Perindopryl-Teva

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Perindopryl-Teva

Skład:

substancja czynna: perindopryl (w postaci perindoprylu tozylanu);

1 tabletka zawiera 2,5 mg lub 5 mg lub 10 mg perindoprylu tozylanu (co odpowiada 1,7 mg lub 3,4 mg lub 6,8 mg perindoprylu odpowiednio);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, sodu wodorowęglanek, skrobia prażelatynizowana, powidon, stearynian magnezu;

tabletki 2,5 mg: powłoka (Opadry II white 85F18422): alkohol polowinylowy częściowo hydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk;

tabletki 5 mg: powłoka (Opadry II green 85F210014): alkohol polowinylowy częściowo hydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, indygokarmina (E 132), niebieski diamentowy (E 133), tlenek żelaza żółty (E 172), żółty chinolinowy (E 104);

tabletki 10 mg: powłoka (Opadry II green 85F210013): alkohol polowinylowy częściowo hydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, indygokarmina (E 132), niebieski diamentowy (E 133), tlenek żelaza żółty (E 172), żółty chinolinowy (E 104).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2,5 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, białego koloru, z tłoczonym znakiem „T” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 5 mg: dwuwypukłe tabletki w kształcie kapsuły, powlekane, jasnozielonego koloru, z tłoczonym znakiem „T” po jednej stronie i gładkie po drugiej, z rysą podziału po obu stronach;

tabletki 10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, zielonego koloru, z tłoczonym znakiem „10” po jednej stronie i „T” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEKA), pojedyncze składniki. Perindopryl. Kod ATC C09A A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Perindopryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (IEKA), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II. Enzym konwertujący, czyli kinaza, jest egzopeptydazą, która umożliwia przekształcenie angiotensyny I w naczynioskurczającą angiotensynę II, a także powoduje rozpad wazodylatacyjnego bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Hamowanie ECA prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co zwiększa aktywność reniny w osoczu (na skutek hamowania ujemnego sprzężenia zwrotnego na uwalnianie reniny) i obniża wydzielanie aldosteronu. Ponieważ ECA inaktywuje bradykininę, hamowanie ECA prowadzi również do zwiększenia aktywności krążących i lokalnych układów kalikreiny-kininy (a tym samym do aktywacji układu prostaglandyn). Ten mechanizm odpowiada za działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ECA i częściowo za występowanie niektórych niepożądanych efektów (np. kaszlu).

Perindopryl działa za pośrednictwem swojego aktywnego metabolitu – perindoprylatu. Inne metabolity nie hamują aktywności ECA in vitro.

Choroba nadciśnieniowa

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego (łagodnym, umiarkowanym i ciężkim); obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się u pacjentów zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W efekcie zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, natomiast szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) zazwyczaj nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy rozwija się w ciągu 4–6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i utrzymuje się co najmniej 24 godziny: stosunek T/R (efekt minimalny/maksymalny w ciągu doby) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego osiągana jest w ciągu 1 miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

Przerwanie leczenia nie wiąże się z zespołem odstawienia.

Perindopryl zmniejsza nadciśnieniowe przerost lewej komory serca.

Perindopryl wykazuje właściwości naczyniorozkurczające. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczyń w przypadku małych tętnic.

Leczenie wspomagane z zastosowaniem diuretyku tiazydowego wykazuje efekt synergistyczny. Kombinacja inhibitora ECA i diuretyku tiazydowego zmniejsza również ryzyko wystąpienia hipokaliemii spowodowanej przez diuretyk.

Niewydolność serca

Perindopryl zmniejsza obciążenie serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnej i następczej fazy.

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

− obniżenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca;

− obniżenie ogólnego oporu obwodowego;

− zwiększenie objętości wyrzutowej serca i poprawę wskaźnika sercowego.

