Promocef®

INSTRUKCJA dotyczÄ cia stosowania leku Promocef® (Promocef®)

SkÅad:

substancja czynna: ceftriakson;

1 butelka zawiera ceftriaksonu (w postaci ceftriaksonu sodu) 1,0 g.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwań.

GÅ wne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: krystaliczny proszek o barwie niemal biaÅ ej lub Å oÅ ciawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki Î -laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania. Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność. Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale wytwarzane przez niektóre beztlenowe bakterie Gram-ujemne.
• Obniżonego powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Ograniczonej przenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) zostały określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty, których minimalne stężenie hamujące przekracza granice wrażliwości; jeśli tak się stanie, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice dotyczą dobowej dawki wewnętrznie żyłowej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki przynajmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne:

Chlamydia spp. , Chlamydophila spp., Mycoplasma spp. , Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie oporne na metycylinę są oporne na ceftryksolon.

• Częstotliwość oporności >50% przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka .

Wchłanianie.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksolonu we krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2-3 godzinach od podania. Powierzchnia pod krzywą „stężenie-czas” we krwi po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym odpowiada tej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne. Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksolonu w dawce 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksolonu we krwi wynosi około 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksolonu w dawce 1 g stężenie ceftryksolonu we krwi wynosi około 150 mg/l.

Rozkład. Objętość rozkładu ceftryksolonu wynosi 7-12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcji wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi o 8-15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48-72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek. Ceftryksolon przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyraźna w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości we krwi w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryksolon przenika przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami. Ceftryksolon odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Metabolizm. Ceftryksolon nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie. Całkowity klirens osoczowy ceftryksolonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% ceftryksolonu wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40-50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryksolonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksolonu zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie niewielkie wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek tłumaczy się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryksolonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksolonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryksolonu we krwi, co sprzyja widocznemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy równoległym zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci starsi. U pacjentów w wieku 75 lat i więcej średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2-3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci. Okres półtrwania ceftryksolonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksolonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych. Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryksolonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka ceftryksolonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to ceftryksolonu całkowitego we krwi, a nie wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna. Jak u innych β-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent interwału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksolon dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte społecznie;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica nerek);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Promocef® może być stosowany w celu:

• leczenia ostrego nasilenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriamią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z powyższych infekcji.

Promocef® należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, gdy zakres potencjalnych bakteryjnych patogenów nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub którykolwiek inny cephalosporynę. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Promocef® jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków dojrzałych (w wieku ≤28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub acidозą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania dożylnego leków wapniowych lub infuzji roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy).

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozcieńczania leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania Promocefu® z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Promocef® nie może być podawany jednocześnie z roztworami dożylonymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, Promocef® i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną przed i po każdej infuzji. Badania in vitro przeprowadzone z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”).

Stosowanie łączone leku z doustnymi lekami przeciwpakrzakowymi może nasilać działanie antywitaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku oraz odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii Promocefem® (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i Promocefu® zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących Promocef® możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Promocef®, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania Promocefu® należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków z grupy β-laktamów, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie Promocefu® i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cephalosporyny lub inne leki β-laktamowe. Promocef® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/токsyczny zespół martwiczy nabłonka, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrożić życie) związane z leczeniem ceftryaksonem, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheima. Niektórzy pacjenci zakażeni patogenami z grupy spiralowców mogą doświadczyć reakcji Jarischa-Herxheima krótko po rozpoczęciu leczenia Promocefem®. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxheima może być konieczne leczenie objawowe. Leczenie antybiotykiem nie powinno być przerywane, jeśli wystąpi taka reakcja.

Encefalopatia. Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania Promocefu®.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń. U wcześniaków i urodzonych w terminie niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca obserwowano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. U co najmniej jednego z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na większe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ani współpodawać ceftryaksonu z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych, u pacjentów w każdym wieku. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (ŻDŻ), pracownicy medyczni mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia, roztwory do ŻDŻ i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również zawiesić podawanie roztworów do ŻDŻ na czas infuzji ceftryaksonu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cephalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Promocef® jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna. Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cephalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cephalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne namnażanie się mikroorganizmów opornych. Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożenia życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania terapii ceftryaksonem i zastosowania odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami nieczułymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek mogą wystąpić zaburzenia świadomości (utrata świadomości, obniżenie poziomu świadomości), drgawki lub mimowolne ruchy (choreoatezja, mioklonus) itp. Stan takich pacjentów należy dokładnie monitorować, a w przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń należy podjąć odpowiednie działania, takie jak przerwanie przyjmowania leku.

