Pariet®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Pariet®

Skład:

substancja czynna: rabeprazolu sodu;

1 tabletka zawiera 10 lub 20 mg rabeprazolu sodu, co odpowiada 9,42 lub 18,85 mg rabeprazolu;

substancje pomocnicze: mannyt (E 421); tlenek magnezu; hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu podstawienia; hydroksypropyloceluloza; stearynian magnezu; etyloceluloza; ftalan hipromelozy; diacetylowany monogliceryd; talk; dwutlenek tytanu (E 171); żelazo żółte (E 172) (dla tabletek 20 mg); żelazo czerwone (E 172) (dla tabletek 10 mg); wosk karneuba; atrament do spożycia Edible Ink Gray F6 (dla tabletek 10 mg); atrament do spożycia Edible Ink Red A1 (dla tabletek 20 mg).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane o uwalnianiu enteralnym.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: różowe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem „E” i „241” w kolorze czarnym po jednej stronie;

tabletki 20 mg: jasnożółte, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z oznaczeniem „E” i „243” w kolorze czerwonym po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na przewód pokarmowy i przemianę materii. Leki stosowane w chorobach związanym z zaburzeniami kwasowości. Preparaty przeciwtrądzikowe i leki do leczenia refluksu gastroezofagealnego. Inhibitory pompy protonowej. Rabeprazol. Kod ATC A02BC04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabeprazolu sodu należy do klasy związków antysekretorycznych, pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów H2 histaminy, ale hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne zahamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni sekretorycznej komórek oskrzeli żołądka (pompa protonowa). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania zarówno sekrecji podstawowej, jak i stymulowanej, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wykazały, że po podaniu do organizmu rabeprazolu sodu szybko znika zarówno z osocza, jak i z błony śluzowej żołądka. Rabeprazolu sodu ma słabe właściwości zasadowe, w wszystkich dawkach szybko wchłania się i koncentruje się w komórkach oskrzeli. Rabeprazolu sodu przekształca się w aktywną formę sulfonamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Działanie antysekretoryczne. Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprazolu sodu działanie antysekretoryczne pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Hamowanie sekrecji podstawowej i sekrecji kwasu stymulowanej pokarmem 23 godziny po przyjęciu pierwszej dawki rabeprazolu sodu wynosiło odpowiednio 69 i 82%, a czas trwania hamowania dochodził do 48 godzin. Wpływ hamujący rabeprazolu sodu nieco się nasila po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę, stabilne hamowanie sekrecji osiąga się po 3 dniach. Po zakończeniu przyjmowania rabeprazolu sodu aktywność sekretoryczna normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprazol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy. W trakcie badań klinicznych pacjenci przyjmowali 10 lub 20 mg rabeprazolu sodu raz na dobę przez 4–3 miesiące. W pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w surowicy wzrastało, co odzwierciedlało hamowanie sekrecji kwasu. Stężenia gastryny wracały do poziomów wyjściowych zazwyczaj w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badania biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u ponad 500 pacjentów, którzy otrzymywali rabeprazol lub lek porównawczy przez 8 tygodni, nie wykazały żadnych zmian histologicznych komórek ECL, nasilenia zapalenia żołądka, zwiększenia częstości zapalenia atroficznego, metaplazji jelitowej ani rozprzestrzenienia infekcji H. pylori. Przy długotrwałym leczeniu u ponad 250 pacjentów przez 36 miesięcy nie stwierdzono żadnych istotnych zmian w wynikach wymienionych badań.

Inne efekty. Obecnie brak danych dotyczących efektów systemowych na ośrodkowy układ nerwowy (CNS), układ sercowo-naczyniowy i układ oddechowy spowodowanych przyjmowaniem rabeprazolu sodu. Przyjmowanie doustne 20 mg rabeprazolu sodu dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów, ani na stężenia w krwi parathormonu, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH), reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

Badania z udziałem zdrowych ochotników wykazały brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprazolem a amoksycyliną. Rabeprazol nie ma negatywnego wpływu na stężenia amoksycyliny i klarotromycyny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnych odcinkach przewodu pokarmowego.