W badaniach porównawczych pierwsze podanie 2,5 mg perindoprylu pacjentom z niewydolnością serca łagodnego i umiarkowanego stopnia nie wiązało się z istotnym statystycznie obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Pacjenci z wywiadem chorób naczyniowych mózgu

W badaniu oceniającym korzyści długotrwałego (4-letniego) leczenia perindoprylem w zapobieganiu nawrotom udaru u pacjentów z wywiadem chorób naczyniowych mózgu wykazano, że leczenie perindoprylem (jako monoterapia lub w połączeniu z indapamidem) obniżało ciśnienie tętnicze (skurczowe/rozkurczowe) średnio o 9,0/4,0 mm Hg oraz ryzyko nawrotów udarów (zarówno izchemicznych, jak i hemoragicznych) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (10,1% w porównaniu z 13,8%).

Zauważono również istotne statystycznie zmniejszenie ryzyka wystąpienia:

• udaru śmiertelnego lub powodującego niepełnosprawność;

• znaczących zdarzeń kardiowaskularnych, w tym śmierci kardiowaskularnej, niemortalnego zawału mięśnia sercowego i niemortalnego udaru;

• demencji spowodowanej udarem oraz ciężkich zaburzeń funkcji poznawczych spowodowanych udarem;

• znaczących zdarzeń wieńcowych, w tym niemortalnego zawału mięśnia sercowego lub śmiertelnych skutków zawału spowodowanego chorobą niedokrwienną serca.

Te korzyści terapeutyczne obserwowano u pacjentów niezależnie od obecności/braku nadciśnienia tętniczego, wieku, płci, typu udaru lub obecności cukrzycy. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że po 5-letnim leczeniu można uniknąć wystąpienia jednego udaru u każdego 23 pacjenta oraz jednego poważnego powikłania kardiowaskularnego u każdego 18 pacjenta.

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową

EUROPA – to międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, placebo-kontrolowane badanie kliniczne trwające 4 lata. 12218 pacjentów w wieku od 18 lat zostało zrandomizowanych do grup: 6110 pacjentów przyjmowało 8 mg perindoprylu tert-butylaminy, a 6108 pacjentów przyjmowało placebo. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną chorobą wieńcową bez objawów klinicznych niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał mięśnia sercowego i/lub zabieg rewaskularyzacji. Większość pacjentów w badaniu otrzymywała perindopryl dodatkowo do standardowej terapii: leków przeciwpłytkowych, leków hipolipidemicznych i blokerów β.

Głównym kryterium skuteczności była ocena łączna wystąpienia śmiertelności sercowo-naczyniowej, niemortalnego zawału mięśnia sercowego i/lub zatrzymania akcji serca z późniejszym skutecznym uruchomieniem. Leczenie perindoprylem w dawce 8 mg raz dziennie prowadziło do istotnego absolutnego zmniejszenia wskaźnika punktu końcowego pierwotnego o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] – p<0,001).

U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacją w wywiadzie zaobserwowano absolutne zmniejszenie wskaźnika punktu końcowego pierwotnego o 2,2%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka względnego o 22,4% (95% CI [12,0; 31,6] – p<0,001) w porównaniu z placebo.

Zastosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie zostały ustalone.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym perindopryl szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Okres półwylęgania perindoprylu z osocza krwi wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem pro. 27% całkowitej ilości wchłoniętego perindoprylu przekształca się w aktywny metabolit – perindoprylat. Ponadto powstaje pięć innych nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie perindoprylatu w osoczu krwi osiąga się w ciągu 3–4 godzin.

Ponieważ obecność posiłku w żołądku prowadzi do zmniejszenia przekształcania perindoprylu na perindoprylat, a tym samym do zmniejszenia biodostępności, perindopryl należy stosować doustnie jako pojedynczą dawkę dzienną rano przed posiłkiem.

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem w osoczu krwi.

Rozkład. Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza krwi wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, ale ten parametr jest zależny od dawki.

Wydalanie. Perindoprylat wydala się z moczem; okres półwylęgania niezwiązanego metabolitu wynosi około 17 godzin; stężenie równowagowe w osoczu krwi osiągane jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Grupy specjalne pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek zmniejsza się szybkość wydalania perindoprylatu. W przypadku zaburzeń funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności nerek (według klirensu kreatyniny).

Perindoprylat usuwany jest z krążenia podczas dializy, jego klirens wynosi 70 ml/min.

