”):

• jeśli klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min, nie ma potrzeby korekty dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu)), a maksymalna dawka dobową wynosi 10 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 30–60 ml/min, nie ma potrzeby korekty dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu)), a maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–30 ml/min, dawka początkowa wynosi 1,25 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg;
• pacjenci z nadciśnieniem tętniczym poddawani hemodializie: podczas hemodializy ramipril usuwany jest w niewielkim stopniu; dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu), a maksymalna dawka dobową – 5 mg; lek należy przyjmować kilka godzin po przeprowadzeniu sesji hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekiem Ramipryl-Darnytsia należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, a maksymalna dawka dobową w takich przypadkach powinna wynosić 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu).

Pacjenci w podeszłym wieku. Dawkę początkową należy ustalić na niższym poziomie, a dalsze dozowanie dawki należy prowadzić bardziej stopniowo ze względu na wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie u bardzo starych i osłabionych pacjentów. W takich przypadkach należy przyznać niższą dawkę początkową – 1,25 mg ramiprilu (stosować ramipril w odpowiednim dawkowaniu).

Powyższa informacja dotycząca dawkowania leku dotyczy również pacjentów stosujących diuretyki.

Dzieci.

Lek Ramipryl-Darnytsia nie jest zalecany dla dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa tego leku u takich pacjentów są niewystarczające.

Przedawkowanie.

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych (z nasilonym nadciśnieniem tętniczym, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz niewydolność nerek. Należy dokładnie monitorować stan pacjenta i przeprowadzić terapię objawową i wspierającą. Do proponowanych środków terapeutycznych należą wstępną detoksykacja (przemywanie żołądka, podanie sorbentów), a także środki skierowane na przywrócenie stabilnej hemodynamiki, w tym podanie agonistów alfa-1 adrenoreceptorów lub angiotensyny II (angiotensynamidu). Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprilu, słabo usuwany jest z krążenia ogólnego przez hemodializę.

Działania niepożądane.

Profil bezpieczeństwa leku Ramipryl-Darnytsia obejmuje dane dotyczące trwałego kaszlu oraz reakcji spowodowanych hipotensją tętniczą. Do poważnych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia funkcji wątroby lub nerek, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według stopnia malejącego nasilenia.

Z zaburzeniami narządu wzroku: rzadko — zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie; niezwykle rzadko — zapalenie spojówek.

Z zaburzeniami narządu słuchu i układu przedsionkowego: niezwykle rzadko — zaburzenia słuchu, szumy/dzwonienie w uszach.

Z zaburzeniami układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: często — nieproduktywny, drażniący kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność; rzadko — skurcz oskrzeli, w tym nasilenie astmy, zatkany nos.

Z zaburzeniami przewodu pokarmowego: często — stan zapalny przewodu pokarmowego, zaburzenia trawienia, dyskomfort brzuszny, niestrawność, biegunka, nudności, wymioty; rzadko — zapalenie trzustki (w pojedynczych przypadkach donoszono o skutkach śmiertelnych wyłącznie przy stosowaniu inhibitorów ACE), podwyższenie poziomu enzymów trzustkowych, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, ból w górnej części brzucha, w tym związany z zapaleniem żołądka, zaparcia, suchość w ustach; niezwykle rzadko — zapalenie języka; nieznane — aftowy zapalenie jamy ustnej.

Z zaburzeniami wątroby i dróg żółciowych: rzadko — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i/lub bilirubiny sprzężonej; niezwykle rzadko — żółtaczka cholesteryczna, uszkodzenie komórek wątroby; nieznane — ostra niewydolność wątroby, zapalenie wątroby typu cholesterycznego lub cytolitycznego (w bardzo rzadkich przypadkach — zakończone śmiercią).

Z zaburzeniami nerek i układu moczowego: rzadko — zaburzenia funkcji nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zwiększenie ilości moczu, pogorszenie przebiegu istniejącej białkomoczu, podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi.

Z zaburzeniami układu endokrynnego: nieznane — zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Z zaburzeniami przemiany materii i metabolizmu: często — podwyższenie poziomu potasu we krwi; rzadko — anoreksja, obniżenie apetytu; nieznane — obniżenie poziomu sodu we krwi.

Z zaburzeniami układu nerwowego: często — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — zawroty głowy, parestezje, ageuzja, dysgeuzja; niezwykle rzadko — drżenie, zaburzenia równowagi; nieznane — niedokrwienie mózgu, w tym udar niedokrwienny i przejściowy atak niedokrwienny, zaburzenia funkcji psychomotorycznych, uczucie pieczenia, parosmia.

Z zaburzeniami psychicznymi: rzadko — obniżenie nastroju, niepokój, pobudzenie, niepokój, zaburzenia snu, w tym senność; niezwykle rzadko — stan dezorientacji; nieznane — zaburzenia uwagi.

Z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego: często — hipotensja tętnicza, ortostatyczne obniżenie ciśnienia tętniczego, omdlenia; rzadko — niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego, tachykardia, arytmia, uczucie przyspieszonego bicia serca, obrzęki obwodowe, uczucie napływów; niezwykle rzadko — zwężenie naczyń, hipoperfuzja, zapalenie naczyń; nieznane — zespół Raynauda.

Z zaburzeniami układu krwi i chłonnego: rzadko — eozynofilia; niezwykle rzadko — zmniejszenie liczby leukocytów (w tym neutropenia lub agranulocytoza), zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie poziomu hemoglobiny, zmniejszenie liczby płytek krwi; nieznane — niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Z zaburzeniami układu immunologicznego: nieznane — reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidne, podwyższenie poziomu przeciwciał antyjądrowych.

Z zaburzeniami skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka, w tym makulopapularna; rzadko — obrzęk naczynioruchowy, w tym w bardzo rzadkich przypadkach — obturacja dróg oddechowych spowodowana obrzękiem naczynioruchowym, co może mieć śmiertelny skutek, swędzenie, nadmierne pocenie; niezwykle rzadko — zapalenie skóry odwarstwieniowe, pokrzywka, onycholiza; bardzo rzadko — reakcja na światło; nieznane — toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, pęcherzycę, nasilenie przebiegu łuszczycy, zapalenie skóry typu łuszczycowego, egzantema lub enantema typu pęcherzycowatego lub z rodzaju porostowatych, alopecia.

Z zaburzeniami układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — skurcze mięśni, mialgia; rzadko — artralgia.

Z zaburzeniami układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: rzadko — przejściowa dysfunkcja erekcji, obniżenie libidum; nieznane — ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: często — ból w klatce piersiowej, zmęczenie; rzadko — gorączka; niezwykle rzadko — osłabienie.

Populacja pediatryczna. Bezpieczeństwo stosowania ramiprilu oceniano u 325 dzieci i nastolatków w wieku 2–16 lat w ramach dwóch badań klinicznych. Według wyników charakter i nasilenie działań niepożądanych u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, jednak częstość występowania niektórych reakcji u dzieci była wyższa niż u dorosłych, a mianowicie:

tachykardia, zatkany nos i zapalenie nosa: często (czyli od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz rzadko (czyli od ≥ 1/1000 do < 1/100) u pacjentów dorosłych;

zapalenie spojówek: często (czyli od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz niezwykle rzadko (czyli od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych;

drżenie i pokrzywka: rzadko (czyli od ≥ 1/1000 do < 1/100) w populacji pediatrycznej oraz niezwykle rzadko (czyli od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Ogólny profil bezpieczeństwa ramiprilu u dzieci i dorosłych nie różni się istotnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. PrJSC „Firma Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.