Perindopryl-Teva

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Perindopryl-Teva

Skład:

substancja czynna: perindopryl (w postaci perindoprylu tozylanu);

1 tabletka zawiera perindoprylu tozylanu 2,5 mg lub 5 mg, lub 10 mg (co odpowiada 1,7 mg lub 3,4 mg, lub 6,8 mg perindoprylu odpowiednio);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, sodu wodorowęglan, skrobia prażelatynizowana, powidon, magnezu stearynian;

tabletki 2,5 mg: powłoka (Opadry II white 85F18422): poli(winylowy alkohol) częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk;

tabletki 5 mg: powłoka (Opadry II green 85F210014): poli(winylowy alkohol) częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, indygokarmin (E 132), błękit diamentowy (E 133), tlenek żelaza żółty (E 172), żółć chinolinowa (E 104);

tabletki 10 mg: powłoka (Opadry II green 85F210013): poli(winylowy alkohol) częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, indygokarmin (E 132), błękit diamentowy (E 133), tlenek żelaza żółty (E 172), żółć chinolinowa (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką błonową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2,5 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką błonową, białego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „T” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 5 mg: dwuwypukłe tabletki w kształcie kapsuły, powlekane powłoką błonową, jasnozielonego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „T” po jednej stronie i gładkie po drugiej, z ryflowaniem po obu stronach;

tabletki 10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką błonową, zielonego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie i „T” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), składniki pojedyncze. Perindopryl. Kod ATX C09A A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Perindopryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (iECA), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II. Enzym konwertujący, czyli kinaza, jest egzopeptydazą, która umożliwia przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II o działaniu zwężającym naczynia, a także powoduje rozpad wazodylatacyjnego bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Hamowanie ECA prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II we krwi, co zwiększa aktywność reniny we krwi (na skutek hamowania ujemnego sprzężenia zwrotnego na wydzielanie reniny) i obniża wydzielanie aldosteronu. Ponieważ ECA inaktywuje bradykininę, jego hamowanie prowadzi również do zwiększenia aktywności krążących i lokalnych układów kalikreiny-kininy (a tym samym do aktywacji układu prostaglandyn). Mechanizm ten odpowiada za działanie przeciw nadciśnieniowe inhibitorów ECA i częściowo za występowanie niektórych niepożądanych działań (np. kaszlu).

Perindopryl działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity nie hamują aktywności ECA in vitro.

Nadciśnienie tętnicze

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze przy wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego (łagodnym, umiarkowanym i ciężkim); obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się u pacjentów zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W wyniku tego zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, natomiast szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) zazwyczaj nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy rozwija się 4–6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i utrzymuje się co najmniej 24 godziny: stosunek T/R (minimalna skuteczność/maksymalna skuteczność w ciągu doby) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego osiągana jest w ciągu 1 miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

Przestanie leczenia nie wiąże się z zespołem odstawienia.

Perindopryl zmniejsza hipertrofię lewej komory.

Perindopryl wykazuje właściwości naczyniorozkurczające. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczyń w małych tętnicach.

Leczenie wspomagane diuretykiem tiazydowym wykazuje efekt synergistyczny. Kombinacja inhibitora ECA i diuretyku tiazydowego zmniejsza również ryzyko wystąpienia hipokaliemii spowodowanej przez diuretyk.

Niewydolność serca

Perindopryl zmniejsza obciążenie serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego.

Badania u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

− obniżenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca;

− zmniejszenie ogólnego oporu naczyń obwodowych;

− zwiększenie wyrzutu minutowego i poprawę wskaźnika sercowego.

W badaniach porównawczych pierwsze podawanie 2,5 mg perindoprylu pacjentom z niewydolnością serca łagodnego i umiarkowanego stopnia nie wiązało się z istotnym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Pacjenci z wywiadem chorób naczyniowych mózgu

W badaniu oceniającym korzyści długotrwałego (4-letniego) leczenia perindoprylem w zapobieganiu nawrotowi udaru u pacjentów z wywiadem chorób naczyniowych mózgu wykazano, że leczenie perindoprylem (jako monoterapii, jak i w połączeniu z indapamidem) obniżało ciśnienie tętnicze (skurczowe/rozkurczowe) średnio o 9,0/4,0 mmHg oraz ryzyko nawrotu udarów (zarówno niedokrwowych, jak i krwotocznych) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (10,1% w porównaniu do 13,8%).

