INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku PROPANORM® (PROPANORM®)

Sk³ad:

substancja czynna: propafenon;

1 ml roztworu zawiera propafenonu chlorowodorku 3,5 mg;

substancje pomocnicze: glukoza jednowodna, woda do wstrzykiwañ.

Postaæ leku. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: przeœcierny, bezbarwny roztwór, praktycznie bez cz¹stek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach serca. Leki przeciwarytmiczne klasy IC. Propafenon.

Kod ATC C01B C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Propafenonu hydrochlorid jest lekiem przeciwnadżerniowym o działaniu membranostabilizującym i blokującym kanały sodowe (klasa IC według klasyfikacji Vaughan-Williamsa). Lek wykazuje również słabe działanie hamujące na receptory beta (klasa II według klasyfikacji Vaughan-Williamsa). Propafenonu hydrochlorid spowalnia wzrost potencjału czynnościowego, w wyniku czego zmniejsza się szybkość przewodzenia impulsu (ujemne działanie dromotropowe); faza refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz w komorach wydłuża się pod wpływem tej substancji.

Propafenonu hydrochlorid wydłuża fazę refrakcji dodatkowych dróg przewodzenia u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW).

Farmakokinetyka.

Propafenon stanowi racemiczną mieszaninę S- i R-propafenonu.

Absorpcja

Propafenonu hydrochlorid jest intensywnie metabolizowany w układzie przedsystemowym (pod wpływem izoenzymu CYP2D6 przy pierwszym przejściu przez wątrobę), dlatego jego absolutna biodostępność zależy od dawki i drogi podania. Choć w badaniach jednorazowej dawki przyjmowanie pokarmu zwiększało maksymalne stężenie w osoczu i biodostępność, to przy wielokrotnym stosowaniu propafenonu hydrochloridu u zdrowych ochotników wpływ pokarmu na biodostępność nie był istotny.

Rozkład

Propafenonu hydrochlorid szybko się rozkłada. Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi od 1,9 do 3,0 l/kg. Wiązanie z białkami osocza nie zależy od stężenia w zakresie od 0,25 do 1,5 μg/ml i maleje z 97,3% przy stężeniu 0,25 ng/ml do 81,3% przy stężeniu 100 ng/ml. Wiązanie propafenonu zależy od stężenia przy wartościach od 1,5 μg/ml i wyższych.

Biotransformacja i wydalanie

Istnieją dwa uwarunkowane genetycznie szlaki metabolizmu propafenonu. U ponad 90% pacjentów lek ulega szybkiemu metabolizmowi z okresem półwylęgu (T1/2) od 2 do 10 godzin (szybcy metabolizatorzy). U tych pacjentów przemiana metaboliczna propafenonu prowadzi do powstania dwóch aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu, powstającego pod wpływem CYP2D6, oraz N-depropylopropafenonu (norpropafenonu), powstającego pod wpływem CYP3A4 i CYP1A2. U mniej niż 10% pacjentów (wolni metabolizatorzy) metabolizm propafenonu hydrochloridu przebiega wolniej, ponieważ 5-hydroksypropafenon nie powstaje lub powstaje w minimalnych ilościach. Oczekiwany okres półwylęgu propafenonu hydrochloridu u tych pacjentów mieści się w zakresie od 10 do 32 godzin.

Clirens propafenonu hydrochloridu wynosi od 0,67 do 0,81 l/godz/kg.

Ponieważ stężenie równowagowe propafenonu hydrochloridu osiągane jest po 3–4 dniach stosowania leku, zalecany schemat dawkowania propafenonu hydrochloridu do doustnego przyjmowania jest taki sam dla wszystkich pacjentów niezależnie od typu metabolizmu (tj. zarówno dla wolnych, jak i szybkich metabolizatorów).

Liniowość/nieliniowość

Nasycający szlak metaboliczny hydroksylacji (zależny od CYP2D6) u szybkich metabolizatorów prowadzi do nieliniowości farmakokinetyki leku. U wolnych metabolizatorów farmakokinetyka propafenonu jest liniowa.