W przypadku marskości wątroby zmienia się kinetyka perindoprylu, przy czym klirens wątrobowy cząsteczki pierwotnej zmniejsza się o połowę. Jednak ilość wytworzonego perindoprylatu nie zmienia się, dlatego w przypadku tej choroby dawkę leku można nie zmieniać.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca.
• Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami mózgowo-naczyniowymi.
• Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z dokumentowaną stabilną chorobą wieńcową.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na perindopryl lub którykolwiek składnik leku, na inne inhibitory ACE.
• Angioobrzęk (obrzęk Quinckego) w wywiadzie, związany z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE.
• Dziedziczny lub idiopatyczny angioobrzęk.
• Jednoczesne stosowanie leków zawierających substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej <60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Ciąża lub planowanie ciąży.
• Metody leczenia pozajelitowego prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Umiarne lub znaczne zwężenie obu tętnic nerkowych lub tętnicy jedynego działającego nerki.
• Jednoczesne stosowanie z sacubitrilem/valsartanem; leczenie lekiem Perindopryl-Teva można rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sacubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością występowania działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu z leczeniem jednym lekiem wpływającym na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki powodujące hiperkaliemię. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię, a mianowicie: aliskiren, sole potasu, moczopędniki zatrzymujące potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub tachrolimus, trimetoprymina. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Aliskiren. Jednoczesne stosowanie perindoprylu z aliskirenen u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzoną funkcją nerek zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności.

Leczenie pozajelitowe prowadzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak błony o wysokiej przepuszczalności do dializy lub hemofiltracji (np. błony poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarczanowym, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W razie potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia błon dializacyjnych innego typu lub zastosowanie leków z innej klasy przeciwnadciśnieniowej.

Sacubitril/valsartan. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sacubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne hamowanie neprylizy i ACE może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia angioobrzęku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Aliskiren. U wszystkich innych pacjentów, tak jak u chorych na cukrzycę lub pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności wzrasta.

Jednoczesne stosowanie inhibitora ACE i blokera receptora angiotensyny. Dane literaturowe wskazują, że u pacjentów z potwierdzonym miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny wiązało się z wyższą częstością występowania hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami wpływającymi na RAAS. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II) może być stosowana w indywidualnych przypadkach przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak angioobrzęk.

Ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol). Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Moczopędniki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub zastępcy soli zawierające potas. Stosowanie moczopędników zatrzymujących potas (takich jak triamteren lub amilorid), suplementów diety zawierających potas lub zastępców soli zawierających potas może prowadzić do hiperkaliemii (w tym śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (addytywny efekt hiperkaliemiczny). Dlatego nie zaleca się połączenia perindoprylu z powyższymi lekami. Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie takich leków, leczenie należy prowadzić ostrożnie i często kontrolować poziom potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). W przypadku stosowania spironolaktonu w niewydolności serca patrz „Jednoczesne stosowanie, które wymaga szczególnej uwagi”.

Lit. Podczas stosowania inhibitorów ACE z lekami zawierającymi lit opisywano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność. W związku z tym nie zaleca się skojarzonego leczenia perindoprylem i lekami litu. W przypadku wykazanej konieczności takiego leczenia konieczna jest ścisła kontrola poziomu litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie, które wymaga szczególnej uwagi.

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne leki obniżające poziom glukozy we krwi). Zgodnie z badaniami epidemiologicznymi jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, leki hipoglikemiczne) może nasilić działanie obniżające poziom glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Ten efekt występuje zazwyczaj w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Baklofen. Wzmacnia działanie przeciwciśnieniowe. W razie potrzeby należy kontrolować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę leków przeciwciśnieniowych.

Moczopędniki. U pacjentów przyjmujących moczopędniki, a szczególnie u tych z zaburzonym stanem wodno-elektrolitowym, możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Ryzyko wystąpienia efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie moczopędnika, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem. Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek i stopniowo je zwiększać.

W nadciśnieniu tętniczym, gdy wcześniej przepisany moczopędnik mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopędnika może być wznowione z czasem) lub należy przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

W przewlekłej niewydolności serca na tle stosowania moczopędnika leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki, ewentualnie po zmniejszeniu dawki moczopędnika.