Zauważono również istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka wystąpienia:

• śmiertelnego lub powodującego niepełnosprawność udaru;
• znaczących zdarzeń kardiowaskularnych, w tym śmierci kardiowaskularnej, nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego i nieśmiertelnego udaru;
• demencji spowodowanej udarem oraz ciężkich zaburzeń funkcji poznawczych spowodowanych udarem;
• znaczących zdarzeń wieńcowych, w tym nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego lub śmiertelnego skutku związanego z chorobą wieńcową.

Te korzyści terapeutyczne obserwowano u pacjentów niezależnie od obecności/braku nadciśnienia tętniczego, wieku, płci, typu udaru lub obecności cukrzycy. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że po 5-letnim leczeniu można uniknąć wystąpienia jednego udaru na każde 23 pacjentów oraz jednego poważnego powikłania kardiowaskularnego na każde 18 pacjentów.

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową

EUROPA to międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie kliniczne trwające 4 lata. 12218 pacjentów w wieku powyżej 18 lat zostało losowo przydzielonych do grup: 6110 pacjentów przyjmowało 8 mg perindoprylu tert-butylaminy, a 6108 pacjentów przyjmowało placebo. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną chorobą wieńcową bez objawów klinicznych niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał mięśnia sercowego i/lub zabieg rewaskularyzacji. Większość pacjentów w badaniu otrzymywała perindopryl w połączeniu ze standardową terapią: lekami przeciwpłytkowymi, lekami hipolipidemicznymi i blokerami β.

Głównym kryterium skuteczności była ocena łączna wystąpienia śmiertelności sercowo-naczyniowej, nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego i/lub zatrzymania akcji serca z udaną reanimacją. Leczenie perindoprylem w dawce 8 mg raz dziennie skutkowało istotnym absolutnym zmniejszeniem wskaźnika pierwotnego punktu końcowego badania o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] – p<0,001).

U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacją w wywiadzie zaobserwowano absolutne zmniejszenie wskaźnika pierwotnego punktu końcowego o 2,2%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka względnego o 22,4% (95% CI [12,0; 31,6] – p<0,001) w porównaniu do placebo.

Stosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym perindopryl szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym, maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu we krwi wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem prolekowym. 27% ogólnej ilości wchłoniętego perindoprylu przekształca się w aktywny metabolit – perindoprylat. Powstaje również pięć innych nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie perindoprylatu we krwi osiąga się w ciągu 3–4 godzin.

Ponieważ obecność posiłku w żołądku prowadzi do zmniejszenia przekształcania perindoprylu w perindoprylat, a tym samym do zmniejszenia biodostępności, perindopryl należy stosować doustnie jako pojedynczą dawkę dzienną rano przed posiłkiem.

Obserwuje się zależność liniową między dawką perindoprylu a jego stężeniem we krwi.

Rozkład. Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza krwi wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, ale ten wskaźnik jest zależny od dawki.

Eliminacja. Perindoprylat wydzielany jest z moczem; okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin; stężenie równowagowe we krwi osiągane jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Grupy specjalne pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek zmniejsza się szybkość eliminacji perindoprylatu. W przypadku zaburzeń funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności nerek (według klirensu kreatyniny).

Perindoprylat usuwany jest z krwiobiegu podczas dializy, jego klirens wynosi 70 ml/min.