Wewnątrzosobowa i międzypacjentowa zmienność

Farmakokinetyka propafenonu hydrochloridu charakteryzuje się znacznym stopniem zmienności indywidualnej, co w dużej mierze wynika z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę oraz nieliniowej farmakokinetyki u szybkich metabolizatorów. Ze względu na dużą zmienność stężenia leku we krwi pacjentów należy ostrożnie dobrać dawkę oraz dokładnie monitorować objawy kliniczne i wskaźniki elektrokardiograficzne toksyczności.

Zakres terapeutyczny stężenia we krwi wynosi 100–1000 ng/ml.

Ciąża i karmienie piersią

Stwierdzono, że propafenonu hydrochlorid przenika przez barierę łożyskową u człowieka oraz wydzielany jest do mleka matki.

Przekazywanie do płodu: opisano dwa przypadki, w których stężenie propafenonu i jego aktywnego metabolitu 5-hydroksypropafenonu nie przekraczało 0,03–0,1% doustnej dawki dobowej matki po spożyciu mleka przez noworodka. Propafenonu i 5-hydroksypropafenonu nie udało się wykryć w mleku matki 12 godzin po przyjęciu jednorazowej doustnej dawki 150 mg propafenonu. Po podaniu dożylnej infuzji 5-hydroksypropafenon często nie występuje, dlatego bardzo mało prawdopodobne jest, by metabolit propafenonu przenikał do mleka matki w istotnych ilościach po krótkotrwałej infuzji propafenonu.

Pacjenci w wieku podeszłym

Poziom ekspozycji na propafenonu hydrochlorid u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek był bardzo zmienny i nie różnił się od poziomu zarejestrowanego u zdrowych młodych ochotników. Ekspozycja na 5-hydroksypropafenon u pacjentów w wieku podeszłym była podobna, ale poziom ekspozycji glukuronidów propafenonu podwajał się.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek poziom ekspozycji na propafenonu hydrochlorid i 5-hydroksypropafenon nie różnił się od poziomu ekspozycji u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej, ale obserwowano kumulację metabolitów glukuronowych.

Pacjentom z chorobami nerek należy przepisywać propafenonu hydrochlorid z ostrożnością.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby zwiększa się biodostępność propafenonu hydrochloridu po doustnym stosowaniu oraz wydłuża się T1/2 leku. Dlatego pacjenci z chorobami wątroby wymagają dostosowania dawki leku.

Populacja pediatryczna

Clirens propafenonu hydrochloridu (postrzegany) po podaniu dożylnej i doustnej dawki u 13 niemowląt i dzieci w wieku od 3 dni do 7,5 roku wahał się w zakresie od 0,13 do 2,98 l/godz/kg, bez wyraźnej zależności od wieku. Stężenia propafenonu hydrochloridu w stanie równowagi po doustnym przyjmowaniu standardowych dawek u 47 dzieci w wieku od 1 dnia do 10,3 roku (mediana 2,2 miesiąca) były o 45% wyższe u dzieci w wieku powyżej jednego roku w porównaniu z dziećmi poniżej jednego roku. Pomimo znacznych różnic międzypacjentowych, monitorowanie EKG jest bardziej odpowiednie do dostosowania dawki niż oznaczanie stężenia propafenonu hydrochloridu w osoczu krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stanowe stany tachykardii nadkomorowej wymagające leczenia, tj. tachykardia węzła przedsionkowo-komorowego, tachykardia nadkomorowa przy zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) lub paroksystyczne migotanie przedsionków.
Ciężka, objawowa arytmia komorowa, jeśli lekarz uzna stan za zagrażający życiu pacjenta.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku.
W wywiadzie zespół Brugadego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Ciężkie zmiany strukturalne serca:
zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy;
niekontrolowana przewlekła niewydolność serca z frakcją wyrzutu lewej komory mniejszą niż 35 %;
szok kardiogenny, z wyjątkiem szoku spowodowanego arytmią;
ciężka, objawowa bradykardia;
zespół słabości węzła zatokowego, blokada zatokowo-komorowa, blokada przedsionkowo-komorowa II i III stopnia, blokada nóżek wiązki Hisa lub blokada śródkomorowa w przypadku braku stymulatora serca.
Ciężka hipotensja tętnicza.
Widoczny dysbalans elektrolitów (np. zaburzenia metabolizmu potasu).
Ciężka obturacyjna choroba płuc.
Miastenia gravis.
Jednoczesne stosowanie z rytonawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Działania niepożądane propafenonu hydrochloranu mogą być nasilane przy stosowaniu go w połączeniu z lekami przeciwbólowymi miejscowymi (np. podczas wszczepiania stymulatora serca, zabiegów chirurgicznych lub zabiegów stomatologicznych) lub z innymi lekami hamującymi częstość skurczów serca i/lub kurczliwość mięśnia sercowego (np. beta-blokery, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe).

