Proluta

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PROLUTA (PROLUTA)

Skład:

substancja czynna: progesteron;

1 kapsułka zawiera 100 mg lub 200 mg mikronizowanego progesteronu;

substancje pomocnicze: olej z pestek winogron, lecytyna sojowa, żelatyna, gliceryna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki miękkie.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 100 mg: miękkie żelatynowe kapsułki o kształcie owalnym, prawie białe, o długości około 12 mm i szerokości około 8 mm;

kapsułki 200 mg: miękkie żelatynowe kapsułki o kształcie owalnym, prawie białe, o długości około 16 mm i szerokości około 9,6 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w patologii układu rozrodczego. Gestageny. Kod ATC G03D A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości farmakologiczne leku wynikają z działania progesteronu — jednego z hormonów ciałka żółtego, który sprzyja tworzeniu się prawidłowego endometrium sekrecyjnego u kobiet. Powoduje przejście błony śluzowej macicy z fazy proliferacyjnej do fazy sekrecyjnej, a po zapłodnieniu sprzyja przejściu do stanu niezbędnego do rozwoju zapłodnionej komórki jajowej. Ogranicza pobudliwość i kurczliwość mięśniówki macicy oraz jajowodów. Nie wykazuje aktywności androgennej. Hamuje wydzielanie przez podwzgórze czynników uwalniających hormon lutynyjący (LH) i hormon folikulotropowy (FSH), tłumi wytwarzanie przez przysadkę hormonów gonadotropowych oraz owulację.

Farmakokinetyka.

Stosowanie doustne.

Zwiększenie stężenia progesteronu w osoczu obserwuje się już od pierwszej godziny po wchłonnięciu leku w przewodzie pokarmowym. Najwyższe stężenie progesteronu we krwi osiąga się po 1–3 godzinach od podania leku (po 1 godzinie — 4,25 ng/ml, po 2 godzinach — 11,75 ng/ml, po 4 godzinach — 8,37 ng/ml, po 6 godzinach — 2 ng/ml oraz 1,64 ng/ml po 8 godzinach). Głównymi metabolitami progesteronu w osoczu są 20-alfa-hydroksy-delta-4-alfa-pregnanolon oraz 5-alfa-dihydroprogesteron. Lek wydzielany jest z moczem w postaci glukuronidowych metabolitów, z których głównym jest 3-alfa, 5-beta-pregnanediol (pregnandiol). Te metabolity są identyczne z metabolitami powstającymi w wyniku fizjologicznej sekrecji ciałka żółtego.

Stosowanie dopochwowe.

Po wprowadzeniu do pochwy progesteron szybko wchłania się przez błonę śluzową. Zwiększenie stężenia progesteronu w osoczu rozpoczyna się od pierwszej godziny, a najwyższe stężenie we krwi osiąga się po 1–3 godzinach od podania.

Przy średniej dawce (100 mg progesteronu na noc) lek pozwala osiągnąć i utrzymać fizjologiczny i stabilny poziom progesteronu w osoczu (średnio 9,7 ng/ml), podobny do stężenia występującego w fazie ciałka żółtego cyklu menstruacyjnego z prawidłową owulacją. W ten sposób lek wspomaga odpowiednie dojrzewanie endometrium i sprzyja implantacji embrionu.

Przy wyższych dawkach (powyżej 200 mg na dobę), stopniowo zwiększanych, stosowanie dopochwowe pozwala osiągnąć stężenie progesteronu w osoczu podobne do stężenia występującego w pierwszym trymestrze ciąży.

Metabolity w osoczu i moczu są identyczne z metabolitami występującymi podczas fizjologicznej sekrecji ciałka żółtego jajnika. W osoczu są to głównie 20-alfa-hydroksy-delta-4-alfa-pregnanolon oraz 5-alfa-dihydroprogesteron. Wydalanie z moczem odbywa się w 95% w formie glukuronidowych metabolitów, z których głównym składnikiem jest 3-alfa, 5-beta-pregnanediol (pregnandiol).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zaburzenia związane z niedoborem progesteronu.