W przypadku marskości wątroby zmienia się kinetyka perindoprylu, przy czym klirens wątrobowy cząsteczki pierwotnej zmniejsza się o połowę. Jednak ilość wytworzonego perindoprylatu nie zmienia się, dlatego w przypadku tej choroby dawkę leku można nie zmieniać.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca.
• Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu.
• Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną dokumentacją stabilną chorobą wieńcową.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na perindopryl lub którykolwiek składnik preparatu, na inne inhibitory ACE.
• Angioobrzęk (obrzęk Quinckego) w wywiadzie, związany z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE.
• Dziedziczny lub idiopatyczny angioobrzęk.
• Jednoczesne stosowanie leków zawierających substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy <60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Ciąża lub planowanie ciąży.
• Metody leczenia pozajądrzowego prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Znaczny dwustronny zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego działającego nerki.
• Jednoczesne stosowanie z sacubitrilem/valsartanem; leczenie preparatem Perindopryl-Teva można rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sacubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym odsetkiem reakcji niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostre niewydolność nerek), w porównaniu z leczeniem jednym lekiem wpływającym na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię, mianowicie: aliskiren, sole potasu, moczopochłonne zatrzymujące potas, inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub tachrolimus, trimetoprym. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Aliskiren. Jednoczesne stosowanie perindoprylu z aliskirenen u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzoną funkcją nerek zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności.

Leczenie pozajądrzowe prowadzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak wysokoprzepływowe membrany do dializy lub hemofiltracji (np. membrany poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarkowym, co może prowadzić do zwiększenia ryzyka ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia membran dializacyjnych innego typu lub zastosowanie leków z innej klasy przeciw nadciśnieniu.

Sacubitril/valsartan. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sacubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne hamowanie neprylizy i ACE może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju angioobrzęku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Aliskiren. U wszystkich innych pacjentów, tak jak u chorych na cukrzycę lub pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności.

Jednoczesne stosowanie inhibitora ACE i blokera receptorów angiotensyny. Dane literaturowe wskazują, że u pacjentów z potwierdzonym miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny wiązało się z wyższym odsetkiem występowania hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami wpływającymi na RAAS. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) może być stosowana w przypadkach indywidualnych przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, takich jak angioobrzęk.

Ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol). Pacjenci przyjmujący jednocześnie ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol) mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Moczopochłonne zatrzymujące potas, suplementy diety zawierające potas lub substytuty soli zawierające potas. Stosowanie moczopochłonnych zatrzymujących potas (takich jak triamteren lub amilorid), suplementów diety zawierających potas lub substytutów soli zawierających potas może prowadzić do hiperkaliemii (w tym śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (addytywny efekt hiperkaliemiczny). Dlatego nie zaleca się łączenia perindoprylu z powyższym lekami. Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie takich leków, leczenie należy prowadzić ostrożnie i często monitorować poziom potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku stosowania spironolaktonu przy niewydolności serca patrz „Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi”.

Lit. Podczas stosowania inhibitorów ACE z lekami zawierającymi lit opisywano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi i jego toksyczność. Z tego powodu nie zaleca się łączonego leczenia perindoprylem i lekami litu. W przypadku konieczności takiego leczenia należy koniecznie dokładnie monitorować poziom litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi.

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy). Zgodnie z badaniami epidemiologicznymi jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwdiabetycznych (insulina, leki hipoglikemiczne) może nasilić efekt obniżania poziomu glukozy we krwi z ryzykiem rozwoju hipoglikemii. Ten efekt występuje zazwyczaj w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej i w przypadku niewydolności nerek.

Baklofen. Wzmacnia się efekt przeciw nadciśnieniu. W razie potrzeby należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę leków przeciw nadciśnieniu.

Moczopochłonne. U pacjentów przyjmujących moczopochłonne, a szczególnie u tych z zaburzonym równowagą wodno-elektrolitową, możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Prawdopodobieństwo rozwoju efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie moczopochłonnego, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem. Leczenie należy rozpocząć od niskich dawek i stopniowo je zwiększać.

Przy nadciśnieniu tętniczym, gdy wcześniej przepisany moczopochłonny mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopochłonnego może być wznowione z czasem) lub należy przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym zwiększaniem dawki.

Przy niewydolności serca zastoinowej na tle stosowania moczopochłonnego przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od dawki minimalnej, ewentualnie po zmniejszeniu dawki moczopochłonnego.

