Potentsiale

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku POTENTIALE (POTENTIALE)

SkÅ ad:

substancja czynna: cytrynian syldenafilu;

1 tabletka zawiera cytrynian syldenafilu odpowiadajÄ cego 50 mg lub 100 mg syldenafilu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa krósskarbokseluloza, hipromeloza, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), talk, glikol propylenowy, polietylenoglikol 6000 (makrogol 6000), indygo karmin (E 132).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne cechy fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, powlekane, niebieskie (dawka 50 mg) lub granatowe (dawka 100 mg), z wypukÅ‚ymi powierzchniami górnÄ i dolnÄ . Przy oglÄ daniu przekroju pod lupÄ widać jÄdro otoczone jednÄ spójna warstwÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w dysfunkcji odcinkowej. Syldenafil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sildenafil jest lekiem do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia dysfunkcji erektylnej. W przypadku podniecenia seksualnego lek przywraca obniżoną funkcję erektylną, zwiększając przepływ krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm powstawania erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas podniecenia seksualnego. Uwalniany tlenek azotu aktywuje enzym guanylazy cyklicznej, co stymuluje wzrost poziomu cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając napływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficzną fosfodiesterazą typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozpad cGMP. Efekty sildenafilu na erekcję mają charakter obwodowy. Sildenafil nie wywiera bezpośredniego rozkurczowego działania na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmacnia działanie rozkurczowe NO na ten typ tkanki. W przypadku aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie PDE5 przez sildenafil prowadzi do wzrostu poziomu cGMP w ciałach jamistych. W związku z tym, aby sildenafil wywołał wymagany efekt farmakologiczny, konieczne jest podniecenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Działanie sildenafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne znane fosfodiesterazy. Jest ono 10-krotnie silniejsze niż działanie na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. Przy zastosowaniu maksymalnych zalecanych dawek, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 80-krotnie wyższa niż wobec PDE1, 700-krotnie wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 4000-krotnie wyższa niż wobec PDE3 – cGMP-specyficznej izoformy fosfodiesterazy uczestniczącej w regulacji kurczliwości serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po podaniu doustnym wynosi 41% (w zakresie od 25% do 63%). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) parametry AUC i Cmax sildenafilu wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Podczas przyjmowania sildenafilu wraz z posiłkiem stopień wchłaniania jest obniżony, średnie przedłużenie czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynosi 60 minut, a średnie obniżenie Cmax to 29%.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40%). Ponieważ wiązanie sildenafilu i jego głównego metabolitu N-detylowego z białkami osocza osiąga 96%, średnie maksymalne stężenie wolnego sildenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza krwi nie zależy od całkowitych stężeń sildenafilu.

U zdrowych ochotników, którzy jednorazowo przyjęli sildenafil w dawce 100 mg, po 90 minutach w nasieniu wykryto mniej niż 0,0002% (średnio 188 ng) podanej dawki.

Biotransformacja. Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie za udziałem mikrosomalnych izoenzymów wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga uboczna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku demetylowania N sildenafilu. Selektywność metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a jego aktywność wobec PDE5 wynosi około 50% aktywności substancji pierwotnej. Stężenia w osoczu tego metabolitu wynoszą około 40% stężeń sildenafilu w osoczu krwi. Metabolit N-detylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półwylu wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/h, co determinuje okres półwylu trwający 3–5 godzin. Po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafilu w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80% podanej dawki doustnej) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13% podanej dawki doustnej).

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów.

Pacjenci starsi. U zdrowych ochotników w wieku starszym (powyżej 65 roku życia) stwierdzono obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężeń w osoczu sildenafilu i jego aktywnego metabolitu N-detylowanego o około 90% w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u zdrowych ochotników młodszego wieku (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40%.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu pozostawała niezmieniona po jego jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg. Średnie wartości AUC i Cmax metabolitu N-detylowanego wzrastały odpowiednio o 126% i 73% w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej indywidualnej zmienności te różnice nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax o 100% i 88% odpowiednio w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-detylowanego istotnie wzrosły odpowiednio o 79% i 200%.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia (klasa A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84%) i Cmax (o 47%) w porównaniu z ochotnikami podobnego wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erekcyjną, definiowaną jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji prącia niezbędnej do pomyślnej współżycia.

