Pregabalin Asino

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Pregabalin Asino (Pregabalin Acino)

SkÅ ad:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsuÅ ³ka zawiera 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaÅ ³czna, sodowa croscarmelozÄ , stearynian magnezu, talk; kapsuÅ ³ka twarda żelatynowa: żelatyna, tlenek tytanu (E 171).

PostaÄ ³ leku. KapsuÅ ³ki.

GÅ ³ówne wÅ ³aÅ ¹ciwoÅ ¹ci fizykochemiczne: twarde kapsuÅ ³ki żelatynowe biaÅ ³ego koloru. ZawartoÅ ¹Ä ³ kapsuÅ ³ek – proszek biaÅ ³y lub prawie biaÅ ³y. Dopuszczalne jest wystÄ ³pienie skupieÅ ¹ bryÅ ³ek lub grudek, które przy nacisku siÄ ³ rozpadajÄ ³.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetki. Inne analgetyki i Å ¹rodki przeciwgorÄ ³czkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina.

Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Ból neuropatyczny

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii postrzałowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawa taka zaobserwowano u 33% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci do 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n = 65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakokinetyka”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów padaczkowych częściowych o co najmniej 50% w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dziennej częstości napadów na poziomie wyjściowym i w ostatniej wizycie wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 w grupie przyjmującej pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 w grupie przyjmującej pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 w grupie placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstość napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z pierwotnymi uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi (PUGT) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksimum 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Zmniejszenie częstości napadów PUGT o co najmniej 50% zaobserwowano u 41,3%, 38,9% i 41,7% pacjentów przyjmujących odpowiednio pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginą, zgodnie z oceną po 6 miesiącach pod kątem punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Zespół lękowy uogólniony

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepią fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów zespołu lękowego uogólnionego według skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonych źrenicach) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny ustalono w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepiącym badaniu placebo-kontrolowanym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem fibromialgii na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozpowszechniony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono dodatkowo według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi obserwowanymi w badaniach klinicznych były zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podawaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu posiłku, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30% i wydłużenia tmax do około 2,5 godziny. Jednak podanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znówką około 98% substancji radioaktywnej wydalało się z moczem w niezmienionej formie. Frakcja N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9% dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Eliminacja

Pregabalina wydalana jest z krążenia ogólnego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz podsekcja „Niewydolność nerek” poniżej).

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynika z 43% wzrostu klirensu skorygowanego o masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariatem dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariatem dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku starszym

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobową 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężeń w osoczu matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

• Ból neuropatyczny.* Lek Pregabalin Asino jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego pochodzenia obwodowego lub centralnego u dorosłych.

• Epilepsja.* Lek Pregabalin Asino jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.* Lek Pregabalin Asino jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.*

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro oraz nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być ich obiektem.

Badania in vivo oraz analiza populacyjna farmakokinetyki. W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotryginy, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynysteron i etynylowy estradiol. Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretynysteronem i etynylestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN. Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnymi na OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku. Specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób starszych nie przeprowadzono. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne wskazania

Pacjenci z cukrzycą. Zgodnie z obecną praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała w trakcie leczenia pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolic ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne (CRS). Podczas leczenia pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny zespół martwicy (TEZ), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci. Przy przepisywaniu pregabaliny należy poinformować pacjentów o możliwym wystąpieniu powyższych reakcji oraz o konieczności dokładnej obserwacji stanu skóry. W przypadku pojawienia się objawów i oznak CRS, w szczególności ZSJ i TEZ, należy natychmiast przerwać przyjmowanie pregabaliny i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli jest to konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne. Stosowanie pregabaliny wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy i senności, co zwiększa ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu ustalenia, jakie efekty może wywoływać ten lek.

Zaburzenia wzroku. Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również reakcje niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek. Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych. Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny, w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Ostre i przewlekłe niewydolności serca. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość reakcji niepożądanych, a także reakcji niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takich przypadkach.

Depresja oddechowa. Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddechowej związanej ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, z niewydolnością nerek, pacjenci jednoczesnie przyjmujący leki depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy oraz osoby w podeszłym wieku mają większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myslenie i zachowania samobójcze. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe wskazane do różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych badań placebo-kontrolowanych z lekami przeciwpadaczkowymi zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych oraz otrzymać odpowiednie leczenie w razie ich wystąpienia. Jeśli u pacjenta pojawią się myśli i zachowania samobójcze, może być wskazane przerwanie leczenia pregabaliną.