W każdym przypadku należy monitorować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopochłonne zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg dziennie z niskimi dawkami inhibitora ACE należy mieć na uwadze, że:

• przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV wg NYHA i frakcją wyrzutową <40%, którzy wcześniej leczono inhibitorem ACE i moczopochłonnym pętlowym, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (może być śmiertelna), szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących stosowania tej kombinacji;
• przed przepisaniem tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i niewydolności nerek;
• zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy ≥3 g/dzień. Przy jednoczesnym przyjmowaniu inhibitorów ACE i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwbólowych, inhibitorów COX-2 i nieselektywnych NSAID) możliwe jest osłabienie efektu przeciw nadciśnieniu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do zwiększenia poziomu potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek w wywiadzie. Taką kombinację leków należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentom należy zapewnić odpowiednią terapię nawadniającą i monitorować funkcję nerek po rozpoczęciu takiej terapii skojarzonej oraz okresowo później.

Racecadotryl. Wiadomo, że inhibitory ACE (np. perindopryl) mogą powodować rozwój angioobrzęku. To ryzyko może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu z racecadotrylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki).

Inhibitory docelowej białka szlaku mTOR (mTOR) (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus). U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory mTOR możliwe jest zwiększenie ryzyka rozwoju angioobrzęku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające uwagi.

Leki przeciw nadciśnieniu i leki rozszerzające naczynia. Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilić efekt hipotensyjny perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może dodatkowo zmniejszyć ciśnienie tętnicze.

Gliptyny (linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, wildaagliptyna). U pacjentów przyjmujących kombinację gliptyny i inhibitora ACE możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia angioobrzęku z powodu tego, że gliptyna obniża aktywność dipeptydyl peptydazy IV (DPP-IV).

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/lekarskie środki przeciwpsychotyczne/anestetyki. Jednoczesne stosowanie niektórych leków znieczyszczających, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i środków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Sympatomietyki mogą zmniejszyć efekt przeciw nadciśnieniu inhibitorów ACE.

Preparaty złota. Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora ACE, w tym perindoprylu, i zastrzykowych preparatów złota (sodowy aurotiomalamin) rzadko mogą wystąpić reakcje podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu nitratów (czerwienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty. Perindopryl można przepisywać jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (gdy stosowany jest jako trombolityk), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Stabilna choroba wieńcowa. W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia ciężkości) w pierwszym miesiącu leczenia perindoprylem, należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Nadciśnienie tętnicze. Stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego. Objawowa hipotensja tętnicza rzadko występuje u pacjentów z niepowiknanym nadciśnieniem tętniczym i jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z hipowolemją, u tych przyjmujących diuretyki, na diecie o ograniczonej zawartości soli, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami oraz u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Objawowa hipotensja tętnicza obserwowana była u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z towarzyszącą lub bez niewydolności nerek. Wystąpienie objawowej hipotensji tętniczej jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przyjmujących duże dawki diuretyków pętlowych, z hiponatremią lub czynnościową niewydolnością nerek. Pacjenci z zwiększonego ryzyka objawowej hipotensji tętniczej powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza na początku terapii i w trakcie doboru dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgowych, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej, a w razie potrzeby powinien zostać podany wewnątrznie 0,9% (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu. Przejściowa hipotensja nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj może być kontynuowany bez przeszkód po przywróceniu objętości krwi i wzrostu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym perindoprylu tozyloat może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli hipotensja tętnicza stanie się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia. Jak i inne inhibitory ACE, perindoprylu tozyloat należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z przeszkodą odpływu z lewej komory serca (stenoza aortalna lub hipertroficzna kardiomiopatia).

Uszkodzenie funkcji nerek. W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawkę początkową perindoprylu należy dobrać z uwzględnieniem klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), a następnie – w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta na leczenie. U tych pacjentów konieczny jest monitoring stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

U pacjentów z objawową niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która występuje na początku leczenia inhibitorami ACE, może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach donoszono o rozwoju ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki inhibitory ACE zwiększają stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; zazwyczaj te efekty ustępują po odstawieniu leków. Prawdopodobieństwo takich zjawisk jest szczególnie wysokie u pacjentów z niewydolnością nerek. Obecność nadciśnienia nerkownego zwiększa ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarza, od niskich dawek i z ich starannym doborem. Ponieważ diuretyki mogą stymulować rozwój hipotensji tętniczej, w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylu tozyloatem należy odstawić diuretyki i monitorować funkcję nerek.

