Pregabalin-Teva

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pregabalin-Teva (Pregabalin-Teva)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia prażelatynizowana kukurydziana, talk, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172) (kapsułki 75 mg), tlenek żelaza żółty (E 172) (kapsułki 75 mg oraz 150 mg), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: kapsułki 75 mg – nieprzezroczyste kapsułki z czerwoną czapką i korpuszem koloru kości słoniowej z oznaczeniem czarnym „75”;

kapsułki 150 mg – nieprzezroczyste kapsułki koloru kości słoniowej z oznaczeniem czarnym „150” na korpusie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

• Ból neuropatyczny.

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii postrzałowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy dziennie oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy dziennie. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania dwa i trzy razy dziennie były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu pochodzenia obwodowego i centralnego obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, taką poprawę obserwowano u 33 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym oceniającym ból neuropatyczny pochodzenia centralnego u 22 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy dziennie. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania dwa i trzy razy dziennie były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięto udział pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 roku życia oraz 14-dniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do < 4 roku życia, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 4 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50-procentowe zmniejszenie napadów częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów otrzymujących placebo.

W 14-dniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do < 4 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i wizycie końcowym wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała logarytmicznie przekształconą częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo pacjentom z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 roku życia (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50-procentowe zmniejszenie częstości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem dwa razy dziennie. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginem, zgodnie z oceną po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepej fazie zapobiegania nawrotom trwającej 6 miesięcy. Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia częściej występowała u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to znikało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym badanie ostrości wzroku, formalne badanie pola widzenia i badanie dna oka po poszerzeniu źrenic) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromyalgia.

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepej, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym zrandomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do badań tych włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozproszony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólu). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawę dodatkowo wykazano w ocenie ogólnej pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, które stosowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana całkowitej intensywności bólu od poziomu podstawowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) wykazano liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi obserwowanymi w badaniach klinicznych były zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i zmęczenie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją stosujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja. Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po jednorazowym i wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Stopień wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład. Pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u zwierząt, a także przez łożysko i do mleka u zwierząt w okresie laktacji. U człowieka warunkowy objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % radioaktywności wydaje się z moczem w niezmienionej formie. N-metylowany pochodna pregabaliny (główny metabolit pregabaliny wykrywany w moczu) stanowił 0,9 % podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie następowało racemizacji S-enomeru pregabaliny do R-enomeru.

Wydalanie. Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego głównie poprzez wydalenie przez nerki w niezmienionej formie. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę leku.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzyosobnicza zmienność farmakokinetyczna dla pregabaliny jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka dawek wielokrotnych jest przewidywalna na podstawie danych z dawkowania jednorazowego. W związku z tym nie ma potrzeby regularnego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów.

Płeć. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenia pregabaliny w osoczu krwi zmniejszają się o około 50 %). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Zaburzenia funkcji wątroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły wpływać na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci. Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po podaniu. Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze wzrostu o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, i związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią. Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Te obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki u matki przeliczonej na mg/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.

Lek Pregabalin-Teva stosuje się w leczeniu neuropatycznego bólu o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.

Lek Pregabalin-Teva stosuje się u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z drugoryjną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Lek Pregabalin-Teva stosuje się w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromyalgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina wydalana jest głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyczna populacyjna.

Zgodnie z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyczna populacyjna wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie wywierały klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwdziałające, noretynodrel i/lub etynilostradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny i doustnych środków antykoncepcyjnych, noretynodrelu i/lub etynilostradiolu nie wpływa na farmakokinetykę w stanie równowagi żadnego z leków.

Leki działające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących jednocześnie pregabalinę z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnymi OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i motoryki podstawowej wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji u ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości.

Zgłaszano występowanie reakcji nadwrażliwości, w tym przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. W przypadku pojawienia się takich objawów obrzęku naczynioruchowego, jak obrzęk twarzy, okolicy wokół ust lub dróg oddechowych górnych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne działania niepożądane.

Podczas leczenia pregabalinem rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczny epidermalny nekrolyz (TEN), które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne. Przy przepisywaniu leku pacjentom należy poinformować o objawach i dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z przypadkami zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku.