W każdym przypadku należy kontrolować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopędniki zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). W przypadku jednoczesnego stosowania eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg dziennie z niskimi dawkami inhibitora ACE należy mieć na uwadze, że:

• przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II–IV NYHA i frakcją wyrzutu <40%, którzy wcześniej byli leczeni inhibitorem ACE i moczopędnikiem pętlowym, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (może być śmiertelna), szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących stosowania tej kombinacji;
• przed przepisaniem tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i niewydolności nerek;
• zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy ≥3 g/dobę. Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwbólowych, inhibitorów COX-2 i nieselektywnych NSAID) może prowadzić do osłabienia działania przeciwciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do wzrostu poziomu potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek w wywiadzie. Taką kombinację leków należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentom należy zapewnić odpowiednią terapię nawadniającą i monitorować funkcję nerek po rozpoczęciu takiej terapii skojarzonej oraz okresowo później.

Racecadotryl. Wiadomo, że inhibitory ACE (np. perindopryl) mogą powodować rozwój angioobrzęku. To ryzyko może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu z racecadotrylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki).

Inhibitory docelowych białek szlaku mTOR (mTOR) (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus). U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory mTOR możliwe jest zwiększone ryzyko wystąpienia angioobrzęku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie, które wymaga uwagi.

Leki przeciwciśnieniowe i leki rozszerzające naczynia. Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilić działanie hipotensyjne perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może dodatkowo obniżyć ciśnienie tętnicze.

Gliptyny (linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna). U pacjentów otrzymujących kombinację gliptyny i inhibitora ACE możliwe jest zwiększone ryzyko wystąpienia angioobrzęku, ponieważ gliptyny obniżają aktywność dipeptydylopeptydazy IV (DPP-IV).

Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne/lek przeciwhalucynacyjny/anestetyki. Jednoczesne stosowanie niektórych leków znieczyszczających, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwhalucynacyjnych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Sympatomymetiki mogą zmniejszyć działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Preparaty złota. Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora ACE, w tym perindoprylu, i wstrzykiwanych preparatów złota (sód aurotiomalan) rzadko mogą wystąpić reakcje podobne do tych, które pojawiają się po stosowaniu nitratów (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty. Perindopryl można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (gdy stosowany jako trombolityk), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Stabilna choroba wieńcowa. W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia ciężkości) w ciągu pierwszego miesiąca leczenia perindoprylem należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji terapii.

Hipotensja tętnicza. Stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego. Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym, ale jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z hipowolämią, u tych przyjmujących diuretyki, na diecie ubogosolnej, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami oraz u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Hipotensja objawowa obserwowana była u pacjentów z niewydolnością serca, z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez niej. Najbardziej prawdopodobne jest wystąpienie hipotensji objawowej u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, którzy przyjmują duże dawki diuretyków pętlowych, mają hiponatremię lub niewydolność nerek o charakterze czynnościowym. Pacjenci z podwyższonym ryzykiem hipotensji objawowej powinni być pod ścisłą opieką lekarza na początku terapii i w trakcie doboru dawki (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania” oraz „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą wieńcową lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału mięśnia sercowego lub udaru.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej, a w razie potrzeby podano wewnątrznie 0,9% (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu. Przejściowa hipotensja nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj można bez przeszkód kontynuować po przywróceniu objętości krwi i podwyższeniu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z prawidłowym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym perindoprylu tozylo może powodować dalsze obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej / kardiomiopatia przerostowa. Tak jak w przypadku innych inhibitorów ACE, perindoprylu tozylo należy przepisywać z ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki mitralnej lub z przeszkodą odpływu z lewej komory (stenozą aortalną lub kardiomiopatią przerostową).

Upośledzenie funkcji nerek. W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawkę początkową perindoprylu należy dobrać z uwzględnieniem klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”), a następnie – w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta na leczenie. U tych pacjentów konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która występuje na początku leczenia inhibitorami ACE, może prowadzić do dalszego upośledzenia funkcji nerek. W takich przypadkach donoszono o rozwoju ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej.