U niektórych chorych na nadciśnienie tętnicze, u których przed rozpoczęciem leczenia nie stwierdzono chorób naczyniowo-nerek, stosowanie perindoprylu, szczególnie na tle przyjmowania diuretyków, powoduje wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, co zazwyczaj jest nieznaczne i ma charakter przejściowy. Prawdopodobieństwo takich działań niepożądanych jest większe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyków i/lub perindoprylu tozyloatu.

Pacjenci poddawani hemodializie. Donoszono o reakcjach anafilaktycznych u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran i jednocześnie leczonych inhibitorem ACE. Takim pacjentom należy wymienić membrany dializacyjne na membrany innego typu lub stosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej klasy.

Pacjenci po przeszczepie nerki. Brak doświadczenia w stosowaniu perindoprylu u pacjentów po niedawno przeszczepionej nerce.

Nadciśnienie nerkowne. Przy przepisywaniu inhibitorów ACE pacjentom z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czynnikiem sprzyjającym może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerek może objawiać się minimalnymi zmianami poziomu kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej z nerek.

Reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy. Donoszono o obrzęku naczynioruchowym twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, szczeliny głosowej i/lub krtani u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć w dowolnym momencie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić perindopryl i rozpocząć ścisły monitoring stanu pacjenta do całkowitego ustąpienia objawów. W przypadkach, gdy obrzęk obejmował tylko twarz i wargi, stan pacjenta zazwyczaj poprawiał się bez leczenia, choć podanie leków przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnego skutku. W przypadku wystąpienia obrzęku języka, szczeliny głosowej lub krtani istnieje ryzyko obturacji dróg oddechowych. W takich przypadkach konieczna jest natychmiastowa terapia. Należy niezwłocznie podjąć działania ratunkowe, które mogą obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Pacjent powinien być pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Pacjenci z wywiadem obrzęku naczynioruchowego, który nie był związany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego podczas przyjmowania inhibitorów ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W rzadkich przypadkach donoszono o obrzęku jelitowym u pacjentów leczonych inhibitorami ACE. U tych pacjentów obserwowano ból brzucha (z/ bez nudności lub wymiotów); w niektórych przypadkach nie stwierdzono wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy, a poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego stawiano podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub badania ultrasonograficznego, albo podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitorów ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustępowały. Obrzęk jelitowy nie powinien być wykluczany podczas rozpoznawania różnicowego u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/walsartanem można rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po podaniu ostatniej dawki leku Perindopryl-Teva. Leczenie lekiem Perindopryl-Teva można rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po podaniu ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub wyldaglitypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka z zaburzeniem oddychania lub bez niego) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimusu, ewerolimusu, temsirolimusu) i wyldaglitypinu u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitor ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). W rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy LDL z siarczanem dekstranu mogą wystąpić zagrożone dla życia reakcje anafilaktyczne. Tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe odstawienie terapii inhibitorem ACE przed każdą plazmaferezą.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii wywołującej odczulenie. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii wywołującej odczulenie (np. lekami zawierającymi jad pszczoły) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrożone dla życia. Tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów prowokacyjnych te reakcje mogą ponownie wystąpić.

Niewydolność wątroby. Rzadko przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestytycznej i postępującym do szybko postępującego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu nie został w pełni poznany. Pacjentom, u których podczas przyjmowania inhibitorów ACE rozwinęła się żółtaczka lub obserwuje się znaczne podwyższenie enzymów wątrobowych, należy odstawić inhibitory ACE i zapewnić odpowiednią pomoc medyczną.