Dla skutecznego działania leku wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.
• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (np. nitrytu amylu) lub nitratów w dowolnej formie jest przeciwwskazane, ponieważ znane jest, że syldenafil wpływa na szlaki metabolizmu tlenku azotu/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) i potencjalnie nasila hipotensyjny efekt nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym syldenafila) ze stymulatorami guanylanocyklazy, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stany, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w ciężkim stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatorowej przedniej niedokrwnej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy stan ten był związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5, czy nie.
• Obecność takich chorób jak zaburzenia funkcji wątroby w ciężkim stopniu, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mmHg), niedawno przebyty udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentosa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo syldenafila nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Efekty innych leków na syldenafil.

Badania in vitro. Metabolizm syldenafila odbywa się głównie za pośrednictwem izoformy 3A4 (główna droga) oraz izoformy 2C9 (droga wtórna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens syldenafila, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens syldenafila.

Badania in vivo. Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała zmniejszenie klirensu syldenafila przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, erytromycyny, cyklosporyny). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i inhibitorów CYP3A4 nie obserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej syldenafila 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora CYP450 w stanie stacjonarnym (500 mg raz dziennie) i syldenafila (dawka pojedyncza 100 mg), prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 300% (4-krotnie) oraz wzrostu AUC w osoczu syldenafila o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenia syldenafila w osoczu nadal wynosiły około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznych dla stosowania syldenafila samodzielnie, co odpowiada istotnemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów CYP450. Syldenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie syldenafila i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); w każdym przypadku maksymalna dawka syldenafila nie powinna przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie stacjonarne (1200 mg trzy razy dziennie) i syldenafila (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 140% oraz wzrostu ekspozycji systemowej (AUC) syldenafila o 210%. Nie stwierdzono wpływu syldenafila na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Oczekuje się, że silniejsze inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu syldenafila (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie stacjonarnym (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej syldenafila o 182% (AUC). U zdrowych ochotników płci męskiej nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania syldenafila lub jego głównego krążącego metabolitu. Cymetydyna (inhibitor cytochromu P450 i niestosunkowy inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z syldenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia syldenafila w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może spowodować umiarkowany wzrost stężenia syldenafila w osoczu krwi.

Pojedyncze podanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność syldenafila.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami, dane analizy farmakokinetyki populacyjnej wskazują, że farmakokinetyka syldenafila nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (np. selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych, pętliowych i kwasoodporowych diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów beta-adrenergicznych lub induktorów metabolizmu CYP450 (np. ryfampicyna, barbiturany).

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników płci męskiej jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowanego induktora CYP3A4, CYP2C9 i potencjalnie CYP2C19) w stanie stacjonarnym i syldenafila w stanie stacjonarnym prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax syldenafila. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4 jak ryfampicyna może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia syldenafila w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z syldenafilem.

Wpływ syldenafila na inne leki.

Badania in vitro. Syldenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IK50 > 150 μmol). Ponieważ szczytowe stężenia w osoczu syldenafila wynoszą około 1 μmol, wpływ leku na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji syldenafila z niestosunkowymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak teofilina i dipyrydamol.

Badania in vivo. Ponieważ wiadomo, że syldenafil wpływa na metabolizm tlenku azotu/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), ustalono, że ten lek potencjalnie nasila działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w dowolnej formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Badania kliniczne wykazały, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego z jednoczesnego stosowania inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5 (w tym syldenafilem) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie syldenafila i blokerów alfa-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej pojawiała się w ciągu 4 godzin po podaniu syldenafila (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i doksazozyny u pacjentów, u których osiągnięto stabilizację stanu przy stosowaniu doksazozyny, czasem zgłaszano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych zgłoszeniach opisano przypadki zawrotów głowy i stanu przed omdleniem, ale bez omdlenia.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które metabolizowane są przez CYP2C9.

Syldenafil (50 mg) nie wydłużał czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy (150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie potencjalizował hipotensyjnego działania alkoholu u zdrowych ochotników przy średnich maksymalnych stężeniach etanolu w krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących syldenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu klas leków hipotensyjnych takich jak diuretyki, blokery beta-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonisty angiotensyny II, leki przeciwhypertensyjne (rozkurczowe i działające w ośrodkach), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych oraz blokery alfa-adrenoreceptorów.

Syldenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników płci męskiej stosowanie syldenafila w stanie stacjonarnym prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu.

Okres po rejestracji.

Dodanie pojedynczej dawki syldenafila do sacubitrylu/valsartanu w stanie stacjonarnym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu do stosowania sacubitrylu/valsartanu samodzielnie. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie syldenafila u pacjentów otrzymujących sacubitryl/valsartan.