Utrudnienia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia) w przypadku stosowania pregabaliny razem z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami. Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadków i kontroli osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów otrzymujących terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem w porównaniu z samym opioidem (skorygowane szanse [sSz] 1,68 [95 % CI (przedział ufności) 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, sSz 1,52 [95 % CI 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, sSz 2,55 [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie. Stosowanie pregabaliny w dawkach terapeutycznych może prowadzić do uzależnienia lekowego. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania leku. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mają większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego tym pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjentów przyjmujących pregabalinę należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie dawki lub zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia. U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie lekowe. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku, co najmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia. Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja. Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabaliny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Zawartość sodu. Lek Pregabalin Asino zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na kapsułę, co oznacza praktycznie brak sodu. Informację tę można przekazać pacjentom przestrzegającym diety o niskiej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Ciąża

W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność rozrodczą.

Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez ludzkie łożysko.

Poważne wady wrodzone. Według danych z obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, przy stosowaniu pregabaliny w pierwszym trymestrze częstość występowania poważnych wad wrodzonych (PWW) u dzieci (żywych lub martwych) narażonych na działanie pregabaliny była wyższa niż u dzieci nie narażonych (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko rozwoju PWW u dzieci, których matki przyjmowały pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na działanie tego leku wewnątrzmacicznie [skorygowany współczynnik częstości i 95 % CI: 1,14 (0,96–1,35)], oraz w porównaniu z dziećmi, które były narażone na działanie lamotryginy [1,29 (1,01–1,65)] lub duloksydyny [1,39 (1,07–1,82)].

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, szczelin wargi i podniebienia, wad rozwojowych dróg moczowych i narządów płciowych, jednak liczba takich wad była niewielka, a oszacowania niepewne.

Pregabaliny nie należy stosować w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet. Pacjentkom należy przekazać informację, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą. W badaniu płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn. Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do momentu ustalenia, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek Pregabalin Asino przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek leku może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową dzieli się na 2 lub 3 przyjęcia.

Ból neuropatyczny. Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3** dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja. Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3** dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Zespół lękowy ogólny. Dawka, którą dzieli się na 2 lub 3 przyjęcia, może wahać się w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromialgia. Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, brak dowodów na dodatkową korzyść z jej stosowania; ponadto pacjenci gorzej tolerowali tę dawkę. Ze względu na reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek przekraczających 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z organizmu przez nerki, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny. Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz rozdziały „Szczególne wskazania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia czynności nerek. Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej formie głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz rozdział „Farmakokinetyka”), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z czynnością nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od czynności nerek

* Całkowitą dawkę dobową (mg/24 godz.) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

** Stosować pregabalin w odpowiedniej dawce.

• Dawkę dodatkową należy rozumieć jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny z powodu pogorszonej funkcji nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Pregabalin Asino u dzieci (do 18. roku życia). Dane dostępne do tej pory przedstawiono w dziale „Działania niepożądane”, a także w działach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie nie można podać żadnych zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie. Jak donoszono po wprowadzeniu leku na rynek, najczęstszymi objawami przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek.

Rzadko obserwowano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Działania niepożądane

W programie badań klinicznych pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. W badaniach kontrolowanych odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony z powodu działań niepożądanych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabalinę i 5% wśród osób przyjmujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do odstawienia pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; działania te są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia.

Wymienione działania niepożądane mogą być również związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości działań niepożądanych ogólnie, szczególnie działań niepożądanych ze strony OUN, w tym senności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek oznaczono kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Rzadko: neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktydne.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: dezynhibicja, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze.

Częstość nieznana: uzależnienie lekowe.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, działanie sedytywne, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonie, utratą przytomności, nadpobudliwość psychoruchowa, dyskinezja, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedobytowanie, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zaburzenia ekstrapiramidowe, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szlachetność, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, eksoftalmia, porażenie mięśni ocznych, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic oka.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: nadwrażliwość na dźwięk.

Zaburzenia ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Zaburzenia naczyniowe

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie pełności brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okostnowy.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Częstość nieznana: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierna potliwość, świerzb, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenie skóry, pęcherzykowo-pęcherzykowe wysypki.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Lichena, toksyczne martwicze zapalenie naskórka, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, skórne i podskórne guzki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, niezwykłe uczucia, zwiększona zmęczalność.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, osłabienie ogólne, niedobytowanie, zgorzel, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Podwyższenie stężenia alaninotransferazy (ALT) i asparaginianotransferazy (AST).

U niektórych pacjentów po odstawieniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierna potliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach prowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji, n = 65; dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne oraz pacjenci lub ich przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego spółki „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havla 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. 10 kapsuł w blisterze; 1, 3 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farma Start”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla 8.