U niektórych pacjentów z obustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą tętnicy nerki jedynego nerki inhibitory ACE zwiększają stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; zazwyczaj te efekty ustępują po odstawieniu leków. Prawdopodobieństwo takich zjawisk jest szczególnie wysokie u pacjentów z niewydolnością nerek. Obecność nadciśnienia naczynioruchowego nerek zwiększa ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłą opieką lekarza, w małych dawkach i z ich starannym doborem. Ponieważ diuretyki mogą stymulować rozwój hipotensji tętniczej, w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylu tozylo ich stosowanie należy przerwać, a funkcję nerek należy monitorować.

U niektórych chorych na nadciśnienie tętnicze, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób naczynioruchowych nerek, stosowanie perindoprylu, szczególnie na tle przyjmowania diuretyków, powoduje wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, co zazwyczaj jest nieznaczne i ma charakter przejściowy. Prawdopodobieństwo takich działań niepożądanych jest większe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W takich przypadkach może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki i/lub odstawienia diuretyków i/lub perindoprylu tozylo.

Pacjenci poddawani hemodializie. Donoszono o reakcjach anafilaktycznych u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran i jednocześnie leczonych inhibitorem ACE. Takim pacjentom należy wymienić membrany dializacyjne na membrany innego typu lub stosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej klasy.

Pacjenci po przeszczepie nerki. Brak doświadczenia w stosowaniu perindoprylu u pacjentów po niedawnym przeszczepie nerki.

Nadciśnienie naczynioruchowe nerek. W przypadku przepisywania inhibitorów ACE pacjentom z obustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą tętnicy jedynego działającego nerki zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korzystnym czynnikiem może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerki może objawiać się minimalnymi zmianami poziomu kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów ze stenozą tętnicy jednej z nerek.

Reakcje nadwrażliwości / obrzęk naczynioruchowy. Donoszono o obrzęku naczynioruchowym twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub krtani u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć w dowolnym momencie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić perindopryl i wprowadzić ścisłą obserwację stanu pacjenta do całkowitego ustąpienia objawów. W przypadkach, gdy obrzęk obejmuje wyłącznie twarz i wargi, stan pacjenta zazwyczaj poprawia się bez leczenia, choć podanie leków przeciwhistaminowych może złagodzić objawy.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnego skutku. W przypadku wystąpienia obrzęku języka, krtani lub krtani możliwe jest zwężenie dróg oddechowych. W takich przypadkach konieczna jest natychmiastowa terapia. Należy natychmiast podjąć działania ratunkowe, które mogą obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą opieką medyczną do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Pacjenci z wywiadem obrzęku naczynioruchowego, który nie był związany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego podczas przyjmowania inhibitorów ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W rzadkich przypadkach donoszono o obrzęku naczynioruchowym jelit u pacjentów leczonych inhibitorami ACE. U tych pacjentów obserwowano ból brzucha (z/nudnościami lub wymiotami); w niektórych przypadkach nie obserwowano wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy, a poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku naczynioruchowego jelit stawiano podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub ultrasonografii, albo podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitorów ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustąpiły. Obrzęk naczynioruchowy jelit nie powinien być wykluczany podczas diagnozy różnicowej u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/walsartanem można rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki leku Perindopryl-Teva. Leczenie lekiem Perindopryl-Teva można rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub wylaglitypiną może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka z zaburzeniem oddychania lub bez niego) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimusu, ewerolimusu, temsirolimusu) i wylaglitypiny u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitor ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). W rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy LDL z dekstranem siarczanowym mogą wystąpić grożące życiu reakcje anafilaktyczne. Można uniknąć takich reakcji poprzez tymczasowe odstawienie terapii inhibitorem ACE przed każdą plazmaferezą.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii wywołującej odczulenie. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii odczulającej (np. lekami zawierającymi jad pszczoły) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrożone życia. Można uniknąć tych reakcji poprzez tymczasowe przerwanie przyjmowania inhibitorów ACE, ale przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów wywoławczych mogą one ponownie wystąpić.