W badaniach kontrolowanych częściej zgłaszano nieostre widzenie u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków te efekty ustępowały przy kontynuowaniu leczenia. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzono badanie okulistyczne, częstotliwość przypadków obniżenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość zmian w dnie oka była wyższa w grupie placebo.

W okresie postmarketingowym zgłaszano działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których większość była tymczasowa. Po odstawieniu pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub się zmniejszyć.

Niewydolność nerek.

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po odstawieniu pregabaliny.

Odstawienie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, aby przejść do monoterapii pregabaliną.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótko- i długoterminowego stosowania pregabaliny obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub niedługo po jego odstawieniu.

W odniesieniu do przerwania długotrwałego leczenia pregabaliną dane sugerują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca.

W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta rozwijała się najczęściej podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po odstawieniu pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, częstotliwość występowania działań niepożądanych ogólnie, działań niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senności była wyższa. Można to wyjaśnić efektem addytywnym innych leków (np. środków przeciwwspasmodycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Mysli i zachowania samobójcze.

U pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe w celu leczenia określonych wskazań zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Wyniki metaanalizy danych uzyskanych w ramach randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wskazują na nieco zwiększone ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się pacjentami) należy zalecić skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć stosowność przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku myśli lub zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliną.

Utrudnienie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

W okresie postmarketingowym zgłaszano zjawiska związane z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (w tym niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczną, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny w połączeniu z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontrolnych osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów przyjmujących terapię pregabaliną w połączeniu z opioidem w porównaniu z tym przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowana szansa [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie.

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania i nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć wyższe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego u takich pacjentów należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Stan pacjentów przyjmujących pregabalinę należy dokładnie monitorować w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny, takich jak rozwój tolerancji, przekraczanie przepisanej dawki i zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Depresja oddychania.

Zgłaszano ciężkie depresje oddychania związane ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem środków depresyjnych dla OUN oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć wyższe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być potrzebne dostosowanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Kobietom w wieku rozrodbczym należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ciąża.

Badania na zwierzętach wskazywały na toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko u ludzi.

Poważne wady wrodzone

Na podstawie obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, przy stosowaniu pregabaliny w pierwszym trymestrze zaobserwowano większą częstość występowania poważnych wad wrodzonych (PWZ) w populacji dzieci (żywych lub martwych noworodków) narażonych na działanie pregabaliny w porównaniu z populacją nie narażoną (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko rozwoju PWZ u dzieci, których matki stosowały pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na działanie tego leku wewnątrzmacicznie (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z dziećmi narażonymi na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, rozszczepów twarzy, wad rozwojowych dróg moczowych i narządów płciowych, jednak liczba takich wad była niewielka, a oszacowania niepewne.

Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyści dla ciężarnej wyraźnie przewyższają możliwe ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet. Należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność.

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym oceny wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu pregabaliną nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności wykazano negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność reagowania przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Pregabalin może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy ze złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować w dawce od 150 do 600 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. Pregabalin można stosować niezależnie od posiłku. Lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Ból neuropatyczny.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg na dobę, podzielona na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć po 3–7 dniach do 300 mg na dobę, a w razie potrzeby – po kolejnych 7 dniach – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę.

Fibromyalgia.

Zalecana dawka leku dla większości pacjentów wynosi 300–450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg/ dobę), którą można zwiększyć, w zależności od skuteczności i tolerancji, do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg/ dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg/ dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg/ dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że jej zastosowanie przyniesie dodatkowe korzyści. Ponadto, dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależność działań niepożądanych od dawki, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Epilepsja.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg na dobę, podzielona na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 1 tygodniu. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zaburzenia lękowe uogólnione.

Dawka dzienna waha się od 150 do 600 mg, podzielona na 2 lub 3 dawki. Konieczność leczenia pregabaliną należy regularnie przeglądać.

Leczenie pregabaliną może być rozpoczęte od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. W ciągu następnego tygodnia dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie stosowania pregabaliny.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, jeśli należy przerwać stosowanie pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazań.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pregabalin jest wydalany z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie z moczem. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie zgodnie z klirensem kreatyniny (CLcr), jak wskazano w poniższej tabeli i obliczonym według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie, dawkę dzienną pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Dodatkowo do dawki dziennej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy, należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

* Całkowitą dawkę dobową (mg/ dobę) należy podzielić przez liczbę dawkowań, aby uzyskać liczbę miligramów na dawkę.