Szczególne ostrzeżenia.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny oraz przeprowadzić badanie fizykalne w celu rozpoznania dysfunkcji erektylnej i ustalenia jej możliwych przyczyn.

Faktory ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem dla serca, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii dysfunkcji erektylnej lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wykazuje działanie rozszerzające naczynia, które objawia się łagodnym i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może negatywnie wpłynąć na pacjentów z pewnymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów wrażliwych na działanie wazodylatacyjne należą osoby z obturacją przedsionka lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) lub pacjenci z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego jednym z objawów jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Sildenafil potencjalnie nasila działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W okresie postmarketingowym zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową (NŚS), arytmie komorowe, krwotoki mózgowe, przejściowy zespół niedokrwienia mózgu, udar niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze i hipotensję tętniczą, które czasowo pokrywały się z podaniem sildenafilu. U większości pacjentów, choć nie u wszystkich, występowały czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele takich działań niepożądanych wystąpiło podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka zdarzyło się krótko po podaniu leku bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój jest spowodowany innymi czynnikami.

Prijazm. Środki do leczenia dysfunkcji erektylnej, w tym sildenafil, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z anatomicznymi deformacjami penisa (takimi jak angulacja, fibroza jamistego ciała lub choroba Peyroniego) lub pacjentom z chorobami predysponującymi do rozwoju priazmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priazmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priazm może prowadzić do uszkodzenia tkanki penisa i trwałej utraty potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami do leczenia dysfunkcji erektylnej. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami do leczenia nadciśnienia tętniczego płucnego zawierającymi sildenafil (np. Revatio) lub z innymi lekami do leczenia dysfunkcji erektylnej nie zostały zbadane, dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku napływały w związku ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Spontaniczne doniesienia i doniesienia z badań obserwacyjnych dotyczyły przypadków niezatorowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, w związku ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy ostrzec, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenergicznymi. Pacjentom stosującym blokery α-adrenergiczne należy przepisywać sildenafil z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do hipotensji symptomatycznej u niektórych predysponowanych pacjentów. Hipotensja symptomatyczna zwykle pojawia się w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu. Aby zminimalizować możliwość wystąpienia hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenergiczne, należy ustabilizować ich stan za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto należy poinformować pacjentów, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania ludzkich płytek krwi wykazały, że in vitro sildenafil potencjalnie nasila działanie przeciwzakrzepowe sodu nitroprusyku. Nie ma żadnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodem żołądka. Dlatego stosowanie sildenafilu u pacjentów z tą grupy jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Po podaniu dawki 100 mg nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom przerwanie stosowania inhibitorów PDE5, w tym leku Potentsiale, oraz natychmiastową konsultację medyczną w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w związku czasowym ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym sildenafilu. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5 czy z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami hipotensyjnymi. Sildenafil wywiera działanie rozszerzające naczynia układowe i może dalszemu obniżeniu ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W oddzielnym badaniu interakcji lek-lek jednoczesne doustne podanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mm Hg i ciśnienia rozkurczowego o 7 mm Hg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Pacjentów należy poinstruować o konieczności podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek nie jest wskazany dla stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ponieważ w trakcie badań klinicznych po stosowaniu sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek, zanim usiądą za kierownicą pojazdu lub będą pracować z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dorośli. Zalecana dawka leku wynosi 50 mg, stosować w razie potrzeby około 1 godziny przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg*. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Częstość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to 1 raz na dobę. Stosowanie leku podczas posiłku może opóźnić działanie w porównaniu do stosowania na czczo.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak dawka wskazana powyżej w sekcji „Dorośli”.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego należy rozważyć możliwość zastosowania dawki leku 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z powodu marskości) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego zalecana dawka leku wynosi 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeżeli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy ustabilizować ich stan za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

* Przy przepisywaniu syldenafilu w dawce 25 mg należy stosować lek w odpowiednim dozowaniu lub formie leku.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych u wolontariuszy przy stosowaniu jednorazowej dawki syldenafilu do 800 mg reakcje niepożądane były podobne do tych, które wystąpiły przy stosowaniu syldenafilu w niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia reakcji niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, rumień, dyspepsja, zatkany nos, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania należy w razie potrzeby podjąć standardowe środki wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu za pomocą dializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza i brak eliminacji syldenafilu z moczem.

Działania niepożądane.

Zakażenia i infestacje: nieżyt nosa.

Układ odpornościowy: nadwrażliwość.

Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, senność, hipestezja, udar mózgu, przejściowy atak niedokrwienny, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenia, ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezja, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, niepokojące sny, obniżenie odruchów.