Niewydolność wątroby. Rzadko przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej i postępującym do szybkiego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu nie został w pełni poznany. Pacjentom, u których podczas przyjmowania inhibitorów ACE rozwinęła się żółtaczka lub obserwuje się znaczny wzrost enzymów wątrobowych, należy odstawić inhibitory ACE i zapewnić odpowiednią pomoc medyczną.

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/ anemia. Donoszono o przypadkach neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników powikłujących neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom z chorobą kolagenową, pacjentom poddawanym leczeniu immunosupresyjnym, przyjmującym allopurinol lub prokainamid, a także przy połączeniu tych czynników, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. U niektórych takich pacjentów mogą rozwijać się ciężkie infekcje, które nie zawsze poddają się intensywnej terapii antybiotykami. U pacjentów przyjmujących perindopryl zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów we krwi i należy ich poinformować o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji (ból gardła, gorączka).

Pochodzenie rasowe. Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów czarnoskórych niż u pacjentów innych ras. Podobnie jak inne inhibitory ACE, perindopryl mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u osób czarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym niż u przedstawicieli innych ras, co może być spowodowane niskim poziomem reniny we krwi u tych pacjentów.

Kaszel. Stosowanie inhibitorów ACE może powodować kaszel, który charakteryzuje się brakiem wydzieliny, trwałością i ustępowaniem po odstawieniu leku. Takiego kaszlu spowodowanego stosowaniem inhibitorów ACE należy uwzględniać podczas diagnozy różnicowej kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/ znieczulenie. Podczas zabiegu chirurgicznego lub znieczulenia środkami powodującymi hipotensję tętniczą perindopryl może blokować wtórne powstawanie angiotensyny II w odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny. Leczenie należy przerwać dzień przed operacją. Jeśli wystąpi hipotensja tętnicza i uznaje się, że została spowodowana właśnie tym mechanizmem, należy zwiększyć objętość krwi krążącej.

Poziom potasu w surowicy krwi. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi. Do czynników ryzyka rozwoju hiperkaliemii należą niewydolność nerek lub pogorszenie funkcji nerek, wiek (ponad 70 lat), cukrzyca, hipoadosteronizm, współistniejące choroby, szczególnie odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna.

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Ten efekt jest zazwyczaj nieznaczny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zastępcy soli), diuretyki zatrzymujące potas (spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), inne leki zwiększające stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprymina/sulfametoksazol) i szczególnie antyagonisty aldosteronu lub antyagonisty receptorów angiotensyny może wystąpić hiperkaliemia. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diuretyków zatrzymujących potas i antyagonistów receptorów angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U takich pacjentów należy monitorować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Hiperkaliemia może spowodować powstanie poważnych, czasem śmiertelnych arytmii. W razie konieczności leczenia powyższymi lekami należy stosować je z ostrożnością i regularnie monitorować poziom potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą. U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi w ciągu pierwszego miesiąca leczenia inhibitorami ACE.

Lit. Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana. Jeśli leczenie z jednoczesnym zastosowaniem dwóch blokerów RAAS uznaje się za absolutnie konieczne, może być przeprowadzane wyłącznie pod opieką specjalisty i przy częstym i ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego przepisywanie tego leku nie jest zalecane.

Substancje pomocnicze.

Laktoza. Ze względu na zawartość laktozy w składzie leku nie należy go przepisywać pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, malabsorpcją glukozy/galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 tabletce, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia tym lekiem potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast odstawić lek i zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wystąpienia efektu teratogennego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne, dlatego nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do fetotoksyczności i toksyczności noworodkowej.

Jeśli kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, dziecku zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego funkcji nerek i kości czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w okresie ciąży, powinny być pod ścisłą opieką ze względu na możliwość wystąpienia hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią. Nie zaleca się stosowania perindoprylu tozylo w okresie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W okresie karmienia piersią zaleca się przepisanie leczenia alternatywnego z lepiej zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub niemowlęcia przedwczesnego.

Wpływ na funkcję rozrodczą. Brak danych dotyczących wpływu perindoprylu na funkcję rozrodczą człowieka.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i pracy z maszynami.