Zastosowanie doustne.

Ginekologiczne:

• zaburzenia związane z niedoborem progesteronu, a mianowicie:

• zespołem przedmiesiączkowy,

• zaburzenia cyklu menstruacyjnego (dysowulacja, anowulacja),

• mastopatia włóknisto-torbielowata,

• okres przedklimakteryczny;

• do hormonalnej terapii zastępczej w menopauzie (w połączeniu z terapią estrogenową);

• niepłodność spowodowana niedostatecznością fazy ciałka żółtego.

Położnicze:

• zapobieganie nawykowemu lub zagrożeniu poronieniu na tle niedostateczności fazy ciałka żółtego;
• zagrożenie porodami przedwczesnymi.

Zastosowanie dopochwowe.

• Obniżona zdolność do poczęcia przy niepłodności pierwotnej lub wtórnej w przypadku częściowej lub całkowitej niedostateczności fazy ciałka żółtego (dysowulacja, wspieranie fazy ciałka żółtego w trakcie przygotowania do zapłodnienia in vitro, program dawstwa komórek jajowych).
• Zapobieganie nawykowemu poronieniu lub zagrożeniu samoistnego poronienia przy niedostateczności fazy ciałka żółtego.
• Zapobieganie porodom przedwczesnym u kobiet z krótkim kanałem szyjki macicy lub u kobiet z wywiadem samoistnych porodów przedwczesnych.
• Niemożność lub ograniczenia stosowania leku doustnie.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Podejrzenie lub potwierdzenie nowotworu złośliwego piersi lub narządów płciowych.
• Niezdiagnozowane krwawienia pochwowe.
• Poronienie nieudane lub niekompletne.
• Tromboflebita. Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe.
• Krwotok do mózgu.
• Porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas hormonalnej terapii zastępczej w menopauzie estrogenami zaleca się podawanie progesteronu nie później niż od 12. dnia cyklu.

Jeśli progesteron jest stosowany w celu leczenia zagrożenia porodami przedwczesnymi i jednoczesnie z betamimetykami, dawki tych ostatnich można obniżyć.

Jednoczesne stosowanie innych leków może zmieniać metabolizm progesteronu, powodując podwyższenie lub obniżenie stężenia progesteronu w osoczu i tym samym prowadzić do zmiany działania leku.

Silne induktory enzymów wątrobowych, a mianowicie: barbiturany, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina), ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, griseofulwina – powodują zwiększony metabolizm na poziomie wątroby.

Niektóre antybiotyki (amperyline, tetracykliny) mogą powodować zmiany mikroflory jelitowej, co skutkuje zaburzeniem enterohepalitycznego cyklu steroidów.

Wiadomo, że takie interakcje leków są indywidualne i mogą istotnie się różnić u różnych grup pacjentów, dlatego nie można jednoznacznie przewidywać żadnych objawów klinicznych takich interakcji. Wszystkie progestyny mogą obniżać tolerancję glukozy, co może wymagać zwiększenia dobowej dawki insuliny oraz innych leków przeciwcukrzycowych u chorych na cukrzycę.

Biodostępność progesteronu może być zmniejszona przez palenie tytoniu i zwiększona przez alkohol.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie w zalecanych dawkach nie wykazuje efektu antykoncepcyjnego.

Jeśli leczenie rozpoczyna się bardzo wcześnie na początku cyklu miesięcznego, szczególnie przed 15. dniem cyklu, może dojść do skrócenia cyklu lub krwawienia.

W przypadku krwawień macicznych nie należy stosować leku bez uprzedniego ustalenia ich przyczyny, w szczególności po badaniu endometrium.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z opóźnieniem wydzielania płynów (np. nadciśnienie, choroby układu sercowo-naczyniowego, nerek, u chorych na epilepsję, migrenę, astmę oskrzelową), z depresją w wywiadzie, z cukrzycą, zaburzeniami funkcji wątroby, nadwrażliwością na światło.