W trakcie leczenia lekami antysekretorycznymi w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu wzrasta poziom gastryny surowiczej. Ponadto, z powodu obniżonej kwasowości żołądka, wzrasta stężenie kwasu chromograninowego. Podwyższone stężenie kwasu chromograninowego może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że inhibitory pompy protonowej należy odstawiać dwa tygodnie – 5 dni przed pomiarami stężenia kwasu chromograninowego, aby mógł wrócić do wartości odniesienia w przypadku wzrostu podczas leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Pariet® – lek, którego substancją czynną jest rabeprazolu sodu, dostępny w postaci tabletek powlekanych powłoką enterosolwentalną. Taka forma leku jest konieczna, ponieważ rabeprazolu sodu ulega działaniu kwasu żołądkowego. Wchłanianie rabeprazolu sodu rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprazolu sodu szybko wchłania się z jelita. Maksymalne stężenie rabeprazolu w osoczu osiąga się około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) i AUC rabeprazolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 0 do 40 mg. Biologiczna dostępność po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnej) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto, dostępność biologiczna nie zwiększa się przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprazolu sodu. U zdrowych ochotników okres półtrwania w osoczu wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a całkowity klirens szacowany był na 283±98 ml/min. Klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem nie zaobserwowano. Ani rodzaj pożywienia, ani pora dnia podania nie wpływają na wchłanianie rabeprazolu sodu.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprazolu sodu z białkami osocza wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak inne inhibitory pompy protonowej, rabeprazol metabolizowany jest przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazały, że rabeprazolu sodu metabolizowany jest przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu człowieka rabeprazol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Jednak badania in vitro nie zawsze można ekstrapolować na sytuacje in vivo, te wyniki wskazują, że interakcje między rabeprazolem a cyklosporyną nie są oczekiwane. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity wtórne obecne w niskich stężeniach to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkaptoowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje niewielką aktywność antysekretoryczną, ale nie występuje w osoczu.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C rabeprazolu sodu, nieznienionego rabeprazolu sodu w moczu nie wykryto. Oколо 90% podanej dawki wydalono z moczem głównie w formie dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkaptoowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6), a także dwóch nieznanych metabolitów. Pozostała część dawki została wykryta w kale.

Płeć. Po skorygowaniu na masę ciała i wzrost nie ma istotnych różnic w farmakokinetyce rabeprazolu w zależności od płci.

Niewydolność nerek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w końcowym stadium, poddawanych wspomagającemu hemodializie (klirens kreatyniny ≤ 5 ml/min/1,73 m²), rozkład rabeprazolu sodu był bardzo podobny do takiego u zdrowych ochotników. AUC rabeprazolu sodu i Cmax u tych pacjentów były o około 35% niższe w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półtrwania wynosi 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie i 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po przyjęciu jednorazowej dawki 20 mg rabeprazolu sodu u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a okres półtrwania rabeprazolu wydłużony 2–3 razy w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Chociaż po codziennym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg przez 7 dni AUC zwiększyła się tylko 1,5-krotnie, a wartość Cmax – 1,2-krotnie. Okres półtrwania u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (pH-metria soku żołądkowego) u obu grup pacjentów była porównywalna.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym eliminacja rabeprazolu sodu jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprazolu sodu w dawce 20 mg dziennie u osób w wieku podeszłym AUC była około dwukrotnie większa, Cmax zwiększała się o 60%, a t1/2 wydłużała się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprazolu sodu.