Przy jednoczesnym stosowaniu propafenonu hydrochloranu i lidokainy do wstrzykiwań dożylnych obserwowano zwiększone ryzyko działań niepożądanych lidokainy na ośrodkowy układ nerwowy.

Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloranu z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 (np. wenlafaksyna) może prowadzić do wzrostu stężenia tych leków.

Zarejestrowano zwiększenie stężenia propranololu, metoprololu, dezypiraminy, cyklosporyny, teofiliny i digoksyny w osoczu lub we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z propafenonem hydrochloranem. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania tych leków należy określić ich stężenie w osoczu i odpowiednio zmniejszyć dawkę.

Leki hamujące aktywność izoenzymów CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, np. ketokonazol, cyklotymidyna, chinidyna, erytromycyna i sok grejpfrutowy, mogą prowadzić do zwiększenia stężenia propafenonu hydrochloranu we krwi. Przy stosowaniu propafenonu hydrochloranu z inhibitorami tych enzymów należy dokładnie monitorować stan pacjentów i odpowiednio dostosować dawkę.

Jednoczesne stosowanie dawki rytonawiru 800–1200 mg/dobę i propafenonu hydrochloranu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia we krwi (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leczenie połączone amiodaronem i propafenonem hydrochloranem może zaburzać przewodnictwo, repolaryzację i powodować zaburzenia wykazujące potencjalny efekt proarytmiogenny. W zależności od efektu terapeutycznego może być konieczna korekta dawek obu leków.

Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloranu i fenobarbitalu i/lub ryfampicyny (induktorów CYP3A4) może zmniejszyć działanie przeciwarytmiczne propafenonu hydrochloranu wskutek obniżenia jego stężenia w osoczu. Dlatego podczas długotrwałego jednoczesnego stosowania fenobarbitalu i/lub ryfampicyny należy monitorować skuteczność leczenia propafenonem hydrochloranem.

Przy jednoczesnym stosowaniu propafenonu hydrochloranu i doustnych leków przeciwpłytkowych (np. fenprokumonu, warfaryny) należy dokładnie kontrolować krzepnięcie krwi, ponieważ propafenon hydrochloran może zwiększać stężenie tych leków w osoczu i tym samym wydłużać czas protrombinowy. Dawkę tych leków należy w razie potrzeby odpowiednio dostosować.

Przy jednoczesnym stosowaniu propafenonu hydrochloranu z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), takimi jak fluoksetyna i paroksetyna, może wystąpić zwiększone stężenie propafenonu hydrochloranu w osoczu. Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloranu i fluoksetyny u pacjentów z „szybkim metabolizmem” S-propafenonu zwiększa stężenie maksymalne (Cmax) o 39 % i pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) o 50 %, a u R-propafenonu zwiększa Cmax o 71 % i AUC o 50 %. Aby osiągnąć pożądany efekt terapeutyczny, mogą wystarczyć niższe dawki propafenonu hydrochloranu.

Populacja pediatryczna

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Nie wiadomo, czy zakres interakcji u dzieci jest podobny jak u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Tak jak inne leki przeciwarytmiczne, propafenonu hydrochloride może wywoływać efekty proarytrogennicze, tzn. może powodować pojawienie się nowej arytmii lub nasilenie istniejącej arytmii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie EKG oraz regularne badania kliniczne każdego pacjenta w celu oceny odpowiedzi terapeutycznej i decyzji o dalszym prowadzeniu terapii.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami mięśnia sercowego leczenie należy rozpoczynać z dużą ostrożnością, a dawki należy zwiększać stopniowo.