Przed wypisaniem leku należy dokładnie przebadać pacjentów z nowotworami w wywiadzie rodzinnym oraz pacjentów z nawracającym cholestazą lub stałym uczuciem swędzenia w czasie ciąży, zaburzeniami funkcji wątroby, niewydolnością serca lub nerek, włóknisto-torbielowatym nadżylaniem piersi, epilepsją, astmą, otosklerozą, cukrzycą, stwardnieniem rozsianym, toczeniem rumieniowatym układowym.

Z uwagi na ryzyko zakrzepowo-zatorowe i metaboliczne, którego nie można całkowicie wykluczyć, należy przerwać przyjmowanie leku w przypadku wystąpienia:

• zaburzeń wzroku, takich jak utrata wzroku, podwajanie w oczach, zmiany naczyniowe siatkówki, zastrzał, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego;
• powikłań zakrzepowo-zatorowych żylnych lub zakrzepowych, niezależnie od lokalizacji zmiany;
• silnego bólu głowy, migreny.

W przypadku wystąpienia amenorii w trakcie leczenia należy potwierdzić lub wykluczyć ciążę, która może być przyczyną amenorii.
Przy stosowaniu leku doodbytniczo możliwe są tłuste wydzieliny, co związane jest z postacią leku.

Ponad połowa wczesnych poronień jest spowodowana zaburzeniami genetycznymi. Ponadto objawy infekcyjne i zaburzenia mechaniczne mogą być przyczyną wczesnych poronień; jedynym uzasadnieniem stosowania progesteronu byłoby wtedy opóźnione wydalenie martwego jaja. W związku z tym lekarz może przepisać progesteron tylko w przypadkach, gdy sekrecja progesteronu jest niewystarczająca.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentka powinna przejść dokładne badanie medyczne i ginekologiczne, w tym badanie wewnątrzwłoskowe i mammologiczne, cytologię zgodnie z metodą Papanicolaou, z uwzględnieniem danych wywiadu, przeciwwskazań i środków ostrożności stosowanych podczas leczenia. W trakcie leczenia zaleca się regularne wizyty u lekarza. U kobiet otrzymujących hormonalną terapię zastępczą należy dokładnie ocenić wszystkie ryzyka i korzyści związane z terapią.

U pacjentek z objawami pomenopauzalnymi, które otrzymywały lub otrzymują hormonalną terapię zastępczą (HTZ), występuje słabe lub umiarkowane zwiększenie prawdopodobieństwa rozpoznania raka piersi. Może to być związane z wcześniejszą diagnostyką choroby, rzeczywistą korzyścią z HTZ lub ich kombinacją. Ryzyko rozpoznania raka piersi wzrasta wraz z długością trwania leczenia i wraca do poziomu wyjściowego po pięciu latach od zakończenia HTZ. Rak piersi rozpoznany u pacjentek, które otrzymywały lub niedawno otrzymywały HTZ, jest mniej inwazyjny niż u kobiet, które nie poddawały się leczeniu HTZ. Lekarz powinien omówić z pacjentkami zwiększone ryzyko rozwoju raka piersi, które mogą mieć przy długotrwałym stosowaniu terapii hormonalnej, oceniając korzyści z HTZ.

Nie należy przyjmować leku podczas posiłku; należy go przyjmować przed snem. Jednoczesne przyjmowanie leku z posiłkiem zwiększa jego biodostępność.

Ważne informacje o składnikach pomocniczych.
Preparat zawiera lecytynę z soi i może powodować reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywkę i wstrząs anafilaktyczny u osób nadwrażliwych). Ponieważ może istnieć związek między alergią na soję a alergią na orzechy ziemne, pacjenci z alergią na orzechy ziemne powinni unikać stosowania leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku nie jest przeciwwskazane w czasie ciąży, w tym w pierwszych tygodniach (patrz sekcja „Wskazania” [wskazania położnicze]).

