Pregabalin-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Pregabalin-Darnytsia (Pregabalin-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: pregabalin;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk;
twarda kapsułka żelatynowa: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe z kapsulą i korpuskiem białego lub prawie białego koloru, zawierające proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Pregabalin. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowego kwasu].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

W trakcie badań wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność pregabaliny w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina była badana w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania (2 i 3 razy na dobę) były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, którzy nie doświadczyli senności, poprawę zaobserwowano u 33% pacjentów oraz u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, którzy doświadczyli senności, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W trakcie kontrolowanego badania klinicznego bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie uzupełniające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięło udział 65 pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii uzupełniającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją, wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz punkty „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo. Odsetek pacjentów z redukcją napadów częściowych o co najmniej 50% w porównaniu do poziomu wyjściowego wynosił 40,6% u pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), 29,1% u pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz 22,6% u tych, którzy przyjmowali placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dziennej częstości napadów na poziomie wyjściowym i w ostatniej wizycie wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała zlogarytmizowaną częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223), natomiast pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym 219 pacjentom z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (w wieku od 5 do 65 lat, z czego 66 w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg na dobę), 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Odsetek pacjentów z redukcją napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych o co najmniej 50% wynosił odpowiednio 41,3%, 38,9% i 41,7% dla pregabaliny 5 mg/kg/dobę, pregabaliny 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą)

Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. Po zastosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginem, według oceny po 6 miesiącach z punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom z dwukrotnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonych źrenicach) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia *

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepy, placebo-kontrolowanym, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu odstawienia (F2). W badaniach tych uczestniczyli pacjenci z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Dodatkową poprawę wykazano w ogólnym ocenie pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku od 12 do 17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka. *

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W trakcie badań przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. U szczurów stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko i przenika do mleka w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znacznikiem około 98% radioaktywnej substancji było wydalane z moczem w niezmienionej postaci. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu pregabaliny stwierdzanego w moczu – wynosił 0,9% podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie doszło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens plazmatyczny i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że zaburzenia funkcji wątroby mają istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynika z 43% zwiększenia klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres półwydalenia końcowego pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci w wieku od 7 lat.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotnym współzmienną dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotnym współzmienną dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz punkty „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

• Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem.* Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenie w stanie równowagi wynosiło około 76% stężenia w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Terapia wspomagająca napadów padaczkowych częściowych z drugorzędną uogólnieniem lub bez niego u dorosłych.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalin jest wydalany głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydzielanej z moczem w formie metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro oraz nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalin może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być ich obiektem.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabalinem a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabin i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki zapobiegające przed ciążeniem doustne, noretysteron oraz (i/lub) etynilostradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami zapobiegającymi przed ciążeniem, noretysteronem oraz (i/lub) etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalin może nasilać działanie etanolu i lorazepamu.

W okresie nadzoru poponadtowarowego zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalin w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalin prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u pacjentów dorosłych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie zostaną im znane potencjalne działania tego leku.

Zaburzenia wzroku

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków to zjawisko ustępowało po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku oraz zmiany pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość wystąpienia zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter przejściowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zarejestrowano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

Zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego nekrodermy epidermalnej, występujących rzadko, które mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Podczas przepisywania leku Pregabalin-Darnytsia pacjenci i lekarze powinni uważnie obserwować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, lek należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Przerywanie stosowania towarzyszących leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych na temat możliwości odstawienia towarzyszących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami padaczkowymi dzięki dodaniu pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano zjawiska takie jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, hiperhidroza, zawroty głowy oraz myśli samobójcze, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub krótko po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym towarzyszących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zarejestrowano doniesienia o ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, z niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Tym pacjentom może być potrzebna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki***”*** ).