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/ anemia. Donoszono o przypadkach neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ułatwiających występowanie tych zjawisk neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u chorych na kolagenozy, pacjentów poddawanych leczeniu immunosupresyjnym, przyjmujących allopurinol lub prokainaemid, a także przy połączeniu tych czynników, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. U niektórych takich pacjentów mogą rozwijać się ciężkie infekcje, które nie zawsze poddają się intensywnej terapii antybiotykiem. U takich pacjentów stosowanie perindoprylu zaleca się prowadzić okresowy kontrolę liczby leukocytów we krwi i należy uprzedzić pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji (ból gardła, gorączka).

Przynależność rasowa. Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, perindopryl mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u osób rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym niż u przedstawicieli innych ras, co może być spowodowane niskim poziomem reniny we krwi tych pacjentów.

Kaszel. Przy stosowaniu inhibitorów ACE może wystąpić kaszel, który charakteryzuje się jako nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Taki kaszel spowodowany stosowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić podczas rozpoznawania różnicowego kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/ znieczulenie. Podczas zabiegu chirurgicznego lub znieczulenia środkami powodującymi hipotensję tętniczą perindopryl może blokować wtórne tworzenie angiotensyny II w odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny. Leczenie należy odstawić dzień przed operacją. Jeśli wystąpi hipotensja tętnicza i uznaje się, że została spowodowana właśnie tym mechanizmem, należy zwiększyć objętość krwi krążącej.

Poziom potasu w surowicy krwi. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano podwyższenie poziomu potasu w surowicy krwi. Do czynników ryzyka rozwoju hiperkaliemii należą niewydolność nerek lub pogorszenie funkcji nerek, wiek (ponad 70 lat), cukrzyca, hipoadosteronizm, choroby współistniejące, szczególnie odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna.

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Ten efekt jest zazwyczaj nieznaczny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zastępcy soli), diuretyki zatrzymujące potas (spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), inne leki zwiększające poziom potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprymina/sulfametoksazol) i szczególnie antyaldosterony lub antagonistów receptora angiotensyny może wystąpić hiperkaliemia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diuretyków zatrzymujących potas i antagonistów receptora angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U takich pacjentów należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hiperkaliemia może spowodować wystąpienie poważnych, czasem śmiertelnych arytmii. W razie potrzeby leczenia powyższymi lekami należy stosować je z ostrożnością i regularnie kontrolować poziom potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą. U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE.

Lit. Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana. Jeśli leczenie z jednoczesnym stosowaniem dwóch blokerów RAAS uznaje się za absolutnie konieczne, może być przeprowadzane wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku częstego ścisłego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednoczesnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie tego leku nie jest zalecane.

Substancje pomocnicze.

Laktuloza. Biorąc pod uwagę, że do składu leku wchodzi laktuloza, nie należy go przepisywać pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, malabsorpcją glukozy/galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 tabletce, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub kobietom planującym zajść w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia tym lekiem potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast odstawić lek i zastąpić go innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wystąpienia efektu teratogennego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, dlatego nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do fetotoksyczności i toksyczności noworodkowej.

Jeśli kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, dziecku zaleca się wykonanie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i kości czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w czasie ciąży, powinny być pod ścisłym nadzorem ze względu na możliwość wystąpienia hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią. Nie zaleca się stosowania perindoprylu tozyloatu w czasie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W czasie karmienia piersią należy rozważyć leczenie alternatywne z lepszym zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub niemowlęcia przedwczesnego.

Wpływ na funkcję rozrodczą. Brak danych dotyczących wpływu perindoprylu na funkcję rozrodczą człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Perindopryl nie wywiera bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z techniką, ale u niektórych pacjentów mogą występować indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W rezultacie zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Perindopryl tozylozian zaleca się przyjmować raz dziennie, rano, przed posiłkiem.

Dawkę należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając profil pacjenta, poziom ciśnienia tętniczego oraz odpowiedź na leczenie. Tabletki o mocy 5 mg można podzielić na dwie równe dawki.

Choroby nadciśnieniowe

Perindopryl tozylozian można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z lekami innych klas leków przeciwnadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg 1 raz dziennie rano.