W okresie stosowania progesteronu nie zaobserwowano żadnych niekorzystnych skutków działania na płód.

Podczas stosowania leku w II i III trymestrze ciąży konieczna jest kontrola funkcji wątroby.

Przejście progesteronu do mleka matki nie zostało dokładnie zbadane. Dlatego należy unikać jego przepisywania matkom karmiącym piersią.

Istnieją dane wskazujące na możliwy rozwój hipospadii po stosowaniu progestagenów w czasie ciąży w celu zapobiegania nawykowemu poronieniu lub zagrożeniu poronieniem na tle niedostateczności ciałka żółtego, o czym należy poinformować pacjentkę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Uwaga dla kierowców i operatorów maszyn: możliwe są senność i zawroty głowy związane z przyjmowaniem leku doustnie. Stosowanie kapsułek przed snem pozwala uniknąć tych nieprzyjemnych skutków. Przypadki senności i zawrotów głowy obserwowano wyłącznie po doustnym stosowaniu leku.

Sposób stosowania i dawki.

Czas trwania leczenia zależy od charakteru choroby.

Stosowanie doustne.

W większości przypadków dawka dzienna wynosi 200–300 mg w 1 lub 2 dawkach (200 mg wieczorem przed snem oraz 100 mg rano, jeśli istnieje taka potrzeba).

• Przy niedostateczności fazy lutealnej (zespół przedmenseszualny, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, przedmenopauza, mastopatia włóknisto-torbielowata): przyjmować przez 10 dni (zazwyczaj od 17. do 26. dnia cyklu włącznie).
• Przy hormonalnej terapii zastępczej w menopauzie: ponieważ monoterapia estrogenami nie jest zalecana, progesteron należy stosować jako dodatek do terapii estrogenami w ostatnich 2 tygodniach każdego cyklu terapeutycznego, po jednym tygodniu wspierania dowolnej terapii zastępczej, podczas której może wystąpić krwawienie odstawkowe.
• Przy zagrożeniu przedwczesnym porodem: przyjmować 400 mg progesteronu co 6–8 godzin do ustąpienia objawów. Skuteczną dawkę i częstotliwość stosowania należy dobrać indywidualnie, w zależności od objawów klinicznych zagrożenia przedwczesnym porodem. Po ustąpieniu objawów dawkę progesteronu należy stopniowo zmniejszać do dawki utrzymującej (np. 200 mg 3 razy dziennie). W tej dawce lek można stosować do 36. tygodnia ciąży. Stosowanie progesteronu po 36. tygodniu ciąży nie jest zalecane.

Stosowanie doodbytowe.

Kapsułki należy wprowadzać głęboko do pochwy w pozycji leżącej na plecach.

Przed każdym zastosowaniem leku należy dokładnie umyć ręce; należy zadbać, aby na rękach nie pozostał środek myjący.

Średnio dawka wynosi 200 mg progesteronu na dobę – 1 kapsuła 200 mg lub 2 kapsułki po 100 mg (podzielone na 2 dawki, rano i wieczorem), które wprowadza się głęboko do pochwy, w razie potrzeby za pomocą aplikatora. Dawkę można zwiększyć w zależności od reakcji pacjentki.

• Przy częściowej niedostateczności fazy lutealnej (dysowulacja, zaburzenia cyklu menstruacyjnego): dawka dzienna wynosi 200 mg przez 10 dni (zazwyczaj od 17. do 26. dnia cyklu).