Perindopryl nie wywiera bezpośredniego wpływu na zdolność kierowania pojazdami i pracy z maszynami, jednak u niektórych pacjentów mogą występować indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W rezultacie zdolność kierowania pojazdami lub pracy z maszynami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego.

Perindopryl-Teva zaleca się stosować raz dziennie, rano przed posiłkiem.

Dawkę należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając profil pacjenta, wartości ciśnienia tętniczego oraz odpowiedź na leczenie. Tabletki o dawce 5 mg można podzielić na dwie równe dawki.

Nadciśnienie tętnicze

Perindopryl-Teva można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z lekami innych klas leków przeciwnadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg 1 raz dziennie rano.

U pacjentów z wysoką aktywnością układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAAS) (w szczególności z nadciśnieniem naczyniowo-nerek, niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Początkowa zalecana dawka dla tych pacjentów wynosi 2,5 mg, a rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod kontrolą lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz dziennie po miesiącu od rozpoczęcia leczenia.

Na początku terapii perindoprylem może wystąpić hipotensja objawowa, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie diuretyki. U takich pacjentów leczenie perindoprylem należy rozpoczynać ostrożnie, ponieważ mogą mieć one niedobór wody i/lub soli.

Jeśli to możliwe, stosowanie diuretyków należy przerwać 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylu tozylokiem.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać terapii diuretykami, leczenie perindoprylu tozylokiem należy rozpocząć od dawki 2,5 mg. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprylu tozyloku powinno odbywać się w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby terapię diuretykiem można wznowić.

U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od dawki 2,5 mg, którą można stopniowo zwiększyć do 5 mg po miesiącu leczenia, a następnie, w razie potrzeby, do 10 mg, w zależności od funkcji nerek (patrz tabela).

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca, u których perindopryl tozylok jest zwykle stosowany równocześnie z diuretykiem wydalającym potas, i/lub doustnym glikozydem nasierdziowym, i/lub blokerem β-adrenergicznym, zaleca się rozpoczęcie leczenia pod ścisłą kontrolą medyczną od dawki początkowej 2,5 mg, którą należy przyjmować rano. Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 5 mg 1 raz dziennie. Dawkę należy następnie dobierać indywidualnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą medyczną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej, a mianowicie pacjentom z niedoborem elektrolitów, z hiponatremią lub bez niej, pacjentom z hipowolemią lub tym, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami, należy skorygować powyższe stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem perindoprylu. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie kontrolować zarówno przed, jak i podczas leczenia perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę należy zwiększyć do 5 mg 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach leczenia perindoprylem w dawce 5 mg pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tablet dziennie. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną dokumentacją stabilnej choroby wieńcowej

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca. Leczenie należy rozpocząć od dawki perindoprylu 5 mg (1 raz dziennie rano). Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji i w zależności od funkcji nerek, dawkę należy zwiększyć do 10 mg (1 raz dziennie rano).

U pacjentów w podeszłym wieku z potwierdzoną dokumentacją choroby wieńcowej leczenie należy rozpocząć od dawki 2,5 mg 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę należy zwiększyć do 5 mg; po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji i w zależności od funkcji nerek, dawkę należy zwiększyć do 10 mg (1 raz dziennie) i rozpocząć długotrwałe leczenie.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Dawki dla pacjentów z niewydolnością nerek należy ustalać w zależności od klirensu kreatyniny (patrz tabela).

Dostosowanie dawki w przypadku zaburzenia funkcji nerek

*Klirens dializy perindoprylatu wynosi 70 ml/min. Pacjenci poddawani hemodializie powinni przyjmować dawkę perindoprylu po zakończeniu hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki leku.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci. Dlatego nie zaleca się stosowania perindoprylu tozyloatu u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania perindoprylu są ograniczone. Możliwe objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE: hipotensja tętnicza, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, przyspieszone bicie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój, kaszel itp.