Leczenie propafenonu hydrochloride może wpływać zarówno na rytm, jak i na próg częstotliwościowy stymulatora serca. Dlatego należy sprawdzić jego działanie i w razie potrzeby ponownie zaprogramować urządzenie.

Istnieje potencjalna możliwość przejścia przerywanej migotania przedsionków w trzepotanie przedsionków z blokada przewodnictwa 2:1 lub przewodnictwem 1:1, co może prowadzić do zwiększenia częstości skurczów serca (np. > 180 uderzeń/min) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwarytmicznych klasy IC, pacjenci z wyraźnymi strukturalnymi uszkodzeniami mięśnia sercowego są narażeni na wystąpienie poważnych działań niepożądanych. Wobec tego stosowanie propafenonu hydrochloride u tych pacjentów jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U wcześniejszych bezobjawowych nosicieli genów zespołu Brugadasy po podaniu propafenonu hydrochloride może pojawić się zespół Brugadasy lub mogą być wywołane zmiany w EKG przypominające zespół Brugadasy. Po rozpoczęciu leczenia propafenonu hydrochloride należy wykonać EKG w celu wykluczenia zmian wskazujących na zespół Brugadasy.

Z powodu efektu beta-blokującego propafenonu hydrochloride należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z astmą.

Populacja pediatryczna

Roztwór do wstrzykiwań nie nadaje się do stosowania u dzieci ze względu na postać leku i wysokie stężenie roztworu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. W kilku mało znanych przypadkach ciąża i karmienie piersią przebiegały bez powikłań, a u noworodków nie odnotowano żadnych objawów klinicznych nieprawidłowości. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach nie stwierdzono żadnych uszkodzeń prenatalnych ani perinatalnych u potomstwa w zakresie dawek stosowanych klinicznie. Propafenonu hydrochloride przenika przez barierę łożyskową (patrz podsekcja „Farmakokinetyka”), stężenie w krwi pępowinowej wynosi około 30% stężenia we krwi matki. Dlatego propafenonu hydrochloride należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Zgodnie z ograniczonymi danymi propafenon wydzielany jest doustnie do mleka matki w bardzo małej ilości. Dane dotyczące podania dożylnego w okresie karmienia piersią są nieznane. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu propafenonu matkom karmiącym piersią i monitorować częstość skurczów serca u dziecka. W przypadku krótkotrwałego podania dożylnego zaleca się, jeśli to możliwe, zachowanie odstępu między karmieniem a podaniem ostatniej dawki (około 24 godziny).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nieostre widzenie, zawroty głowy, zmęczenie i hipotonia ortostatyczna mogą wpływać na szybkość reakcji pacjenta. Nawet przy stosowaniu zalecanej dawki lek Propanorm**®** może wpływać na reakcje w taki sposób, że może to prowadzić do zaburzenia zdolności prowadzenia samochodu, pracy z mechanizmami lub wykonywania czynności wymagających stosowania bezpiecznych środków oparcia. Dotyczy to przede wszystkim początkowego okresu leczenia, okresu zwiększania dawki lub zmiany na inne leki, a także jednoczesnego spożycia alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Rozpoczęcie leczenia propafenonem hydrochloranem u pacjentów z zaburzeniami rytmu komorowego powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem kardiologicznym i tylko w obecności wyposażenia do udzielania nagłej pomocy kardiologicznej oraz niezawodnego monitorowania. Podczas leczenia należy regularnie przeprowadzać kontrolne badania (np. standardowe EKG raz w miesiącu lub monitorowanie Holtera co trzy miesiące, lub EKG stresowe, jeśli to możliwe). W przypadku pogorszenia się poszczególnych parametrów, takich jak wydłużenie zespołu QRS lub odcinka QT o więcej niż 25%, odcinka PR o więcej niż 50%, wydłużenie odcinka QT o więcej niż 500 ms, lub wzrost częstości lub nasilenia zaburzeń rytmu, leczenie należy przeanalizować ponownie.