• Przy pełnej niedostateczności fazy lutealnej [pełna brak progesteronu u kobiet z niemającymi (nieistniejącymi) jajnikami (donacja komórek jajowych)]: dawka progesteronu wynosi 100 mg w 13. i 14. dniu cyklu transferu. Od 15. do 25. dnia cyklu dawka progesteronu wynosi 200 mg, podzielone na dwie dawki (rano i wieczorem). Począwszy od 26. dnia, w przypadku wczesnej diagnostyki ciąży, dawkę zwiększa się stopniowo co tydzień o 100 mg progesteronu na dobę, osiągając maksimum 600 mg progesteronu na dobę, podzielone na trzy dawki. Tego dawkowania należy przestrzegać do 60. dnia.

• Wsparcie fazy lutealnej podczas cyklu zapłodnienia in vitro: leczenie rozpoczyna się od wieczora dnia transferu embrionu, w dawce 600 mg na dobę w trzech dawkach (200 mg jednorazowo co 8 godzin).

• W przypadku zagrożenia poronieniem lub w celu zapobiegania nawykowym poronom z powodu niedostateczności lutealnej: 200–400 mg na dobę (100–200 mg na jedną dawkę co 12 godzin) do 12. tygodnia ciąży.

• Profilaktyka przedwczesnych porodów u kobiet z krótkim kanałem szyjki macicy lub u kobiet z wywiadem spontanicznych przedwczesnych porodów: dawka wynosi 200 mg na dobę i stosowana jest wieczorem przed snem od 22. do 36. tygodnia ciąży.

• Dzieci.*

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie może objawiać się objawami działań niepożądanych, w tym sennością, zawrotami głowy, euforią, dysmenoreą, skróceniem cyklu, metroragią. U niektórych osób standardowa dawka może okazać się nadmierna z powodu obecności lub wtórnego pojawienia się niestabilnej endogennej sekrecji progesteronu, podwyższonej wrażliwości na lek lub bardzo niskiego stężenia estradiolu we krwi.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy:

• zmniejszyć dawkę progesteronu lub przyjmować progesteron wieczorem przed snem przez 10 dni cyklu w przypadku senności lub chwilowych zawrotów głowy;
• przełożyć początek leczenia na późniejszy termin w cyklu (np. 19. dzień zamiast 17.) w przypadku skrócenia cyklu lub krwawień;
• sprawdzić, czy poziom estradiolu u pacjentki otrzymującej hormonalną terapię zastępczą w przedmenopauzie jest wystarczający.

Niepożądane działania.

Wszystkie niepożądane działania podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 — < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 — < 1/100), często (≥ 1/10000 — < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Przy doustnym stosowaniu zaobserwowano następujące zjawiska:

Także mogą występować takie działania niepożądane jak zmiany libido, dyskomfort w piersiach, objawy przedmiesiączkowe, hipertermia, bezsenność, alopecia, hirsutyzm, zakrzepica żylna, zakrzepica tętnicy płucnej, zatrzymanie płynów, zmiana masy ciała, zaburzenia przewodu pokarmowego, reakcje anafilaktyczne.

Senność i/lub chwilowe uczucie zawrotów głowy występują najczęściej w przypadku współistniejącej hipogonadyzmu. Zmniejszenie dawki leku lub zwiększenie dawki estrogenów natychmiast likwiduje te zjawiska bez obniżania efektu terapeutycznego.

Jeśli leczenie rozpoczyna się bardzo wcześnie w cyklu miesięcznym, szczególnie przed 15. dniem, możliwe są skrócenie cyklu lub krwawienia przypadkowe.

Przy donosowym stosowaniu leku możliwe są reakcje nadwrażliwości, w tym pieczenie, swędzenie, zaczerwienienie, a także pojawienie się tłustych wydzieliny.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Kapсуłki 100 mg: po 15 kapsułek w blisterze; 2 blistery w tekturowym pudełku. Kapсуłki 200 mg: po 14 kapsułek w blisterze; 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. LABORATORIOS LEON FARMA S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Calle La Valentina s/n, Polígono Industrial Navatejera, Villavicencio, 24193, Hiszpania