Układ wzroku: zaburzenia postrzegania kolorów**, zaburzenia wzroku, zaciemnienie wzroku, zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, zaczerwienienie oczu, jasność wzroku, zapalenie spojówek, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego niezwiązana z zapaleniem tętnic*, zatorowość naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętniczkowa, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świetlistych kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, zaczerwienienie spojówek, podrażnienie oczu, nieprzyjemne odczucia w oczach, obrzęk powiek, odbarwienie twardówki.

Układ słuchu i narządu równowagi: zawroty głowy, dzwonienie w uszach, głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy: tachykardia, kołatania serca, SSM (nagła śmierć sercowa)*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa, uczucie gorąca, rumień, nadciśnienie, hipotensja, dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgowych, nagłe zatrzymanie serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: zatkany nos, krwawienie z nosa, zatkane zatoki przynosowe, uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie, astma oskrzelowa, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, nadmierne wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Układ pokarmowy: nudności, wzdęcia, choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach, hipestezja jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie okrężnicy, dysfagia, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Skóra i tkanki podskórne: wysypka, zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz*, pokrzywka, opryszczka, swędzenie, potliwość, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, egzfoliatywne zapalenie skóry.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: ból mięśni, ból kończyn, artretyzm, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgnistej, ból kości, miastenia, zapalenie mazi.

Nerki i drogi moczowe: hematuria, zapalenie pęcherza, nokturia, częstsze oddawanie moczu, nietrzymanie moczu.

Organy rozrodcze i gruczoły mlekowe: krwawienie z penisa, priapizm*, hematospermia, przedłużona erekcja, powiększenie gruczołów mlekowych, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Krew i układ limfatyczny: anemia, leukopenia.

Przemiana materii i zaburzenia odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny (niestabilny) cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hiperwtręciemia.

Zaburzenia ogólne i miejsce podania: ból w klatce piersiowej, zwiększone zmęczenie, uczucie gorąca, podrażnienie, obrzęk twarzy, reakcje nadwrażliwości na światło, wstrząs, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, przypadkowe urazy.

Specyficzne odczucia: nagłe zmniejszenie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Badania: zwiększone tętno.

* Zgłoszono tylko podczas badań po wprowadzeniu leku na rynek.

** Zaburzenia postrzegania kolorów: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia i zwiększone łzawienie.

Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowe. Zgłoszono poważne zjawiska sercowo-naczyniowe, mózgowe i naczyniowe, w tym krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy i krwotok wewnątrzmozgowy, krwotok płucny, które były powiązane czasowo z zastosowaniem leku. Większość pacjentów, choć nie wszystkie, miała istniejące czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłoszono, że wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zjawisk wystąpiło bezpośrednio po zastosowaniu leku bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska wystąpiły w ciągu kilku godzin lub dni po zastosowaniu leku i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zjawiska mają bezpośredni związek z zastosowaniem leku, z aktywnością seksualną, z istniejącymi czynnikami ryzyka czy z kombinacją tych czynników, czy też z innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwcześnie zakończonym badaniu stosowania leku Revatio (syldenafil) u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, po zastosowaniu syldenafila zgłaszano częstsze występowanie kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji niż po zastosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących lek Potentsiale w celu leczenia dysfunkcji erekcyjnej jest nieznane.

Układ nerwowy: niepokój, przejściowa globalna amnezja.

Specyficzne odczucia.

Narząd słuchu. Zgłoszono przypadki nagłego zmniejszenia lub utraty słuchu powiązane czasowo z zastosowaniem syldenafila. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju działań niepożądanych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem syldenafila, z istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Narząd wzroku. Tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odluznienie ciała szklistego.

Zgłoszono przypadki niedokrwiennego zapalenia nerwu wzrokowego niezwiązanego z zapaleniem tętnic, które powoduje zmniejszenie ostrości wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym lekiem Potentsiale. Wiele pacjentów, choć nie wszystkich, miało istniejące anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niedokrwiennego zapalenia nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się wyłącznie do): niski stosunek średnicy wyrzutu do tarczy nerwu wzrokowego (zastój tarczy nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem inhibitorów PDE5, z istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, z kombinacją tych wszystkich czynników czy z innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać każdą podejrzaną reakcję niepożądaną zgodnie z wymogami prawa.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 tabletki w blistrze; po 1 lub po 2 blisterach w kartonie;

po 1 tabletce w blistrze; po 1 lub po 2, lub po 4 blisterach w kartonie.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

20300, Ukraina, obwód czerehowski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, 8.