Dawkowanie należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta na podstawie monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. W przypadku stosowania infuzji konieczne jest dokładne monitorowanie EKG (zespołu QRS, odcinków PR i QTc) oraz wskaźników układu krążenia.

Dawka pojedyncza – 1 mg/kg masy ciała. Oczekiwany efekt terapeutyczny często osiąga się przy dawce 0,5 mg/kg. W razie potrzeby dawkę pojedynczą można zwiększyć do 2 mg/kg. Leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki przy ścisłym obserwowaniu pacjenta oraz monitorowaniu EKG i ciśnienia tętniczego.

Lek należy podać natychmiast po rozcieńczeniu.

Osoby w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym ogólnie nie zaobserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa lub skuteczności, jednak nie można wykluczyć zwiększonej wrażliwości niektórych osób, dlatego pacjenci ci powinni być pod ścisłym nadzorem. Dotyczy to również dawki utrzymania. Każde konieczne zwiększenie dawki powinno następować po 5–8 dniach leczenia.

Zaburzenia funkcji nerek i/lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby może dochodzić do kumulacji substancji czynnej przy stosowaniu standardowych dawek terapeutycznych. U takich pacjentów można również rozpocząć fazę tycji propafenonu hydrochloranem, ale przy ścisłym monitorowaniu EKG i stężenia we krwi.

Propafenon hydrochloran należy przepisywać pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek z szczególną ostrożnością.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby powinno zostać skorygowane.

Sposób stosowania

Iniekcje dożylne

Iniekcje dożylne należy podawać powoli w ciągu 3–5 minut. Odstęp między poszczególnymi iniekcjami nie powinien być krótszy niż 90–120 minut. Jeśli zostanie zarejestrowane poszerzenie zespołu QRS lub wydłużenie odcinka QT zależnego od zmiany częstości rytmu serca o więcej niż 20%, należy natychmiast przerwać podawanie leku dożylne.

Krótkotrwała infuzja

Podczas podawania propafenonu hydrochloranu w formie krótkotrwałej infuzji przez 1–3 godziny, szybkość podania wynosi 0,5–1 mg/min.

Wolna infuzja dożylna

Podczas podawania propafenonu hydrochloranu w formie wolnej infuzji dożylnej zazwyczaj wystarczająca jest maksymalna dawka dobowa 560 mg (co odpowiada 160 ml leku Propanorm®).

Do przygotowania infuzji należy stosować roztwór glukozy (5%). Z powodu ryzyka wytrącenia osadu roztwór fizjologiczny nie nadaje się do przygotowania infuzji.

Czas trwania leczenia lekiem dożylnej Propanorm® u mężczyzn nie powinien przekraczać więcej niż 7 dni.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy sercowe przedawkowania

Toksyczne działanie propafenonu hydrochloranu na mięsień sercowy objawia się pobudzeniem i zaburzeniami przewodnictwa, takimi jak wydłużenie odcinka PQ, poszerzenie QRS, hamowanie automatyzmu węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy, tachykardia komorowa, trzepotanie komór i migotanie komór. Może dojść do wystąpienia hipotensji tętniczej, która w ciężkich przypadkach może prowadzić do wstrząsu kardiogennego.

Inne objawy przedawkowania

W przypadku przedawkowania obserwowano ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, parestezje, drżenie, nudności, zaparcia i suchość w ustach.

W ciężkich przypadkach zatrucia mogą występować drgawki toniczno-kloniczne, parestezje, senność, śpiączka, zatrzymanie oddychania i śmierć.

Leczenie

Oprócz ogólnych procedur konieczne jest stałe monitorowanie wskaźników życiowych pacjenta w oddziale intensywnej terapii i odpowiednia korekta tych parametrów.

Szczególne działania

Bradykardia: zmniejszenie dawki leku lub przerwanie jego stosowania, w razie potrzeby – atropina.

Blokady SA II lub III stopnia oraz blokady AV: atropina; orcyprenalina; w razie potrzeby – stymulacja serca.