W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwanie dożylnie roztworu chlorku sodu 0,9% (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim pochyleniem głowy. Jeśli jest to możliwe, należy podać infuzję angiotensyny II i/lub wstrzyknąć dożylnie katecholaminy. Perindopryl może być usuwany z krążenia ogólnoustrojowego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku wystąpienia bradykardii opornej na leczenie, wskazane jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Należy prowadzić stałe monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa perindoprylu odpowiada profilowi bezpieczeństwa inhibitorów ACE. Najczęściej występujące efekty uboczne zgłaszane podczas badań klinicznych z udziałem perindoprylu to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, szum w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, dysgezja, niestrawność, nudności, wymioty, świąd, wysypka, skurcze mięśni oraz osłabienie.

Efekty uboczne podzielono według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego. Rzadko*: eozynofilia; bardzo rzadko: obniżenie hemoglobiny i hematokrytu, trombocytopenia, leukopenia/neutropenia, agranulocytoza lub pancytopenia, anemia hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem glukozy-6-fosforan dehydrogenazy.

Ze strony układu endokrynnego. Nierzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego.

Ze strony metabolizmu. Rzadko*: hipoglikemia, hiperkaliemia (znika po odstawieniu leku), hiponatremia.

Ze strony psychiki. Rzadko: zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, depresja.

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy, zawroty głowy, parestezje; rzadko*: senność, omdlenia; bardzo rzadko: dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku. Często: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządów słuchu i równowagi. Często: szum/widzenie w uszach.

Ze strony serca. Rzadko*: kołatanie serca, tachykardia; bardzo rzadko: arytmia, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego (może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem).

Ze strony układu naczyniowego. Często: hipotensja tętnicza i związane z nią objawy; rzadko*: zapalenie naczyń; niezwykle rzadko: napływy gorąca; bardzo rzadko: udar mózgu (może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem); częstość nieznana: zespół Raynauda.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia. Często: kaszel, duszność; rzadko: skurcz oskrzeli; bardzo rzadko: eozynofilowa zapalenie płuc, katar.

Ze strony układu pokarmowego. Często: nudności, wymioty, ból brzucha, dysgezja, niestrawność, biegunka, zaparcia; rzadko: suchość w ustach; bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Bardzo rzadko: cytolityczne lub cholesteryczne zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: wysypka, świąd; rzadko: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, szczeliny głosowej i/lub krtani, pokrzywka; rzadko*: reakcje fotowrażliwości, pęcherzycę, nadpotliwość; niezwykle rzadko: nasilenie łuszczycy; bardzo rzadko: zespół wielopostaciowy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni; rzadko*: bóle stawów, bóle mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego. Rzadko: niewydolność nerek; niezwykle rzadko: bezmocz/oliguria, ostra niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego. Rzadko: dysfunkcja erektilna.

Zaburzenia ogólne. Często: osłabienie; rzadko*: ból w klatce piersiowej, niedowład, obrzęki obwodowe, hipertermia.

Badania laboratoryjne. Rzadko*: podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny w osoczu krwi; niezwykle rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i bilirubiny w osoczu krwi.

Urazy, zatrucia i powikłania związane z przyjmowaniem leku. Rzadko*: upadki.

* Częstość występowania efektów ubocznych wykrytych na podstawie spontanicznych zgłoszeń została oszacowana na podstawie danych z badań klinicznych.

Badania kliniczne. W okresie randomizacji w badaniu EUROPA zebrano informacje wyłącznie o poważnych przypadkach efektów ubocznych. U niewielkiej liczby pacjentów stwierdzono poważne efekty uboczne: 16 (0,3%) spośród 6122 pacjentów w grupie perindoprylu oraz 12 (0,2%) spośród 6107 pacjentów w grupie placebo. Wśród pacjentów przyjmujących perindopryl hipotensję zaobserwowano u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy – u 3 pacjentów, a nagłe zatrzymanie krążenia – u 1 pacjenta. Pacjenci, którzy zrezygnowali z udziału w badaniu, 6,0% (n=366) skarżyło się na kaszel, hipotensję tętniczą lub jakiekolwiek inne niepożądane działanie perindoprylu w porównaniu z 2,1% (n=129) pacjentów przyjmujących placebo.

Okres ważności. 28 miesięcy.

Po pierwszym otwarciu opakowania – 6 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, chroniąc przed światłem i wilgocią. Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

AT Zakład Farmaceutyczny Teva.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.