Polimorfizm CYP2C19. Po 7-dniowym przyjmowaniu rabeprazolu sodu w dawce 20 mg dziennie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19, poziomy AUC (pole pod krzywą) i T1/2 (czas półtrwania) były wyższe o około 1,9 i 1,6-krotnie odpowiednio w porównaniu z pacjentami z szybkim metabolizmem; tymczasem Cmax zwiększała się tylko o 40%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicy;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• choroba refluksowa przełyku z przejawami erozyjnymi lub wrzodowymi (GERD);
• do długotrwałego leczenia choroby refluksowej przełyku (leczenie utrzymujące GERD);
• do leczenia objawowego choroby refluksowej przełyku o umiarkowanym do bardzo ciężkim nasileniu (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera-Ellisona;
• w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii przeciwbakteryjnej w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na rabeprazolu sodu lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Okres ciąży i karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Układ CYP450

Rabeprazolu sodu metabolizowany jest przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 i CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazolu sodu nie wykazuje farmakokinetycznych ani klinicznie istotnych interakcji z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każdy metabolizowany jest przez CYP450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazolu sodu powoduje silne i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodu i ketokonazolu lub itrakonazolu może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków w osoczu. Dlatego pacjentom stosującym te leki jednocześnie z preparatem Pariet® należy zapewnić opiekę lekarską w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antyacidy

W trakcie badań klinicznych pacjenci stosowali przy konieczności antyacidy jednocześnie z preparatem Pariet®; w specjalnym badaniu nie zaobserwowano interakcji preparatu Pariet® z antyacidami w postaci ciekłej.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Metotreksat

Doniesienia o reakcjach niepożądanych, opublikowane dane badań farmakokinetycznych populacyjnych oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetotreksatu w surowicy krwi. Choć formalne badania nie były prowadzone.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie miało klinicznie istotnego wpływu na stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowania dawki nie trzeba.

Pokarm

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodu. Stosowanie rabeprazolu sodu z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazolu sodu hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom hamowania jest porównywalny do poziomu hamowania przez omeprazol.

Leki, których nie zaleca się stosować jednocześnie z preparatem Pariet®

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprozolu pacjentom znanym z nadwrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka krzyżowej nadwrażliwości na inne inhibitory pompy protonowej lub pochodne benzimidazolu.

Zastosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Pariet® metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może być osłabiona, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy monitorować pacjentów w wieku podeszłym oraz przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia.

Ulepszenie objawów po leczeniu rabeprozolem sodowym nie wyklucza obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku, dlatego przed przepisaniem leku Pariet® należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad 1 rok) należy regularnie kontrolować.

Nie wyklucza się ryzyka wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości przy stosowaniu z innymi inhibitorami pompy protonowej lub pochodnymi benzimidazolu.

Pacjentów należy uprzedzić, że tabletek Pariet® nie wolno żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Pariet® nie jest zalecany dla dzieci, ponieważ brakuje doświadczeń dotyczących stosowania u tej grupy pacjentów.

W okresie po rejestracji leku zgłaszano patologiczne zmiany w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany te były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

Odchylenia aktywności enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie po rejestracji. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zaburzenia były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

W ramach specjalnego badania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości występowania działań niepożądanych po przyjmowaniu tabletek Pariet® w porównaniu z grupą kontrolną odpowiedniej płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Pariet® na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i leku Pariet® (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie inhibitorami pompy protonowej, w tym Pariet®, może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), mogą zwiększać ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również być zwiększone z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu oraz przyjmować witaminę D i wapń.

Zgłoszono przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, takie jak Pariet®, przez co najmniej 3 miesiące, w większości przypadków – przez rok. Możliwe są poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one wystąpić niespodziewanie i nie być wykryte. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po zaprzestaniu stosowania inhibitorów pompy protonowej i leczeniu zastępczym preparatami magnezu.

Przy długotrwałym leczeniu lub jednoczesnym stosowaniu inhibitorów pompy protonowej z doustnym digoksyną lub lekami, które mogą prowadzić do hipomagnezemii (np. z diuretykami), lekarze powinni monitorować poziom magnezu we krwi pacjentów przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie terapii.