Blokada wewnątrzkamorowa (blokada nóżek pęczka Hisa): zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania leku, w razie potrzeby – leczenie elektrolitowe, ponieważ nie istnieje bezpieczny antydot na blokadę nóżek pęczka Hisa wywołaną lekami przeciwardmętowymi klasy I. Jeśli nie jest możliwe przeprowadzenie stymulacji elektrycznej, należy próbować skrócić czas trwania zespołu QRS poprzez podanie wysokich dawek orcyprenaliny.

Niewydolność serca towarzysząca obniżeniu ciśnienia tętniczego: przerwanie przyjmowania leku; glikozydy nasierdziowe; w przypadku obrzęku płuc – wysokie dawki nitrogliceryny, diuretyki, w razie potrzeby – katecholaminy (np. adrenalina i/lub dopamina i dobutamina).

Działania konieczne w przypadku ciężkiego zatrucia (np. z powodu samobójstwa): w przypadku ciężkiej hipotensji tętniczej i bradykardii (pacjenci zazwyczaj są nieprzytomni): atropina 0,5–1 mg dożylne, adrenalina 0,5–1 mg dożylne lub w razie potrzeby – adrenalina w formie ciągłej infuzji kroplowej. Szybkość infuzji zależy od odpowiedzi klinicznej.

W przypadku zaburzeń drgawkowych: diazepan dożylne, drogi oddechowe muszą być przejrzyste. Intubacja w razie potrzeby i oddychanie kontrolowane z użyciem relaksantu (np. 2–6 mg pancuronium).

Zatrzymanie krążenia spowodowane asystolią lub migotaniem komór

Ogólne działania mające na celu przywrócenie funkcji sercowo-naczyniowej i oddechowej (trzy etapy ABC):
- Drogi oddechowe muszą być otwarte lub konieczna jest intubacja.
- Oddychanie, jeśli to możliwe z podwyższonym dostarczaniem tlenu.
- Krążenie, np. masaż serca (jeśli konieczne, przez kilka godzin).
- Adrenalina 0,5–1 mg dożylne lub 1,5 mg rozcieńczone w 10 ml roztworu fizjologicznego przez rurkę tężniową. Powtarzać w razie potrzeby w zależności od odpowiedzi klinicznej.
- 8,4 % roztwór wodorowęglanu sodu dożylne w dawce 1 ml/kg masy ciała. Powtórzyć po 15 minutach. Defibrylacja w przypadku migotania komór.

W przypadku oporności na terapię, po wcześniejszym dożylnej podaniu 5–15 mval dożylnego roztworu chlorku potasu, powtórzyć.

Podawanie infuzji katecholamin (adrenaliny i/lub dopaminy/dobutaminy).
W razie wskazania – podawanie infuzji stężonego (80–100 mval) roztworu chlorku sodu do osiągnięcia stężenia sodu we krwi 145–150 mval/l.
- Deksametazon 25–50 mg dożylne.
- 40 % roztwór sorbitolu dożylne w dawce 1 ml/kg masy ciała.
- Stymulacja serca.

Leczenie objawowe intensywnej terapii.

Z powodu wysokiego stopnia wiązania propafenonu hydrochloranu z białkami osocza krwi (>95%) oraz dużego objętości rozprzędu hemodializa jest nieskuteczna, a próby usunięcia leku z organizmu za pomocą hemoperfuzji mają ograniczoną skuteczność.

Efekty uboczne

Najczęstsze i najczęściej występujące efekty uboczne związane z terapią hydrochloropropafenonem to zawroty głowy, zaburzenia przewodnictwa sercowego oraz kołatanie serca.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zaobserwowane w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu hydrochloropropafenonu na rynek.

Efekty uboczne występujące podczas stosowania hydrochloropropafenonu zostały uporządkowane według klas narządów i układów oraz częstości ich występowania:

bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z udziału układu krwi i układu limfatycznego

Rzadko – trombocytopenia; częstość nieznana – agranulocytoza, leukopenia, granulocytopenia.