U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (w szczególności z nadciśnieniem tętniczym o podłożu naczynioskurczowym nerek, niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, niewydolnością serca lub ciężką formą nadciśnienia tętniczego) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Zalecaną dawką początkową dla tych pacjentów jest 2,5 mg, a rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod kontrolą lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz dziennie po 1 miesiącu od rozpoczęcia leczenia.

Na początku terapii perindoprylem może wystąpić hipotensja objawowa, szczególnie u pacjentów równocześnie przyjmujących diuretyki. U takich pacjentów leczenie perindoprylem należy rozpocząć ostrożnie, ponieważ mogą oni mieć niedobór wody i/lub soli.

Jeśli jest to możliwe, przyjmowanie diuretyków należy przerwać 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylu tozylozianem.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać terapii diuretykami, leczenie perindoprylu tozylozianem należy rozpocząć od dawki 2,5 mg. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprylu tozylozianu należy przeprowadzać w zależności od poziomu ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby terapię diuretykiem można wznowić.

Pacjentom w wieku podeszłym leczenie należy rozpocząć od dawki 2,5 mg, którą można stopniowo zwiększyć do 5 mg po 1 miesiącu leczenia, a następnie, w razie potrzeby, do 10 mg, w zależności od funkcji nerek (patrz tabela).

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca, którym zazwyczaj przepisuje się perindopryl tozylozian w połączeniu z diuretykiem wydalającym potas i/lub doustnym glikozydem sercowym i/lub β-blokerem, zaleca się rozpoczęcie leczenia pod ścisłą kontrolą medyczną i od dawki początkowej 2,5 mg, przyjmowanej rano. Po 2 tygodniach, pod warunkiem dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 5 mg 1 raz dziennie. Dawkę należy następnie dobrać indywidualnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą medyczną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej, a mianowicie pacjentom z niedoborem elektrolitów, z hiponatremią lub bez niej, pacjentom z hipowolemią lub tym, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami, należy skorygować powyższe stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem perindoprylu. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie kontrolować zarówno przed, jak i podczas leczenia perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zapobieganie nawrotom udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu

Zalecaną dawką początkową jest 2,5 mg 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę należy zwiększyć do 5 mg 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach leczenia perindoprylem w dawce 5 mg pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tabletka dziennie. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie w okresie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną dokumentacją stabilnej choroby niedokrwiennej serca

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca. Leczenie należy rozpocząć od dawki perindoprylu 5 mg (1 raz dziennie rano). Po 2 tygodniach, pod warunkiem dobrej tolerancji oraz w zależności od funkcji nerek, dawkę należy zwiększyć do 10 mg (1 raz dziennie rano).

Pacjentom w wieku podeszłym, u których potwierdzono dokumentacją chorobę niedokrwienną serca, leczenie należy rozpocząć od dawki 2,5 mg 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę należy zwiększyć do 5 mg; po 2 tygodniach, pod warunkiem dobrej tolerancji oraz w zależności od funkcji nerek, dawkę należy zwiększyć do 10 mg (1 raz dziennie) i rozpocząć długotrwałe leczenie.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

Dawkę dla pacjentów z niewydolnością nerek należy dobrać w zależności od klirensu kreatyniny (patrz tabela).

Dostosowanie dawki w przypadku zaburzeń funkcji nerek

*Klirens dializy perindoprylatu wynosi 70 ml/min. Pacjenci poddawani hemodializie powinni przyjmować dawkę perindoprylu po przeprowadzeniu hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki leku.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci. W związku z tym nie zaleca się stosowania perindoprylu tozylozu u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania perindoprylu są ograniczone. Możliwe objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE to: hipotensja tętnicza, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, przyspieszone tętno, bradykardia, zawroty głowy, niepokój, kaszel itp.

W przypadku przedawkowania zaleca się wewnętrzne dożylne podanie roztworu chlorku sodu 0,9% (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim położeniem głowy. W razie potrzeby należy podać pacjentowi infuzję angiotensyny II i/lub dożylne podanie katecholamin. Perindopryl może być usuwany z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku wystąpienia trudnej do leczenia bradykardii wskazane jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Konieczne jest ciągłe monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Działania niepożądane.