Jednoczesne stosowanie rabeprozolu z metotreksatem

Opublikowane dane sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitu w osoczu krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć zaprzestanie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Rabeprozol sodowy, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku zmniejszonej masy ciała pacjentów lub obecności czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre układowe zapalenie skóry

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego układowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie słońca, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć zaprzestanie leczenia lekiem Pariet®. Podostre układowe zapalenie skóry po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego układowego zapalenia skóry przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może utrudniać wykrywanie nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Pariet® należy przerwać co najmniej 5 dni przed rozpoczęciem pomiaru poziomu chromograniny. Jeśli poziom chromograniny i gastryny nie powróci do zakresu kontrolnego po wstępnym pomiarze, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprozolu w okresie ciąży.

Badania toksyczności rozrodczej przeprowadzone na szczurach i królikach nie wykazały dowodów na zaburzenia płodności lub szkodliwość dla płodu związaną ze stosowaniem rabeprozolu sodowego, choć u szczurów zaobserwowano niewielkie przenikanie przez barierę łożyskową.

Stosowanie leku Pariet® w okresie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy rabeprozol sodowy przenika do mleka kobiecego. Nie przeprowadzono odpowiednich badań z udziałem kobiet karmiących piersią. Choć rabeprozol sodowy wydzielany jest do mleka u szczurów.

Pariet® nie powinien być przepisywany kobietom w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Z uwagi na farmakodynamikę rabeprozolu sodowego i charakterystyczny profil działań niepożądanych można uznać, że Pariet® nie powinien negatywnie wpływać na prowadzenie samochodu ani pracę z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami. Jednak w przypadku wystąpienia senności zaleca się unikanie prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym.

Aktywne wrzody dwunastnicze i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastnicy czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Jednakże niektórzy pacjenci wymagają dodatkowego leczenia Parietem® przez kolejne 4 tygodnie, aby osiągnąć wyleczenie. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie zachodzi w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci niewrażliwi na leczenie wymagają dodatkowego stosowania Parietu® przez kolejne 6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie choroby refluksowej przełyku (GERD): zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 raz dziennie przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie wspierające GERD): do długotrwałego leczenia można stosować dawki utrzymujące Parietu® 10 mg lub 20 mg 1 raz dziennie, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku należy przepisać Pariet® w dawce 10 mg 1 raz dziennie. Jeżeli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, kontrolę objawów można osiągnąć stosując tryb „na żądanie”: stosować 10 mg 1 raz dziennie w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona:

Zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 raz dziennie. Dawkę można stopniowo zwiększać do 120 mg dziennie, w razie klinicznej potrzeby. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg dziennie. W przypadku konieczności przyjmowania 120 mg dziennie, dawkę należy podzielić na dwa przyjęcia po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeb klinicznych.

Eradykacja H. pylori: pacjentom z H. pylori preparat należy stosować w połączeniu z terapią eradykacyjną. Zaleca się stosowanie przez 7 dni:

Pariecie® 20 mg 2 razy dziennie + klaritromycyna 500 mg 2 razy dziennie i amoksycylina 1 g 2 razy dziennie.

W przypadkach, gdy wskazane jest przyjmowanie tylko 1 raz dziennie, tabletki Parietu® należy przyjmować rano, przed jedzeniem. Chociaż przyjmowanie w pierwszej połowie dnia ani spożycie pokarmu nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu sodowego, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia.

Upośledzenie funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki Parietu®. W celu uzyskania informacji dotyczących stosowania Parietu® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, patrz sekcja „Szczególne wskazania”.

Sposób stosowania.

Pacjentów należy poinstruować, że tabletek Parietu® nie wolno żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Dzieci.