Z udziału układu odpornościowego

Częstość nieznana – nadwrażliwość (może objawiać się cholestazą, dyskrazją krwi oraz wysypką).

Z udziału metabolizmu i odżywiania

Rzadko – obniżenie apetytu.

Z udziału psychiki

Często – niepokój, zaburzenia snu; rzadko – noce bolesne; częstość nieznana – dezorientacja.

Z udziału układu nerwowego

Bardzo często – zawroty głowy (z wyjątkiem zawrotów głowy typu vertigo); często – ból głowy, dysgezja; rzadko – omdlenie, ataksja, parestezje; częstość nieznana – napad, objawy ekstrapiramidowe, niepokój.

Z udziału narządów wzroku

Często – nieostre widzenie.

Z udziału narządów słuchu i labiryntu

Rzadko – zawroty głowy typu vertigo.

Z udziału serca

Bardzo często – zaburzenia przewodnictwa sercowego (w tym blokady śródsinusowe, przedsionkowo-komorowe i wewnątrzkomorowe, najczęściej objawiające się jako blokada I stopnia przewodnictwa AV, która zazwyczaj przebiega bezobjawowo, ale może wymagać monitorowania i zmniejszenia dawki w celu zapobiegania wyższym stopniom blokady przewodnictwa), kołatanie serca; często – bradykardia zatokowa, bradykardia, tachykardia, migotanie przedsionków; rzadko – tachykardia komorowa, zaburzenia rytmu serca (hydrochloropropafenon może być skojarzony z działaniami proarytmicznymi, które objawiają się zwiększeniem częstości skurczów serca (tachykardia) lub migotaniem komór; niektóre z tych zaburzeń rytmu mogą zagrażać życiu i wymagać reanimacji w celu uniknięcia śmiertelnego skutku); częstość nieznana – migotanie komór, niewydolność serca (może nasilić się już istniejąca niewydolność serca), zmniejszenie częstości skurczów serca.

Z udziału naczyń krwionośnych

Rzadko – hipotensja tętnicza; częstość nieznana – hipotensja ortostatyczna.

Z udziału układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często – duszność.

Z udziału przewodu pokarmowego

Często – ból brzucha, wymioty, nudności, biegunka, zaparcia, suchość w ustach; rzadko – wzdęcia, meteorizm; częstość nieznana – odbijanie, zaburzenia przewodu pokarmowego.

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego

Często – zaburzenia funkcji wątroby (pojęcie to obejmuje nieprawidłowe wyniki badań wątrobowych, takie jak zwiększenie aktywności aspartaminotransferazy (AST), alaninotransferazy (ALT), gamma-glutamylotransferazy (GGT) i fosfatazy alkalicznej (ALP)); częstość nieznana – uszkodzenie hepatocytarne, cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka.

Z udziału skóry i tkanek podskórnych

Rzadko – pokrzywka, swędzenie, wysypka, rumień.

Częstość nieznana – ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustuloza.

Z udziału układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Częstość nieznana – zespół przypominający toczeń rumieniowaty układowy.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko – dysfunkcja erektilna; częstość nieznana – zmniejszenie liczby plemników (zjawisko to jest odwracalne po odstawieniu terapii hydrochloropropafenonem).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często – ból w klatce piersiowej, osłabienie, zmęczenie, gorączka.

Donoszenie podejrzanych efektów ubocznych

Donoszenie o podejrzewanych efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymagają specjalnych warunków przechowywania.

Niezgodność.

Lek Propanorm®, roztwór do wstrzykiwań 3,5 mg/ml, nie powinien być rozcieńczany 0,9 % roztworem chlorku sodu (roztworem fizjologicznym), ponieważ może dojść do wytrącenia osadu.

Opakowanie.

Po 10 ml w ampułce szklanej. Po 5 ampułek w przezroczystych formowanych pojemnikach z folii PVC, po 2 pojemniki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent/Wnioskodawca.

PRO.MED.CS Praha a.s.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Telčská 377/1, Michle, Praha 4, 140 00, Republika Czeska / Telčská 377/1, Michle, Praha 4, 140 00, Czech Republic.