Wpływ na wyniki badań serologicznych. Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania ceftryaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód. Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z ograniczoną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego. Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy. Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson może być podawany wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej. W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Obserwowano zacienienia w worku żółciowym, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu wiązano z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci. Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza długotrwała terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Choroba kamicy nerkowej. Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, kierując się oceną korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Unieszkodliwienie leku. Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do systemu kanalizacyjnego lub odpadów komunalnych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu odpowiedniego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryakson może być stosowany w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftryaksonu, kierując się korzyścią z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyścią z terapii dla kobiety.

Fertylność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Ze względu na możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, ceftryakson może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia oraz od wieku i czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano ogólne dawki zalecane dla wymienionych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (≥50 kg).

* W przypadku udokumentowanej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Zapalenie ucha środkowego ostre. Można zastosować jednorazową dawkę wewnętrznomięśniową 1–2 g leku Promocef®. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Promocef® może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g w sposób wewnętrznomięśniowy przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja. Jednorazowa dawka 500 mg w sposób wewnętrznomięśniowy.

Ziarniakowdzie trądzikowy (lues). Zalecanymi dawkami są 500 mg–1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku luesu neurologicznego przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w luesie, w tym w luesie neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme (wczesne (II stadium) i późne (III stadium)). Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg). Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (poniżej 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego. Jako wstępne leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku Promocef® w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Promocef® może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zajady (przesrana). Zalecane dawki to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zasadach, w tym w neurozajadach, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (II stadium) i późne (III stadium)). 50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni. Promocef® jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku poniżej 41 tygodni (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe Promocef® w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 20–50 mg/kg masy ciała jako pojedynczą dawkę przed operacją.

Zastrzykowica. Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowicy, w tym neurosifilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi antybiotykoterapii, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest zachowana.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile czynność wątroby jest zachowana. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy osoczowej ani dializy otrzewnowej. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek. W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe. Lek Promocef® można podawać w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą zastosowania medycznego lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania testu w celu określenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne. Lek Promocef® można podawać dożylnie w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤28 dni), u których konieczne (lub przewidywane) jest leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksonu z wapniem może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa czy dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty niepożądane.

Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane podczas stosowania ceftryksonezu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Zjawiska sklasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często, często, nieczęsto, rzadko, częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto: grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko: kolit pseudomembranozny; częstość nieznana: nadkażenie.

Układ krwiotwórczy i układ chłonny: często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto: granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości krwi; częstość nieznana: anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstość nieznana: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Układ krążenia: częstość nieznana: zespół Kounisa.

Układ nerwowy: nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy; częstość nieznana: drgawki; rzadko: encefalopatia.

Układ słuchu i równowagi: częstość nieznana: zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: rzadko: skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często: stolec ruchliwy, biegunka; nieczęsto: nudności, wymioty; częstość nieznana: zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-żółciowy: często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana: osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby, cholestazyczne zapalenie wątroby (zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksonezu).

Skóra i tkanka podskórna: często: wysypka; nieczęsto: świąd; rzadko: pokrzywka; częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, reakcja z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), zakaźnica wielopostaciowa, ostre ogólnikowe pustulopatia egzantematyczna.

Układ moczowy: rzadko: hematuria, glukozuria; częstość nieznana: oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zespół ogólny i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko: obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana: fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

Zakażenia i inwazje. Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonezu. Rzadkie przypadki ciężkich reakcji niepożądanych, czasem zakończone śmiertelnie, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzewych (w wieku <28 dni), którym podawano dożylne ceftryksonezu i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonezu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półwydalenia ceftryksonezu w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 g, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości oraz u chorych odwodnionych. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii i znikają po odstawieniu ceftryksonezu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonezu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Niezgodność.

Promocef® nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana.

Promocef® jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami, poza tymi, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce; 1 lub 5 fiolki w pudełku; lub 1 lub 5 fiolki w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”. Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”.

Produkcja formy in bulk przez firmę produkcyjną Kwilu Pharmaceutical Co., Ltd., Chiny.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ulica Kijewska 126 A.