Mysli i zachowania samobójcze

Zarejestrowano doniesienia o przypadkach myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi wskazanymi do różnych wskazań. Wyniki metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazały również niewielkie zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie obserwować pacjentów w celu wykrycia oznak myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się oznak myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Istnieją doniesienia o zjawiskach związanych z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zatorowość jelit, niedrożność paralityczna jelit, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i młodych kobiet).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji działania OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontroli osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów stosujących jednocześnie pregabalinę i opioid w porównaniu z tym przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zarejestrowano doniesienia o przypadkach nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia. Należy z ostrożnością stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (w szczególności przypadki uzależnienia, przekroczenia przepisanej dawki; zachowania skierowanego na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zarejestrowano doniesienia o przypadkach encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera 58,25/116,5/233 mg laktozy monohydratu, dlatego należy stosować go z ostrożnością u chorych na cukrzycę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem laktozy Lapp nie powinno się stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania pregabaliny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących piersią. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni stosowali pregabalinę w dawce 600 mg na dobę. Po trzech miesiącach stosowania pregabaliny nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Może powodować zawroty głowy i senność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką oraz innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie zostanie ustalone, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach od 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zespół lękowy uogólniony

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie od 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuacji terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieją badania dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkowe korzyści; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina wydalana jest głównie z moczem w niezmienionej postaci, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę leku.

Przerywanie leczenia pregabalinem

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem zaleca się przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt „Farmakokinetyka”), u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy indywidualnie zmniejszać dawkę, zgodnie z tabelą poniżej, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który należy wyznaczyć za pomocą wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować w zależności od funkcji nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podawać dawkę uzupełniającą (patrz Tabela).

Tabela

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dobową (mg/dobę) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawką uzupełniającą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

U pacjentów starszych z powodu zaburzeń funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci .

Bezpieczeństwo i skuteczność pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na jej podstawie nie można sformułować żadnych zaleceń dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęstsze działania niepożądane po przedawkowaniu pregabaliny to senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek. Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Działania niepożądane.

W programie badań klinicznych pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. W wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu działań niepożądanych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do odstawienia leku w grupie pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta. Działania niepożądane są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się nasilenia.

Wskazane działania niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego obserwowano wzrost częstości działań niepożądanych ogólnie oraz działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Ze strony narządów wzroku

Często: nieostrość widzenia, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zaburzenia percepcji głębi, mydriaza, szlachet, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, miosis, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapadanie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic ocznych.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperakuzja.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, przewlekłe zapalenie płuc, przewlekłe ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, zapalenie przyzębia.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Często: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego

Rzadko: nietrzymanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, albuminuria, krwiomocz, kamica nerek, zapalenie nerek.

Często: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerek, zapalenie nerek.

Ze strony przemiany materii i zaburzeń metabolicznych

Często: zwiększone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezje, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letargia.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonie, utratę przytomności, nadaktywność psychomotoryczna, dyskinezy, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, kłębowanie, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowolstwo, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Często: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Ze strony psychiki

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libido, anorgazmia, apatia.

Często: rozluźnienie.

Ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca.

Często: wydłużenie odcinka QT, zatokowa tachykardia, zatokowe zaburzenia rytmu.

Ze strony układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napoty, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Często: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, hiperhidroza, świerzb, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Często: zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, egzfoliatywny zapalenie skóry, zapalenie skóry typu likhenoidalnego, melanoza, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pustulowata, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, artralgia, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Często: rabdomioliza.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Często: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków.

Zaburzenia ogólne

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, niezwykłe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie sztywności w klatce piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, osłabienie, ogólna słabość, niedowolstwo, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Często: granuloma, uszkodzenie ciała, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Wskaźniki laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Często: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransferazy i asparaginianotransferazy.

U niektórych pacjentów po odstawieniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, ból, nadmierna potliwość, zawroty głowy oraz myśli samobójcze, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach z udziałem pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje górnych dróg oddechowych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje górnych dróg oddechowych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

Kapsułki 75 mg lub 150 mg – 3 lata.

Kapsułki 300 mg – 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Kapsułki 75 mg lub 150 mg

Po 7 kapsułek w blistrze; po 2, 3, 4 lub 8 blisterów w pudełku.

Kapsułki 300 mg

Po 7 kapsułek w blistrze; po 2 lub 3 blisterach w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmaaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.