Profil bezpieczeństwa perindoprylu odpowiada profilowi bezpieczeństwa inhibitorów ACE. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych z udziałem perindoprylu to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, szum w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, dysgezja, dyspepsja, nudności, wymioty, świąd, wysypka, skurcze mięśni oraz osłabienie.

Działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i chłonnego. Rzadko*: eozynofilia; bardzo rzadko: obniżenie hemoglobiny i hematokrytu, trombocytopenia, leukopenia/neutropenia, agranulocytoza lub pancytopenia, anemia hemolityczna u pacjentów z wrodzoną niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Ze strony układu endokrynnego. Rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego.

Ze strony metabolizmu. Rzadko*: hipoglikemia, hiperkaliemia (ustępuje po odstawieniu leku), hiponatremia.

Ze strony psychiki. Rzadko: zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, depresja.

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy, zawroty głowy, parestezja; rzadko*: senność, omdlenia; bardzo rzadko: dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku. Często: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu i równowagi. Często: szum/szum w uszach.

Ze strony serca. Rzadko*: kołatanie serca, tachykardia; bardzo rzadko: arytmię, dławicę, zawał mięśnia sercowego (może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem).

Ze strony układu naczyniowego. Często: hipotensja tętnicza i powiązane z nią objawy; rzadko*: zapalenie naczyń; rzadko: rumień; bardzo rzadko: udar mózgu (może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem); częstość nieznana: zespół Raynauda.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Często: kaszel, duszność; rzadko: skurcz oskrzeli; bardzo rzadko: eozynofilowe zapalenie płuc, katar.

Ze strony układu pokarmowego. Często: nudności, wymioty, ból brzucha, dysgezja, dyspepsja, biegunka, zaparcia; rzadko: suchość w ustach; bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Bardzo rzadko: cytolityczny lub cholestazyczny zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: wysypka, świąd; rzadko: naczyniowy obrzęk twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, fałdów głosowych i/lub krtani, pokrzywka; rzadko*: reakcje fotowrażliwości, pemfigoid, hiperhidroza; rzadko: nasilenie łuszczycy; bardzo rzadko: zespół wielopostaciowy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni; rzadko*: artralgia, mialgia.

Ze strony nerek i układu moczowego. Rzadko: niewydolność nerek; rzadko: anuria/oliguria, ostra niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego. Rzadko: zaburzenia erekcji.

Ogólne zaburzenia. Często: osłabienie; rzadko*: ból w klatce piersiowej, niedowaga, obrzęki obwodowe, hipertermia.

Badania laboratoryjne. Rzadko*: wzrost stężenia mocznika we krwi, wzrost stężenia kreatyniny we krwi; rzadko: wzrost stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny we krwi.

Urazy, zatrucia i powikłania związane z przyjmowaniem leku. Rzadko*: upadki.

* Częstość występowania działań niepożądanych wykrytych na podstawie spontanicznych zgłoszeń została oszacowana na podstawie danych z badań klinicznych.

Badania kliniczne. W trakcie okresu randomizacji w badaniu EUROPA gromadzono informacje wyłącznie o poważnych przypadkach działań niepożądanych. U niewielkiej liczby pacjentów zaobserwowano poważne działania niepożądane: 16 (0,3%) spośród 6122 pacjentów w grupie perindoprylu oraz 12 (0,2%) spośród 6107 pacjentów w grupie placebo. Wśród pacjentów przyjmujących perindopryl hipotensję zaobserwowano u 6 pacjentów, obrzęk naczyniowy – u 3 pacjentów, nagłą zatrzymanie krążenia – u 1 pacjenta. Pacjenci, którzy zakończyli udział w badaniu, 6,0% (n=366) skarżyło się na kaszel, hipotensję tętniczą lub jakąkolwiek inną nietolerancję perindoprylu w porównaniu do 2,1% (n=129) pacjentów przyjmujących placebo.

Okres ważności. 28 miesięcy.

Po pierwszym otwarciu opakowania – 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, chroniąc przed światłem i wilgocią. Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT Zakład Farmaceutyczny Teva.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.

Data ostatniego przeglądu.