• Dawkę dodatkową należy podawać jako pojedynczą dawkę dodatkową.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia). Dostępne obecnie informacje zawarte są w punkcie «Działania niepożądane», a także w punktach «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka», jednak nie pozwalają one na sformułowanie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również napady padaczkowe.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz punkt «Sposób stosowania i dawki», tabela).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badania pregabaliny lek ten otrzymał ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych, ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane. W wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne, które występowały częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; efekty te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100); rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie efekty uboczne są uporządkowane według malejącej częstości występowania.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu ośrodkowego pochodzenia spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość występowania efektów ubocznych, efektów ubocznych ze strony OUN oraz szczególnie senności.

Poniżej wymienione efekty uboczne mogą być związane z podstawową chorobą i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane w okresie postmarketingowym są oznaczone kursywą w poniższej liście.

Zakażenia i inwazje: często – zapalenie nosa i gardła.

Układ odpornościowy: nieczęsto – nadwrażliwość; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Układ krwi i chłonny: nieczęsto – neutropenia.

Układ metaboliczny i odżywianie: często – zwiększone apetyt; nieczęsto – anoreksja, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido; nieczęsto – halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, stan depresyjny, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia; rzadko – rozluźnienie, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze; częstość nieznana – uzależnienie lekowe.

Układ nerwowy: bardzo często – zawroty głowy, senność, ból głowy; często – ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, uspokojenie, zaburzenia równowagi, letargia; nieczęsto – omdlenia, stupor, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, niedobór, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus; rzadko – drżenie, parosmia, hipokinezja, dysgrafia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół zębatki, śpiączka, delirium, encefalopatia, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Oczy: często – nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek; nieczęsto – utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, zwiększone łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwotok do gałki ocznej, światłowstręt, obrzęk siatkówki; rzadko – utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midryza, szaczyk, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, ślepotę nocną, oftalmoplegię, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie tunic ocznych.

Układ słuchu i równowagi: często – zawroty głowy; nieczęsto – hiperekuzja.

Układ sercowo-naczyniowy: nieczęsto – tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe zwolnienie rytmu serca, niewydolność serca, hipotensja tętnicza, nadciśnienie, zaczerwienienie, uczucie gorąca, uczucie zimna w kończynach; rzadko – przedłużenie interwału QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Układ oddechowy: często – ból gardła i krtani; nieczęsto – duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa; rzadko – obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie; częstość nieznana – przygniecenie oddychania.

Układ pokarmowy: często – wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit; nieczęsto – choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu; rzadko – wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okostnienny.

Układ wątrobowo-żółciowy: nieczęsto – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*; rzadko – żółtaczka; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna: często – odleżyny; nieczęsto – wysypka plamnicza, pokrzywka, nadpotliwość, świerdzenie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa; rzadko – zespoł Stevensa–Johnsona, zimny pot, toksyczny epidermalny nekroliz, odłuszczeniowe zapalenie skóry, dermatyt lihenoidny, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: często – skurcze mięśni, artrealgia, ból pleców, ból kończyn, skurcze w okolicy szyi; nieczęsto – obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, napięcie mięśni; rzadko – rabdomioliza.

Układ moczowy i nerek: nieczęsto – nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek; rzadko – niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: często – zaburzenia erekcji, impotencja; nieczęsto – zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, dysmenorea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorragia; rzadko – amenorea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasadki.

Zaburzenia ogólne i miejsca wstrzyknięcia: często – obrzęki obwodowe, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe odczucia, zwiększone zmęczenie; nieczęsto – ogólny obrzęk, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, podwyższenie temperatury ciała, uczucie pragnienia, dreszcze, osłabienie, uczucie niedoboru, osłabienie, uczucie niedobytu, ropień, cellulitis, reakcje fotouczulenia; rzadko – gruźlica, uszkodzenie ciała, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne: często – przyrost masy ciała; nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, obniżenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała; rzadko – zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, biegunka, objawy grypopodobne, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, niepokój, drżenie, nadpotliwość i zawroty głowy. Objawy te mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Pacjenta należy o tym poinformować na początku terapii.

W odniesieniu do odstawienia pregabaliny po długotrwałym leczeniu dane wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Okres ważności. 3 lata.