Pariecie® nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ obecnie brakuje doświadczenia w stosowaniu tego leku u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z przedawkowaniem celowym lub przypadkowym jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprazolu sodowego 2 razy dziennie lub 160 mg rabeprazolu sodowego 1 raz dziennie. Objawy występujące przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla profilu znanych działań niepożądanych i ustępują bez potrzeby dalszego leczenia medycznego. Nie znamy specyficznego przeciwdziałacza dla Parietu®. Rabeprazol sodowy dobrze wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Podczas kontrolowanych badań klinicznych najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia oraz wysypka i suchość w ustach. Efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych były zazwyczaj niewielkie, umiarkowane i szybko mijały.

Poniżej wymienione działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym.

Częstość występowania określa się jako: często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), niezbyt często (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje:

często – zakażenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego:

rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – nadwrażliwość^1,2.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

rzadko – anoreksja;

nieznana – hiponatremia, hipomagnezemia⁴;

Ze strony psychiki:

często – bezsenność;

niezbyt często – pobudzenie;

rzadko – depresja;

nieznana – dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy, zawroty głowy;

niezbyt często – senność.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia wzroku.

Ze strony układu krążenia:

nieznana – obrzęki obwodowe.

Ze strony układu oddechowego:

często – kaszel, zapalenie gardła, katar;

niezbyt często – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny polipoidny grzybica;

niezbyt często – niestrawność, suchość w ustach, odbijanie;

rzadko – zapalenie żołądka, stomatyt, zaburzenia wrażliwości smakowej;

nieznana – mikroskopowy kolit.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobową³.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

niezbyt często – wysypka, rumień²;

rzadko – swędzenie, nadpotliwość, reakcje pęcherzykowe²;

bardzo rzadko – wielopostaciowy rumień, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona.

nieznana – podostre rumieniowe toczeń⁴.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

często – niespecyficzny ból, ból pleców;

niezbyt często – mialgia, skurcze nóg, ból stawów, złamanie szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa⁴.

Ze strony nerek i układu moczowego:

niezbyt często – zakażenia dróg moczowych;

rzadko – zapalenie wątrobowo-pęcherzykowe.

Ze strony układu rozrodczego:

nieznana – ginekomastia.

Ogólne zaburzenia:

często – osłabienie, zespół grypopodobny;

niezbyt często – ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka.

Badania laboratoryjne:

niezbyt często – wzrost stężenia enzymów wątrobowych³;

rzadko – przyrost masy ciała.

¹ W tym obrzęk twarzy, niedociśnienie tętnicze i duszność.

² Rumień, reakcje pęcherzykowe i reakcje nadwrażliwości zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia.

³ W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobową obserwowano u pacjentów z marskością wątroby. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Pariet® pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

⁴ Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Działania niepożądane o znaczeniu klinicznym:

• wstrząs i reakcje anafilaktyczne;
• pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza i anemia hemolityczna;
• postać fulminantna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka;
• zapalenie pęcherzykowe;
• toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowy rumień;
• ostra niewydolność nerek, zapalenie wątrobowo-pęcherzykowe;
• hiponatremia;
• rabdomioliza.

Działania niepożądane o znaczeniu klinicznym charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej:

• zaburzenia wzroku;
• obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli;
• dezorientacja.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 10 mg: po 7 lub 14 tabletek w blistrze, po 1 blistrze w tekturowym pudełku.

Tabletki 20 mg: po 7 tabletek w blistrze, po 1 blistrze w tekturowym pudełku;

po 14 tabletek w blistrze, po 1 lub 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Osoba odpowiedzialna za wydanie serii.

Cilag AG / Cilag AG.

Lusomedicamenta Sociedade Técnica Farmacêutica, S.A. / Lusomedicamenta Sociedade Técnica Farmacêutica, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Hochstrasse 201, 8200 Schaffhausen, Szwajcaria / Hochstrasse 201, 8200 Schaffhausen, Switzerland.

Estrada Consiglieri Pedroso, 66, 69 -B, Queluz de Baixo, 2730-055 Barcarena, Portugalia / Estrada Consiglieri Pedroso, 66, 69 -B, Queluz de Baixo, 2730-055 Barcarena, Portugal.