Pregabalin-Zn

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregabalin-Zn

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia żelatynowana (granulowana), stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna, erytrozyna (E 127), żółć chinolinowa (E 104) (dla kapsułek 75 mg), indygokarmin (E 132) (dla kapsułek 150 mg).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe nr 4 z białym korpusem i żółtą pokrywką o półokrągłych końcach. Zawartość kapsułek – proszek prawie biały;
• kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe nr 1 z białym korpusem i czerwoną pokrywką o półokrągłych końcach. Zawartość kapsułek – proszek prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego ((S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas).

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) wapniowych kanałów zależnych od potencjału w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

• Ból neuropatyczny.

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii pociągowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem stosowania leku dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem stosowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności trybów stosowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, taką poprawę obserwowano u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające.

Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem stosowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności trybów stosowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Efekty uboczne obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n = 65) z napadami padaczkowymi częściowymi były podobne do efektów ubocznych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo, w którym wzięło udział 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat, oraz 14-dniowego badania kontrolowanego placebo, w którym wzięło udział 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, mającego na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok, w których wzięło udział odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją, wskazują na to, że takie efekty uboczne jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” i „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dziennej częstotliwości napadów na poziomie wyjściowym i na wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 przy stosowaniu placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstotliwość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo pacjentów z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50 % zmniejszenie częstotliwości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą).

Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem stosowania dwa razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginią, zgodnie z oceną po 6 miesiącach według punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uczucie lęku uogólnionego.

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu profilaktyki nawrotów z dwukrotnie ślepią fazą profilaktyki nawrotów trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uczucia lęku uogólnionego według skali Hamiltona oceny lęku (HAM–A) obserwowano już w tygodniu 1.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów na skali HAM–A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromyalgia.

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepiym, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do badań tych włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę dodatkowo wykazano według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny jednocześnie z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest z mlekiem u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega nieznacznemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znacznikową około 98 % radioaktywnej substancji wydalane jest z moczem w niezmienionej postaci pregabaliny. Część N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9 % dawki podanej. W badaniach przedklinicznych nie następowała racemizacja enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie.

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowej dawce. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby.

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) przy dawkach 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny rosły liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynika z 43 % wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci starsi.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Karmienie piersią.

Farmakokinetykę pregabaliny po jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.

Pregabalin-Zn jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.

Pregabalin-Zn jest wskazany u dorosłych jako leczenie uzupełniające w napadach padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalin-Zn jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalin mógł powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza populacyjna farmakokinetyki.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabalinem a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotryginiem, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabin i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretysteron oraz (lub) etynilostradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretysteronem oraz (lub) etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalin może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalin w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnie działającymi na OUN. Pregabalin prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała w trakcie terapii pregabalinem, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolice ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne działania niepożądane.

Rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane związane z leczeniem pregabalinem, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze odczynki skórne, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Pacjentom należy przekazać informację o objawach i znakach tych reakcji oraz dokładnie monitorować stan skóry. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów starszych. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe działania tego leku.

Zaburzenia wzroku.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalin niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalin w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek.

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współużywanych leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współużywanych leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami dzięki dodaniu pregabaliny, w celu przejścia na monoterapię pregabalinem.

Objawy odstawienia.

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabalinem obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić w trakcie terapii pregabalinem lub krótko po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalin. Reakcja ta występowała głównie w trakcie leczenia pregabalinem bólu neuropatycznego u starszych pacjentów z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabalin z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

W trakcie leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współużywanych leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych w leczeniu tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania.

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby starsze mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Mysli i zachowania samobójcze.

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych z randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają podwyższonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia oznak myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość podjęcia odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia oznak myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem.

Utrudnienie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym przepisywaniu pregabaliny i opioidów ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadki–kontrola osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami obserwowano u pacjentów otrzymujących terapię pregabalinem w połączeniu z opioidem w porównaniu z pacjentami stosującymi wyłącznie opioidy (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużywanie lub uzależnienie.

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużywania i uzależnienia. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania substancji; należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Nietolerancja laktozy.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, przed przyjęciem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania pregabaliny u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie stosowania pregabaliny.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalin w dawce 600 mg/dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożonym sprzętem i innych potencjalnie niebezpiecznych czynności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takich czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Lek należy przyjmować niezależnie od posiłków.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Zakres dawek leku może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną podziela się na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromyalgia.

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy dziennie (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy dziennie (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy dziennie (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przynosi dodatkowe korzyści; ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależność działań niepożądanych od dawki, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy dostosować u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabaliną.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabaliną należy przerywać stopniowo, co najmniej przez jeden tydzień, niezależnie od wskazania (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę należy dostosować indywidualnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny zgodnie z funkcją nerek.

* Całkowitą dzienne dawkę (mg/na dobę) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

** Dawką dodatkową jest dodatkowa pojedyncza dawka.

Niewydolność wątroby.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w działach «Działania niepożądane», «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka», jednak na ich podstawie niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o napadach padaczkowych.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz dział «Sposób stosowania i dawki», tabela).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badania pregabaliny lek ten otrzymywało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolnych z placebo. Najczęściej odnotowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz 5% wśród pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie przyjmującej pregabalinę to zawroty głowy i senność.

Poniżej przedstawiono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta; efekty uboczne te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione według malejącego nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano zwiększenie częstości efektów ubocznych ogólnie oraz efektów ubocznych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego.

Rzadko: neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: nadwrażliwość.

Niezwykle rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne.

Często: zwiększone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia.

Niezwykle rzadko: rozluźnienie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, kierunkowe drżenie gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowłady, apatia, parestezje okolice ust, mioklonus.

Niezwykle rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Często: nieostrość widzenia, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferycznego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, zwiększone łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwotok do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Niezwykle rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, skrzyżowanie, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie tunic ocznych.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Zaburzenia ze strony serca.

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Niezwykle rzadko: przedłużenie interwału QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej.

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, zapalenie nosa, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Niezwykle rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Niezwykle rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy zęba.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Niezwykle rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne potliwość, świerzb, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Niezwykle rzadko: toksyczny epidermalny nekroliz, zespoł Stevensa–Johnsona, zimny pot, odłuszczające zapalenie skóry, zespół likenoidny, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pustularna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni, bóle stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, bóle mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Niezwykle rzadko: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych.

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerek, zapalenie nerek.

Niezwykle rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Niezwykle rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, niezwykłe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, osłabienie, niedowłady, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Niezwykle rzadko: granuloma, uszkodzenie ciała, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Niezwykle rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po zaprzestaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy podobne do grypy, drżenie, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierna potliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek twardych w blisterze; po 2, 3 lub 6 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Towarzystwo z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.